Full text of "Tragoediae superstites et deperditarum fragmenta, ex recensione G. Dindorfii"

See other formats

hj 
CE adt 


n “Νὴ 


ΝΣ 
nsus 


t Qm Wi 


ENT ui 
rre 
uL tmm LA 
pe cte nC 


Mrd ner 
deret 
“Ὁ 


an 


iod n 
im i 

S ἣν due ἊΝ 
SN 


n D uu 


IUE MAN 
RR UAE 
Du 


DC ᾿ 
, ^ 


PUTEM iie Wu 
Ped 
ΠΣ ΕΑ 


e SEX 
ETC 


m ἮΝ 

jS 
ias MA AES y 
E ES 


Mi a 


Bi 
EDS 

S 
m E 


x 


en 


T 


— 


ETE 
irc, 
pov 
dn 


Ξ 1: ΞΞ 
"tentis, DIM 

" 

os adde 


t 





en 
rus 














avt 

D EAM 
jT em SD 
rime 





e 


E 
^t 


Hail 


A 


pns 


p 


in 

spud SUUM 

d ; 
n 


i pu UN 
XS A SOS DARREN Da 
uu RR ue 

à dius i: 

. xs ym A ΠῈΣ t 


D 


en 
epen i D i 
PURA SE 
are uu : 
pu D x 
ἀξεν εξ ib 
ἘΠΕ ΚΗ ΕΣ 


HN tH ds AN 





Ἀπ 








nA το τς ἢ satum ΞΕ 


AIT 





: H5 u 
i LUUD , 








DEUTEXTY XO; 





IESCHYLI 


TRAGCOGEDI/E SUPERSTITES 


ET 


DEPERDITARUM FRAGMENTA 


EX RECENSIONE 


G. DINDORFII. 


—— dl 
TOMUS II. 
ANNOTATIONES. 


——M—— 


OXONII, 
E TYPOGRAPHEO ACADEMICO. 


MDCCCXLI. 





AGAMEM N ON. 





C. G. Schuetzii Prolegomena. 


ÁGAMEMNONEM a Clytemnestra ejusque adultero, eo- 
dem die quo redierit in patriam, occisum esse, jam ante ZEschy- 
lím Homerus auctor fuerat. Cui si credimus, Agamemnon 
uxorem ad bellum 'Trojanum proficiscens probo cuidam et 
spectatze fidei viro, eique ἀοιδῷ commendaverat, cujus monitis 
non magis, quam ipsa animi sui indole, utpote quze per se 
bona esset, Clyteemnestra sublevata diu fortiter restitit /Egisthi 
precibus ad indignum adulterii facinus eam sollicitantis. Postea 
vero /Egisthus istum ἀοιδὸν in desertam insulam deportavit, 
eoque sibi ad expugnandam regine pudicitiam viam munivit 
(Odyss. Γ, 464 sqq.) Quam cum deinde sibi morigeram ha- 
buisset, consilium cepit Agamemnonis, cum primum rediisset, 
insidiis interficiendi (Odyss. A, 91.). Itaque duobus auri ta- 
lentis conduxit speculatorem, qui reditum Agamemnonis ob- 
servaret. Is totum fere annum excubias agens, diligenterque 
ne se effugeret, cavens, tandem, ubi eum procul advenientem 
conspexerat, ilico /Egistho nuntiavit. Re comperta /Egisthus 
viginti robustos homines in insidiis constituit, regemque con- 
vivio exceptum adortus est. Pugnaque inter utriusque socios 
coorta, et Agamemnon trucidatur, et socii ab utraque parte 
mutuis czdibus conficiuntur (Odyss. Z, 150 sqq.). "Tristem 
hunc vitze exitum ipse Agamemnon Ulyssi flebiliter narrat, ad 
inferorum sedes delapso. Se nihil tale opinantem, suum potius 
adventum liberis famulisque gratum fore sperantem, sceleratze 
uxoris dolo captum atque ab /Egistho ad exitiales epulas voca- 
tum fuisse. Ibi se sociosque circa craterem mensasque plenas 
trucidatos concidisse, ipsumque moribundum jam frustraque 
manus ad gladium intendentem audivisse miserabilem Cassan- 
552 


324 ANNOTATIONES 


dr; vocem, ad latus suum a dolosa Clyteemnestra interfectee. 
Hec igitur est Homerica rei narratio, quam ZEschylus multis 
modis immutavit. ZEschylus enim Iphigeniz mactatione Cly- 
teemnestram, ut maritum ulcisceretur, incensam esse perhibet ; 
hanc autem fabulam Homerus prorsus ignorat. ^ /Eschylus 
Agamemnonis reditum ab excubitore, cui Clyteemnestra hoc 
negotium dedisset, observari fingit: Homerus ab /Egisthi spe- 
culatore pecunia ad eam rem conducto. JEschylus cedem 
Agamemnonis in ipsius zedibus perpetratam ostendit, Homerus 
contra in /Egisthi domo occisum esse narrat. Eschylus in 
balneo, singulari quodam strategemate, indusio scilicet quod 
manicas non baberet irretitum ipsius Clyteemnestree manu oc- 
cisum ; Homerus autem inter convivium ab delecta manu 
armatorum ex insidis circumventum esse dicit. Pindarus 
Pyth. 11, 26, Agamemnonem a Clyteemnestra Argis una cum 
Cassandra interfectum scribit; utrum vero illud ira propter 
filiam a patre immolatam accensa, an adulteri monitis adducta 
fecerit, in dubio relinquit. 

Scenam dramatis Argis esse ante regias Agamemnonis sedes 
JEschylus ipse diserte notavit. .Ac speculator ille quidem in 
tecto palatii excubiarum causa constitutus erat. Chorus vero, 
reliqueque personz in platea s. area ante regis palatium 
partes suas agebant. 

Actio autem fabulae matutino diei tempore incipit; quod e 
v. 25. colligitur, ubi speculator se reginam e somno excitatum 
ire declarat. 

Speculatorem illum, qui prologum agit, Agamemnonis 6epá- 
ovra fuisse significat Greci argumenti scriptor; cujus verbis 
in quibusdam libris additur: οὐχὶ ὃ ἀπὸ Αἰγίσθου ταχθεὶς φύλαξ. 
Sed ipse, nec quis sit, nec a quo ignem aut facem, expugnatee 
Trojze indicem, observare jussus sit, commemorat. 

Przeconi, ut recte observat Stanleius, Greeci argumenti auctor 
nomen 'Talthybii suo Marte apposuit; nam apud ZEschylum 
nullum est. Et quare Talthybii potius quam Eurybatis ei 
affinxerit, incertum est. Apud Senecam in Agamemnone is 
nuntius, qui ΤΟ] 6 excidium et Greecanicee classis naufragium 
Clyteemnestrze indicat, Eurybates dicitur. Uterque et "Talthy- 
bius et Eurybates praecones erant Agamemnonis, quorum apud 
Homerum multa mentio. 

Ceterum in edd. 'Turn. et Steph. personis hujus dramatis 


AD AGAMEMNONEM. 325 


annumerabatur "AyyeAos, cui tribuebantur ista, quse v. 268 sqq. 
dicuntur; quse choro tribuenda esse recte Stanleius intellexit, 
nuntiumque illum e numero personarum circumscribendum 
esse vidit. 

Scena longam urbis plateam representabat, passim aris 
deorum ornatam, cf. v. 91 sqq. cujus in anteriore parte vise- 
batur Agamemnonis regia. cf. v. 3. 529. SCH. 

Actam hanc fabulam esse Philocle archonte olymp. 8o, 2. 
choregumque fuisse Xenoclem Aphidnensem argumenti Grzci 
scriptor prodidit. 'letralogia ex quattuor fuit fabulis com- 
posita, Agamemnone, Choephoris, et Eumenidibus et Proteo 
satyrico. 


2. μῆχος Valckenarius ad Herodot. 4, 150. Libri μῆκος, 
quod scholiasta explicat τῶν κατὰ τὸ μῆκος τῆς ἐτείας φρουρᾶς. 

ἣν 'T. Steph. 7» Turn. δ᾽ ἣν M. Guelf. δ᾽ ἣν Ald. δ᾽ ἦν Rob. 
Scholiasta, γράφεται, μῆκος δ᾽ ἦν κοιμώμενος. Sic hzc scho- 
Ἰιαβίϑθ verba scripta sunt in ed. Βίθρῃ. : aliter in Rob. μῆκος δ᾽ 
ἦν: ἦν ἐπὶ μῆκος κοιμώμενος. μῆχαρ aliquoties dixit /Eschylus: 
μῆχος post Homerum aliosque Euripides Androm. 536. 

3. ἄγκαθεν] .Desuper. Contractum ex ἀνέκαθεν, quod ab 
ἄνεκας. Lexic. Seguier. ap. Bekker. p. 337. "Ayka6erv. κατὰ 
ἀποκοπὴν ἀντὶ τοῦ ἀνέκαθεν. οὕτως Αἰσχύλος. Hesych. ' Aypía0ev. 
ἀνέκαθεν. Αἰσχύλος. ubi recte Flor. Christianus, "Ayxaóev. 
Minus bene explicat scholiasta ἄνωθεν, ἐξ ἀρχῆς. (quo sensu 
interdum ponitur. Vid. Phrynich. p. 116. 'Thom. M. p. 79. 
Wessel. ad Herodot. p. 8o.) Eumen. 375. ἄγκαθεν βαρυπεσῆ 
καταφέρω ποδὸς ἀκμάν. Choeph. 424. ᾿Επασσυτεροτριβῆ χερὸς 
ὀρέγματα ἴΑνωθεν, ἀνέκαθεν. Sed in Eumen. 8ο. ἄγκαθεν est 
ab ἀγκάς. BLOMF. 

κυνὸς δίκην} JEschyli setate comparatio a cane ducta, non 
magis ignobilis erat, quam Homerica similitudo ad Ajacis 
fortitudinem designandam ab asini indolentia petita. Hac 
imagine igitur summa in vigilando fides et assiduitas desig- 
natur. cf. v. 607. SCH. 

4—6. Hos versus citat Achilles Γαΐ, Isag. in Arati Phzen. 
p. 122. 

5. θέρος βροτοῖς] βροτοῖς θέρος Ven. Flor. T. 

6. λαμπροὺς δυνάστας] Solem ac Lunam intelligit quos Vir- 


326 ANNOTATIONES 


gilius sub Liberi et Cereris nomine sic alloquitur, Georg. t, 5. 
vos, o clarissima mundi Lumina, labentem celo que ducitis 
annum. δεσπότην κόσμου solem appellat auctor Orphic. Hymn. 
7,16. Scu. Cf. Genes. 1, 16. BLOMF. 

7. ἀστέρας ὅταν φθίνωσιν, ἀντολάς re τῶν] Versus spurius, 
notatus a Valckenario ad Eurip. Phoen. 506. 

ὅταν] ὅτ᾽ ἂν Guelf. Ald. Rob. 

10. ἁλώσιμος βάξις, Fbumor capturam indicans. 'T'heb. 632. 
᾿Αλώσιμον παιᾶν᾽ ἐπεξιακχάσας. | Peeana capturam celebrantem. 
BLOMF. 

κρατεῖ codices et Rob. quod restituendum. κρατεῖν Ald. 
Turn. ** Sensus est, sic enim jubet mulieris animus viriliter 

Jférociens e£ sperans. κρατεῖν jubendi significatione dictum ut 
ap. Eurip. Hecub. 282. o) τοὺς κρατοῦντας χρὴ κρατεῖν à μὴ 
χρεών." WELLAUER. 

11. àrüpóBovAov] Virilia iniens consilia. Phrynich. Appar. 
Soph. p. 19. huc respicit. 'ArópógovAos γυνή. ἡ ἀνδρὸς βουλεύ- 
ματα BovAevouévg: ἀνδρὸς δὲ τοῦ kar ἔπαινον λεγομένου. So- 
phocl. ap. Stob. 73. p. 311. Grot. Kar' ὀρφανὸν γὰρ οἶκον ἀν- 
δρόφρων γυνή. Eurip. Orest. 1203. Ὦ, τὰς φρένας μὲν ápoévas 
κεκτημένην, Τὸ σῶμα δ᾽ ἐν γυναιξὶ θηλείαις πρέπον. Sallust. B.C. 
26. Sempronia, qu& multa scpe virilis audacic facinora com- 
miserat. ubi vid. Wass. Vellei. Pat. 1, 1. Electra virilis animi 

Jémina. ubi vid. interpp. BLOMF. 

ἐλπίζω Ald. Turn. ἐλπίζων Guelf. ἐλπίζον codd. reliqui et 
Rob. recte. 

I2. εὖτ᾽ ἂν δὲ] His verbis respondet apodosis v. 18. κλαίω 
τότ᾽ ----, oratione propter parenthesin intercedentem liberius 
conformata. 

02] ye superscr. in Fl. a manu antiqua. 

16. ὅταν] ὅτ᾽ à» M. Guelf. Ald. Rob. 

ὅταν---δοκῷ)] Quando cantare aut vociferari institui. SCH. 

17. ἀντίμολπον ἄκος ὕπνου] Remedium quod contra somnum 
cantando fit. Eurip. Med. 1173. Εἶτ᾽ ἀντίμολπον ἧκεν ὀλολυγῆς 
μέγαν ἹΚωκυτόν. i. e. Kekvróv—ós μέλπεται ἄντιος ὀλολυγῆς. 
BLOMF. 

ἐντέμνω, Medicamentum paro. .Herbas concido. ** Sic in 
Choeph. 537. "Akos τομαῖον ἐλπίσασα πημάτων. Eurip. Androm. 
120. εἴ τι σοι δυναίμαν ἄκος τῶν δυσλύτων πόνων τεμεῖν. ubi 
schol. Τεμεῖν. ἀπὸ τῶν ῥιζοτομούντων ἡ μεταφορά. Pindar. Pyth. 


AD AGAMEMNONEM. 927 


4. 393. ἀντίτόμα crepeüv ὀδυνᾶν. Schol. àvr(roua δὲ εἶπε rà 
ἀλεξιφάρμακα, κατὰ μεταφορὰν τὴν ἀπὸ τῶν ῥιζοτόμων. ἁπλού- 
στερον δὲ τῇ ἰατρικῇ χρώμενοι, τὰ πολλὰ τῶν παθημάτων ῥίζαις 
ἀπεθεράπευον, üs τέμνοντες ἐπετίθεσαν, ὡς Πάτροκλος (Iliad. A. 
846.) ἐπὶ δὲ Dav βάλε πικρὴν, Χερσὶ διατρίψας.---ἀντίτομον 
φάρμακον est id remedium, quod secatur et paratur, ac pre- 
betur alicui adversus morbi dolores et vim. Eurip. Alc. 982. 
οὐδ᾽ ὅσα Φοῖβος ᾿Ασκληπιάδαις ἔδωκε Φάρμακα πολυπόνοις ' Avri- 
τεμὼν βροτοῖσι." Hsec notavit Stanleius. Adjice Ruhnken. 
ad Hom. H. Cer. 229. Jacobs. Animadv. ad Eurip. p. 36. 
Noster Suppl. 803. Τίν᾽ ἀμφ᾽ avrüs ἔτι πόρον τέμω γάμου kal 
λυτήρια. Hippocrat. περὶ εὐσχημ. p. 16, 12. μαλαγμάτων γένεα 
-ποτήματα τέμνειν δυνάμενα, qui locus subobscurus sic con- 
struendus videtur. ἘΠ his patebit vis vocabuli ῥιζοτόμος, qui 
medicinam €x radicibus sectis parat. Diversas glossas male 
confusas habent Photius, et Suidas. Τέμνουσι φάρμακον. τιμῶ- 
σιν. ἡγοῦνται. οὕτως ἄλλοι τε καὶ Ἱεροκλῆς. BLOMF. 

18. κλαίω] Scribendum κλάω. 

22. In Ald. post λαμπτὴρ et post νυκτὸς comma positum est, 
in TTurn. post λαμπτήρ. Interpunctione caret Rob. Cum 
'TTurnebi interpunctione consentit scholiasta, qui annotavit, ἐκ 
νυκτὸς ἡμέραν ἡμῖν διδούς. . Quod non potuit omisso ἐκ dici. 

ἡμερήσιον plerumque ita dicitur ut significet quod unius diei 
est: rarius diurnum significat, oppositam nocturno. Hippocr. 
P. 595. 21. τὰ μὲν ἡμερήσια TpvxXía—quibus τὰ δὲ νύκτωρ op- 
ponit. Polyb. 9, 13, 6. τὰς ἡμερησίους καὶ νυκτερινὰς πορείας. 
Ad hujus adjectivi similitudinem dictum est νυκτερήσιος, quod 
Aristophani 'Thesm. 204. restituit Dobrzus γυναικῶν ἔργα 
νυκτερήσια, ubi libri νυκτερείσια ex eadem corruptela, qua apud 
Lucianum vol. 2. p. 257. χρησμὸς νυκτερήσιος in. libris quibus- 
dam in νυκτερείσιος et νυκτερίσιος est corruptus. 

23. φάος] νῦν φῶς V. Fl. T. 

25. ἰοὺ ἰού] Interjectiones lzetantis: quamobrem ἰοῦ ἰοῦ scri- 
bendum ex przecepto grammaticorum, de quo dixi in 'T'hesauro 
Stephani vol. 4. p. 623.  ** Exclamationem ἰοῦ, ἰοῦ ante v. 22 
rejecit Hermannus. Nollem factum.  Excubiator primum fa- 
cem salutat, dein Clyteemnestram hac exclamatione expergefa- 
cere vult." BLOMF. 


26. σημανῶ 'T. Steph. σημαίνω errore solemni M. Guelf. 
Ald. Rob. Turn. 


328 ANNOTATIONES 


27. εὐνῆς] εὐνὴν G. Ald. 

ἐπαντείλασαν] Easurgentem. Eadem locutione utitur Eurip. 
Herc. F. 1052. Κεχυμένως (εὐνᾶς) ἐπαντέλλει, et Phoeniss. 105. 
Ποδὸς ἴχνος ἐπαντέλλων (attollens). XsnEscm. Choeph. 280. 
Λευκὰς δὲ κόρσας τῇδ᾽ ἐπαντέλλειν νόσῳ. Ceterum notavit Stan- 
leius, media nocte captam fuisse 'T'rojam, collatis Eurip. Hecub. 
902. Virgil. /En. 2. 265. BLOMF. 

29. ἐπορθιάζειν] ἐπορθριάζειν M. Guelf. Ald. ἐπ᾽ ὀρθριάζειν 
Rob. ; 

30. ἀγγέλλων» ἀγγέλων Fl. M. Ald. 

32. εὖ πεσόντα] Prospero successu usa. Metaphora a talis 
desumpta, de qua vid. ad proximum versum. Proverbium 
apud schol. quod ex Sophocle citat scholiasta ad Eurip. Orest. 
602. 'Acl yàp εὖ πίπτουσιν οἱ Διὸς κύβοι. cf. Diogenian. 1, 58. 
Locum sic vertit Hadrian. Junius Animadv. 2, 4. ubi plura de 
talorum jactu, Cecidisse res heriles prospere dabo. BLOMF. 

33. τρὶς ἔξ] Summus jactus in ludo tesserario, in quo tribus 
tesseris ludebatur. Photius et Suidas, Tpis ἐξ, ἢ τρεῖς κύβοι. 
οἱ μὲν τρὶς ἕξ νίκης, οἱ δὲ τρεῖς κύβοι, κενοί. καὶ τὸ παρ᾽ Ἐϊριπίδῃ 
τοιοῦτον ('T'eleph. fr. 14.) Βέβληκ᾽ ᾿Αχιλλεὺς δύο κύβω καὶ τέσ- 
capa. τριῶν γὰρ ὄντων τῶν ἀναῤῥιπτουμένων βόλων, (Nota gram- 
matici senarium) δύο μὲν κενοὺς αὐτόν φησι βάλλειν, ἕνα δὲ τὸν 
τέταρτον----ὅτι δέ ὁ τρὶς ἐξ βαλὼν κατώρθου, καὶ Αἰσχύλος ἐν 
᾿Αγαμέμνονι παρίστησι. Τὰ δεσποτῶν γὰρ εὖ πεσόντα θήσομαι, 
Τρὶς ἐξ βαλούσης τῆς ἐμῆς φρυκτωρίας. Zenob. 4. 23. ἢ τρὶς &£ ἢ 
τρεῖς κύβους" ἣ παροιμΐα παρὰ Φερεκράτει ἐν Μυρμηκανθρώποις. 
κεῖται δ᾽ ἐπὶ τῶν ἀποκινδυνευόντων. τὸ μὲν γὰρ, τρὶς ἐξ, τὴν παν- 
τελῆ νίκην δηλοῖ, τὸ δὲ, τρεῖς κύβοι, τὴν ἧτταν. πάλαι γὰρ τρισὶν 
ἐχρῶντο πρὸς τὰς παιδιὰς κύβοις, καὶ οὐχ ὡς οἱ νῦν, δύο. ἔστι δὲ 
ὁμωνυμία. κύβον γὰρ ἔλεγον ἰδίως" αὐτὸν τὸν ῥιπτούμενον, ὅτε 
πλήρης ἐστὶ, καὶ μή. τοὺς δὲ κύβους τὰς τοιούτους οἱ Ἴωνες καλοῦ- 
σιν οἴνας (Angl. Pips) καὶ τὴν παροιμίαν οὕτως ἐκφέρουσιν' Ἢ 
τρὶς ἐξ, ἢ τρεῖς οἴνας. (Cf. Photium et Suid. v. Ἢ τρὶς ἕξ.) 
Hunc locum etiam. exhibet Schol. Platon. p. 245. sed corrigit 
Salmasius ad Flav. Vopisc. Procul. p. 759. κύβον yàp ἔλεγον 
διχῶς" αὐτὸ τὸ ῥυπτούμενον, καὶ ὃ πλῆρές ἐστι καὶ μή. Epicharmus 
Stobsei 69. p. 289. Τὸ δὲ γαμεῖν ὁμοῖόν ἐστι τῷ τρὶς ἐξ ἢ τρεῖς 
κύβους ᾿Απὸ τύχης βαλεῖν. Hic jactus apud Latinos Venus 
dicebatur. Vid. Cruq. ad Horat. Carm. 2. 7, 25. BLOMF. 

$pvkrepías] Facis accensionis. Minus recte Stanleius, Spe- 


AD AGAMEMNONEM. 829 


culatio. Hesych. Φρυκτωρία᾽ πυρκαϊὰ, πυρσεῖα, λαμπὰς, καῦσις. 
Harpocrat. Φρυκτωρεῖν ἐστι κυρίως τὸ διὰ πυρσῶν ἀνατεινομένων 
σημαίνειν ὁτιοῦν. Δείναρχος ἐν τῇ Αἰσχίνου συνηγορίᾳ κατὰ Δεινίου. 
"Thucyd. 3, 22. φρυκτοί τε ἤροντο ἐς τὰς Θήβας πολέμιοι. πα- 
ράνισχον δὲ καὶ οἱ ἐκ τῆς πόλεως Πλαταιῇς ἀπὸ τοῦ τείχους φρυκ- 
τοὺς πολλοὺς, πρότερον παρεσκευασμένους ἐς αὐτὸ τοῦτο, ὅπως 
ἀσαφῆ τὰ σημεῖα τῆς φρυκτωρίας τοῖς πολεμίοις εἴη. καὶ μὴ βοη- 
θοῖεν. cf. c. 80. et 2, 94. BLOMF. 

36. βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ] Proverbium notissimum de iis qui 
pecunia corrupti ea tacent, quae eloqui et prodere deberent: 
translatum deinde ad illos, qui propter timorem sive ob mulctze 
metum libere loqui non auderent. Et hanc quidem rationem 
hic valere, e reliquo speculatoris sermone colligitur. Cum 
enim fido sit in Agamemnonem animo, non profecto in eum 
corruptele suspicio cadit. Suidas. Βοῦς ἐπὶ γλώττης. ἐπὶ τῶν 
μὴ δυναμένων παῤῥησιάζεσθαι" ἣ διὰ τὴν ἰσχὺν τοῦ ζώου, ἢ διὰ τὸ 
τῶν ᾿Αθηναίων νόμισμα βοῦν ἔχειν ἐγκεχαραγμένην, ὅπερ ἐκτίνειν 
ἔδει τοὺς παῤῥησιαζομένους. Eadem habet Hesych. Cf. etiam 
Polluc. 9. 62. Athen. 12. 12. e Menandri Piscatoribus, ubi 
quosdam exules Heracleotas induxerat, hunc versum affert: 
παχὺς yàp ὕς ἔκειτ᾽ ἐπὶ στόμα, quem Casaubonus in eandem 
sententiam interpretatur. ScuvuTZ. Suidas, Hesychius et Ze- 
nobius eadem fere verba reprssentant. Vid. Synes. Ep. 153. 
Polluc. 9, 62. Julian. Or. 7. p. 218. τὸν βοῦν δὲ ἐπιτίθημι τῇ 
γλώττῃ. Dubitari possit an ad Atheniensium nummos respex- 
erit. ''heognis 813. Βοῦς μοι ἐπὶ γλώσσης κρατερῷ ποδὶ λὰξ ἐπι- 
βαίνων Ἴσχει κωτίλλειν, καίπερ ἐπιστάμενον. Nescio an origo 
proverbii ex more trahenda sit, quem habuerint veteres num- 
mos in ore tenendi, quos ex venditione mercium suarum colli- 
gerent: vid. Casaubon. ad 'l'heophrast. p. 194. Paullo aliter, 
fere eodem tamen sensu, Sophocl. (Ed. Col. 1051. ὧν καὶ xpv- 
σέα kAels ἐπὶ γχώσσᾳ βέβακεν" ubi vid. schol. BLOMF. 

37. οἶκος ---- Aéfev] Haud obscure tangit Clytsemnestrae 
adulteria. SCH. Simili ratione Eurip. Androm. v. 924. δόμοι 
φθέγμ᾽ ἔχοντες, et Hippol. 1074. à δώματ᾽ εἴθε φθέγμα γηρύοισθέ 
μοι. Idem Hec. 836. εἴ μοι γένοιτο φθόγγος ἐν βραχίοσι καὶ 
χερσί. Nec disparile illud Aristgn. 1, 10. εἴθε ὦ δένδρα καὶ 
νοῦς ὑμῖν γένοιτο καὶ φωνή. Ipsam ἢ. l. phrasin habes in Soph. 
Electr. 551. φαίει δ᾽ àv ἡ θανοῦσα εἰ φωνὴν λάβοι. Eurip. Iphig. 

ἘΠῚ 


930 ANNOTATIONES 


'l'aur. 52. nec non Lucian. de luctu p. 431. πρὸς à ὁ νεκρὸς 
αὐτὸς ἀποκρίναιτ᾽ ἂν el λάβοι φωνήν. ABRESCH. 

38. λήθομαι] Obliciscor. Interpretes ad unum vertunt mon 
intelligentibus lateo. Sed in media voce nihil aliud significare 
potest quam obliviscor; ut apud Homerum, σὺ δὲ λήθεαι. 
Quare vertendum, iis qui hec cognita habent, lubens equidem 
loquor, ignorantibus vero, eorum quc vidi obliciscor, 1. e. me 
oblitum esse fingo; quod eodem recidit ac Plautinum illud, 
Nc tu hercle, si te Dii amant, linguam comprimes Posthac : 
etiam illud quod. scies, nesciveris : Ne videris quod videris. 
Hanc interpretationem firmat Herodoti locus 4, 43. τοῦ ἐπιστά- 
μενος τὸ οὔνομα, ἑκὼν ἐπιλήθομαι. Eurip. Hipp. 467. ἐν σοφοῖσι 
yàp Τάδ᾽ ἐστὶ θνητῶν, λανθάνειν τὰ μὴ καλά. BLOMF. 

40. Locutio ista δέκατον μὲν ἔτος τόδε indicat novem annos 
fuisse absolutos, decimum tunc agi, quod pluribus ostendit 
Stanleius. "Troja scilicet capta est decimo anno ineunte, non 
absoluto. Homer. Od. E, 105. ói(vpórarov ἄλλων Τῶν ἀνδρῶν, 
ol Fácrv πέρι Πριάμοιο μάχοντο Eiváeres, δεκάτῳ δὲ πόλιν mép- 
σαντες ἔβησαν Fotkab. BLOMF. V. Boeckh. in annot. ad 
Marmor. Parium in Corp. Inser. vol. 2. p. 327. 328. 

ἐπεὶ] Ex» quo. ἀφ᾽ οὗ. Hesych. Plena locutio videtur esse 
ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου, ἐπεί. Herodot. 7, 69. καὶ Περσέων φρουρὴ 
ἐν αὐτῷ κατεστήκεε ὑπὸ Δαρείου, ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου, ἐπεί τε 
ἐπὶ Σκύθας ἐστρατεύετο. Vid. infra 955.  Choeph. 507. ἐπεὶ 
μολὼν Ματρόθεν κελάδησε. ex quo, matris utero relicto, vagiit. 
Pindar. Ol. 1, 39. τοῦ μεγασθενὴς épáecaro γαιάοχος Ioceibüv, 
ἐπεί νιν καθαροῦ λέβητος ἔξελεν Κλωθώ. Soph. Ajac. 490. τοι- 
γαροῦν, ἐπεὶ 'Tó σὸν λέχος ξυνῆλθον εὖ φρονῶ τὰ σά. BLOMF. 

43. δίθρονος καὶ δίσκηπτρος τιμή, dicitur de Atridis quorum 
uterque rex erat. Ut infra rog. δίθρονον κράτος. δικρατεῖς 
᾿Ατρεῖδαι Sophocl. Aj. 252. βασιληΐδα τιμάν pro ?mperio dixit 
Euripides Hippol. 1276. ex Homer. Iliad Z, 193. 'T'hucyd. 1, 
132. ἄνδρα γένοὺς re τοῦ βασιλείου ὄντα kal ἐν τῷ παρόντι τιμὴν 
ἔχοντα. Πλείσταρχον γὰρ τὸν Λεωνίδου, ὄντα βασιλέα, καὶ νέον 
ἔτι, ἀνεψιὸς ὧν, ἐπετρόπευεν. Ceterum eodem fere modo Διόθεν 
interponitur Choeph. 304. ᾿Αλλ᾽ ὦ μεγάλαι Μοῖραι, Διόθεν Τῇδε 
τελευτᾶν, ἯΙ τὸ δίκαιον μεταβαίνει. BLOMF. 

44. ᾿Ατρειδᾶν] Scribendum ᾿Ατρειδῶν ex Ald. 'T'urn. 

45. χιλιοναύταν) Mille navibus vectum. | Paullo durius dic- 


AD AGAMEMNONEM. 991 


tum pro χιλιόναυν.  Stanleius confert Eurip. Iph. T. 140. 
σὺν κώπᾳ χιλιοναύτᾳ. Androm. 106. Εἷλέ σ᾽ ὁ χιλιόναυς Ελλάδος 
ὠκὺς "Apgs. et Orest. 352. Monet autem hunc numerum non 
ad amussim esse. Homerus naves ponit 1186. quam classem 
Thucydides vocat χιλίων καὶ διακοσίων 1, 10. ubi vid. Duker. 
BLOME. Qui χιλιοναύτην scripsit. Mihi servandum videtur 
χιλιοναύταν. Alia enim hujus Dorismi ratio est quam quem 
praecedente versu libri plerique exhibent 'Arpeibür. yp. Ἴλιον 
ναύταν M. FI. 

46—1121. om. Ven. 

47. στρατιῶτιν] στρατιώτην Ald. Rob. 

ἀρωγάν] Scribendum ἀρωγήν cum Blomfieldo. 

48. κλάζοντες) κλάγξαντες Fl. T. 

49. αἰγυπιῶν] Respicere videtur partim ad Iliad. II, 428. Οἱ 
9 dor αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες, ἀγχυλοχεῖλαι, Πέτρῃ ἐφ᾽ ὑψηλῇ 
μεγάλα κλάζοντε μάχονται. partim ad Od. II, 216. Κλαῖον δὲ 
λιγέως, ἀδινώτερον ijr οἰωνοὶ Φῆναι, ἢ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες, οἷσί 
τε τέκνα ᾿Αγρόται ἐξείλοντο, πάρος πετεεινὰ γενέσθαι. Moschus 
4» 23. in re simili, 7; δὲ kar αὐτοὺς Πωτᾶται κλάζουσα μάλα 
λιγὺ πότνια μήτηρ. BLOMF. 

50. ἐκπατίοις] Propria significatione dictum accepit scholiasta, 
τοῖς ἔξω τῆς ὁδοῦ"----δέον δὲ εἰπεῖν ἐκπατίων παίδων, ἐκπατίοις εἶπε 
πρὸς τὸ ἄλγεσι. Est vero sensu metaphorico dictum, enormi- 
bus, ingentibus. Gregor. Cor. p. 566. τὸ ἐκτρόπως καὶ παραδόξως 
ἐκπατίως (dicunt Iones). Erotianus p.170. ἐκπατίως. ἐκτρόπως 
καὶ ἔξω ὁδοῦ. (Nam sic scripturam vulgatam καὶ ὁδοὺς, pro quo 
καὶ ὁδοῦ codd. Paris. apud Bast., correxit Koenius.) ἀγνοοῦντες 
ἔνιοι γράφουσιν ἐκπάγλως. unde Koenius Hippocrati p. 663, 20. re- 
stituit, ἐκπατίως (libri ἐκπάγλως) re αἴθεται kal δάκνεται καὶ ὁρμᾷ. 

ἄλγεσι παίδων M. ΕἸ. 'T. Rob. ἄλγεσσι παίδων Steph. ἄλγεπι 
ποδῶν Ald. unde a ΤΊ τη. interpolatum ἄλγεσσι ποδῶν. 

51. ὕπατοι λεχέων] Scholiasta, ἤγουν ὑπεράνω τῶν λεχέων. 

στροφοδινοῦνται] In gyros circumaguntur. Simile composi- 
tum est τροχοδινεῖσθαι Prometh. 907v. BLOMF. 

53- πόνον libri omnes et Hesychius. Δεμνιοτήρη πόνον. Ai- 
σχύλος ᾿Αγαμέμνονι. καθότι οἱ νεοσσοὶ ἔτι τοιοῦτοί εἰσιν ὡς τὰ 
δέμνια τηρεῖν καὶ κατέχειν, μηδέπω πέτεσθαι δυνάμενοι. πόνον δὲ, 
τὰ περὶ τὴν τροφὴν αὐτῶν. Et vulgata quidem lectio sensum 
satis commodum prabet.  Ingeniosa tamen Musgravii conjec- 
tura est. ^ Lege γόνον. Sophocles (Lex Soph. v. Ψάκαλα) ---- 

Tt2 


382 ANNOTATIONES 


Ψακαλοῦχοι Myrépes, alyés τ᾽ ἐπιμαστίδιον Γόνον ὀρταλίχων àva- 
φαίνοιεν." Hanc emendationem in animo habuit Porsonus, 
quum edebat πόνον TtópraMxev.  Aliquatenus confirmatur ex 
Heliodoro /Eth. 2. p. 100. ὥσπερ, οἶμαι, ris ὄρνις, ὄφεως αὐτῆς 
τὴν kar πορθοῦντος, ἐν ὀφθαλμοῖς re τὴν γονὴν θοινωμένου, 
προσελθεῖν μὲν ὀκνεῖ, φεύγειν δὲ οὐ φέρει, πόθος γὰρ ἐν αὐτῇ καὶ 
πάθος ἀνταγωνίζνται" τετριγυῖα δὲ περιποτᾶται τὴν πολιορκίαν, 
εἰς ὦτα ἀνήμερα, καὶ οἷς ἔλεον οὐκ ἐγνώρισεν ἡ φύσις, ἀνήνυτον 
ἱκετηρίαν τὸν μητρῷον εἰσάγουσα θρῆνον. quem locum, quia pul- 
cherrimus est, et ex puleherrima Homeri descriptione adum- 
brata (Iliad, B. 307.) ideo pleniorem exscripsi. Similem fere 
locum videas in Analect. Brunck. vol. 2. p. 23. BLOMF. 
δεμνιοτήρης Hesychius de pullis nidos servantibus interpretatur; 
ego potius de vulturibus, STANL. 

55. AmóAAerv) Vulturum miseretur Apollo, quia augurum 
deus; Pan, quia venatorum; Jupiter, quia tyrannorum. 
STANL. 

56. Olim sic interpungebatur hic locus, οἰωνόθροον Τόον ὀξυ- 
Bóav Τῶνδε μετοίκων, ὑστερόποινον κι T. 4. Virgulam post με- 
τοίκων recte delevit Pauwius. Aliter tamen schol. Sophoclis in 
CEd. Col. 929. qui locum non intellexit. κέχρηται δὲ καὶ Aloxó- 
Aos ἐπὶ τῶν οἰωνῶν ἐν ᾿Αγαμέμνονι, λέγων οὕτως, Τῶνδε μετοίκων" 
μετοΐκους yàp εἶπε τῶν ὑψηλῶν τόπων τοὺς οἰωνοὺς ἐκεῖ, ἀντὶ τοῦ 
ἐνοίκους. BLOMF. . Recte Pauwius. 

58. ὑστερόποινον)] Pamam seriorem afferentem. Choeph. 379. 
Ζεῦ, Ζεῦ, κάτωθεν ἀμπέμπων Ὑστερόποινον ἄταν. Eodem sensu 
Nemesis dicitur ὑστερόπους in Stratonis Epigr. ap. Dorvill. ad 
Charit. p. 197. "Toup. in Schol. 'Theocr. 6, 13. ὑστερόπουν ἀζό- 
μενοι Νέμεσιν. Seriptor Orphicorum, Argon.1167. ἐπεί νύ οἱ αἰὲν 
"Epwis Αἵματος ἐμφύλοιο δεδουπότος ᾿Αψύρτοιο "T'arepómovs ἕπεται. 
"T heodectes ap. Stob. Ecl. p. 123. Gr. Ὅταν δὲ φωραθῶσιν, ὀφθέν- 
τες κακοὶ, Τίνουσι ποινὰς ὑστέροισιν ἐν χρόνοις. Nempe, quod ait 
Lysias contra Andocid. p. 106. ed. Auger. οὔτε ὁ θεὸς παραχρῆμα 
κολάξει, sed, secundum Euripidem, σῖγα xal βραδεῖ ποδὶ Xreí- 
xovca, μάρπτει τοὺς κακοὺς, ὅταν τύχῃ. vid. Plutarch. de Sera 
N.V. p. 6. ed. Wyttenb. Horat. C. 3, 2, 31. Raro anteceden- 
tem scelestum Deseruit pede Poena claudo. Cui contrarium est 
quod alibi dixit Cu/pam pana premit comes. Lai peccatum 
vocat Noster zapBacíav ὠκύποινον ΠΕΡ. 740. BLOMF. 

59. 'Epwiv] 'Epwvóv 'T. 'Turn. Steph. 


AD AGAMEMNONEM. 999 


62. πολυάνορος--- γυναικὸς} Helene, que multos maritos ha- 
buit. nempe Menelaum, Parida et Deiphobum. Stanleius con- 
fert Lycophr. 851. Τῆς θηλύπαιδος kal rpiávopos κόρης, quod 
explicat Stephanus Byz. τῷ Μενελάῳ, ᾿Αλεξάνδρῳ καὶ Δηϊφόβῳ 
γαμηθεῖσα. BLOMF. — Rectius scholiasta, τῆς πολλοὺς μνηστῆ- 
oas ἐσχηκυίας. 

63. γυιοβαρῆ] γαιοβαρῆ "Turn. 

64. ἐρειδομένου) ἐριδομένου M. ἐρειπομένου (cum gl. πίπτον - 
ros) 'T. et superscripto 9o ΕἸ. 

γόνατος κονίαισιν ἐρειδομένου] 'Theocr. 7, 7. εὖ γ᾽ ἐνερεισάμε- 
νος πέτρᾳ γόνυ. In Sophocl. Ajac. 309. omnino verum puto 
ἐρεισθεὶς, quod ex scholiis pro ἐρειφθεὶς recepit Musgravius. 
Vim locutionis nemo interpretum perspexit, praeter summum 
virum Is. Casaubonum, qui confert Pers. 926. 'Acía δὲ χθὼν, 
βασιλεῦ γαίας, αἰνῶς, αἰνῶς ἐπὶ γόνυ κέκλιται. Dicitur de iis qui 
luctantes vel przeliantesin genu procumbunt. Simonides Epigr. 
74. Μίλωνος τόδ᾽ ἄγαλμα καλοῦ καλὸν, ὅς ποτε Πίσῃ ᾿Ἑπτάκι νική- 
σας, εἰς γόνατ᾽ οὐκ ἔπεσεν. Pausan. 10, 26. de Polygnoti tabula, 
᾿Αστύνομον ---- πεπτωκότα ἐς γόνυ ὁ Νεοπτόλεμος ξίφει παίει. 
BLOMF. 

65. προτελείοις] προτέλεια sacrificia sunt antenuptialia et me- 
taphorice praludia, velitationes. BLOMF. 

66. Δαναοῖσι] Δαναοῖσιν M. Guelf. Ald. Rob. 

67. ἔστι δ᾽ ὅπη νῦν ἔστι] Hujusmodi formulis utuntur Graeci, 
quando de rebus injucundis breviter effari volunt, quod. nota- 
runt Abreschius ad ἢ. l. et Scheeferus ad Soph. €Ed. Col. 273. 
BLOMF. 

69. ὑποκλαίων ὑποκλέων Guelf. ὑποκλίων Ald. ex quo "Turn. 
ὑποκλείων fecit conjectura non minus infelici quam versu pro- 
ximo δοκεύων ex vitio Aldino δακεύων. Ineptum autem est 
ὑποκλαίων, quod conjunctum cum δακρύων similibus tautologize 
exemplis excusari quodammodo posset, nisi interposita verba 
essent οὔθ᾽ ὑπολείβων. Hoc sensit Casaubonus, qui non male 
conjecit ὑποκαίων. Ceterum recte scholiasta, τὸ ris λείπει. Intelli- 
gitur autem Agamemnon, nefandi sacrificii (ἀπύρων ἱερῶν) reus. 

ἀπύρων ἱερῶν] Hoc de Furiarum sacrificiis intelligunt scho- 
liasta, Stanleius, Schutzius, alii, quibus neque ijnis neque 
vinum adhibebatur, ut aiunt. Sed unde, quseso, hoc didice- 
runt? PFuriarum quidem σπονδαί, quz ex aqua fiebant, ideo 
dicebantur νηφάλιοι, sed sacrificia facta esse sine ignibus, id 


394 ANNOTA'TIONES 


vero falsissimum est. Philochorus ap. schol. Soph. (Ed. Col. 
τοι. de hujusmodi sacris agens, describit οὐ μόνον θυσίας νηφα- 
λίους, ἀλλὰ καὶ ξύλα τινὰ, ἐφ᾽ ὧν ἔκαιον. In Eumen. 106. Cly- 
tenestra ait, Eumenidas compellans, Ἦ πολλὰ μὲν δὴ τῶν 
ἐμῶν ἐλείξατε Χοάς T ἀοίνους, νηφάλια μειλίγματα, Καὶ νυκτὶ 
σεμνὰ δεῖπν᾽ ἐπ᾿ ἐσχάρᾳ πυρὸς "EOvov—. — Quare hoc epitheton 
ad Furias haud pertinet. Forte vertendum est £emplorum 
sacrificiis carentium, quse Paris neglexerat; nam sententia ad 
Parida respicere videtur. Hesych. 'Azópov. ἀθύτου. Σοφοκλῆς 
Μυσοῖς. Pindar. Ol. 7, 88. reüfav δ᾽ ἀπύροις ἱεροῖς ἼΑλσος ἐν 
ἀκροπόλει, de Heliadis qui obliti erant ignem ad sacra appor- 
tare. BLOMF. Τῶν Μοιρῶν kal τῶν ᾿Ερινύων dixit. scholiasta. 
Manifestum est Iphigeniz intelligendum sacrificium esse, mo- 
nuitque Bambergerus in commentatione de Agamemnone 
Brunsvigee edita a. 1835. 

71. παραθέλξει] Mulcebit, et ev proposito devertet. ea enim 
est vis preepositionis παρά. Eodem sensu Eurip. Med. 144. 
Παρθαλπομένα φρένα μύθοις. BLOMF. | Comparandum παρα- 
σαίνειν, quod Seidlerus Pers. 96. restituit. 

72. ἀτίτᾳ Rob. Steph. ἀτιταῖ Guelf. ἀτιταὶ 'T. Scribendum 
ἀτίται cum Fl. Ald. ''urn. * ἡμεῖς δ᾽ ἀτίται significat nos autem 
illesi; ut ὃ ματροφόνος ἀτίτας Eum. v. 256. est matricida àm- 
punis. σαρκὶ παλαιᾷ construendum est cum sequentibus τῆς τότ᾽ 
ἀρωγῆς ὑπολειφθέντες, hoc sensu: nos autem illesi atque extra 
belli periculum constituti, propter senectutem corporis in illa 
expeditione domi relicti, manemus." SCH. — Interpretatio pa- 
rum probabilis. Rectius alii inhonoratos intellexerunt, ἄτιτοι 
Blomfieldus. 

75. σκήπτροις] Baculis. Callimachus Epigr. 1, 7. vocat 
σκίπωνα, γεροντικὸν ὅπλον. et Fragm. 484. σκηπάνιον, ὃ δὴ πέλε 
γήραος ὀκχή. Cratinus in. Νόμοις ap. Lexic. Seguier. p. 371. 
ed. Bekker. Ἢ πρεσβῦται πάνυ γηραλέοι, σκήπτροισιν ἄκασκα 
προβῶντες. BLOMF. 

76.6 τε] órelibu. — Divisit Stanleius. 

μνελὸς] Zobur. 

77. ἀνάσσων Iota subscriptum in libris de more omissum 
adjecit Hermannus. 

78. "Apns] Martius vigor. Chorus, quum dixisset se ἰσχὺν 
ἰσόπαιδα νέμειν ἐπὶ σκήπτροις, sententiam explicare pergit hunc 
in modum—Quippe infüntium robur extremo senio equipollet, 


AD AGAMEMNONEM. 995 


nec inest martius vigor; contra, extremum senium, flore 
etatis jam marcido, tribus pedibus incedit, nec. infantibus 
quidquam prestat. Locutio solemnis est "Aprs ἔνεστιν, inest 
vigor. Suppl. 745. Γυνὴ μονωθεῖσ᾽ οὐδέν" οὐκ ἔνεστ᾽ " Apys. So- 
phocl. El. 1243. Ὅρα ye μέντοι, κἀν γυναιξὶν ὡς Αρης ἔνεστιν. 
Eurip. Phoen. 134. "Apgv δ᾽ Αἰτωλὸν ἐν στέρνοις ἔχει. BLOMF. 

οὐκ ἔνι χώρᾳ] Zn. suo loco non inest. Anglice, is not in its 
proper place. quod nemo interpretum perspexit, etsi a vero 
haud longe abfuit Abreschius. Callimach. H. Del. 192. IIAa- 
ζομένη πελάγεσσι' πόδες δέ οἱ οὐκ ἔνι χώρᾳ. ubi vid. Ernesti et 
Valckenser. ad 'T'heocr. Adoniaz. p. 365. A. Xenoph. CEcon. 2, 
3. ἢ ὅτι rois μὲν ὅπου ἔτυχεν ἕκαστον καταβέβληται, rois δὲ ἐν 
χώρᾳ ἕκαστα τεταγμένα κεῖται. BLOMF. 

79. τό θ᾽ ὑπεργήρων Stanleius: quod ὑπέργηρων scribendum 
erat προπαροξυτόνως ex regula grammaticorum, de qua expo- 
suit Goettlingius in libro de accentu p. 288. τίθι περ γήρως 
M. et Ald. τίθι περ γήρος Rob. 7605 περ γήρως ''urn. τόθ᾽ ὑπερ- 
γήρων 'T. Steph. τιθίπεργήρως Guelf. ró8izep γήρως Fl. 

φυλλάδος ἤδη κατακαρφομένης} Similiimum illud Archilochi 
apud Hephest. p. 35. Οὐκ ἔθ᾽ ὅμως θάλλεις ἁπαλὸν χρόα" káp- 
φεται γὰρ ἤδη. Nicand. 'Ther. 328. αὐαλέη δὲ περὶ χροὶ καρφο- 
μένη θρὶξ Σκίδναται. Hesiod. Op. 7. ἀγήνορα κάρφει. BLOMF. 

8ο. τρίποδας] τρίποδος Fl. 'T. Sphingis senigma /Eschylüm 
in mente habuisse opinatur Stanleius, Ἔστι δίπουν ἐπὶ γῆς, kal 
rérpamov, ob μία φωνή, Καὶ τρίπον. Idem confert Eurip. 'T'road. 
275. Ἐγὼ δὲ τῷ πρόσπολος, à τριτοβάμονος Xepi δευομένα 
βάκτρου Γεραιῷ κάρᾳ; Forsan vero /Eschylus respexerit ad 
Hesiod. Op. 531. τότε δὴ τρίποδι βροτῷ ico Obr ἐπὶ νῶτα 
FéFaye, κάρη δ᾽ εἰς οὖδας ὁρᾶται, Τῷ Είκελοι φοιτῶσιν. | Poeta, 
qui Cornelii Galli nomen prz se fert, de sene; Fitque tripes 
prorsus quadrupesque, ut parculus infans ;, Et per sordentem 
flebile repit humum. Nicand. Alexiph. 555. Οἱ δὲ περισφαλέον- 
τες, ἅτε βρέφος, ἑρπύζουσι Τετράποδες" νοεραὶ yàp ἀπὸ φρένες 
ἀμβλύνονται. BLOMF. 

81. ἀρείων] Refertur ad γέρων, quod ex verbis τό θ᾽ ὑπέργη- 
por repetendum esse monuit Blomfieldus. 

82. ἡμερόφαντον] ἡμερόφατον M. Guelf. Ald. Rob. 

ἡμερόφαντον) Quod. interdiu apparet. Contra νυκτίφοιτ᾽ (vel 
νυκτίφαντ᾽) ὀνείρατα Prometh. 679. Minus recte vertit Stan- 
leius, quasi somnium diurnum, quod metaphoram enervat. 


336 ANNOTATIONES 


Poetis autem mos est, quum tropum paullo audaciorem adhi. 
bent, epithetum statim adjungere, quod notionem ejus circum- 
scribat ac definiat. Res exemplis patebit. In Prometh. 828. 
grypas vocat noster Ζηνὸς κύνας, metaphoram tamen quodam- 
modo corrigit, adjiciendo ἀκραγεῖς, canes quidem, sed canes mon 
latrantes. 'Theb. 64. exercitum vocat luctum, sed adjicit xep- 
cator. ibid. 82. pulvis dicitur nuntius, sed ἄναυδος. Ibid. 856. 
Charontis cymbam dicit θεωρίδα, sed statim subjicit τὰν ἀστιβῆ 
"móAAert, ad discrimen verse θεωρίδος : vid. Glossar. ad loc. 
Choeph. 491. vestem qua Agamemnon irretitus erat, Orestes 
vocat πέδας, sed adjicit ἀχάλκευτοι, pedicce, sed non ex metallo 
Jüctce.. αἰδοῦς etiam ἀχάλκευτοι πέδαι ap. Euripidem. | Noster 
in fragmento ap. Athen. 11. p. 491. A. Pleiadas vocat πελει- 
ábas, sed ut a columbis distinguat, adjicit ἄπτεροι, uti recte 
observavit Athenzus. Sic Eurip. Hecub. 65. brachium σκί- 
vera vocat, sed σκολιὸν, quia veri! scipiones recti sunt, non 
curvi. Vid. ibi Musgrav. Orest. 1501. Orestem et Pyladem 
cum Bacchantibus comparat, sed epithetum addit ἄθυρσοι, 
Bacche quidem, non tamen proprie Bacche. ibid. 314. Eu- 
menidum caterva θίασος vocatur; sed quum hzc vox propria 
sit Baccharum, cum ea conjungit adjectivum ἀβάκχευτος. Eo- 
dem modo noster senium vocat ὄναρ, non tamen verum ὄναρ, 
sed ὄναρ ἡμερόφαντον. Ceterum Eurip. Phoeniss. 1538. (Edi- 
podem vocat ἀφανὲς αἰθέρος εἴδωλον, Ἢ νέκυν ἔνερθεν, ἢ πτανὸν 
ὄνειρον. ubi Valckenzerius citat Euripidis ZEolum ap. Stob. p. 
477. Vépovres οὐδὲν ἐσμὲν ἄλλο πλὴν ὄχλος, Kal σχῆμ᾽" ὀνείρων 
δ᾽ ἕρπομεν μιμήματα. Similiter mortales imbecilli dicuntur ὀνει- 
ράτων ᾿Αλίγκιοι μορφαῖσι. Prometh. 457. et ἰσόνειροι ibid. 564. 
BLOMF. Adde Eum. 115. 

85. Tí χρέος] Quid rei est? Eurip. Heracl. 96. Tí χρέος ; 
Apoll. Rhod. 3, 12. Τί xpéos; ἠὲ δόλον τινα μήσεαι---Τάθτη 
valet-r( χρῆμα; Prometh. 298. Eurip. Cycl. 99. Hippol. 919. 
Suppl. 103. "Theocr. 21, 25. BLOMF. 

87. πειθοῖ] πυθοῖ Flor. quae Pearsoni etiam et Casauboni 
conjectura memoratur, sed falso, ut opinor, pro πευθοῖ, quod 
reciperem, ni vulgata lectio sensum satis commodum preeberet. 
'Theb. 366. Πευθῶ τιν᾽ ἡμῖν, ὦ φίλαι, νέαν φέρει. Male legitur 
πειθὼ pro πευθὼ apud Hesychium. Πύστις. ἡ πειθώ. Vid. notata 
ad Theb. 54. BLOMF. . Quum librorum hac in re auctoritas 
nulla sit, praeferendum videtur quod aptius dictum est πευθοῖ, 


AD AGAMEMNONEM. 397 


περίπεμπτα] mepímeumros, qui circumcirca mittitur. Hic 
vero adjectivum sumendum est adverbialiter, ut in locutionibus 
ἔτεκες ἀνόνητα Eurip. Hippol. 1140. (ubi vid. Monk.) ΓΆλεκτρα 
γηράσκουσαν ἀνυμέναιά re Soph. Electr. 962. ἄνανδρος πολιὰ 
παρθενεύεται Eurip. Helen. 290. Νῦν, ῥόδα, φοινίσσεσθε τὰ 
πένθιμα, Mosch. 3, 5. BLOMF. 

θυοσκινεῖς) Scribendum θυοσκεῖς cum "Turn. Schol. in T. 
εὕρηται kal Óvookoets, ὡς ἀπὸ τοῦ θυόσκοος, ὃ διὰ θυσιῶν τὸ μέλ- 
λον κοῶν, ἤτοι νοῶν. θύος yàp τὸ θῦμα. Hesych. Θυοσκεῖν. ἱεροῖς 
παρέχεσθαι, ἢ θεοῖς. ubi forsan legendum, ἱερὰ παρέχεσθαι τοῖς 
θεοῖς. BLOMF. Hesychii glossam non recte emendavit Blom- 
fieldus. 

88. τῶν ἀστυνόμων---τῶν 7 ἀγοραίων] Sept. 257. ᾿Εγὼ δὲ 
χώρας τοῖς πολισσούχοις θεοῖς, Πεδιονόμοις τε κἀγορᾶς ἐπισκόποις. 
Duo autem genera deorum ἀστυνόμων erant; χθόνιοι, quales 
Pluto, Furi; &c. ὕπατοι, qualis Jupiter &c. quorum alii cce- 
lestes, alii foro przerant; v. g. Hermes, et Apollo. Haud 
longe absimilis est Deorum divisio ap. Liv. 1, 32. 4udi Jupi- 
ter, et tu J'uno, Quirine, Diique Decque omnes colestes, vos- 
que terrestres, vosque inferni audite. Infra 487. 'Talthybius 
compellat Jovem ὕπατον χώρας, et θεοὺς ἀγωνίους, et “Ἑρμῆν qui 
ἀγοραῖος erat; Verte igitur deorum urbem tenentium, scilicet, 
superorum, inferorum, celestium et forensium. BLOMF. 

91. βωμοὶ] Intelligendze sunt arz in plateis positze, siquidem 
ἔθος ἣν τοῖς ἐν ἀγυιαῖς ἱσταμένοις θεοῖς ἐπὶ ταῖς ἐρχομέναις ἀγγε- 
λίαις θύειν, uti ait schol. Aristoph. Nub. 1317. Harpocrat v. 
᾿Αγυιᾶς. Has aras respicit '"'althybius v. 502. salutans δαίμονας 
ἀντηλίους. BLOMF. 

δώροισι] δώροις M. Fl. Guelf. Ald. Rob. 

94. χρίσματος) χρήματος Ald. Scribendum xpíuaros ex M. 
Rob. quam formam ex Callimachi Lav. Pall. 16. 26. indicavit 
Blomfieldus. ** Hoc loco de oleo dictum est quo flamma quasi 
inungebatur. Hoc ab usu sanctum s. castum, ab natura molle 
s. liquidum, a puritate, sincerum non adulteratum dicitur." 
SCH. 

96. μυχόθεν] Ex intimis zedium partibus, i. e. ex Clytzemne- 
strae thalamis. BLOMF. 

97. λέξασ᾽ ὅ τι Fl. λέξασ᾽ ὅτι codices reliqui et Rob. Steph. 
Aé£ ὅτι Ald. qua scriptura deceptus 'T'urn. καὶ post coi inseruit. 
λέξον θ᾽ ὅ τι σοὶ δυνατὸν Blomfieldus. 

Uu 


338 ANNOTA'l'IONES 


98. αἰνεῖν] εἰπεῖν 'T. Steph. 

99. re negligenter additum, quemadmodum εἶτα post parti- 
cipia additur. 

100. τότε] εὔθ᾽ ὅτε Ald. errore typothetze pro ἔσθ᾽ ὅτε, quod 
habet Guelf. 

μὲν om. Ald. 

κακόφρων] Animum timore afficiens. Sensu insolito. — Ple- 
rumque valet malignus. BLOMF. 

101. ἀγανὰ (debebat ἀγανὴ) caívovó Butlerus. àyavà φαί: 
νουσ᾽ Τ'. Steph. &yavà $aíves M. Guelf. 'Turn. ἄγαν ἀφαίνεις 
Ald. ἀγανὰ $aveto' Rob. 

102. ἄπληστον] ἄπλειστον M. Guelf. Ald. Rob. 

103. τῆς θυμοβόρου φρένα λύπης Hermannus. τὴν θυμόφθορον 
λύπης φρένα M. Guelf. Ald. Rob. τὴν θυμοβόρον λύπης φρένα 
Steph. τὴν θυμοβόρον λυποφρένα "1". τὴν θυμοβόρον φρένα λύπης 
'Turn. Accusativus φρένα ab adjectivo regitur θυμοβόρου, quod 
pro βιβρωσκούσης dictum est. 

104—121 — 122—139. 

104. Hunc versum profert /Eschyli persona in Aristophanis 
Ranis 1276. ubi pro ὅδιον legitur ὅσιον. Schol. ἐν τοῖς πλείστοις 
αἴσιον. ᾿Ασκληπιάδης τὸ ὅσιον. quibus ex verbis Stanleius Ascle- 
piadem legisse autumat ὅδιον κράτος ὅσιον ἀνδρῶν. Contra 
Pauwius vocem ὅσιον ad ὅδιον pertinere censet, legitque ἐν τοῖς 
πλείστοις ὅδιον, ᾿Ασκληπιάδης δὲ ὅσιον. BLOMF. Recte 
Pauwius. 

ὅδιον κράτος] Robur, seu fiducia que ab omine in itinere 
viso ducebatur. uti recte explicat scholiasta. Huc respicit He- 
sych. Ὅδιος οἰωνός. αἴσιος. Infra 152. Μόρσιμ᾽ ἀπ᾽ ὀρνίθων 
ὁδίων οἴκοις βασιλείοις. BLOMF. 

105. ékreAéov] Nobilium: quo sensu ἐντελεῖς quoque dici 
ostendit L. Dindorfius in "Thesauro vol. 3. p. 1159. ἐντελέων 
reponi voluit cum Casaubono Stanleius, in supremo magistratu 
constitutos intelligens. Post éxreAéov colon ponatur. 

καταπνείει Ald. karamveóe, Fl. 'T. καταπναίει Guelf. kara- 
πνέει M. Rob. 'l'urn.: unde fortasse erunt qui xarazret μοι 
praeferant. 

106. πειθὼ---αἰών] Scholiasta hzc sic est interpretatus, ὁ yàp 
σύμφυτός μοι αἰὼν, ὅ ἐστι τὸ γῆρας, διὰ τὴν els θεοὺς πειθὼ, μολ- 
πήν μοι καὶ ἀλκὴν καταπνεῖ. ὅ ἐστιν, εἰ καὶ γέρων εἰμὶ, ὅμως 
μέλψω τὰ γεγονότα, πέποιθα γὰρ ὅτι εἰς πέρας αὐτὰ ἄξουσιν οἱ 


AD AGAMEMNONEM. 999 


θεοί. Blomfieldus πειθῶ μολπᾶν, ἀλκὰν ξύμφυτον, αἰών, Schuetz- 
ius πειθὼ μολπὰν ἀλκᾷ σύμφυτος αἰέν. unde Bothius ἔτι yàp 
θεόθεν καταπνείει πειθὼ μολπᾶν ἀλκᾷ ξύμφυτος αἰών, nam adhuc 
viribus conjuncta cetas ἀὐοϊγυλέιιδ inspirat fiduciam canticorum. 

108. δίθρονον κράτος] Imperium binorum regum. Vid. supra 
ad v. 42. Stanleius comparat δικρατεῖς "Arpettat, Soph. Ajac. 
252. Infra 602. Menelaus dicitur τῆσδε γῆς φίλον κράτος ; 
ubique enim de Menelao loquitur /Eschylus, quasi cum Aga- 
memnone in imperio consociatus fuerit. BLOMF. 

Ἑλλάδος] Adjective dictum. 

ἥβας] ἥβαν libri et scholiasta. Correctum ex Aristoph. Ran. 
1284. ubi libri optimi 78as, deteriores 7/gav. 

110. rayàr] Fl. T. Steph. τὰν γᾶν M. Ald. Rob. ταγᾶν 
"Turn. τὰν yà» Guelf. 

111. πέμπει] πέμπη Rob. πέμπῃ Steph. 

ξὺν Steph. cum Aristophane Ran. 1288. σὺν M. Ald. Rob. 
"Turn. 

δορὶ καὶ χερὶ πράκτορι] δορὶ δίκας πράκτορι (πλάκτορι Ald.) 
libri omnes. Correctum ex Aristoph. Ran. 1288. δίκας ex glos- 
semate irrepsit. Scholiasta, τῷ δίκην εἰσπραξομένῳ. 

114. οἰωνῶν βασιλεὺς] Pindaro ἀρχὸς οἰωνῶν Pyth. 1, 13. 
Horat. Carm. 4, 4, 2. Cui rex deorum regnum in aves vagas 
permisit. BLOMF. 

115. νεῶν] νέων Ald. 

KeAawós] Inter sex aquilarum species ab Aristotele re- 
censitas H. A. 9, 32. prima a colore zóyapyos dicta est; 
tertia à eolore itidem μελαναίετος, et Aaycedóros. De his 
accipiendus est /Eschylus. 'O κελαινός idem est ac peAavat- 
eros qui ex descriptione Aristotelis μέλας τὴν χροιὰν, καὶ 
μέγεθος ἐλάχιστος, καὶ κράτιστος τούτων. Hinc Achilles apud 
Homerum huic aquile comparatur ll. $, 252. Αἰετοῦ οἴματ᾽ 
ἔχων μέλανος τοῦ θηρητῆρος, "Os θ᾽ dua κἀρτιστός τε kal ὥκιστος 
πετεηνῶν. --- Agamemnon μελαναιέτῳ propter fortitudinem, Me- 
nelaus zvyápyo comparatur, quasi imbellis et uxorius. STANr. 
Confer. 'Tzetz. ad Lycophr. go. Rem ipse illustrat poeta infra 
120. memorans δύο λήμασι δισσοὺς 'Arpe(óas. Ceterum hoc 
portentum pro re sua excogitavit /Eschylus; aliud narraverant 
Homerus in Aulide visum, Iliad. B. 308. Auctor Cypriorum 
ap. Proclum p. 475. ed. Gaisford. Cf. 'Tzetz. ad Lycophr. 203. 
BLOMF. 


Uu2 


340 ANNOTA'TIONES 


ἀργίας] ἀργείας Guelf. Ald. ἀργίας si recte legeretur, in versu 
antistrophico Tpoías scribendum foret: absurdum enim est 
ἀργίας disyllabum pronuntiari. Sed recte Blomfieldus àpyàs 
emendavit, quod ex ἀργάεις est contractum. Sic ταῦρον àp- 
γᾶντα dixit Pindar. Olymp. 13, 99. et ὑλᾶντα νάπη pro ὑλάεντα 
Euripides Helen. 1303. 

116. φανέντες] οἱ φανέντες FI. 

χερὸς ἐκ δοριπάλτου] .E dextra manu ; quem verum esse ho- 
rum verborum sensum primus monuit Schneiderus in Indice 
ad Xenoph. Hist. Gr. v. Aópv. Sic apud 'Teutonas die 
SSchwertseite, dexterum latus, et propius nos Angli, the S*word- 
arm. Quod ad oram libri Scaligerani annotatum est, ἐξ ἀριστε- 
pàs, merum calami lapsum fuisse puto. Sic εἰς δόρυ, deatror- 
sum, Xenoph. Anab. 4, 3, 29. Hist. Gr. 6, 5, 18. Dionys. 
Hal. 3. p. 190, 13. ἐπ’ ἀσπίδα vero sinistrorsum. Vid. Hesych. 
in v. BLOMF. δοριπάλτου "Turn. Steph. δορυπάλτου M. ΕἸ. T. 
Rob. δορυπάλκτου Guelf. δορυπάλκτον Ald. 

117. παμπρέπτοις Abreschius. παμπρέποις libri, nisi quod 
παμπρέποισιν Fl., παμπρέπτεσιν 'T', addito gl. εὐπρεπέσιν. ἡ €0- 
θεῖα ἣ παμπρέπτης. ** Late conspicuis. Simile fere compositum 
est εὔπρεπτος, conspicuus, Suppl. 717. Intellige autem vel 
Agamemnonis palatium, vel tentorium." BLOMF. 

118. βοσκόμενοι] βοσκομένην 'T. 

ἐρικύμονα 'T. Steph. épikópara M. Guelf. Rob. 'Turn. ép' 
ἱκύματα Ald. Per πολυκύμονα explicat scholiasta. 

φέρματι] φέρβοντο 'T. Steph. Auctores de leporis fcecundi- 
tate a Stanleio laudantur Aristot. Probl. 10, 7. H. A. 4, 5. 
Herodot. 3, 8. Oppian. Cyn. 3, 521. quibus adjicias Athen. 9, 
p. 400. Eratosth. Cataster. p. 12. ed. Fell. Horat. S. 2, 4, 44. 
Faecunde leporis. BLOMF. 

120. βλαβέντα] Refertur ad λαγωὸν, pro quo λαγίναν γένναν 
dixit. * Verbum cum genitivo constructum ut apud Homer. 
Od. A, 195. ἀλλά vv τόν ye θεοὶ βλάπτουσι κελεύθου. impediunt 
illum me iter suscipiat. Verte igitur, impedita quo minus 
ultimum cursum perficerent.^ BLOMF. 

121. τὸ δ᾽ «?] Id quod felix faustumque est. Infra v. 349. 
τὸ δ᾽ εὖ κρατοίη. BLOMF. 

122. στρατόμαντις] Calchas. 

δισσοὺς] Scribendum πιστοὺς cum Lobeckio ad Soph. Ajac. 
151. Sic in Persis 55. τοξουλκῷ λήματι πιστούς dixit ZEschylus. 


AD AGAMEMNONEM. 941 


123. ᾿Ατρείδας] Scribendum ᾿Ατρεΐδας cum disres.  Monuit 
Monkius. 

ἐδάη] Participium δαείς occurrit Choeph. 602. ''heocr. 17, 81. 
infinitivum δαήμεναι passim apud Homerum. — Verte autem in- 
tellexit quid significarent aquile lepore vescentes. BLOMF. 

Aayobaíras 'T'. Steph. Aoyobaíras M. Ald. Rob. "Turn. 

124. ἀρχούς 'T. Steph. Revocandum quod in libris reliquis 
est ἀρχάς. ** ἀρχαὶ pro ἄρχοντες metonymia satis nota ponitur. 
Eurip. Phoeniss. 987. Λέξει yàp ἀρχαῖς kal στρατηλάταις τάδε. 
Xen. Cyrop. 8, 7, 6. ἐκάλεσε δὲ kal τοὺς φίλους καὶ τὰς Περσῶν 
ἀρχάς. Sic Noster 'Theb. 1027. τῷ γε Καδμείων τέλει pro τοῖς 
ἐν τέλει οὖσι." BLOMF. 

125. δ᾽ δ᾽ οὖν ΕἸ. 

126. ἀγρεῖ] Verbum epicum, cujus hoc unicum est ex tragicis 
exemplum. In αἱρεῖ mutandum videbatur Elmsleio ad Eurip. 
Med. 888.: frustra. 

κέλευθος] Expeditio. 

129. κτήνη] Per κτήματα explicat scholiasta, per χρήματα He- 
sychius. Verte, fatum vero prius violenter diripiet ex turribus 
opes populares. BLOMF. 

130. μοῖρ᾽ ἀλαπάξει] μοῖρα λαπάξει TT. Hac forma metro 
postulante usus est /Eschylus Sept. 47. 531. 

131. οἷον] οἷον Ald. Rob. Steph. οἷον legit scholiasta, qui 
μόνον gij—interpretatur: quse usitata loquendi ratio est. 

132. áya Hermannus. ἄτα libn. Hesych. "Ayais. ζηλώσεσιν. 
Αἰσχύλος Θρήσσαις. Etymol. M. p. 5, 28. "Aya. φθόνος καὶ βα- 
σκανία. Apud Herodotum 6, 61. ubi olim legebatur φθόνῳ καὶ 
ἄτῃ χρεώμενος, restitutum est ἄγῃ ex MS. Archiep. et Suida. 
Hanc autem lectionem apud nostrum confirmat adjectivum 
ἐπίφθονος. BLOMF. 

κνεφάσῃ] κνεφάσειε T. 

προτυπὲν] προτυφθὲν 'T. προτυπὲς Guelf. Ald. Τατη. Scho- 
liasta, μόνον μὴ προτυπὲν ὑπὸ θεῶν τὸ στρατευθὲν τῆς Τροίας στό- 
μιον, ὅ ἐστι τὸ ἐπὶ βλάβῃ Τροίας στρατευθὲν, ἄτῃ σκοτίσῃς. (scr. 
ἄτη σκοτίσῃ). 

135. στρατωθὲν] στρατευθὲν 'T'urn. Steph. 

137. avrórokov] Una cum ,fétu. Schol. σὺν αὐτῷ τόκῳ. 
BLOMF. 

πτάκα θυομένοισι M. πτᾶκα Óvouévoww Rob. πτάων καθυομέ- 
νοισιν Ald. πτῶκα θυομένοισιν 'T. 'Turn. Steph. ** πτὰξ, animal 


949 ANNOTATIONES 


timidum. Hesych. IIrá£. πτακὶς, πτὼξ, δειλός. Photius, Πτάκες. 
δειλοί. ὀπτικῶς. ubi Alberti legit ἐπτηχώς. — Corrige ποιητικῶς. 
Pollux 3, 136. καὶ ὃ πτακὶς, σφόδρα κωμικόν. Est autem a 
πτήσσω, sicut pá£ a ῥήσσω et πλάξ a πλήσσω. Forma notior 
πτώξ, ἃ "T6000 derivata, occurrit Eumen. 326." BLOMF. 

140. τόσσον] τόσσων Guelf. Ald. Rob. Rectius τόσον 
Fl. T. 

εὔφρων] ἄφρων Ald. 'urn. 

à addunt 'T. Steph., omittunt libri reliqui. "Apres 
gl. T. 

141. δρόσοισιν»] δρόσοις 'T. quod. prseferendum erit, si recte 
legitur ἀέπτοις. 

δρόσοις] T'enellis. Etymol. M. p. 377, 37. Ἕρσαι, ai ἔαρι 
γεννηθεῖσαι. ἢ ai ἁπαλαὶ, καὶ τελείως νέαι, μεταφορικῶς. ὡς 
᾿Αριστόνικος ἐν σημείοις. ἕρση γὰρ ἐστὶν ἣ δρόσος. καὶ Αἰσχύλος 
ἐν ᾿Αγαμέμνονι τοὺς σκύμνους τῶν λεόντων δρόσους κέκληκε, μετα- 
φράζων τοῦτο. Schol. Δρόσοισιν. τοῖς νεογνοῖς. χωρὶς δ᾽ αὖ τέρ- 
σαι. ubi reposuit Stanleius, χωρὶς δ᾽ αὖθ᾽ ἕρσαι, ex Odyss. I, 222. 
ubi schol. αἱ veoyrai kai ἁπαλαὶ kal δροσώδεις. Vid. Hesych. 
v. Ἕρσαι. et Alberti. Hesych. Apócovs. ἀχρείους, Κύπριοι. 
BLOMF. 

ἀέπτοις Fl. ἀέπτοισι 'T. Steph. quod legit scholiasta, τοῖς 
ἕπεσθαι τοῖς γονεῦσι μὴ δυναμένοις. ἄλλως. τοῖς μὴ δυναμένοις 
πτῆναι. — Altera interpretatio locum non babet. ἀέλπτοις M. 
Guelf. Ald. Rob. 'T'urn. 

λεόντων restitutum ex Etym. M. 1. c. Legebatur ὄντων, 
quod om. 'T. ὄλτων (sic, sine spiritu) Rob. 

142. ἀγρονόμων] Hesychius, ἀγρονόμων : ἐν ἀγροῖς διαγόντων. 

143. ὀβρικάλοισι]) ὀβρικάλοις Fl. 'T. ὀκρικάλοισι Guelf. Ald. 
Eustath. p. 1395, 47. ὀβρίκαλα παρὰ Αἰσχύλῳ λεόντων σκύμνια. 
Ex Agamemnone idem p. 1625, 47. Photius, Ὄβρια καὶ ὀβρί- 
καλα: τὰ τῶν λεόντων kal λύκων σκύμνια. Αἰσχύλος Δικτυουλκοῖς. 
AJElian. N. A. 7, 47. τῶν ὑστρίχων καὶ τῶν τοιούτων ἀγρίων τὰ 
ἔκγονα ὄβρια (ὀβρίκαλα Valcken.) καλεῖται. καὶ μέμνηται Ἐριπί- 
δης ἐν Πελειάσι τοῦ ὀνόματος, καὶ Αἰσχύλος ἐν ᾿Αγαμέμνονι καὶ 
Δικτυουλκοῖς. BLOMF. 

τερπνὰ] In 'T. adscriptum gl. "Aprejus, quod ad αἰτεῖ re- 
ferendum. 

144. αἰτεῖ] με gl. in 'T. Et sic seholiasta quoque rà σύμβολα 
αἰτεῖ με φᾶναι. Jovem, cujus mentio facta est v. 136. πτανοῖσιν 


AD AGAMEMNONEM. 949 


κυσὶ πατρός, intelligit Klausenius: ab illo enim petit Diana ut 
ratum faciat quod portendit. : 

κρᾶναι vel κράναι M. Fl. 'T. Guelf. 'T'urn. Ald. Rob. φάναι 
Steph. ex annotatione scholiastae. 

145. δεξιὰ μὲν] Scholiasta, δεξιὰ διὰ τὴν νίκην, κατάμομφα διὰ 
τὸν χόλον ᾿Αρτέμιδος. 

φάσματα στρουθῶν] τῶν στρουθῶν Fl.'Ll. ** Dele στρουθῶν 
ex Il. B, 311. et seqq. interpolatum." PORSON.  Verissime 
Porsonus. Deleto autem στρουθῶν, quod metro adversatur, 
lacuna indicanda. Per ἀετῶν explicat scholiasta: qui non po- 
tuerunt στρουθοὶ dici. 

146. ijv] tyov Ald. 'Turn. tx» Rob. 

καλέω] καλῷ Burneius. 

149. ἐχενῇδας Burneius. ἐχενηΐδας libri. χρονίας post ἐχενηΐ- 
δας transpositum in T. 

150. ἀπλοίας] ázAotas Ald. Rob. ἀπλοΐδας Fl. T. 

151. σπευδομένα 'T. Rob. Steph. σπενδομένα Ald. 'T'urn. (et 
Guelf. a correctore). σπεύδομαι voce media rarissime occurrit, 
nescio an alibi, nisi in Eumen. 363. σπευδόμεναι δ᾽ ἀφελεῖν τινὰ 
τάσδε μερίμνας. σπεύδομαι, media voce, :eque ac χαίρομαι, Da- 
tismum esse ait Elmsleius ad Eurip. Med. p. 112. cui non 
assentior. Quippe χαίρειν verbum est neutrum, σπεύδω transi- 
tivum; ideoque recte dici potuit σπεύδομαι depropero mihi. 
Ceterum in hoc loco Calchas Apollinem invocat ad avertendam 
Diang iram. BLOMF. 

θυσίαν] Observavit Schutzius /Eschylum caussam adtulisse 
satis futilem, quze Dianam ad classem in Aulide retinendam 
impulerit, Iphigenizque sacrificium exigendum. | Quod nescio 
an vere animadversum sit; namque hoc portentum non tam 
caussa quam signum fuit sacrifici ab Atridis mox consum- 
mandi. Ipse vero Agamemnon jamdudum numen Dianz lz- 
serat. Fabulam de Iphigenie mactatione, pro libitu immuta- 
runt poetz. Soph. Electr. 576. Callim. H. Dian. 262. et scrip- 
tor τῶν Κυπρίων, teste Proclo, ed. Gaisford. p. 475. Dianam 
eo iratam fuisse tradunt, quod Agamemnon, cervam configens, 
se deze jaculando parem jactavit. Cf. Tzetz. ad Lycophr. 184. 
Ptolem. Hephsest. ap. Phot. Bibl. p. 483. ubi fabula aliquan- 
tum variatur. Euripides vero, qui ex recepta setatis suze my- 
thologia recedere amabat, Iphigeniam ex voto quodam patris 
sui Dianz debitam fuisse tradit. Sacrificium. tangit. Pindar. 


944 ANNO'TATIONES 


Pyth. 11, 35. non item caussam. "lotam fabulam Homero 
ignotam fuisse patet ex Iliad. I, 145. quod observavit schol. ad 
locum. BLOMF. 

153. σύμφυτον) συγγενικὴν explicat scholiasta. ** Epitheta 
hic transposita sunt: nam σύμφυτον et o) δεισήνορα; quse ad 
νεικέων proprie pertinent, ad τέκτονα transferuntur, eadem 
prorsus hypallage, qua supra v. 48. 49. habuimus ἐκπατίοις ἄλ- 
γεσι παίδων." HATH. Sic Theb. 340. βλαχαὶ δ᾽ αἱματόεσσαι 
τῶν ἐπιμαστιδίων. Aristoph. Pac. 155. χρυσοχάλινον πάταγον 
ψαλίων. Soph. Antig. 793. νεῖκος ἀνδρῶν ξύναιμον. Sic fere 
apud Horatium T'yrrhena regum progenies pro T'yrrhenorum 
regum progenies. BLOMF. 

154. o) δεισήνορα] Sic videtur vocare mactationem Iphige- 
nie, quze fuit ea ut omni pudore et timore seposita, Clytazem- 
nestra postea suum maritum interfecerit. CASAUB.  Scho- 
liasta, οὐ φοβουμένην ἢ οὐ δείσασαν τὸν ἄνδρα. Verba οὐ δει- 
σήνορα versui precedenti adjunxit Lachmannus p. 56. addito 
μῆτιν : quo Clyteemnestree facinus intelligatur. 

yàp om. ΕἸ. T. 

παλίνορσος 'l'urn. Steph. saA(vopros M. Fl. 'T. Guelf. Ald. 
Rob. recte fortasse. ** Etym. M. p. 648, 27. παλίνορσος : παρὰ 
τὸ ὄρω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα óprós, kal παλίνορτος ἐχρῆν διὰ 
τοῦ τ γράφεσθαι, οὐχὶ διὰ τοῦ σ.---σημαίνει δὲ τὸ ὀπισθόρμητος, ἐκ 
τοῦ πάλιν, τοῦ σημαίνοντος τὸ εἰς τοὐπίσω, καὶ τοῦ ὄρσω, Αἰολικοῦ 
μέλλοντος. Veram esse hanc etymologiam monstrat vox παλιν - 
ορμένος, Iliad. A. 326. In hoc loco videtur significare resiliens 
in caput Agamemnonis, nisi legendum cum Schutzio zaA(vop- 
cov, reducem Agamemnonem." BLOMF. Male Schutzius: 
nam non de sola Clyteemnestre ira sermo est, sed respicitur 
simul ad priores Pelopidarum cedes, ut sensus sit: manet 
semper denuo resurgens ira liberorum ultriz. WELLAUER. 

155. μῆνις rekvómowos] Ira propter filiam immolatam. 

156. ξὺν μεγάλοις ἀγαθοῖς] 'T'rojee expugnationem intelligit. 
** Verte autem, alia, una cum preclaris exercitui successibus, 
fatalia domibus Atridarum, ab alitibus àn itinere visis, Calchas 
pronuntiavit." BLOMF. 

ἀπέκλαγξε] ἀπέκλαιξεν M. Guelf. Ald. 

158. ὁμόφωνον) Nempe aDurov αἴλινον consonum erat τοῖς 
μορσίμοις, et τὸ εὖ νικάτω, τοῖς μεγάλοις ἀγαθοῖς. BLOMF. 
ὁμόφρονον Ald. unde in "Turn. interpolatum ὁμόφρων ὧν. 


AD AGAMEMNONEM. 945 


160—167 — 168—175. 

176—183 184—4gr. 

192—204 — 205—217. 

218—227 — 228—237. 

238—246 247—257. 

160—162. et 163. 164. in unum versum conjungendi, pari- 
terque in antistropho. 

160. Ζεὺς, ὅστις ποτ᾽ ἐστίν} Solennis invocandi formula, que 
omnes dei, qui invocatur, titulos in se comprehendat: quod 
notavit P. Victorius V. L. 13, 2. Plato Cratyl. p. 400. E. ὥσ- 
περ ἐν ταῖς εὐχαῖς νόμος ἐστὶν ἡμῖν εὔχεσθαι οἵ τινές τε kal ὅπόθεν 
χαίρουσιν ὀνομαζόμενοι, ταῦτα καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς (τοὺς θεοὺς sc.) 
καλεῖν, ὡς ἄλλο μηδὲν εἰδότας. et in Phszedro p. 273. C. φεῦ 
δεινός γ᾽ ἔοικεν ἀποκεκρυμμένην τέχνην ἀνευρεῖν ὁ Τισίας, ἢ 
ἄλλος, ὅστις δήποτ᾽ ὧν τυγχάνει καὶ ὁπόθεν χαίρει ὀνομαζόμενος. 
Eur. Melanippa fr. 1. Ζεὺς, ὅστις ἐστὶν, οὐ γὰρ οἶδα, πλὴν λόγῳ 
Κλύων. ubi cur Porsonus (ad Orest. 412.) legeret Ζεὺς, ὅστις ὁ 
Ζεύς, causam idoneam non video. Bacch. 220. Διόνυσον, ὅστις 
ἐστὶ, τιμώσας χοροῖς. Danase fr. 1. τόν θ᾽, ὃν καλοῦσιν αἰθέρ᾽, 
ὅστις ἐστὶ δή. Sic enim legendum. "Troad. 884. a Victorio lau- 
datus, Ὅστις ποτ᾽ εἶ σὺ, δυστόπαστος εἰδέναι Ζεύς. Cf. Stan- 
leium et Spanhem. ad Callim. Dian. 7. BLOMF. 

165. Διὸς] Δία Ald. 'Turn. 

εἰ τὸ Porsonus. εἰ τόδε libri praeter 'T. qui εἴγε. 

ἀπὸ cum βαλεῖν conjungendum. 

169. παμμάχῳ θράσει βρύων] /Eschylus autem ad Cclum et 
Saturnum alludit, quod confirmat Schutzius ex Prometh. 992. 
οὐκ ἐκ τῶνδ᾽ ἐγὼ Δισσοὺς τυράννους ἐκπεσόντας ἠσθόμην ; Τρίτον 
δὲ τὸν νῦν κοιρανοῦντ᾽ ἐπόψομαι Αἴσχιστα καὶ τάχιστα. BLOMF. 
Scholiasta, ὁ Τυφώς, et ad versum przecedentem, διὰ τοὺς 
Τιτᾶνας. 

170. οὐδὲν ἂν λέξαι Schuetzius. οὐδὲν λέξαι libri, nisi quod 
οὐδέν τι λέξαι 'T. Steph. οὐδὲν λέγειν autem significat nullius 
esse momenti, ut ap. Eurip. Suppl. 595. áperij δ᾽ οὐδὲν λέγει 
βροτοῖσιν, εἰ μὴ τὸν θεὸν χρήζοντ᾽ ἔχει. quem locum cum 
JEschyleo comparavit Hermannus ad Vigerum p. 755. οὐδὲ 
λέξεται πρὶν àv conjecit Ahrensius: quod nunc praefero. 

ὧν] ἂν Turn. 

171. τριακτῆρος] Metaphora ex palestra desumta. Photius 
et Suidas, Τριαχθῆναι λέγουσιν οἱ παλαιστρικοὶ, ἀντὶ ro) τρὶς 

Xa 


346 ANNOTATIONES 


πεσεῖν, ἢ τρὶς τροχάσαντα νικηθῆναι, στάδιον, δίαυλον, δόλιχον. 
οὕτως Θουγενίδης ἐν Δικασταῖς. Eadem habet, sed mutilata, 
Antiatticista Sangerm. p. 114. et Etymol. M. * Τριάξαι οἵ ἀπο- 
τριάξαι dicebatur, qui ter dejecerat adversarium——ideo τριάξαι 
est vincere, Unde ἀτρίακτος ἄτα /Eschylo Choeph. 336. quse 
expugnari non potest." Verba sunt Salmasii ad Solinum p. 206. 
BLOMF. τριακτῆρα non simpliciter victorem, sed: tertiarium 
sive ephedrum. interpretor, qui victorem. aggreditur fessum 
integer et ἀποτριάζει αὐτὸν, ut scholiastes ait, ἐπ᾽. ἐλπίδι τῆς 
νίκης, id est victoriam speratam ei eripit. LOBECK. Aglaoph. 
P. 354- 

175. τεύξεται φρενῶν τὸ πᾶν] Scholiasta, ὁλοσχερῶς φρόνιμος 
ἔσται. 

176—178. et in antistropho 184—186. ἴῃ unum. versum 
conjungendi. 

177. τὸν Porsonus. τῷ libri. 

μάθος] Photius. Μάθος λέγουσι τὴν ζήτησιν. οὕτως 'Apwro- 
φάνης. Scholiasta laudat Hesiod. Op. 216. παθὼν δέ τε νήπιος 
ἔγνω. Proverbium erat παθήματα μαθήματα, teste Casaubono 
ad Persium p. 26. Sed nescio ubinam adhibeatur przeterquam 
in Herod. 1, 207. rà δέ μοι παθήματα rà ἐόντα ἀχάριτα, μαθήματα 
yeyóvee. Plato Symp. p. 272. ed. Bip. καὶ μὴ, κατὰ τὴν παροι- 
μίαν, παθόντα γνῶναι. Vid. Matthiz Miscell. Philol. 2. p. 4. 
Ad hoc proverbium alludere videtur Sophocl. 'Trach. 143. μήτ᾽ 
ἐκμάθοις παθοῦσα, νῦν T ἄπειρος et. Vide infrav. 250. BLOMF. 
μάθό (sic) Fl. uá8ots Guelf. μαθὼν Steph. 

179. στάζειν πρὸ καρδίας dicitur dolor: qua imagine ssepius 
utitur /Eschylus, ut graves animi affectus cor quasi inundare, 
seu in cor stillare dicantur, propter sanguinis scilicet effusio- 
nem, ejusque in corde nimiam repletionem. Sie v. 1130. ἐπὶ 
δὲ καρδίαν ἔδραμε κροκοβαφὴς σταγών. Sic de ira Choeph. 181. 
ἐμοὶ προσέστη καρδίας κλυδώνιον χολῆς. Μνησιπήμων πόνος est 
angor e recordatione seu conscientia malorum facinorum. Quod 
autem additur ἔν θ᾽ ὕπνῳ, vel eo spectat, quod, qui atrox quod- 
dam facinus commisere, sine cura quiescere non possunt, vel 
intelligitur de somniis terribilibus, quibus facinorosi anguntur, 
e somnoque excitantur, quod egregie confirmatur Choeph. 
v. 30. sqq. ubi Clytemnestra nocturnis visis excita dicitur: 
Topós yàp φόβος ὀρθόθριξ Δόμων ὀνειρομάντις ἐξ ὕπνου κότον 
Πνέων, ἀωρόνυκτον ἀμβοάμα Μυχόθεν ἔλακε περὶ φόβῳ. SCH. 


AD AGAMEMNONEM. 947 


180. 181. et 188. 189. in unum versum conjungendi. 

182. δαιμόνων δέ που χάρις] Jovis gratia s. donum. SCH. 

183. σέλμα σεμνόν] Venerabile. De regibus dictum. Eurip. 
Androm. 700. Σεμνοὶ δ᾽ ἐν ἀρχαῖς ἥμενοι. Choeph. 973. Σεμνοὶ 
γὰρ ἦσαν ἐν θρόνοις τόθ᾽ ἥμενοι. Herodot. 2, 173. σὲ γὰρ ἔχρην 
ἐν θρόνῳ σεμνῷ σεμνὸν θωκέοντα, 0v ἡμέρης πρήσσειν τὰ πρήγ- 
pora. BLOMF. 

βιαίως] βιαίω Rob. βίαιος 'T'urn. 

184. καὶ τόθ᾽ ἡγεμὼν---Ἴ Constructio horum verborum resu- 
mitur v. 205. ἄναξ 9 ὁ πρέσβυς τότ᾽ εἶπε φωνῶν ----. SCH. 

ὃ πρέσβυς] Major natu. Ynfra 205. ἄναξ ὁ πρέσβυς. BLOMF. 
Scholiasta μείζων yàp (Agamemnon) Μενελάου. 

185. ᾿Αχαϊκῶν] Scribendum ᾿Αχαιικῶν cum Fl. T. Ald. Rob. 
Vid. ad Eurip. Hecub. 287. 

187. éyzaíow] ἐκπαίοις Ald. Per ἐμπεσούσαις explicat schol. 

τύχαισι] τύχαις Fl. τύχεσι Ald. ex quo 'Turn.. τείχεσι fecit. 

συμπνέων] συμπνέει 'T'. non intellecta hujus periodi structura, 
de qua v. ad v. 184. 

188. ἀπλοίᾳ κεναγγεῖ] I. e. omnem absumente commeatum, 
omnia vasa evacuante. ABRESCH. 

Bapórovro ad numerum singularem nominis collectivi re- 
latum. 

189. 'Axaikós] Scribendum 'Axauxós ex Ald. Rob. Turn. 

190. ἔχων non interpretor cum scholiasta ἐχόμενος, retentus, 
quod fieri non potest per usum loquendi, sed ἔχειν est ἢ. ]. Aa- 
bitare, aliquo loco degere, commorari. SCH. 

191. παλιρρόθοις] Epithetum minime otiosum. — Euripi reci- 
procationes (quae ap. Strab. 9. p. 403. septies quotidie fieri 
narrantur) in proverbium abierant. "Vid. Hesych. in v. Εὔρι- 
πος. BLOMF. 

192. πνοαὶ ἀπὸ Xrpópovos, Venti Boreales. Anglice, Gales 
from the N. .E. interdum dicti Στρυμονίαι ἄνεμοι. Herodot. 8, 
118. πλώοντα δέ μιν ἄνεμον Στρυμονίην ὑπολαβεῖν μέγαν kal 
κυματίην. ubi vid. Larcher. Callim. H. Del. 26. Στρυμονίου Bo- 
péao. BLOMF. 

194. δύσορμοι] Zn portu male detinentes. BLOMF. 

195. νεῶν re καὶ Porsonus. ναῶν xollibr. Metrum, 


, , , 


νεῶν τε kai πεισμάτων àoeeis] Recte monet scholiasta respici 
xx2 


948 ANNOTATIONES 


ad Homer. Iliad. B, 135. Kai δὴ δοῦρα σέσηπε νεῶν, καὶ σπάρτα 
λέλυνται. "'hucyd. 7, 12. νῦν δὲ αἵ τε νῆες διάβροχοι, τοσοῦτον 
χρόνον ἤδη θαλασσεύουσαι, καὶ τὰ πληρώματα ἔφθαρται. ubi 


scholiasta Homeri locum confert. BLOMF. 
παλιμμ 


196. πολυμήκη Fl. 

197. τρίβῳ libri universi ; quod si verum sit, vertendum erit 
itinere, non vero mora. Sed forsan legendum, τριβᾷ κατέξαινον 
ἄνθος ᾿Αργείων. Infra 465. παλιντυχεῖ τριβᾷ βίου. Choeph. 942. 
ἀναφυγὰς κακῶν, καὶ κτεάνων τριβάς. Soph. Antig. 1078. φανεῖ 
γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβή. Vid. infra 391. Fieri tamen potest 
ut utrumque, τρίβος et τριβὴ, eodem sensu usurpatum sit; 
sicut πλάνος et πλανή. BLOMF. 

κατέξαινον] karé£evor M. Metrum, 


, , pium 
br dest ^ Marre? WC aad 1 Ses 


198. ἐπεὶ δὲ] ἐπειδὴ Rob. 

201. προφέρων Αρτεμιν} Ducibus exprobrans Dianam iratam. 
Hesych. Πρόφερε. ὀνείδιζε. Homer. Iliad. D, 64. Μή μοι δῶρ᾽ 
éparà πρόφερε xpvaégs ᾿Αφροδίτης. BLOMF. 

202. βάκτροις] DBaculis, sceptris.; Nam sceptra tunc temporis 
bacula erant, clavis distincta: vid. Iliad. A. 245. unde hsec 
imago petita est. “Ὡς φάτο Πηλείδης" ποτὶ δὲ σκῆπτρον βάλε 
γαίῃ Χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον. BLOMF. 

205. τόδ᾽] τότ᾽ Stanleius. 

206. πιθέσθαι] πείθεσθαι codices et Ald. Rob.  Correxit 
"Turnebus. 

209. παρθενοσφάγοις Flor. 

210. ῥείθροις Porsonus. ῥεέθροις libri. 

πατρῴους] πατρῴοις Ald. Guelf. 

213. πῶς] τί τῶς Ald. 'Turn. τί πῶς M. Rob. Steph. 

Aunóvavs] τε addunt libri preeter 'T. omnes. 

215. ὀργᾷ] ὀργαὶ Rob. αὐδᾷ 'T. cum gl λέγει ὁ μάντις. 
Scholiasta, τῷ τρόπῳ γὰρ αὐδᾷ ὁ μάντις. δ ex duabus anno- 
tationibus sunt conflata, altera τῷ τρόπῳ, quz ad verba πῶς 
λιπόναυς γένωμαι referenda, altera sic corrigenda, yp. αὐδᾷ, ὃ 
μάντις δηλονότι. 

ὀργᾷ περιόργως) Olim suspicabar legendum ὁρμᾷ. Eadem 
confusio in 'Theb. 675. Soph. 'Trachin. 722. Electr. 1283. in 
"Theognide 213. Hesiod. Op. 302. Sed eodem fere modo dici- 
tur ὀργᾷ περιοργῶς ἐπιθυμεῖν, quo in Prometh, 980. τὸν πικρῶς 


AD AGAMEMNONEM. 949 


ὑπέρπικρον. Homer. Il. Z, 97. ἦ μὲν δὴ λώβη rábe γ᾽ ἔσσεται 
αἴνοθεν αἰνῶς. Ruhnkenius ad Timzi Lex. p. 194. legit, παρ- 
θενίου θ᾽ αἵματος ὀργᾷ, περιοργῶς τ᾽ ἐπιθυμεῖ " Apregus, ut. ὀργᾷ 
verbum sit. Choeph. 452. Τὰ δ᾽ αὐτὸς ὀργᾷ μαθεῖν. Casauboni 
autem conjectura fuit "Aprejus; sic etiam Pearsonus. Auratus 
et Vossius expungenda censebant verba περιοργῶς ἐπιθυμεῖν" 
sed hoc metrum vetat. BLOMF. Delenda cum Aurato verba 
περιόργως ἐπιθυμεῖν, et septem syllabarum lacuna indicanda. 
Glossema fuit ad ὀργᾷ adscriptum περιοργῶς ἐπιθυμεῖ, quod 
verba genuina expulit. 

217. εὖ yàp] εὖ yàp εὖ Fl. T. 

219. rpomaíav] rpozaía, ventus qui flatu converso e mari in 
terram revertitur. Aristot. Probl. 26, 5. ἔστιν ἡ τροπαία οἷον 
ἀναστροφὴ τῆς ἀπογείας. Plin. 2, 43. qui quidem cum e mari 
redeunt tropsl vocantur : si pergunt, apoga«i. STANL. 
"Theb. 703. λήματος ἐν τροπαίᾳ, in conversione propositi ; ut 
in hoc loco φρενὸς τροπαίαν δυσσεβῆ, conversionem animi in 
impium propositum. BLOMF. 

220. τόθεν] θ᾽ ὅθεν τη. 

221. παντότολμον] πάντολμον 'T'urn. Steph. 

222. βροτοὺς Musgravius. βροτοῖς libri. 

223. παρακοπὰ πρωτοπήμων] Insania quc ex prima calami- 
tate oritur. BLOMFE. 

225. γυναικόποινος πόλεμος] Bellum ad panas ob mulierem 
raptam easequendas susceptum. BLOMF. 

226. àpeyàv] Vere monuit Heathius σχῆμα esse πρὸς τὸ 
σημαινόμενον, et quum θυτὴρ γενέσθαι τῆς θυγατρὸς idem sit 
quod θῦσαι θυγατέρα, ad hoc respicere ἀρωγὰν, et προτέλεια. 
Vide doctam Matthi;i observationem in Miscell. Philol. 2. 
p. 7. not. Gr. Gr. δ. 432. Dobrzum ad Aristoph. Plut. p. 39. 
BLOMF. Adde Hermann. Opusc. vol. 1. p. 200. 'Turnebi 
interpolatio est γυναικοποίνῳ πολέμῳ ἀρωγόν. 

227. προτέλεια ναῶν] Sacrificia pro classe oblata. BLOMF. 
προτελείῳ Guelf. Ald. 'T'urn. 

228. κληδόνες πατρῷοι sunt appellationes nominis paterni. 
Aliter, ut videtur, intellexerat hzc verba Lucretius I, 94, 
Nec misere prodesse in tali tempore quibat, Quod patrio 
princeps donarat nomine regem.  Apponi merentur Plinü 
verba 35, 10. Ejus ('Timanthis) es? Iphigenia, oratorum 
laudibus celebrata ; qua stante ad aras peritura, quum masto 


350 ANNOTATIONES 


pincisset omnes, precipue patruum, et tristitie omnem áma- 
ginem consumsisset, patris ipsius vultum velavit, quem digne 
non poterat ostendere. | Cf. Quintil. Inst. 2, 13. BLOMF. 

229. παρθένειον Fl. 'T. παρθένιον vulgo. 

T addidit Pearsonus. 

230. βραβῆς] βραβεῖς Fl. 'T. 

231. ἀόζοις] ἄοζος, popa. — Sacerdotum minister qui victimas 
feriebat. Proprie vero coquus. Hesych. "Αοζοι. μάγειροι, ὑπη- 
ρέται, θεράποντες, ἀκόλουθοι. Καλλίμαχος. Idem, ᾿Αοζήσω. δια- 
κονήσω. ὑπουργήσω. Αἰσχύλος ᾿Ελευσινίαις. Hsec notavit Stan- 
leius. BLOMF. φράσεν δ᾽ ἐν ὄσσοις T. 

232. χιμαίρας]) χειμαίρας Guelf. Ald. Rob. 

233. περιπετῆ] περιπετεῖ Ald. 

234. παντὶ θυμῷ) Omni alacritate. Pindar. Nem. 5, 57. 
πολλὰ γάρ μιν παντὶ θυμῷ παρφαμένα λιτάνευεν. Eumen. 736. 
τὸ δ᾽ ἀρσὲν αἰνῶ πάντα, πλὴν γάμου τυχεῖν, "Amavra θυμῷ. 
BLOMF. 

235. λαβεῖν] βαλεῖν T. 

ἀέρδην] T'ollendo. àépbew Fl. BLOMF. ἄνω 7j φοράδην ex- 
plicat Hesych. 

236. καλλιπρώρου] καλλίπρωρον Guelf. Ald. καλλιπρώιρου M. 
Seribendum καλλιπρῴρου. 

φυλακὰν κατασχεῖν] φυλακἀγκατασχεῖν Ald. φύλακ᾽ ἀγκατα- 
σχεῖν 'Turn. Eurip. 'Troad. 194. τὰν παρὰ προθύροις φυλακὰν 
κατέχουσα. BLOMF. 

237. φθόγγον) Accusativus absolutus, ut v. 226. 

238. ἀναύδῳ] ἀναύδων Fl. Recte hzc explicat scholiasta, τῇ 
βίᾳ kal τῷ ἀναύδῳ μένει τῶν χαλινῶν τῶν μὴ ἐώντων αὐτὴν λαλεῖν. 
** Noster in Lycurgo apud schol. ad Aristoph. Eq. 1147. Καὶ 
τούσδε κημοὺς στόματος. Anglice, Muzzles, quos in hoe loco 
χαλινοὺς vocat. Psalm. 38, 1. ἐθέμην τῷ στόματί μου φυλακήν. 
Propius ad 7Eschylum aceedunt Hebraica, cohibebo os meum 
capisitro. quibuseum conferendus ZEschyli locus ex Lycurgo 
citatus" BLOMF. 

239. κρόκου Badüás] Croci tincturas. i.e. vestem croco tinc- 
tam. Virginis vestitus. Eurip. Phoen. 1505. Antigone de se, 
στολίδα κροκόεσσαν ἀνεῖσα τρυφᾶς. — Vide plura apud Spanhem. 
ad Callim. H. Apoll. 83. Sed, ni fallor, croceas vestes igno- 
rabat s&evum Homeri, qui κροπόπεπλος nunquam nisi de Aurora 
posui BLOMF. . De sanguine intellexit Stanleius, collato 


AD AGAMEMNONEM. 951 


v. 1121. ἐπὶ δὲ καρδίαν ἔδραμε κροκοβαφὴς σταγών: de vestibus 
cum Blomfieldo Bothius, collato Eurip. Hec. 558. ubi de Po- 
lyxena immolanda, 

λαβοῦσα πέπλους ἐξ ἄκρας ἐπωμίδος 

ἔρρηξε λαγόνος ἐς μέσον, παρ᾽ ὀμφαλὸν, 

μαστούς T ἔδειξε, στέρνα θ᾽, ὡς ἀγάλματος, . 

κάλλιστα" καὶ καθεῖσα πρὸς γαῖαν γόνυ, 

ἔλεξε πάντων τλημονέστατον λόγον. 

δ᾽ om. T. 

χέουσα] χέουσ᾽ Steph. ᾿ 

240. ἔβαλλ᾽ 'T. Rob. ἔβαν Ald. ἔβαλ᾽ (ἔβαλε M.) libri 
reliqui. 

βέλει φιλοίκτῳ] T'elo misericordie amorem injiciente. φι- 
Aowrípuer occurrit in Eurip. Iph. TT. 345. Infra 719. μαλ- 
θακὸν ὀμμάτων βέλος. Suppl. 1001. Πᾶς τις παρελθὼν ὄμματος 
θελκτήριον Τόξευμ᾽ ἔπεμψεν, ἱμέρου νικώμενος. Senarius pro- 
verbialis, Γυναικὸς ὄμμα τοῖς ἀκμάζουσιν βέλος. Aristeenet. Ep. 
I. εὐστόχως ἐπιτοξεύειν ταῖς τῶν ὀμμάτων βολαῖς, quod exprimit 
Muszus 95. ἀπ᾿ ὀφθαλμοῖο βολάων Κάλλος ὀλισθαίνει, καὶ ἐπὶ 
φρένας ἀνδρὸς ὁδεύει. Scilicet Iphigenia, sicut Eteocles in 
Eurip. Phoen. 1454. φωνὴν μὲν οὐκ ἀφῆκεν, ὀμμάτων δ᾽ ἄπο 
Προσεῖπε δακρύοις. Iph. Α. 1245. ἰδοῦ, σιωπῶν λίσσεταί σ᾽ ὅδ᾽, 
ὦ πάτερ. Meleager Anthol. Palat. 2. p. 501. τὰ καὶ κωφοῖσι 
λαλεῦντα "Opupgara. Hesych. ᾿Ομμάτειος πόθος. διὰ τὸ ἐκ τοῦ 
ὁρᾶν ἁλίσκεσθαι ἔρωτι--- Ex τοῦ γὰρ ἐσορᾶν γίγνετ᾽ ἀνθρώποις 
ἐρᾶν. καὶ (Σοφοκλῆς) ἐν ᾿Αχιλλέως ᾿Ερασταῖς ὀμματοπάλογχα 
φησίν. Forte legendum ὀμμάτων ἄπο Λόγχας (ἔπεμψε). Plura 
in hane rem facientia videas ap. Toup. in Suidam 2. p. 567. 
Valekenzer. ad Hippol. 525. Ballu ad Opp. p. 294. Boissonad. 
ad Philostr. Heroic. p. 630. BLOMF. In loco Sophoclis non 
animadvertit Blomfieldus vitiosum esse φησίν, quod ad verba 
poetze referendum, quze sie sunt corrigenda, ὀμμάτων ἄπο | Aóy- 
xas ἀφίησιν. 

241. ἐν γραφαῖς] Muta erat Iphigenia, eademque venusta, 
atque adeo picte similis, διὰ τὸ κάλλος, ἢ διὰ τὸ ἀφωνητεῖν, 
schol. Eurip. Heeub. 564. μαστούς τ᾽ ἔδειξε, στέρνα θ᾽, ὡς 
ἀγάλματος, Κάλλιστα. Plato Charmid. p. 154. C. ἀλλὰ πάντες, 
ὥσπερ ἄγαλμα, ἐθεῶντο αὐτόν. Chzeremon Athenzei 15. p. 608. 
B. τῆς δ᾽ αὖ xópeta λαγόνα τὴν ἀριστέρην "EAvce γυμνὴ δ᾽ 
αἰθέρος θεάμασι Ζῶσαν γραφὴν ἔφαινε. Idem ibid. D. κόμαι 


952 ANNOTATIONES 


δὲ κηροχρῶτες, ὡς ἀγάλματος, Αὐτοῖσι βοστρύχοισιν ἐκπεπλασ- 
μένοι ἘΞουθοῖσιν ἀνέμοις ἐνετρύφων φορούμενοι. Petronius c. 126. 
citatus a Musgravio ad Hecubs» locum, mulier omnibus simu- 
lacris emendatior. "Hinc matres dicebant de filiolis, ὁ καλὸς 
ἀνδρίας μου, my pretty image ! teste Lex. Seguier. p. 394, 29. 
(vid. Demosth. de Coron. δ. 40.) Sed in hoc loco ὡς ἐν ypa- 
φαῖς dicitur respectu silentii potius quam forms. Aristoph. 
Ran. 537. γεγραμμένην εἰκόν᾽ ἑστάναι, λαβόνθ᾽ ἕν σχῆμα. ubi 
schol. ἀντὶ τοῦ μηδὲν ἀνύοντα. ὅτι ἀκίνητον τὸ ἐπιγεγραμμένον τῇ 
εἰκόνι, quod ad haec postrema absurde. Philostr. Heroic. p. 6. 
üowol τὲ kal ἀργοὶ ἑστήξουσιν, ὥσπερ γεγραμμέναι. ubi. doctis- 
simus Boissonadus commode advocat Shakspearium (Hamlet 
2, 2.) So like a painted tyrant. Pyrrhus stood, And like a 
neutral to his will and matter, Did nothing. Nec multum 
abludit illud Euripidis Phoen. 227. ἶσα δ᾽ ἀγάλμασι χρυσοτεύκ- 
vois, Φοίβῳ λάτρις éyevóuav, nec Horatianum, statua tacitur- 
nior exit. Ceterum loci sententia, quae interpretes mirifice 
torsit, haee est: Sacrificum quemque (1. e. duces) muto oculo- 
rim eloquio compellabat, quos sepe in patris convvoiis can- 
tando delectarat, dum 'oirgo pura voce celebrabat eenitoris 
oum felicissimum, dum tertia fiebat libatio. BLOMF. 

244. ἔμελψεν Steph. ἔμελθεν Guelf. Ald. Rob. ἔμελλεν 
"Turn. Versus corruptus. 

ἁγνὰ] ἁγνᾷ Schuetzius. 

ἀταύρωτος] Ewpers viri. Hesychius, ἄζυγος καὶ παρθένος. παρ᾽ 
ὅσον ἐζεῦχθαι γάμοις αἱ γημάμεναι λέγονται. quse ratio falsissima 
est. Aristoph. Lys. 217. Οἰκοὶ δ᾽ ἀταυρώτη διάξω τὸν βίον. 
Eustath. in Iliad. A. p. 881, 20. ἀταύρωτος γυνή. ἡ ἄζυξ, καὶ μὴ 
ὑπ᾽ ἀνδρὶ γενομένη, ὡσεὶ καὶ δάμαλις ὑπὸ ταύρου. Recte Heinsius 
notavit virginem sic vocari, quia ταῦρος est αἰδοῖον ἀνδρός. 
BLOMF. 

αὐδᾷ] αὐδὰ 'Turn. - 

245. τριτόσπονδος αἰὼν, Sors vite, que tertiam libationem 
Jücere permittit. i. e. quae sub tutela Διὸς Σωτῆρος est, cui 
tertia libatio fiebat. Perfecta felicitas. Plato Phileb. p. 95. A. 
τὸ τρίτον τῷ Σωτῆρι. ubi schol. p. 43. ed. Ruhnken. ἐκ μεταφορᾶς 
εἴρηται τῶν ἐν rais συνουσίαις ἔθους. Σοφοκλῆς ἐν NavzA(o kara- 
πλέοντι. ἐκιρνῶντο γὰρ ἐν αὐταῖς κρατῆρας τρεῖς, καὶ τὸν μὲν 
πρῶτον Διὸς ᾿Ολυμπίου καὶ θεῶν ᾿Ολυμπίων ἔλεγον, τὸν δὲ δεύς- 
τερον Ἡρώων, τὸν δὲ τρίτον Xeríüpos—quse transcripsit Hesy- 


AD AGAMEMNONEM. 958 


chius. Cf. Photium in v. Plura ex Platone dabit Heindorf. ad 
Charmid. p. 93. Eadem fere, omissa Sophoclis auctoritate, 
habet scholiasta Arati in Phaenom. 1, 14. Noster Eumen. 756. 
τοῦ πάντα κραίνοντος τρίτου Σωτῆρος. Suppl. 27. καὶ Ζεὺς σωτὴρ 
τρίτος, οἰκοφύλαξ “Οσίων ἀνδρῶν. Dum tertia libatio fiebat, 
peeana aliquis eanebat. | Antiphanes ap. Athen. 15. p. 692. F. 
“Ἁρμόδιος ἐπεκαλεῖτο, παιὰν ἤδετο, Μεγάλην Διὸς Σωτῆρος ἄκατον 
ἦρέ τις. Pherecrates, sive quis alius apud Athen. 15. p. 685. A. 
"Eyxev κἀπιβόα τρίτον ἸΠαιᾶν᾽, ὡς νόμος ἐστίν. Hunc morem 
paullo fusius exposui, quia vim hujus loci nemo interpretum 
perspexit. BLOMF. 

εὔποτμον] εὐπόταμον Fl. εὔποτον 'T. Seribendum εὔποτμόν 
τ᾽ cum Elmsleio. 

247. rà ἔνθεν, Qu« secuta sunt. Eurip. Orest. 1272. καλῶς 
τά y ἐνθένδ᾽. Ibid. 1511. Τὰ δ᾽ ὕστερ᾽ οὐκ ἔτ᾽ οἶδα. Herodot. 6, 
14. τὸ ἐνθεῦτεν οὐκ ἔχω συγγράψαι, ἕο. BLOMF. Seholiasta, 
διὰ τὸ ἀπάνθρωπον εἶναι τὴν σφαγήν. Recte: nam chorus et 
Clytemnestra Iphigeniam re vera mactatam esse credunt, 
Diane interventu servatam esse nescientes. 

248. τέχναι] Vaticinandi peritia. V. infra 1134. 1209. 
BLOMF. 

ἄκραντοι] ἄγραντοι Ald. ex quo &xparro: fecit 'T'urn. 

250. δὲ] δὺς Ald. 'Turn. Scholiasta, τοῖς μὲν πεπονθόσιν ἡἧ 
δίκη δίδωσι τὸ μαθεῖν" δίκην γὰρ δόντες μανθάνουσι τὸ μέλλον. 

251. τὸ δὲ προκλύειν ἐπεὶ γένοιτ᾽ ἂν ἤλυσις προχαιρέτω] Verba 
interpolata, in quibus corrigendis mirum quantum a vero 
aberrarunt critici. 

τὸ δὲ προκλύειν om. 'T. 

ἐπεὶ γένοιτ᾽] ἐπιγένοιτ᾽ M. Ald. Rob. ἐπὶ γένοιτ᾽ Guelf. 

ἂν ἤλυσις ex Aurati conjectura Porsonus. ἂν ἡ λύσις M. 
Steph. ἂν ἡλύσις 'Turn. ἂν ἠλύοις Guelf. ἀνηλύοις Ald. ἂν 
κλύοις Fl. T. 

253. προστένειν] Premature gemere. Prometh. 721. Πρό ye 
στενάζεις kal φόβου πλέα τις €i. '"lThueyd. 2, 39. περιγίγνεται 
ἡμῖν τοῖς μέλλουσιν ἀλγεινοῖς μὴ προκάμνειν, kal ἐς αὐτὰ ἐλθοῦσι, 
μὴ ἀτολμοτέρους τῶν ἀεὶ μοχθούντων φαίνεσθαι. BLOMF. 

254. σύνορθρον W ellauerus, qui σύνορθρον αὐγαῖς interpretatur 
simul cum matutinis diei radiis. σύνορθον M. Rob. σὺν ὀρθὸν 
Guelf. Ald. Turn. σύναρθρον 'T. Steph. 

αὐγαῖς Hermannus. ἀῦταῖς M. 'T. (in quo gl. συνηρμοσμένον 


PN 


9354 ANNOTATIONES 


βοαῖς kal θρήνοις. et, συνίζησις.) Steph. αὐταῖς Guelf. Ald. Rob. 
Turn. 

255. πέλοιτο] πέλοι Rob. 

τούτοισιν] τούτοις Steph. 

εὔπραξις] Inusitatam voeabuli formam per εὐπραξία explicat 
scholiasta. 

256. &yywrrov] Scholiasta, τὸ συγγενικόν. vel provimus, quia 
Agamemnon et principes Argivorum aberant; et hoc verum 
puto. Senes de semet ipsis loquuntur; μονόφρουρον, inquit 
scholiasta, ἐπεὶ μόνοι γέροντες ἐφύλασσον τὴν Ἑλλάδα ; quod in 
Persia etiam factum fuisse ait /Eschylus in Persarum prologo, 
ut senes regni custodes relinquerentur. BLOMF. 

᾿Απίας] Peloponnesi. Homer. Iliad. A, 270. ἐκ Πύλου ἐλθὼν 
Τηλόθεν ἐξ ᾿Απίης γαίης. quod grammatici absurde explicant 
τῆς μακρὸν ἀπούσης. in quo errore versantur Strabo p. 371. D. 
et interpp. ad Soph. CEd. Col. 1685. Recte vero Peloponne- 
sum intelligunt ibid. 1303. γῆς ὅσοιπερ ᾿Απίας LIpórot καλοῦνται. 
ubi vid. Musgrav. eujus in nota pro 4rriano lege Khiano. 
Schol. Venet. in Iliad. A. 22. ἰστέον δὲ ὅτι 7) Πελοπόννησος τὴν 
ἀρχὴν Αἰγιάλεια ἐκαλεῖτο, ἀπὸ Αἰγιαλέως τοῦ υἱοῦ ᾿Ινάχου, τοῦ ἐν 
ἼΑργει ποταμοῦ, καὶ Μελίας, τῆς ᾿Ωκεανοῦ. ὕστερον δὲ ᾿Απία 
ἐκλήθη, ἀπὸ Απιδος τοῦ Φορωνέως, τοῦ Διός. εἶθ᾽ οὕτως " Apyos, 
ἀπὸ "Apyov τοῦ πανόπτου" τελευταῖον δὲ πάντων, Πελοπόννησος, 
ἀπὸ τοῦ κρατῆσαι τῆς χώρας τὸν Ταντάλου υἱὸν Πέλοπα. Et sic 
fere Apollodorus 2, 1, 5. Noster in Suppl. 259. et Steph. 
Byzantius v. 'Azía. BLOMF. 

257. Post hune versum scenam ingreditur Clytzemnestra. 
BLOMF. 

258. Per totam hane scenam chori partes in Ald. 'lurn. 
Steph. fere adsignantur 'AyyéAco, in Robortelliana vero Φύλακι. 
personas recte distinxit Stanleius. BLOMF. 

261. σὺ] εὖ Ald. εὖ Farn. 

εἴτε κεδνὸν] εἴ τι κεδνὸν margo Askewii. 

263. Hunc versum Clytzemnestree tribuunt Fl. T. 'Turn. 

σιγώσῃ] σιγῶντι Fl. 'T. 

264. Nuntio hune versum tribuunt Fl. T. 

264. 265. Laudat Eustath. ad Iliad. A. p. 22, 33. ubi ἠώς. 
alibi vero citatum vidisse memini υἱὸς pro ἕως. BLOMF. 

266. πεύσει Porsonus. πεύσῃ libri. 

270. Eustath. ad Od. T. p. 1872. penult. ὅθεν λαβών, φασι, 


ΡΕΨ νἀ νιν P 





AD AGAMEMNONEM. 855 


Σοφοκλῆς ἔφη, ὡς xápu ὑφέρπει, δάκρυον ἐκκαλούμενον. Qui 
Sophoclem memorize errore nominavit. 

271. φρονοῦντος] φρονούσης 'T. Steph. ut ad Clyteemnestram 
referatur loquente nuntio. BLOMF. 

274. εὐπειθῆ] εὐπιθῆ Blomfieldus. 

276. ἐπίανεν] Letam reddidit. 

ἄπτερος] ISubitaneus. Homer. Od. P. 57. Qs ἄρ᾽ ἐφώνησεν" 
τῇ 9 ἄπτερος ἔπλετο μῦθος. ubi Herodianus explieat per ἕτοιμος. 
Hesych. "Azrepos. αἰφνίδιος, παρὰ “Ομήρῳ. ὁ προσηνής. ἢ ταχύς. 
Αἰσχύλος ᾿Αγαμέμνονι. Etymol. M. p. 133, 34. ᾿Απτερέως, παρ᾽ 
Ἡσιόδῳ, ὥσπερ τὸ ἀψοφέως" σημαίνει τὸ (αἰφνιδίως). ἔστιν ἀπω- 
τέρω, ἀπτέρω. οὕτως Ἣρωδιανός. ἔστι ταχέως, ἑτοίμως, ἀφρον- 
τίστως" οἱ δὲ, ἀπροθύμως, ἐλαφρῶς, ἡδέως. ἔνιοι δὲ ἠμελημένως. 
Idem vero p. 83, 23. ducit a πτερέως, τὸ ταχέως. Apud Ly- 
cophr. 627. ἀπτέρως---ἴξονται explicatur ópomrépes' ταχέως. 
Pollux. 9, 152. quasi synonyma refert ὅτι. τάχιστα, ἀπτέρῳ 
ráxe. BLOMF. 

280. τίς] πῶς T. 

281. Ἥφαιστος---σέλας]} Vulcanus ab Ida splendidum jubar 
emittens ; h. e. ignem in Ida splendidum accenderunt Graci, 
quo viso per eerta montium intervalla dispositi speculatores 
alios ignes accenderunt, donec ultimus a nostro speculatore 
conspici posset. SCH. — 7Eschyli de signorum igneorum con- 
tinua serie narrationem qui examinavit diligenter Mongez. in 
Mem. Nov. Acad. Inscr. vol. 5. veram esse videri pronuntiavit. 
BOISSONAD. 

282. dpvkrós — ἔπεμπεν] Ordo verborum est: dpvkrós δὲ 
φρυκτὸν àyyápov πυρὸς δεῦρο ἀπέπεμπεν. SCH. 

ἀγγάρου Etym. M. p. 7,18. grammat. in Bekkeri Anecd. 
p. 325. Suidas s. v. áyyapos et Eustath. p. 1854, 27. ἀγγέλου 
libri. 

ἀγγάρου] Sic dieebantur Persarum tabellarii. oí ἐκ διαδοχῆς 
γραμματηφόροι. οἱ αὐτοὶ δὲ καὶ ἀστάνδαι. λέγεται δὲ kai ἀγγαρο- 
φορεῖν ἐπὶ τοῦ φορτία φέρειν. οὕτως ᾿Ωρίων. Etymol. M. p. 6, 4. 
(Cf. Athen. 3. p. 122. A.) Idem p. 7,18. Αἰσχύλος ἐν ᾿᾽Αγα- 
μέμνονι, τὸν ἐκ διαδοχῆς πυρσὸν, ἀπ᾿ àyyápov πυρὸς ἔφη. priorem 
glossam ex /Elio Dionysio, grammatico docto, desumtam esse 
discimus ex Eustath. ad Odyss. T. p. 1854, 26. eandem habet 
Lex. Seguier. p. 325. ed. Bekker. Herodot. 8, 98. ὅσων àv 
ἡμερέων ἣ πᾶσα 000s, τοσοῦτοι ἵπποι re καὶ ἄνδρες διεστᾶσι κατὰ 

Yy2 


850 ᾿ΑΝΝΟΤΑΤΙΟΝΕΒ 


ἡμερησίην ὁδὸν ἑκάστην τεταγμένοι τοὺς οὔτε νίφετος, οὐκ ὄμβρος, 
οὐ καῦμα, οὐ νὺξ ἐέργει μὴ οὐ κατανύσαι τὸν προκειμένον ἑωὐτῷ 
δρόμον τὴν ταχίστην. ὁ μὲν δὴ πρῶτος δραμὼν παραδιδοῖ τὰ ἐντε- 
ταλμένα τῷ δευτέρῳ. ὁ δὲ δεύτερος τῷ τρίτῳ. τὸ δὲ ἐνθεῦτεν ἤδη 
κατ᾽ ἄλλου διεξέρχεται παραδιδόμενα, κατάπερ “Ἕλλησι ἡ λαμπα- 
δηφορίη, τὴν τῷ Ἡφαίστῳ ἐπιτελέουσι. τοῦτο τὸ δράμημα τῶν 
ἵππων καλέουσι Πέρσαι ἀγγαρήϊον. BLOMF. 

283. Ἑρμαῖον λέπας Λήμνου] Ἑρμαῖον ὄρος Lemni memoratur 
ab Soph. Philoct. 1459. S'TANL. 

284. πανὸν Athenzus. φανὸν libri. * Athen. 15. p. 700. E. 
Πανὸς δ᾽ ὀνομάζεται τὸ διακεκομμένον ξύλον, καὶ ξυνδεδεμένον' 
τούτῳ δ᾽ ἐχρῶντο (ὡς) λαμπάδι. Μένανδρος ᾿Ανεψιοῖς"----εἰσιὼν 
Πανὸν, λύχνον, λυχνοῦχον, ὅ τι πάρεστι φῶς Μόνον, πολὺ ποιεῖ 
-Δίφιλος Στρατιώτῃ ---᾿ Αλλ᾽ ὁ πανὸς ὕδατός ἐστι μεστός. πρότε- 
ρος δὲ τούτων Αἰσχύλος ἐν ᾿Αγαμέμνονι μέμνηται τοῦ πανοῦ. 
Phrynich. Appar. Sophist. p. 50. ed. Bekker. φανὸς, φάκελός 
τινων συνδεδεμένος kal ἡμμένος" ὃ kai διὰ roo z. Photius. Πανόν. 
ἀπὸ τοῦ πάντα φαίνειν σχηματισθέντα, κατὰ μεταβολὴν τοῦ φ. 
Σοφοκλῆς “Ἑλένης γάμῳ. (omisit Brunck.) Idem ; Πανός. δεσμὴ 
κληματίδων. οἱ δὲ νεώτεροι ᾿Αττικοὶ φανόν. ᾿Αριστοφάνης. (Ly- 
sistr. 308.)  Consentit Eustath. ad Iliad. T. p. 1189, 25. Cf. 
Ammon. diff. Voc. v. λυχνοῦχον. et schol. Aristoph. Pac. 841. 
Pollux 10, 117. ex Euripidis Alemena citat Πόθεν δὲ πεύκης 
πανὸν ἐξεῦρες λαβεῖν: Recentiores Greci φανὸν dicebant de 
laterna. Gloss. Philox. Φανός. Laterna. Cf. 'Thom. M. v. 
φανός. Galen. Expos. Voc. Hippocr. v. λαμπτήρ. Pierson. Ve- 
risimil. p. 4. Wetsten. ad N. F. vol. 1. P. 946^ BLOMF. 

285. Hie versus laudatur in schol. Victor. ad Iliad. E. 229. 
"Acor libri omnes. Iota subjeci, grammaticis obsecutus. Eu- 
stath. ad Iliad. B. p. 358, 42. ἀθῶος μὲν yàp κατὰ τινὰς, προπε- 
ρισπωμένως, ὁ ἀζήμιος. Ζεὺς δὲ ΓΑθῳος, προπαροξυτόνως, ὁ ἐν τῷ 
ἔλθῳ τιμώμενος, ὅν, φασίν, ἐστι καὶ ᾿Αθώϊον κατὰ διαίρεσιν εἰπεῖν, 
ὁμοίως τῷ ἄρειος, ἀρήϊος. κατὰ μέντοι ἑτέρους, ὧν ἐστὶ καὶ Ἥρω- 
διανὸς, ἀνάπαλιν. ὁ μὲν παρὰ τὸν ἴΑθων, Ζεὺς ᾿Αθῷος, προπερι- 
σπασθήσεται κατὰ τὸ ἥρως, ἡρῷος, Μίνως, Μινῷος, γάλως, γαλῷος. 
τὸ δὲ ἕτερον προπαροξυνθήσεται. — Ibidem citatur ex Thamyride 
Sophoclea, Θρῇσσαν σκοπιὰν Ζηνὸς ᾿Αθῴου. BLOMF. 

286. ὑπερτελής] ὕπερθ᾽ Ἕλλης Rob. ὑπεὶρ "EAss 'T. (cum. gl. 
ὑπὲρ τὸν Ἑλλήσποντον) Steph. 

ὑπερτελής} Qui superat. nempe fretum. ὑπὲρ τὸ τέλος ἀφικό- 


EMPIRE. Vnum n 





- 
j 
| 
1 
| 
εἰ 
Ἷ 
] 


AD AGAMEMNONEM. : 985" 


μενος. Hesych. Sophocl. 'Trach. 36. Nóv δ᾽ ἡνίκ᾽ ἄθλων τῶνδ᾽ 
ὑπερτελὴς ἔφυ. Eurip. Ion. 1566. "Ea: τίς οἴκων θυοδόκων ὑπερ- 
τελὴς ᾿Αντήλιον πρόσωπον ἐκφαίνει θεῶν ; Ceterum subaudien- 
dum ἐγένετο. BLOMF. 

νωτίσαι] Per dorsum ire. Lux dicitur ire ἐπ᾽ εὐρέα νῶτα 
θαλάσσης, ut ait Homerus ll. B, 159. Recte igitur schol. 
ὑπερβῆναι. Eurip. Phoeniss. 660. κισσὸς ὃν περιστεφὴς Χλοη- 
φόροισιν ἔρνεσιν Κατασκίοισιν ὀλβίσας ἐνώτισε. 1. e. per terga 
diffluit, ubi minus accurate, ut opinor, hanc vocem tractavit 
Porsonus. BLOMF. 

287. πρὸς ἡδονήν] Jia ut voluptatem adferat. Prom. 502. 
καὶ χροιὰν τίνα " Exovr. àv εἴη δαίμοσιν πρὸς ἡδονήν. Eurip. Med. 
771. Λέξω’ δέχου δὲ μὴ πρὸς ἡδονὴν λόγους. Iph. A. 1022. πρὸς 
ἡδονὴν φίλοις Σοί τ᾽ ἂν γένοιτο, κἂν ἐμοῦ χωρὶς, τάδε. BLOMF. 
Post ἡδονὴν comma ponatur, deleatur post πεύκη, quod in 
πεύκης mutavit Sehuetzius conjectura probabili. 

288. χρυσοφεγγής]) Auream lucem emittens. Eurip. Phaethon. 
ap. Macrob. Sat. 1, 17. ὦ χρυσοφεγγὲς ἥλι᾽, ὥς μ᾽ ἀπώλεσας. In 
Pheeniss. 2. Sol dicitur χρυσοκολλήτοισιν ἐμβεβὼς δίφροις. 
BLOMF. 

289. Makícrov| Nomen esse non montis, sed hominis, con- 
tendit Heathius, ob sequentia, ὁ δ᾽ οὔτι x. τι 4. Sed omnino 
de monte cogitandum, ut in ceteris stationibus, quz erant Ida, 
mons Hermzeus, Athos, Macistus, Messapius, Cithzeron, /Égi- 
planctus, Araehnzus. Eretria Euboica colonia erat ex Macisto 
Elidensi, (Strabo 10. 10.) et forte sic dicebatur mons aliquis 
Eubaesz.  Seholiasta legerat, ut videtur, μακίστη, interpretatur 
enim μεγίστη πεύκη. BLOMF. 

σκοπαῖς] σκοπᾶς M. Guelf. σκοπὰς Fl. 'T. Ald. Rob. 

290. ἀφρασμόνως)] ἀφραδμόνως Pearsonus frustra. V. ad 
Pers. 417. 

293. Μεσσαπίου] Merazíov Ald. Mecazíov ceteri, preter M. 
et Robortellum, qui Μεσσαπίου. Recte. Sic Strabo et Stepha- 
nus Byzantinus. Pausanias vero et Photius per unum X. 
Virg. JEn. 7, 691. 4t Messapus, equum domitor. Sic etiam 
Servius ad /En. 8, 9. Μεσσάπιοι gens Italize, ''hucyd. 7, 33. 


scribuntur Μεσάπιοι in Athen. 3, 25. Est autem Μεσσάπιος 


mons Boeotiz. Schol. ὄρος μεταξὺ Εὐβοίας καὶ Βοιωτίας. Strabo 
9. p. 405. B. ἐν δὲ τῇ ᾿Ανθηδονίᾳ Μεσσάπιον ὄρος ἐστὶν, ἀπὸ 
Μεσσάπου, qua vertit Servius ad Virg. /En. 8, 9. In Anthe- 


358 ANNOTATIONES 


donis ora que Bootic est, mons stat Messapius, a duce Mes- 
sapo nominatus. Stephanus vero, Μεσσάπιον ὄρος Εὐβοίας, ubi 
Βοιωτίας reponunt; cum Stephano tamen consentit Photius. 
BLOMF. 

φύλαξι] φύλαξ Rob. 

μολόν] μολών 'Turn. Steph. 

294. οἱ δ᾽] οἵ 7 Fl. 

295. γραίας] Veteris. Sophocles ap. Plutarch. Mor. p. 1100. 
γραίας ἀκάνθης πάππος ὡς φυσώμενος. BLOMF. γαίας Ald. 
"Turn. 

297. πεδίον] παιδίον M. Guelf. Ald. 

᾿Ασωποῦ 'T. Steph. ὠποῦ M. Guelf. Ald. Rob. ᾿Ωρωποῦ 
Turn. 

298. Post λέπας comma ponendum eum Blomfieldo. Con- 
structio est ὑπερθοροῦσα πεδίον ᾿Ασωποῦ πρὸς Κιθαιρῶνος λέπας. 

301. καίουσα] Seribendum κάουσα. 

302. λίμνη Γοργῶπις, palus ᾿Εσχατιῶτις circa Isthmum Co- 
rinthiaeum. Etymol. M. p. 384, 32. ᾿Εσχατιῶτις. λίμνη κειμένη 
μετὰ τὸν σθμόν---ὅστερον δὲ Γοργῶπις ἐκλήθη, ἀπὸ Γόργης τῆς 
Μεγαρέως θυγατρὸς, γυναικὸς Κορίνθου, ἥτις ἀκούσασα τὸν τῶν 
παιδῶν φόνον, περιαλγὴς γενομένη ἔῤῥιψεν ἑαυτὴν εἰς τὴν λίμνην. 
Hesych. Γοργῶπις. Κρατῖνος ἐν Πυλαίᾳ. λίμνην φασὶν εἷναι ἐν 
Κορίνθῳ" εἰληφέναι δὲ τοὔνομα διὰ τὸ Γόργην ἐμπεσεῖν ἐς αὐτήν. 
BLOMF. 

303. AlyízAaykrov] Scholiasta, ὄρος Μεγαρίδος. 

304. θεσμόν] Legem que ignis successionem recebat. Ho- 
mer. Od. Ψ. 297. ᾿Ασπάσιοι λέκτροιο παλαίουν θεσμὸν ἵκοντο. 
BLOMF. 

μὴ] δὴ T. 

χατίζεσθαι (ne desiderari paterentur) Heathius. χαρίζεσθαι 
libri. 

305. μένει] μέρει Rob. 

306. πώγωνα] Schol. πώγωνα λέγει τὴν εἰς ὀξὺ λήγουσαν ἀκμὴν 
τοῦ πυρός" καὶ ὃ πώγων γὰρ εἰς ὀξὺ λήγει. ὥσπερ καὶ ἀλλαχοῦ 
αὐθάδη γνάθον τὴν ἀκμὴν εἴρηκε και ὀξύτητα τῆς: σφηνός (Prometh. 
64.) σημείωσαι δὲ ὅτι ἐκ τούτου ὠνομάσθη παρὰ τοῖς μετεωρολό- 
γοις, πωγωνίας ἀστήρ. Photus, Πώγωνα πυρός. τὴν ἀναφορὰν 
τοῦ πυρός. Ἑὐριπίδης Φρίξῳ. Pollux 2, 88. ἐν τῇ τραγῳδίᾳ, 
πώγων πυρός, ἡ εἰς ὀξὺ ἀναδρομὴ τοῦ πυρός. BLOMF. 

307. κάτοπτον πρῶν᾽ ὑπερβάλλειν Canterus. κάτοπτρον πρῶν᾽ 


———T"————ÓGR 


— — ον ΑΝ 





———— 


AD AGAMEMNONEM. 9359 


ὑπερβάλλειν M. Guelf. 'T. Rob. Steph. xáro πτρονοῦ περβάλ- 
Aew Ald. unde 'Turn. κάτοπτρον οὐχ ὑπερβάλλειν. ““ κάτοπτον 
Σαρωνικοῦ πορθμοῦ, unde ϑ'αγοηίοιιδ sinus prospici potest. 
Scholiasta explicat κατόψιον, qua forma utitur Euripides Hip- 
pol. 30. Πέτραν παρ᾽ αὐτὴν Παλλάδος, κατόψιον Γῆς τῆσδε. De 
sinu Saronico vid. Monk. ad Hippol. 1195. BLOMF. 

308. és τ᾽ Stanleius. εἶτ᾽ vulgo. εἴτ᾽ Ald. 

309. ᾿Αραχναῖον αἷπος] ὄρος "Apyovs. schol. 'Apaxvatov, ὄρος 
"Apyovs. Καλλίμαχος Αἰτίων πρώτῳ. Steph. Byzantin. Anti 
quum nomen erat Σαπυσελάτων, teste Pausania, vel, ut Hesy- 
chius, Ὑσσέλινον. BLOMF. 

ἀστυγείτονας] ἀστυγείτονα Guelf. Ald. 

310. és τόδε T. Steph. ἐς róye M. Guelf. Rob. 'Turn. ézóye 
Ald. 

311—1066. φάος---ἐπίσταται φέρειν) Hzec fabulae pars exstat 
in Fl. T. Steph.: abest ab M. Guelf. Ald. Rob. 'T'urn. 

311. οὐκ ἄπαππον ᾿Ιδαίου πυρός] Cujus gnis Idus progeni- 
tor fuit. Mira locutio. BLOMF. 

312. τοιοίδε τοί μοι Schuetzius. τοιοίδ᾽ ἕτοιμοι "1". τοιοίδ᾽ ἔτυ - 
μοι Fl. Steph. 

315. τοιοῦτο] τοιοῦτον Fl. 'T.  Prestat fortasse τοιοῦτο 
τέκμαρ. 

317. Hunc versum nuntio, cui przcedentes vulgo tribui 
supra diximus, continuat Steph., 318. Clytaemnestre tribuit, 
319. nuntio. 

319. διηνεκῶς} Scribendum διανεκῶς cum Blomfieldo: que 
Attica vocabuli forma est, de qua diximus in "Thesauro Stephani 
5. V. Διηνεκής. 

ὡς λέγοις πάλι») Scribendum οὖς λέγεις, πάλιν cum Bothio. 

322. ἄλειφα] ἄλειφαρ Pearsonus. 

ἐγχέας Canterus. ἐκχέας libri. 

322. φίλω Stanleius. φίλως libri. 

προσσεννέποις typothetze error pro προσεννέποις. 

324. Homer. Il. A. 450. Ἔνθα 9 ἅμ᾽ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ 
πέλεν ἀνδρῶν, ᾿Ολλύντων τε kai ὀλλυμένων. BLOMF. 

327. Comma post φυταλμίων recte delevit Heathius. 

329. Post μόρον ponatur colon. 

331. νῆστις] Scribendum νήστεις cum T. 

πρὸς àpícrowiw] 'lroja nocte capta est: ideoque captores 
primo mane πρὸς ἀρίστοισιν ἐτάσσοντο. BLOMF. 


360 ANNOTATIONES 


335. ναίουσιν Fl. 'T. νέουσιν Steph. 

336. δυσδαίμονες) Scribendum δὲ δαίμονες cum Hermanno, 
qui postmodum Halmii probavit conjecturam ὥστ᾽ εὐδαίμονες. 

338. εὖ σέβουσι Valekenarius ad Eurip. Phoeniss. 1331. €i- 
σεβοῦσι vulgo. 

340. οὐκ ἂν] Legebatur οὐκ ἄν γ᾽. V. ad Sept. 562. 

ἀνθαλοῖεν Stanleius. αὖ θάνοιεν libri. 

341. ἐμπίπτῃ] Scribendum ἐμπίπτοι cum Τ᾽. ἐμπίπτῃ Fl. 

342. ποθεῖν] πορθεῖν Fl. 'T. recte. 

244. κάμψαι διαύλον θάτερον κῶλον πάλι» δίαυλος proprie est 
cursus, quo quis in stadio postquam a carceribus ad metam 
exeurrit, ab altera parte a meta ad carceres redit. Et hec duo 
quidem curricula κῶλα appellabantur. Apta igitur metaphora 
exitum ad bellum 'T'rojanum primum διαύλου κῶλον, reditum 
vero alterum κῶλον vocat. Ordo verborum hic est: δεῖ yàp 
(αὐτοὺς) θάτερον κῶλον διαύλου πάλιν κάμψαι, νοστίμου σωτηρίας 
πρὸς οἴκους. SCH. 

345. θεοῖς δ᾽ ἂν, ἀμπλάκητος nunc ex Pauwii conjectura legi- 
tur: in libris scriptum θεοῖς δ᾽ ἀναμπλάκητος. Quorum neutrum 
scribi ab /Eschylo potuit. Nam ἀναμπλάκητος sensui repugnat, 
ἀμπλάκητος vero non magis dicitur quam ἁμάρτητος. Quam- 
obrem ἐναμπλάκητος corrigendum videtur, quod cum ἐναμάρ- 
Tyros comparari potest, quo scriptores ecclesiastici interdum 
usi sunt. 

346. ἐγρηγορὸς Porsonus.  Legebatur ἐγρήγορον. 

347. πρόσπαια] Schol. πρόσφατα. νῦν, προσπαίσαντα καὶ προσ- 
κρούσαντα αὐτοῖς. Vid. supra 180. Hesychius, Πρόσπαιον. πρόσ- 
φατον, νέον. ubi citantur Nicander 'lTher. 689. Ei δὲ σύ ye 
σκύλακας γαλέης ἢ μητέρα λαιδρὴν ᾿Αγρεύσεις πρόσπαιον. Schol. 
πρόσφατον. Lycophr. 211. ὯΩι θυμάτων πρόσπαιον ἐκτίνων χάριν. 
Aristot. Nicom. 9, 5. 7j μὲν φίλησις, μετὰ συνηθείας" ἡ δ᾽ εὔνοια, 
καὶ ἐκ προσπαίου. unde vis vera hujus vocis ostenditur, nempe 
quà ez improviso occurrit. BLOMF. 

348. τοι] σοι T. 

κλύοις] Scribendum κλύεις cum Dobrzo. 

350. τὴν] Scribendum τήνδ᾽ cum Hermanno. 

354. χάρις πόνων) Pra&mium laborum. De Agamemnone 
et exercitu qui ceperant "Trojam recte intelligit Butlerus. 
BLOMF. 

355. νὺξ φιλία] Qua capta "Troja est. 


AD AGAMEMNONEM. 961 


356. μεγάλων] τῶν μεγάλων interpolatum in 'T. ne versus 
esset paroemiacus. 

360. μέγα δουλείας} Hsec verba ex glossemate adscripta esse 
videbantur Schuetzio in editione prima. 

362. yáyyauov] Rete. Pollux 10, 132. a Stanleio citatus: 
Αἰσχύλος τὸ δύσλυτον κακὸν, ἢ δύσελικτον ἔφη, yáyyapov ἄτης 
παναλώτου. Oppian. Hal. 3, 8o. Γαγγάμαι, ἠδ᾽ ὑποχαὶ περιηγέες, 
ἠδὲ σαγῆναι. Quod ad metaphoram attinet, similiter dictum 
est in Prometheo 1114. ἀπέραντον δίκτυον ἄτης. Confer histo- 
riam de 'l'imotheo ap. schol. Aristoph. Plut. 180. Ulpianum 
(seu potius Zosimum Ascalonitam, ut ostendit Dobreus ad 
Kiddi Porsoniana p. 387.) ad Demosth. Ol. 2. p. 3o. A. 
BLOMF. 

364. τείνοντα] re(vavra Aurati conjectura ab Stanleio me- 
morata. ** Aliquando conjiciebam re(vavra πάλιν. — Dicuntur 
τόξα παλίντονα Soph. 'Trachin. 520. (ubi minus recte locutio- 
nem tractavit Musgravius) Homer. Iliad. O. 266. παλίντονα 
βέλη Noster Choeph. 1519.^ BLOMF. 

365. ὑπὲρ ἄστρων) Altius quam ut telum alcndeim Jerire 
possit. WELLAUER. 

367—384 — 385—402. 

403—419 — 420—436. 

437—4557-456—474- 

367. Διὸς---ἔκρανεν) Jovis utique plagam. dicere possunt 
Trojani; s. habent profécto, cur illam quam acceperunt pla- 
gam ad Jovem auctorem referant; i» promtu enim hoc est 
investigare. SCH. 

ἔχουσιν Stanleius. ἔχουσ᾽ vulgo. ἔχουσαν enotatum ex ΕἸ. 

368. τοῦτό γ᾽] τοῦτ᾽ Fl. 

469. ἔπραξεν Hermannus.  Legebatur ὡς ἔπραξεν. 

οὐκ ἔφα---εὐσεβής) Fuit tamen, qui deos eos curare negaret, 
qui rerum sanctarum. et inviolabilium decus conculcassent ; 
ille vero impius fuit. His verbis non proprie designatur certa 
quaedam v. c. Paridis persona, sed universe notantur ii, qui 
divinam esse hominum curam et providentiam, improborumque 
facinorum ultionem negabant. Itaque sic quoque vertas licet : 
Fuerunt qui negarent &c. SCH. 

474. €yyóvovs] Recta forma ἐκγόνους superscripta in TT. le- . 
gitque scholiasta. "lotus autem hic locus 374—380. intelligi 

zz 


362 ANNOTATIONES 


ab interpretibus non potuit interpolata quorundam verborum 
scriptura deceptis. 
. 876. δικαίως] Sunt qui malint δίκαιον. S'TANL. 

378. 379. et 396. 397. in unum versum conjungendi. 

379. ὥστε kàmapkeiv] ὥστ᾽ ἀπαρκεῖν Fl. κἀπαρκεῖν est xal 
ἐπαρκεῖν. BLOMF. 
δ 381. ἔπαλξις] Ordo verborum videtur hie esse, οὐ γάρ ἐστι 
πλούτου ἔπαλξις els ἀφάνειαν, ἀνδρὶ πρὸς κόρον λακτίσαντι μέγαν 
βωμὸν Aí(kas—Homini Justitie aram insolenter calcibus im- 
petenti, divitiee nihil prosunt ad propulsandum interitum. Sic 
interpretantur Schutzius, Musgravius. Dicitur autem οὐκ 
ἔστιν ἔπαλξις πλούτου eadem constructione qua apud Sophocl. 
CEd. Col. 262. Τί δῆτα δόξης, ἤ τι κληδόνος καλῆς Μάτην ῥέουσης 
ὠφέλημα γίγνεται ; Eurip. CEdip. fr. 8. οὐδέν τι τῆς εὐμορφίας 
"OdeAos, ὅταν τις μὴ φρένας καλὰς ἔχῃ. BLOMF. 

384. λακτίσαντι] ἐκλακτίσαντι "Π. 

μέγαν Canterus. μεγάλα libri. 

385. βιᾶται δ᾽ ἃ τάλαινα πειθὼ] Hsc e versu 231. et sq. 
illustrantur; ubi nefarie mortalium audacis causa his verbis 
reddebatur : 


θρασύνει yàp αἰσχρόμητις 
τάλαινα παρακοπὰ πρωτοπήμων. 


ibi igitur primo delicto, primae noxze, τῇ πρωτάρχῳ ἄτῃ v. 1203. 
hoc tribuitur, ut homines ad plura audenda fidentiores et 
alacriores reddat. Similhter ἢ. 1. fiducia illa poetico spiritu 
filia ἄτας nempe τῆς zperápxov appellatur. Nam προβουλόπαις 
nihil aliud est quam zpófjovAos παῖς, quemadmodum JEschylus 
Choeph. 312. αἰνοπάτηρ pro αἰνὸς πατὴρ posuit. Itaque fiducia 
illa e malis facinoribus ad plura deinceps audenda τάλαινα vo- 
eatur, ob miseriam inde oriundam, ἄφερτος ob hujus miserize 
magnitudinem, quze tolerari vix queat; zpófovAos, quia eadem 
fiducia homini consilia ad nova delicta subministrat. Sie Paris 
primum jus hospitii violaverat, matrimonii sanctitatem con- 
temserat, furto se alligaverat, Helenam: cum multis opibus 
capiens; deinde quoniam ea res ex animi sententia 'eesserat, 
eo processit audacie, ut non solum se Helenam redditurum 
esse negaret, sed Priamum quoque patrem, ceterosque 'l'roja- 
nos funestissimo bello. implicaret. SCH. 


AD AGAMEMNONEM. 363 


387. ἄκος δὲ mappárawor] Respicitur partim ad divitias et 
opes cf. v. 382. partim ad hostias et preces nihil adversus 
interitum profuturas: cf. v. 396. SCH. 

παμμάταιον] Scribendum πᾶν μάταιον eum Musgravio. 

391. τρίβῳ] Dubito an legendum sit τριβᾷ. — V. ad v. 197. 
BLOMF. 

re om. ΕἸ. 

προσβολαῖς Pearsonus. προβολαῖς libri. 

- 892. μελαμπηγής] Cui nigror concretus est. De sanguine 
ponitur 'Theb. 734. Adulterini eris instar, attritu. et. allisu 
eaploratus, atrum se prodit. ScauTZ. Atqui κακοῦ χαλκοῦ non 
de adulterino cre accipio, sed simpliciter de «re quod vile est 
pre auro. Loquitur de zere quod auro admixtum est. 'T'heogn. 
415. Οὐδέν ὁμοῖον ἐμοὶ δύναμαι διζήμενος εὑρεῖν Πιστὸν ἑταῖρον, 
ὅτῳ μή τις ἔνεστι δόλος. "Es βάσανον δ᾽ ἐλθὼν παρατρίβομαι, 
ὥστε μολίβδῳ Χρυσός. Cf. Eurip. Med. 516. Bacchylid. ap. 
Stob. 11. p. 136. Λυδία μὲν yàp λίθος μανύει χρυσόν" ἀνδρῶν δ᾽ 
ἀρετὰν σοφίαν τε παγκρατὴς ἀλήθει ἐλέγχει. | Sic. legendum. 
Herodot. 7, 10. ὥσπερ τὸν χρυσὸν τὸν ἀκήρατον, αὐτὸν μὲν ἐπ᾽ 
ἑωὐτοῦ οὐ διαγιγνώσκομεν, ἐπεὰν δὲ παρατρίψωμεν ἄλλῳ χρυσῷ, 
διαγιγνώσκομεν τὸν ἀμείνω. Vid. Pindar. Pyth. 10, 105. Creu- 
zer. ad Plotin. de Puler. p. 267. Musgravius citat Sophoclem 
ap. Plutarch. p. 2069. H.St. Λάμπει yàp ἐν χρείαισιν ὥσπερ 
εὐγενὴς Χαλκὸς, χρόνῳ δ᾽ ἀργῆσαν ἤμυσεν στέγος. BLOMF. 
Hsc omnia, quamquam, ut superiora, universe dicta, sic tamen 
enuntiantur, ut propius ad Paridis personam accommodentur. 
SCH. 

394. διώκει παῖς (1. e. ὡς παῖς) ποτανὸν óprw] De Helena a 
Paride rapta. Quin proverbiale est rà πετόμενα διώκειν, a 
Platone usurpatum in Euthyphr. p. 4. τί δέ; πετόμενόν τινα 
διώκεις: / Aristot. Metaph. 3. τὰ πετόμενα διώκειν, de rebus 
obscuris et quas difficillimum sit pervestigare. Persius 3, 61. 
An passim sequeris corvos testave lutove ? Homer. Il. P, 75. 
Σὺ μὲν ὧδε θέεις, ἀκίχητα διώκων. Vid. Duport. in h.l. Pro- 
verb. Salomonis 10, 4. Qui nititur mendaciis, hic pascit ventos, 
idem autem ipse sequitur aves volantes. S'T ANL. Proverbium 
vid. Clem. Alex. Strom. p. 317. B. Eurip. ap. Stob. 112. πτη- 
νὰς διώκεις, ὦ τέκνον, τὰς ἐλπίδας. MUSGR. 

ποτανὸν Schuetzius. πτανὸν vulgo. πτανόν rw' T. 

395. ἐνθείς] θείς Fl. 


2232 


364 ANNOTA'TIONES 


397. τὸν δ᾽ ἐπίστροφον τῶνδε] Qui cirea has res versatur. 
ἐπιμελητὴς exp. Hesych. Homer. Od. A, 176. ἐπεὶ πολλοὶ ἴσαν 
ἀνέρες ἡμέτερον δῷ " AAXot, ἐπεὶ καὶ κεῖνος ἐπίστροφος ἦν àv0pó- 
mov, multorum hominum, fümiliaris. Musgravius citat Hesych. 
᾿Επιστροφαὶ. διατριβαὶ, διαῖται, Αἰσχύλος Φρυξί. Anacreon. 'Ezt- 
στρέφεαι ὑψηλῶν κορυφὰς ὀρέων. Hujusmodi autem homines, 
quum in eorum improbitatem inquiritur, frustra invocant 
deos: uti h. l. bene interpretatur Pauwius. Sic apud Ho- 
merum (a Platone laudatum Alcib. 2, 21.) sacrificiorum 'T'ro- 
janorum nidor ccelum frustra petit— 75s οὔτι θεοὶ μάκαρες δατέ- 
ovro Οὐδ᾽ ἔθελον: μάλα γάρ σφιν ἀπήχθετο Βίλιος ipj. Ante 
καθαιρεῖ subaudiendum θεός. BLOMF. 

400. ἐς δόμον» εἰς οἶκον IT. 

τὸν 'T. τῶν vulgo. 

401. ξενίαν τράπεζαν] Mense participatio sanctissimum fidei 
vinculum putabatur. Celsus apud Origen. 2. p. 72. ἀνθρώπῳ 
μὲν ὃ κοινωνήσας τραπέζης οὐκ ἂν αὐτῷ ἐπιβουλεύσειεν. cul re- 
gerit Origenes Arehilochi versum in Lycambem, Ὅρκον δ᾽ 
ἐνοσφίσθης μέγαν, ἅλας τε καὶ τράπεζαν. /Eschin. c. Ctesiph. 81. 
καὶ κληθεὶς ἑενοκτόνος---ἔφησθα τοὺς τῆς πόλεως ἅλας περὶ πλείο- 
νος ποιήσασθαι τῆς ξενικῆς τραπέζης. Eurip. Hecub. 781. Κοινῆς 
τραπέζης πολλάκις τυχὼν ἐμοί. Unde proverbiale praeceptum 
ἅλας καὶ τράπεζαν μὴ παραβαίνειν. Zenob. 1, 62. ubi vid. 
Schott. et Valckenzer. Adnot. ad Loea qusedam N.F. p. 370. 
BLOMF. 

402. κλοπαῖσι 'T. κλοπαῖς vulgo. 

403. ἀσπίστωρ κλόνος, Strepitus clypeatorum, ut in 'T'heb. 
IIO. ἱππιοχάρμας kAóvovs, strepitus equitum. Dei λόγχιμοι 
κλόνοι, strepitus hastatorum. | Nescio an alibi reperiatur ἀσπί- 
crop. Forma notior est ἀσπιστήρ. BLOMF. 

405. Hie versus vulgo in duos est divisus, quorum alter a 
ναυβάτας incipit. Metrum hoc est, 


, , , 
ἀπο νυ dE sme m TOTO ME is dae sitis UPC AEREÀ 


406. ἀντίφερνον φθοράν] Exitium dotis loco datum. φθορὰν 
ἀντὶ φερνῆς. Sic infra v. 429. ἀντήνωρ σποδός, cineres homi- 
num loco. Koc est autem quod dicit Andromache in fabula 
cognomine v. 103. Ἰλίῳ αἰπεινᾷ Πάρις οὐ γάμον, ἀλλά τιν᾽ ἄταν 
Ἠγάγετ᾽ εὐναίαν εἰς θαλάμους Ἑλέναν. BLOMF. 

407. βέβακε Fl. βέβακεν vulgo: quod revocandum. 


AD AGAMEMNONEM. 965 


408. πολλὰ Pauwius. πολὺ libn. 

ἔστενον] ἀνέστενον ΕἸ. 

409. τόδ᾽] τάδ᾽ Butlerus. 

προφῆται] Vates hi sunt vates "Trojani: dein sequitur vatici- 
nium, quod Helena adveniente, ediderunt, usque ad v. 426. 
MUSGR. 

410. ἰὼ ἰὼ δῶμα δῶμα] ἰὼ δῶμα Fl. 

412. 413. Versus graviter corrupti. 

412. σιγᾶσ᾽] σιγᾶς 'T. 

414. brepzovrías] Helenze quze fretum trajecerat. Sic Epa- 
phus dicitur zópris ὑπερπόντιος, quia trans mare in /Egypto est, 
Suppl. 42. De rebus vero ponitur διαπόντιος eodem sensu. 
Choeph. 350. διαποντίου γᾶς. ''hucyd. t, 141. πολέμων διαπον- 
τίων. BLOMF. ὑπερποντίας 'T. ὑπὲρ ποντίας Steph. 

416. δὲ ΕἸ. 'T. yàp Steph. 

κολοσσῶν] Hesych. Κολοσσοί. ἀγάλματα ὑπερμεγέθη. ἀνδρί- 
αντες. Sic fere Etymologus p. 525, 16. qui facetum veriver- 
bium subnectit; παρὰ τὸ κολούειν τὰ ὄσσα διὰ τὸ μέγεθος, ὡς μὴ 
ἐφικνουμένων τῶν ὀφθαλμῶν ὁρᾶν. Hoc autem vocabulum, Ioni- 
cum, ut opinor, etsi vetustissimum est, vix alibi apud Atticos 
occurrit. ''heocrit. 22, 47. σφυρήλατος οἷα κολοσσός. Herodot. 
2, 130. εἰκόνες τῶν παλλακέων τῶν Μυκερίνου €arücv—£Awot 
κολοσσοί. cf. ibid. 143. 153. κολοσσοὶ δωδεκαπήχεες. 175. κο- 
λοσσοὺς μεγάλους. et mox 176. De sententia hzc notat Schutz. 
* Probabiliter poeta fingit Menelaum statuas habuisse uxoris 
formosissimze ; quibus ille quidem delectabatur quamdiu vivum 
earum exemplar possidebat; jam vero, illo sibi erepto, earum 
venustatem fastidiebat." BLOMF. 

417. ἀνδρὶ Fl. τἀνδρὶ 'T. Steph. 

419. ὀμμάτων] Menelai, Helenze adspectu carentis. 

" Aópobíra] ᾿Αφροδίτη Fl. 

420. óreipóiarroi—paraíav] In somniis autem apparentes 
(Menelao) fristes imagines vanam δὲ voluptatem afferunt. 
Szepe noctu scil. somniat, se Helenam complecti. Hs somnio- 
rum imagines dicuntur πενθήμονες, propterea quod falsam 
earum lztitiam major tristitia animi consequatur, postquam 
eas dispulso somno falsas esse intellexerit. SCH. 

421. δόκαι aptiorem metro formam restituit Hermannus. 
Legebatur δόξαι. Scribendum autem δοκαί oxytonum. Arcad. 
p. 106, 21. τὰ eis xy ἰαμβικὰ ἀσυνάλειπτα, εἰ μὲν TQ € παραλή- 


3066 ANNO'TATIONES 


JF ££ w 


γοιτο, ὀξύνεται ῥηματικὰ ὄντα, πλέκω πλοκή, δέκω δοκή 7) ὑπό- 
vota. 

423. párav—ópürv] Versus corruptus. 

424. παραλλάξασα] Preteriens.. Eurip. Hippol. 939. λόγοι 
παραλλάσσοντες ἔξεδροι φρενῶν. BLOMF. 

χερῶν] χειρῶν Fl. 

426. πτεροῖς----κελεύθοις] Verte, alis qu& somni vias comi- 
tantur. 1. e. quum somnus abit, avolant etiam somnia. | Alata 
somnia memorat Euripides Hec. 7o. Phoeniss. 1561. BLOMF. 

427. ἐφ᾽ ἑστίας] ἐφεστίους Stanleius. Post ἄχη comma ponen- 
dum et pro τάδ᾽ ἐστὶ scribendum rà δ᾽ écri—.  Monuit Hal- 
mius p. 26. 

429. τὸ πᾶν] Universe autem, chorus inquit, propter 608, qui 
€ Grecia una cum. ducibus "Trojam profecti sunt, maestitia 
animum affligens in singulorum edibus regnat. SCH. 

430. τλησικάρδιος] τὴν καρδίαν τήκουσα gl. 'T'. quod Stanlen 
favet eonjecturze τηξικάρδιος. 

431. δόμων] δόμοις Stanleius. 

433. τις addidit Porsonus. 

ἔπεμψεν]ὔ πέμψεν 'T. 

434. φωτῶν] βροτῶν 'T. 

435. δόμους ἀφικνεῖται Fl. τοὺς δόμους εἰσαφικνεῖται 1". Steph. 

437. χρυσαμοιβός] Qui. aurum alio metallo permutat ; hine 
Xp. σωμάτων, qui pro corporibus reddit cineres ; sic melius cum 
Stanleio verteris quam cum Schneidero, qui in prelio vivos 
mortuis permutat. | Mesych. Χρυσαμοιβός. ἀργυρογνώμων. 
BLOMF. 

441. βαρὺ] Scribendum βραχὺ cum Schuetzio. 

442—444. et 461—463. in unum versum conjungendi. 

442. ἀντήνωρ σποδὸς, Cinis pro homine. Supra 396. ἀντί- 
φερνος φθορά, exitium pro dote. Comparandus Sophocl. El. 
1158. Ὅς σ᾽ ὧδέ μοι προύπεμπεν, ἀντὶ φιλτάτης Μορφῆς σποδόν 
τε καὶ σκιὰν ἀνωφελῆ. Eurip. Suppl. 1130. σποδοῦ τε πλῆθος 
ὀλίγον ἀντὶ σωμάτων Εὐδοκίμων δή ποτ᾽ ἐν Μυκήναις. Μοϑβ erat, 
combustis cadaveribus eorum qui procul a patria interciderant, 
cineres et ossa colligere, ut domum relata ibi sepelirentur: vid. 
"Thucyd. 6, 71. BLOMF. 

444. λέβητας Fl. τοὺς λέβητας 'T'. Steph. 

εὐθέτου] Scribendum εὐθέτους eum Stanleio. 

446. μάχης ἴδρις] Haec verba versui praecedenti adjungenda, 





AD AGAMEMNONEM. 967 


proxima vero τὸν δ᾽ év— Arpe(baus unius instar versus sunt. 
Ad quam normam antistrophici quoque versus describantur 
464—470. 

449. διαὶ Hermannus. διὰ libri. 

450. προδίκοις 'T. προδίκοισιν Steph. 

πρόδικος, J'ustitice vindex. συνήγορος. Hesych. Lacedaemonii 
ita dicebant τῶν ὀρφάνων βασιλέων ἐπιτρόπους. vid. ad Hesych. 
in v. BLOMF. 

455. οἱ δ᾽ — éxpviyrev ] Alii vero formosi juvenes (cf. v. 445.sqq.) 
istic circa mania Trojanc urbis loculos obtinent, obtinentesque 
hostilis terra tegit. εὔμορφοι ad tristitiam rei augendam adjici- 
tur. ἐχθρὰ scil. γᾶ, eodem consilio; quia triste erat extra 
patriam sepeliri. Nimirum fieri non poterat, ut omnium in 
hoc bello defunctorum ossa in patriam mitterentur; id princi- 
pibus tantum viris, vel certe beatioribus dabatur; reliquos 
omnes haud procul ab eo loco, ubi pugnatum erat, sepultos 
esse constat. cf. v. 506. ἔχοντας scil. τὰς 05kas. SCH. 

εὔμορφοι] εὐμόρφως 'T. 

ἐχθρὰ] ἐχθρῶν 'T.. 

458. δημοκράντου Porsonus. δημοκράτου libri. **ónuókpavros 
ἀρὰ, imprecatio quam populus ratam facit. τίνει χρέος debitum 
solvit, i. e. Agamemnon, inquit Butlerus. Ego sic interpretor, 
ἀστῶν φάτις σὺν κότῳ τίνει χρέος ἀρᾶς Onpokpárvrov. Humor 
popularis cum indignatione idem fere valet ac. solennis impre- 
catio ab urbe facta. Hujusmodi imprecationes, sive ad bonum 
sive ad malum spectarent, multum valere putabantur. Aristo- 
nis, regis Spartani filius, Δημάρητος dictus fuit, quia, secundum 
Herodot. 6, 63. πανδημεὶ Σπαρτιῆται ᾿Αρίστωνι, ὡς ἀνδρὶ εὐδοκι- 
μέοντι διὰ πάντων δὴ τῶν βασιλέων τῶν ἐν τῇ Σπάρτῃ γενομένων, 
ἀρὴν ἐποιήσαντο παῖδα γενέσθαι." BLOMF. 

462. ἄσκοποι] ἀπόσκοποι Fl. 

463. δ᾽ ΕἸ. δ᾽ otv vulgo. 

Ἐρινύες Blomfieldus. ᾿Εριννύες libri. 

464. παλιντυχεῖ Scaliger. παλιντυχῆ vulgo. παλιντυχῇ T. 
cum gl. ἐναντία δυστυχεῖ. 

467. τὸ δ᾽ ὑπερκότως---κεραυνός.] Grave autem est cum magna 
populi nvidia laudari; fulmen enim a Jove ejusmodi homi- 
num oculos ferit. Vmepkóres significare potest 1. q. σὺν κότῳ 
v. 464. itaque de Pearsoni sententia, qui mavult ὑπερκόπως, 


968 ANNOTATIONES 


ampliandum censeo. SCH. Pearsoni emendationem recte rece- 
pit Blomfieldus collat. Choeph. 134. οἱ δ᾽ ὑπερκόπως | ἐν τοῖσι 
σοῖς κακοῖσι χλίουσιν μέγα. 

471. κρίνω] Prafero. Optimum judico. Eurip. Med. 641. 
ἀπτολέμους δ᾽ εὐνὰς σεβίζουσ᾽ ὀξύφρων κρίνοι λέχη γυναικῶν. 
BLOMF. 

472. μήτ᾽] μὴ δ᾽ ΕἸ, 

πολιπόρθης] Scribebatur πτολιπόρθης. Conf. v. 783. 

476. πόλιν Fl. τὴν πόλιν vulgo. 

477. ἐτητύμως] ἐτήτυμος liber Bigotianus recte. 


478. 1j τοι Porsonus. ἤτοι vulgo. ἧ τοι Fl. Scribendum / τι. 

ἐστι (ἐστιν Fl.) μὴ ψύθος] Lectio ab librario interpolata tri- 
metrum restituente. Scribendum ἐστὶ ψύθος. Non male Stan- 
leius τίς οἶδεν, εἴ τοι θεῖόν ἐστιν ἢ ψύθος ; 

479. φρενῶν κεκομμένος] Mente lesus. Eadem constructio in 
'Theogn. 223. κεῖνός γ᾽ ἄφρων ἐστὶ, νόου βεβλαμμένος ἐσθλοῦ. 
Subaudiendum autem ὥστε. BLOMF. De constructione v. 
Matthiz ad Eurip. Orest. 556. 

481. πυρωθέντα] Accensum, sc. spe. Sophocl. Aj. 478. ὅστις 
κεναῖσιν ἐλπίσιν θερμαίνεται. ubi vid. Musgravium. BLOMF. 

ἔπειτ᾽] ἔπει | ἔπειτ᾽ Fl. 

482. λόγου 'T. λόγους vulgo. 

483. γυναικὸς Porsonus. ἐν γυναικὸς libri... Hunc locum ex- 
plicant verba Clyteemnestree v. 592. Ἦ κάρτα πρὸς γυναικὸς 
αἴρεσθαι κέαρ. Λόγοις τοιούτοις πλαγκτὸς οὖσ᾽ ἐφαινόμην. 
BLOMF. 

484. χάριν ξυναινέσαι jucundum rei eventum predicare; ut 
Clytzemnestra facum accensarum signum de expugnatione 
Troje, qua nihil Graecis optatius fieri poterat, interpretatur. 
ὃ θῆλυς ὅρος est opinio mulieris de re quadam gesta, quam ea 
summa cum fiducia verissimam esse decernit, ac definit; in 
quo iterum carpitur Clytaemnestra. Is ὅρος dicitur πιθανὸς, 
non credulus (ut vulgo intpp.) sed ad persuadendum accommo- 
datus; nimirum quia rumores magna cum fiducia et gestiente 
letitia, quemadmodum fieri solet a mulieribus, dissipati, mul- 
tos ad credendum accendunt, etiamsi certis veritatis insignibus 
careant. Acrior autem fit chori cavillatio oppositis inter se 
ταχύπορος et raxópopor. SCH. 





AD AGAMEMNONEM. 369 


488. γυναικοκήρυκτον Steph. conjectura inutili. Scribendum 
γυναικογήρυτον ex Fl. T. In T. gl. ἤτοι τὸ λεγόμενον ὑπὸ τῶν 
γυναικῶν. 

480. εἰσόμεσθα] εἰσόμεθα Fl. Sophocles Antig. 631. ab Stan- 
leio comparatus τάχ᾽ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον. 

494. ἐλαίας) Seribendum ἐλάας. 

κάσις πηλοῦ] Eadem metaphora Sept. 494. λιγνὺν μέλαιναν, 
αἰόλην πυρὸς κάσιν. 

496. κόνις opponitur καπνῷ, et sententia totius loci hzc est, 
eam pulvere, quem excitat, intelligo eum non uno loco stare ut 
ignem accendat, sed accurrere ut verbis nos certiores faciat. 
WELLAUER. Pulvis ἄναυδος σαφὴς ἔτυμος ἄγγελος exerci- 
tus appropinquantis vocatur Sept. 83. 

οὔτε σοι δαίων φλόγα] In his verbis vitium quoddam latet. 

497. Post πυρός comma ponatur. 

503. Prsconis nomen deest in Steph. Talthybii nomen 
adsignavit Argumenti auctor, quod recte secusne factum sit, 
dubitat Stanleius, quia apud Senecam in Agamemnone, nun- 
cius qui Troje excidium Clyteemnestree indicat, Eurybates est. 
** Uterque, et ''althybius et Eurybates, przecones erant Aga- 
memnonis quorum apud Homerum multa mentio. Atqui 
Eurybates, Agamemnonis przeco, semel tantum apud Home- 
rum memoratur; et dubitari potest annon et iste idem sit cum 
Eurybate Ithacensi, qui plerumque Ulyxen sequebatur. Vid. 
schol. Victor. ad Iliad. I, 170. Noster infra compellatur, Κήρυξ 
᾿Αχαιῶν---τῶν ἀπὸ στρατοῦ. Eurip. 'Troad. 238. κήρυξ ἐξ ᾿Αχαὶ- 
κοῦ στρατοῦ--- Ταλθύβιος. Ceterum tragicos unitatem temporis, 
ut aiunt, verisimilitudinis dispendio servasse notat Dio Chry- 
sost. Or. 52. p. 550. νῦν δὲ πολλάκις ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ παραγιγνομέ- 
vovs ποιοῦσι τοὺς κήρυκας πλειόνων ἡμερῶν ὁδόν. BLOMF. 

504. δεκάτῳ] δεκάτου Stanleius, quod minus 7Eschyleum est. 
Locum imitatur auctor fabulie Agamemnonis quae vulgo Se- 
nece dicitur. BLOMF. 

511. ἦλθες] Scribendum ἦσθ᾽, ut correctum in margine 
Askevii. 

512. κἀπαγώνιος] 1. e. καὶ ἀπαγώνιος, certamine liberans. 
Per àzópaxos explicat scholiasta. καὶ παγώνιος ΕἾ. κἀναγώνιος 
conjecit Spanhem. ad Aristoph. Pl. 1162. BLOMF.  Scri- 
bendum κἀναγώνιος cum Spanheniio, nisi quis vulgatam scrip- 
turam pro xol ἐπαγώνιος accipere velit, adjectivo aliunde non 


34 


970 ANNO'TATIONES 


eognito, ceterum facilius ferendo quam scholiastee istud ἀπα- 
γώνιος. 

519. ἀντήλιοι)] οἱ εἰς τὴν ἀνατολὴν ὁρῶντες. schol. Hesych. 
᾿Αντήλιοι θεοί: oi πρὸ τῶν πυλῶν ἱδρύμενοι. Eustath. ad Odyss. 
Z. p. 1562, 47. ἀντήλιος, ἤγουν προσήλιος. Ionicum esse notat, 
ut ἀπηλιώτης. vid. Gregor. de dial. p. 399. ed. 2. Sophocl. Aj. 
803. οἱ δ᾽ ἑσπέρους ἀγκῶνας, οἱ δ᾽ ἀντηλίους Ζητεῖτ᾽ ilóvres—ubi 
vid. Lobeck. et cf. Phrynich. App. Soph. p. 16, 7. Lex. Seguier. 
Ρ. 424; 25. ᾿Απηλιώτης ἐν τῷ 7, καὶ ἀντήλιος, καὶ πάντα τὰ ὅμοια 
ψιλῶς. καὶ ἡ ἐπηλίς ἐστι παρὰ ἸΠοσειδίππῳ.  Corrigendus igitur 
Eurip. Ion. 1560. [1550.] ἀνθήλιον πρόσωπον. BLOMF. 

520. εἴ που Stanleius. 7| ποῦ vel ἧπου libri. **Solennis est 
hujusmodi obtestatio; frequentius tamen εἴ ποτε quam εἴ που. 
Homer. Il. E, 116. Εἴ ποτέ μοι καὶ πατρὶ φίλα φρονέουσα mapé- 
στῆς Δηΐῳ ἐν πολέμῳ, νῦν abr ἐμὲ φίλαι, ᾿Αθήνη. Soph. CEd. 
T. 172. Et ποτε καὶ προτέρας ἄτας Vmep— EA0ere καὶ νῦν." 
BLOMF. 

τοισίδ᾽ τοῖσιν 'T.. τοισίδε deorum ἀντηλίων presentiam signi- 
ficat. BLOMF. 

521. δέξασθε] δέξαισθε 'T. 

522. ὑμῖν] ἡμῖν ΕἸ. 

527. Eadem fere verba Pers. 811. 

532. Ad hunc versum observavit scholiasta, ἀπὸ κοινοῦ τὸ 
οὔτε ληπτέον καὶ εἰς τὸ Πάρις. συνυπακούεται yàp ἐκ τοῦ émayo- 
μένου. Stanleius confert Pindar. Pyth. 6, 47. ἄδικον οὔθ᾽ ὑπέρο- 
πλον ἅβαν δρέπων. Exemplum magis adpositum przebet Choeph. 
292. δέχεσθαι δ᾽, οὔτε συλλύειν τίνα. V. Elmsl. ad Eurip. Med. 
452. BLOMF. 

συντελὴς | Socia. 

534. ὀφλὼν Blomfieldus. ὄφλων libri. 

536. avróx0ovov] αὐτόχθονος haud scio an alibi exstet, prze- 
terquam in aliquibus Lycophronis codicibus v. 714. ubi vera 
lectio est αὐτοκτόνοις. Quare edidi αὐτόχθον᾽ ὃν. Forma ὃς pro 
éós occurrit 'Theb. 638. Soph. (Ed. 'T. 1248. €Ed. Col. 1639. 
Trach. 266. 525. Ajac. 442. αὐτόχθονα verteris vel indigenam, 
vel αὐτόχθονα &0pwev cum solo cquavit. BLOMF. Cum 
αὐτόχθονος similia quaedam comparavit Lobeck. Paralip. p. 
202. sed quae non sufficiant ad defendendam scripturam vul- 
gatam. 

διπλᾶ] Helena amissa et urbe perdita. 


"prom 


AD AGAMEMNONEM. 371 


0àpápria] Hoc vocabulo, quod per μισθὸν τῆς τιμωρίας ex- 
plicat scholiasta, utitur Pers. 676. 

538. Partes quas in hae στιχομυθίᾳ chorus gerit, in libris 
veteribus Clytaemnestrae adsignantur. | Personas primus muta- 
vit Heathius. Recte eum fecisse ex v. 583. patebit. BLOMF. 

κήρυξ] Scribe κῆρυξ. 

539. τεθνᾶναι] Notandum τεθνᾶναι syllaba media producta : 
nam legitima forma τεθνάναι est. 

ér om. Fl. 

542. ἦτε] ἴστε Fl. Numero plurali utitur exercitum intelli- 
gens. In fine versus punctum esse ponendum monuit Heathius. 

543. πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου. Sic recte inter- 
punxit Schutzius. Vulgo, Πῶς δὴ διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λό- 
yov; Eumen. 201. Πῶς δή; τοσοῦτον μῆκος ἔκτεινον λόγου. 
598. Πῶς δή; δίδαξον τοὺς δικάζοντας τάδε. Eurip. Hel. 1262. 
Πῶς δή; λέλειμμαι τῶν ἐν Ἕλλησιν νόμων. BLOMF.  Inter- 
pungendum ut Schuetzius fecit. 

544. πεπληγμένος] Scribendum πεπληγμένοι cum "T yrwhitto, 
qui recte sensit aptius hoc ad praecedens ἐπήβολοι referri quam 
ad δεσπόσω. 

545. In fine versus interrogandi signum recte posuit 
Heathius. 

546. μ᾽ accessit ex marg. Askevii. 

àpavpüs ἐκ φρενός] T'acite. Conf. Choeph. 155. S'TANL. 

547. στρατῷ) Scribendum videtur φρενῶν. quse vox quum 
omissa esset, e priore exercitus mentione parum caute στρατῷ 
supplevit librarius. EMPERIUS in Zimmermanni Diario a. 
1835. p. 627. 

549. καὶ πῶς] Scribendum καί πως cum Klausenio. 

κοιράνων 'T. τυράννων vulgo. 

550. ὡς---τὸ Auratus. ὧν----τὸν libri. 

τὸ σόν.] Quod tu modo dixisti. Plato Sophist. p. 233. B. τὸ 
σὸν δὴ τοῦτο, σχολῇ ποτ᾽ ἂν k.T. A. Sophocl. Aj. 99. τεθνᾶσιν 
ἅνδρες, ὡς τὸ σὸν ξυνῆκ᾽ ἐγώ. Recte scholiasta, τὸ εἰρημένον ὑπὸ 
σοῦ, τὸ, τεθνᾶναι δ᾽ οὐκ ἔτ᾽ ἀντερῷ θεοῖς. BLOMF. 

552. ἂν Auratus. εὖ libri. 

556. παρήξεις} Accessus ad terram. Minus recte. scholiasta, 
ἀντὶ τοῦ παραδρομὰς ἐπὶ τοῦ καταστρώματος τῶν νεῶν. 

κακοστρώτους] κακοτρώτους Fl. Steph. 

3A2 


972 ANNO'TA' TIONES 


558. λαχόντες] Casaubonus intelligit de excubiis sortiendis. 
κλαίοντες Stanleius. BLOMF. 

559. δηΐων] Scribendum δαΐων. δάϊος et váios dixerunt tra- 
gici, non δήϊος et νήϊος. 

: 560. yàp] Scribendum δὲ cum Pearsono. 

λειμώνιαι] λειμωνίας Schuetzius, frustra. 

561. xareyákaCov] Scribebatur κατεψέκαζον, forma non 
Attica. 

ἔμπεδον . σίνος ἐσθημάτων] Vestibus inherendo — nocens. 
BLOMF. 

562. τιθέντες] Notent tirones τιθέντες participium masculi- 
num, cum δρόσοι, nomine feminino, conjungi; cujus quidem 
anomalize dubito an aliud exemplum apud poetas Atticos repe- 
riatur, nisi de animantibus sermo sit, ut in locis a Matthize 
citatis Gr. Gr. $. 436, 2. BLOMF. 

ἔνθηρος, F'erus. Hispidus. Sophocl. Phil. 698. 0epuorárav 
αἱμάδα κηκιομέναν ἑλκέων ἐνθήρου ποδός. Sic Liv. 21, 39. squa- 
lida et prope efferata corpora. Abreschius contulit Sophocl. 
Ajac. 1230. κεῖμαι δ᾽ ἀμέριμνος οὕτως ἀεὶ πυκιναῖς δρόσοις τεγγό- 
μενος κόμας Avypüs μνήματα Τροίας. Hinc Pindarus pluvias 
horrorem incutientes dixit φρίσσοντας ὄμβρους. BLOMF. 

565. μεσημβριναῖς κοίταις} Significat meridiationes quibus uti 
veteres solebant; quod bene notavit Abreschius. Callim. Lav. 
Pall. 72. μεσαμερινὰ δ᾽ εἶχ᾽ ὄρος ácvyía. — Vid. "Theocrit. 1, 15, - 
17. 7, 22. Σιμιχίδα, πᾷ δὴ τὺ μεσαμέριος πόδας ἕλκεις ᾿Ανίκα δὴ 
καὶ σαῦρος ἐν αἱμασιαῖσι καθεύδει. — Pontum dormire dicit Simo- 
nid. ap. Dion. Hal. π. συνθ. p. 258. κελοίμαν, εὗδε, βρέφος, 
εὑδέτω δὲ πόντος, εὑδέτω ἄμετρον κακόν. Lex. Seguier. p. 397; 
21. ᾿Ανεμοκοῖται. οἱ ἀνέμους κοιμίζοντες. γένος δέ φασι τοιοῦτον 
ὑπάρχειν ἐν Κορίνθῳ. BLOMF. 

570. ἐν ψήφῳ λέγειν] Ad calculum recensere. BLOME. 

572. ξυμφοραῖς] ξυμφορὰς dubitanter conjecit Blomfieldus : 
quie usitata structura est, 

576. Post ποτωμένοις colon vel comma ponendum: sequentia 
enim sunt verba ipsa, quibus se jactarunt sospites. Monuit 
Wellauerus. 

579. ἐπασσάλευσαν) Eurip. El. 7. de Agamemnone, qui 
"Troja capta, ὑψηλῶν ἐπὶ Ναῶν τέθεικε σκῦλα πλεῖστα βαρβάρων. 
ubi vid. Barnes. Sophocl. Aj. 92. καί σε παγχρύσοις ἐγὼ Στέψω 


AD AGAMEMNONEM. 978 


λαφύροις, τῆσδε τῆς ἄγρας χάριν. BLOMF. | Euripides Rhes. 
. 179. ab Stanleio comparatus, A. καὶ μὴν λαφύρων αὐτὸς αἱρήσει 
παρών. B. θεοῖσιν αὐτὰ πασσάλευε πρὸς δόμοις. λάφυρα δουρί- 
πηκτα dixit /Eschylus Sept. 278. 

ἀρχαῖον ] Scribendum ἀρχαίοις cum Porsono. 

583. ἀναίνομαι] Infitior. Cum participio loquentis construi- 
tur. Eurip. Iph. A. 1512. θανοῦσα δ᾽ οὐκ ἀναίνομαι. Herc. F. 
1235. εὖ δράσας δέ σ᾽ οὐκ ἀναίνομαι. quse. contulit. Abreschius. 
BLOMF. 

594. 286] Sensus est, nulla est senectus discendi meliora. 
Nemo adeo senex est, quin se docendum meliora praebere pos- 
sit. BLOMF. 

586. ξὺν δὲ mAovr(Cew] Simul ditare. Nota tmesin; quam 
haud raro patitur apud Atticos praepositio σύν. Choeph. 458. 
ξὺν δὲ γενοῦ πρὸς ἐχθρούς. οοὔ. ἐγώ σ᾽ ἔθρεψα, σὺν δὲ γηρᾶναι 
θέλω. (sic legendum.) Eurip. Hel. 105. καὶ ξύν γε πέρσας. 
Ion. 808. σὺν γάρ σοι νοσῶ. Scolium ap. Athen. 15. p. 695. D. 
σύν μοι πῖνε, συνήβα, συνέρα, συστεφανηφόρει. Σύν μοι μαινο- 
μένῳ μαίνεο, σὺν σώφρονι σωφρόνει. Plato Phaedro p. 237 A. 
ξύν μοι λαβέσθε τοῦ μύθου. ''hucyd. 3, 13. a Porsono indicatus, 
ξὺν κακῶς ποιεῖν. Callim. Ep. 1, 5. εἰ δ᾽ ἄγε, σύν μοι Βούλευσον. 
Exemplum tmeseos est supra v. 437. ὑπ᾽ ἄλγος ἕρπει. Eurip. 
Hippol. 342. 589. 1110. et, pluribus verbis interpositis, So- 
phocl. Phil 1:187. ed. Musgr. ἀπὸ yàp βίον αὐτίκα λείψω. 
1207. ἀπὸ νῦν με Aeímer ἤδη. Quum tmesi sspissime utatur 
Herodotus, rara tamen sunt exempla ubi duze voces vel plures 
inter praepositionem et verbum occurrant, ut 7, 165. ἀπὸ πάντα 
τὰ χρήματα ἄγον. qui locus fugit Matthizeum in Gr. Gr. ὃ. 542. 
BLOMF. 

597. ἀνωλόλυξα μὲν] ἀνωλολύξαμεν libri. Emendavit H. Ste- 
phanus. ἀνηλάλαξα Auctor Christi Patientis v. 70. a Porsono 
indicatus ; cui lectioni favet Eurip. Suppl. 719. ᾿Εγὼ δ᾽ ἀνηλά- 
λαξα, κἀνωρχησάμην, Küxpovca χεῖρας. — Confer etiam Phoeniss. 
1410. Electr. 855. Soph. Antig. 131. Sed femina rectius dici- 
tur ἀνολολύζειν. "Vid. v. 595. BLOMF. V. Elmsl. ad Eurip. 
Heracl. 782. 

590. évízrov] ἐνίππων Fl. 

φρυκτωρῶν δία] Scribebatur φρυκτωρῶν διά. 

593. λόγοις τοιούτοις πλαγκτὸς οὖσ᾽ ἐφαινόμην) Hujusmodi 
sermonibus efficiebatur ut temeraria viderer. * Hoc et proximo 


914 ANNOTATIONES 


versu abutitur Auctor X. II. p. 72. qui etiam adjicit πεισθεῖσα 
(hoc ex v. 591.) τῷ φέροντι θέσκελον φάτιν. | Indicem locorum, 
quibus abusus est Auctor X. Il. videas in Porsoni Opusc. 
p. 227. ed. Kidd." BLOMF. 

597. κοιμῶντες)] Recte explicat Butlerus: ** Locus est intel- 
ligendus de acclamationibus in fine sacrificii—duo participia 
itaque ἢ. 1. εὐφημοῦντες---κοιμῶντες idem valent quod. κοιμῶντες 
ἐν εὐφημισμοῖς, inter extinguendum acclamantes" BLOMF. 

603. ἀπὸ] I. 6. ἣ ἀπό. Sic Eurip. Alcest. 9oo. τί yàp ἀνδρὶ 
κακὸν μεῖζον, ἁμαρτεῖν πιστῆς ἀλόχου; BLOMF. 

ἄνδρα] Scribendum ἀνδρὶ cum Blomfieldo. 

605. ἐράσμιον) Vocem apud veteres poetas vix alibi invene- 
ris. Simonides, sive quis alius Simonide recentior, περὶ γυναι- 
κῶν, 51. κείνῃ yàp οὔ τι καλὸν, οὐδ᾽ ἐφίμερον Πρόσεστιν, οὐδὲ 
τερπνὸν, οὐδ᾽ ἐράσμιον. Xenoph. Symp. 8, 36. τῷ τὴν ψυχὴν 
ἐρασμίῳ. BLOMF. 

606. εὕροι] Imventurum esse. De hoc usu optativi in ora- 
tione obliqua v. ad Soph. Philoct. 617. 

609. σημαντήριον)] Sigillum. σφραγῖδα τῆς πρὸς τὸν ἄνδρα 
εὐνῆς. schol. Euripidi σήμαντρον. Iph. 'l. 1372. δεινοῖς δὲ 
σημάντροισιν ἐσφραγισμένοι. Idem in. Hypsipyle ap. Eustath. 
ad Il. N. p. 959, 43. εὔσημα, καὶ cà, καὶ κατεσφραγισμένα. 
BLOMF. 

611. οὐδ᾽ οἶδα] οὐκ oióa Schuetzius. 

612. χαλκοῦ βαφάς] ZEris tàÀncturam. Schol. ὥσπερ οὐκ οἶδα 
τὰς βαφὰς τοῦ σιδήρου, οὕτως οὐδὲ ἡδονὴν ἑτέρου ἀνὸρός. Abresch- 
ius interpretatur, ποῦν magnis novi voluptatem €x alio viro, 
quam scio cris tincturam, 1. e. rem quse fieri nequit; vel, si 
χαλκός legatur, magis quam «s tincturam; ferrum enim aqua 
tinctum στόμωσιν accipit, non item ss; etiamsi Proclus in 
Hesiod. Op. 142. et Eustath. ad Iliad. A, 236. tradunt ss 
apud veteres calidum in aquam frigidam immersum fuisse, 
quo durius fieret. Schutzius reddit χαλκοῦ Badás vulnera 
Jférro inflicta, cui minime assentior. Butlerus vero Zincturam 
eris. h. e. qua ratione cs ad instar lance colorem aliquem 
bibat: et fatendum quidem est βαφάς in plurali de lanz 
tinctura usitate poni; e. g. supra 230. infra 933. Choeph. 
IOIO. Tis πρὸς àrüpós—XaA«ós Auctor X. II. unde aliquate- 
nus firmatur Aurati correctio χαλκός. Post hunc versum a 
scena discedit Clytzemnestra, et postea cum Agamemnone 


AD AGAMEMNONEM. 915 


redit; Agamemnonis autem personam induit histrio, qui in 
hac scena preeconis partes agit. BLOMF. 

613. κόμπος τῆς ἀληθείας γέμων] Hunc locum imitatur 'Theo- 
phylactus Simoc. Histor. 2, 8. p. 40 D.: καὶ κόμπος τις ἣν τῆς 
ἀληθείας χηρεύων. 

616. λόγον] Veram lectionem λόγοις, ut opinor, conservavit 
scholiasta, οὕτως εἶπεν ἀκριβέσι λόγοις kal ἐξηγητικοῖς, ὥστε σε 
μαθεῖν. BLOMF. 

617. κήρυξ] Scribendum κῆρυξ. 

620. οὐκ ἔσθ᾽ ὅπως λέξαιμι] De constructione vid. Monk. ad 
Eurip. Aleest. 113. Constructio, ut videtur, haec est ; οὐκ ἔσθ᾽ 
ὅπως Aéfauu τὰ ψευδῆ καλὰ φίλοισι καρποῦσθαι és τὸν πολὺν 
χρόνον. Fieri nequit ut dicam falsa ac speciosa quibus amici 
diu fruantur, quippe brevi tempore mendax inveniar. BLOMF. 

622. πῶς δῆτ᾽] Quomodo fieri potest ut narrans vera, bona 
simul narres ? namque h«c a te modo disjuncta fuisse satis 
apparet. Recte autem Pauwius, ** dum fülsa a veris separas, 

Jücile apparet quid velis nobisque dicturus sis." BLOMF. 
Chori partes per totam hanc scenam in edd. Steph. et Canteri 
Clyteemnestrze tribuuntur. 

τύχοις Porsonus. τύχῃς libri. 

623. γίγνεται] γίνεται Fl. T. 

624. 'Axaixot] Scribendum 'Axauxo?$ ex Fl. T. Vid. ad 
Eurip. Hec. 287. 

628. ἄκρος] Gl. πρῶτος, ἐξαίρετος in T. 

633. τρέφοντος] Eleganter dicitur Sol nu£rire telluris natu- 
ram. Soph. CEd. T. 1425. τὴν γοῦν πάντα βόσκουσαν φλόγα 
Αἰδεῖσθ᾽ ἄνακτος Ἡλίου. BLOMF. 

647. χωρὶς ἣ τιμὴ θεῶν] Scholiasta, ἤγουν ταῦτα λέγοντες, 
ἀτιμάζμεν τοὺς θεούς. P. Victorius V. L. 20, 22. hoc modo 
exponit: * liberum remotumque esse ab omni hujuscemodi re, 
(sc. nuntio mali) quidquid ad Deos colendos pertinet." Rec- 
tiusjm ea quidem sententia, Stanleius, quod alius sit honos 
eorum Deorum qui bona mittunt, alius eorum qui mala, ut 
Eriyes; et sic Heath. In hoc sensu disjunctivo plerumque 
ponitur χωρίς. Sophocl. (Βα. Col. 808. χωρὶς τό τ᾽ εἰπεῖν 
πολλὰ, καὶ τὸ καίρια. Eurip. Ion. 1016. εἰς ἐν δὲ κραθέντ᾽ αὐτὸν, 
ἢ χωρὶς, φορεῖς ; Phrynich. App. Soph. p. 72. Χωρὶς οἰκοῦσιν. 
οἷον διεστήκασιν. Χωρὶς γὰρ οἰκοῦσ᾽ αἱρεταὶ τῶν ἡδονῶν. Simo- 


^ 


9376 ANNOTATIONES 


nid. περὶ yvv. 1. χωρὶς γυναικὸς θεὸς ἐποίησεν νόον Τὰ πρῶτα. 
seorsum ὦ viris. quod tamen aliter explicat Schzefer. ad Dion. 
Hal. p. 292. BLOMF. 

640. ἕλκος] Eandem metaphoram adhibet Solon 15, 17. 
ταύτῃ δὴ πάσῃ πόλει ἔρχεται ἕλκος ἄφυκτον. Constructio est; 
quum nuntius adfert calamitatem, exercitu interemto, nun- 
tians unum vulnus civitati accidisse, nempe publicum, et alte- 
rum civibus, multos ex multis fümiliis intercidisse—et sic du- 
plicem calamitatem, cruentum malorum par—talia inquam qui 
mala adfert, etc. BLOMF. 

641. πολλοὺς] Uni civitatis ulceri opponuntur multe singu- 
lorum civium czedes: qus duplex calamitas significatur verbis 
διπλῇ μάστιγι. BO'TH. Et verbis δίλογχον ἄτην. 

é£aywÜévras] Consecratos, morti scilicet, ut piacularis vic- 
tima. Ita vocem explicat Pauwius. Sed nihil aliud valere 
puto ἐξαγισθέντας δόμων quam ἐκ δόμων ἁγισθέντας, 1. e. com- 
bustos, vel ad. parentalia elatos. BLOMF. Ῥεῖ é£opw0évras 
explicat scholiasta. ἐκραπισθέντας conjecit Emperius in Zim- 
mermanni Diario a. 1835. p. 628. 

643. Post ξυνωρίδα commate esse interpungendum vidit 
Pauwius. 

644. σεσαγμένον Porsonus. σεσαγμένων libri. 

645. 'Epwóer Blomfieldus. ᾿Εριννύων vulgo. In fine versus 
colon ponatur. 

647. Post πόλιν pergere debebat, o) mwpémei—cvppífa, pro 
quo mutata orationis forma dixit πῶς---συμμίξω.ς  Monuit 
Abreschius. 

654. ἀλλήλαισι 'T.. ἀλλήλῃσι vulgo. 

655. ἤρεικον) ἤρειπον 'T. cum gl. κατέβαλλον, ovvékpovov. 

κεροτυπούμεναι Porsonus. κερωτυπούμεναι libri. 

656. σὺν] Scribendum ξὺν cum Porsono. 

657. ποιμένος κακοῦ] Qui de ipsa tempestate intelligunt non 
audiendi videntur. Sape in tempestatibus describendis poetae 
rectoris pavidi, ποιμένος κακοῦ (quam metaphoram ipse /Eschy- 
lus habet Suppl. 768.) mentionem injiciunt. Ovid. Metam. r1, 
492. ** Ipse pavet nec se qui sit status ipse fatetur Scire ratis 
rector, nec quid Jubeatve vetetve." BOISSON. 

659. Citat scriptor incertus de Barbarismo ad caleem Am- 
monii p. 197. ed. Valck. sed Acyeor. BLOMF. 


^ 


AD AGAMEMNONEM. 971 


660. ναυτικῶν τ᾽ ἐρειπίων Genitivos librarii posuerunt prz- 
cedentibus decepti genitivis ἀνδρῶν ᾿Αχαιῶν. Scribendum vav- 
τικοῖς τ᾽ ἐρειπίοις cum Stanleio. 

662. ἢ ᾿ξηρήσατο Hermannus apud Lobeck. ad Phrynich. 
p.718. Legebatur ἢ '£nrijcaro. 

664. ναῦν στελοῦσ᾽ Porsonus ex Canteri conjectura. ναῦν 
θέλουσ᾽ libri. Corrigendum ναυστολοῦσ᾽ cum Casaubono. 

665. ἐν ὅρμῳ] Ubi inprimis periculosa κύματος ζάλη. PAUW. 

623. ταῦτ᾽ ταὔτ᾽ Stanleius. 

680. κλύων] κλύειν 'T. quod superscriptum in Fl. 

681—698 — 699—716. 

717—726—727—136. 

737—749 — 750—762. 

763—772- 773—782. 

681. 682. et 683. 684. et 686. 687. in unum versum con- 
jungendi pariterque in antistropho. 

684. προνοίαισι Pauwius. προνοίαις libri. 

685. γλῶσσαν ἐν τύχᾳ νέμειν, est linguam eorum qui nomina 
imponunt in hoc fortuito negotio ita regere, ut incidat in 
appellationem ominosam et futuri eventus indicem. SCH. 

686. τὰν δορίγαμβρον) Quam sponsi armis petunt. 

689. éAévas] Scribendum ἑλέναυς cum Blomfieldo. éAévas 
defendit Lobeckius Paralipom. p. 228. De etymologiis nomi- 
num propriorum apud tragicos videndus Elmsleius ad Eurip. 
Bacch. 508. 

69o. Libri ἁβροτίμων. ἁβροπήνων emendatio est Salmasii 
Exerc. p. 78. a. D. quam tueri videtur Lyeophr. 863. μήθ᾽ 
ἁβροπήνους ἀμφιβάλλεσθαι πέπλους. Supra observaverat 'T'zet- 
Zes, γίνωσκε, ὦ Λυκόφρων, ὅτι τίνας μὲν λέξεις ἀπ’ Αἰσχύλον 
κλέπτεις. BLOMF. 

691. προκάλυμμα, Velamen. Januz thalamorum obtentum. 
προκάλυμμα dici potest etiam de velamine nuptial. Vid. infra 
1178. BLOMF. 

692. γίγαντος] Hesych. μεγάλου, ἰσχυροῦ. KLAUS. 

693. πολύανδροι kvrayol pro πολλοὶ ἄνδρες kvvayol. Copis 
Grecorum 'lrojanos ob raptum Helens bello persequentes, 
cum venatoribus apte comparantur; et hac translatione ser- 
vata poeta cursum eorum maritimum ita describit, ut eos 
secundum vestigia navium, quibus Helena avecta fuerat, invi- 


38 


918 ANNOTATIONES 


sibila, profectos esse dicat; sicut venator ferz vestigia perse- 
quitur. SCH.  Deleatur comma post φεράσπιδες positum. 

694. Deleatur punctum post ἔχνος ab typotheta positum. 

695. "Aárav] Scribendum πλατᾶν cum Heathio. 

696. κέλσαντες Auratus. κελσάντων libri. 

697. ἀεξιφύλλους 'T. ἀξιφύλλους libri. 

699. ᾿Ἰλίῳ---ἀνατλᾶσα) Ilio autem affinitatem (κῆδος) vere a 
curis (κήδει) nominatam strenua ira Grecorum et ad ulciscen- 
dum promta affulit, mense hospitalis, qua Menelaus Paridem 
exceperat, e£ hospitalis Jovis dehonestationem, s. ejus spreti et 
contemti injuriam, persecutura, (poenas pro ea exactura,) nup- 
tiale illud canticum s. hymenzum supra modum punientis, 
quod tunc affines Paridis in illius et sponse honorem canen- 
dum. sibi arbitrabantur. Postea vero vetus Priami urbs alium 
cantum luctus plenum discere capit, et. graviter ingemiscit, 
inclamans Paridem infüusti conjugii auctorem, lacragmosam 
in posterum 'oitam circa tristem οὐ οὐκέτι sanguinem, sanguino- 
lentam civium czedem, Zolerans. SCH. 

700. τελεσσίφρων 'T. τελεσίφρων libri. 

7o1. ἤλασεν] ἔλασε Steph. Correctum ex T. qui ἤλασε. 

702. ἀτίμωσιν Canterus. ἀτίμως ἵν᾽ vulgo. ἵν᾽ om. 'T. 

705. Post πρασσομένα et r(ovros commata ponantur. 

706. ríovras] Corrigendum τίοντος cum Schuetzio. 

707. éméppeze Porsonus. Recte vulgo éméppemev. émémpe- 
πεν 'T. 

709. μεταμανθάνειν ὕμνον, Veterem cantilenam. dediscere, et 
novam discere. Aristoph. Plut. 925. οὐδ᾽ ἂν μεταμάθοις ; ubi 
schol. κυρίως τὸ μεταμαθεῖν ἔλεγον τὸ μετὰ ταῦτα ἕτερόν τι 
μαθεῖν, ἀφιεμένου τοῦ πρώτου. BLOMF. 

710. Deleatur comma post γεραιά. 

714. παμπρόσθη (πάμπροσθ᾽ ἡ Blomfieldus) πολύθρηνον aiàv 
ἀμφὶ πολιτᾶν] Lectio corrupta, de qua conjecturam proposuit 
Hermannus in Opusc. vol. 4. p. 337. τὸν αἰνόλεκτρον | πάμ- 
προσθ᾽, ἢ πολύθρηνον | αἰῶνα, φίλον πολιτᾶν | μέλεον αἷμ᾽ àva- 
τλᾶσα. 

717. Sequitur allegoria suavissimis coloribus expicta. Sic 
vir aliquis nutriebat leunculum, uberum amantem, sed. lacte 
depulsum, «dibus exitialem ; in vite quidem primitiis cicu- 
rem, pueris carum, et senibus quoque gratum, etc. SCH. 





AD AGAMEMNONEM. 870 


719. οὕτως 'T. οὗτος ΕἸ. οὗτος vulgo. 

722. yepapois | Senibus. 

723. πολέα] Rarissima apud tragicos forma Ionica pro 
πολλά. πολέων pro πολλῶν dixit Euripides Helen. 1332. 

ἔσχ᾽] Lectio vitiosa. Non satisfacit Casauboni conjectura 
ἔσκε, i. e. ἦν, quo imperfecto usus est /Eschylus Pers. 656. 
Scribendum 7er. cujus scriptura antiqua EXT facile in ἔσχ᾽ 
corrumpi potuit. 

725. φαιδρωπὸς ποτὶ χεῖρα] Hoc est quod in sermone vulgari 
χειροήθης dicitur. 

728. πρόσθε) Legebatur πρός. Veram scripturam expressit 
Humboldtus, ex Hermanni, ni fallor, conjectura. 

τοκήων] τοκέων 'T. 

729. τροφᾶς yàp Pearsonus. γὰρ τροφᾶς libn. yàp τροφεῦ- 
σιν T. 

730. ἄγαισιν Hermannus. ἄταισιν vulgo. ἄταις Fl. 

733. ἄμαχον 'T. ἄμαχον δ᾽ vulgo. 

734. πολυκτόνονἾ πολύκτονον vulgo.  ÁAccentum correxit 
Bothius. 

735. ἱερεύς τις ἄτας] Stanleius comparat 'Theb. 571. ubi 
"T ydeus dicitur 'Epwóos κλητήρ. Sic infra 1206. θύουσαν Aibov 
μητέρ. In Eurip. Orest. 255. Furiz vocantur ἐνέρων ἱέριαι. 
BLOMF. 

προσεθρέφθη Heathius. zpocerpád libri. 

737. sap avrà Heathius. παραυτὰ Fl. πάραυτα vulgo. Signi- 
ficat autem prope h«c, 1. e. similiter, ut monuit Bothius. 

δ᾽ Fl. δ᾽ οὖν vulgo: qus "Triclini interpolatio est hic et in 
antistropho trimetrum facientis. 

740. Versus ex baccheo duplicique penthemimere iambico 
compositus. 

φρόνημα μὲν vgvépov yakárvas] His verbis significatur Helena, 
quod haberet animum placidum, et maris tranquillitati simi- 
lem, unde nemo tot mala 'T'rojanis exspectanda esse cogitabat. 
SCH. 

741. 9 addidit Porsonus. 

ἄγαλμα πλούτου] Paris enim opum suarum summum orna- 
mentum  interpretabatur, uxorem omnium formosissimam 
duxisse. ἀκασκαῖον ad mollitiem Helens spectat. Hesych. 
' Akácxa, ἡσύχως, μαλακῶς, βραδέως. SCH. 

742. μαλθακὸν ὀμμάτων βέλος] Quia Helena omnes, qui eam 

352 


380 ANNOTATIONES 


adspicerent, amore sui, quasi telo quodam, vulnerabat. ὀμμά- 
Ter igitur non de Helenze, sed de virorum et juvenum oculis 
accipiendum, qui forma ejus spectata amore urebantur. Quid? 
quod gelidi quoque senes ejus adspectu tepebant, et ad sum- 
mam ejus admirationem convertebantur, ut in nobilissimis 
Homeri versibus Iliad. T. 156. Simili autem metaphora supra 
v. 239. de Iphigenia: ἔβαλ᾽ ἕκαστον θυτήρων ἀπ᾽ ὄμματος βέλει 
φιλοίκτῳ. SCH. 

745. Punctum post παρακλίνουσα vulgo positum post ἄνθος 
transtulit Stanleius. 

παρακλίνουσ᾽] DDeflectens ab indole priore, in. pejus mutata. 


παρακλίνασ᾽ Fl. 
bs 
πικρὰς) πικροῦ Fl. Eurip. Med. 1388. πικρὰς τελευτὰς τῶν 


ἐμῶν ἰδὼν γάμων. BLOMF. 
746. δύσεδρος] Mala vicina. cui contrarium est εὔεδρος pro- 
pitius 'T'heb. 94. nam sic verti debet. BLOMF. 


747. Πριαμίδαισιν] Producta syllaba prima ut in versibus 
dactylicis. 

749. νυμφόκλαυτος ᾿Ερινύς)] Flebilis sponsa, seu potius 
Erinys. Nempe Ἰλίῳ αἰπεινᾷ Πάρις οὐ γάμον, ἀλλά τιν᾽ " Arav 
"Hyayev εὐναίαν εἰς θαλάμους Ἑλέναν, quz est Andromache 
querela apud Eurip. Andr. 103. Stanleius laudat Virg. /En. 
2, 573. T'roje et patrie communis Erinys.  Poteris tamen 
vertere ψνυμφοκλαυτὸς sponsis deflenda, ut apud Horatium, 
pralia conjugibus loquenda. BLOMF. 

Ἐρινύς Fl. 'Epwvós vulgo. 

750. βροτοῖς Fl. τοῖς βροτοῖς vulgo. V. ad v. 737. 

παλαίφατος γέρων λόγος] Vetus proverbium. Choeph. 311. 
δράσαντι παθεῖν 'Τριγέρων μῦθος τάδε φωνεῖ. Sophocl. 'Trach. 1. 
Λόγος μέν ἐστ᾽ ἀρχαῖος ἀνθρώπων φανείς---. Epigr. Anthol. Palat. 
2. 629. Πᾶν τὸ περιττὸν ἄκαιρον, ἐπεὶ λόγος ἐστὶ παλαιὸς, Ὡς 
τοῦ μὲν μέλιτος τὸ πλέον ἐστὶ χολή. Herodot. 7, 51. ἐς θυμὸν 
ὧν βαλεῦ καὶ τὸ παλαιὸν ἔπος, ὡς εὖ εἴρηται, τὸ μὴ ἅμα ἀρχῇ πᾶν 
τέλος καταφαίνεσθαι. "'erent. Adelph. 5, 3, 18. nam vetus ver- 
bum hoc quidem est, Communia esse amicorum inter se omnia. 
Pindar. Nem. 9, 13. ἔστι δέ τις λόγος ἀνθρώπων, τετελεσμένον 
ἐσλὸν μὴ χαμαὶ σιγᾷ καλύψαι. 

754. τεκνοῦσθαι)] Liberos procreare. sc. calamitates: loci 
sententiam prorsus praetervidit Stanleius. Vid. 733. Aptissi- 


M "aC TT ADESSET Fg rtm 


erg vo S PHPCEPEWES E DONT PHI, a ps 


UNS Ψ' τὰν 





AD AGAMEMNONEM. 981 


mum Longini locum indicavit Dobrseus, 7. ?. $. 44. ubi de 
πλούτῳ loquitur. xpovícavra δὲ ταῦτα ἐν τοῖς βίοις, νεοττοποιεῖ- 
ται, κατὰ τοὺς σοφοὺς, καὶ ταχέως γενόμενα πρὸς τεκνοποιΐαν, 
ἀλαζόνειάν τε γεννῶσι, καὶ τύφον, καὶ τρυφὴν, οὐ νόθα ἑαυτῶν 
γεννήματα, ἀλλὰ καὶ πάνυ γνήσια. ἐὰν δὲ καὶ τούτους τις τοῦ 
πλούτου τοὺς ἐκγόνους εἰς ἡλικίαν ἐλθεῖν ἐάσῃ, ταχέως δεσπότας 
ταῖς ψυχαῖς ἐντίκτουσιν ἀπαραιτήτους. ὕβριν, καὶ παρανομίαν καὶ 
ἀναισχυντίαν. ubi vide ΤΟΙ. BLOMF. 

756. οἰζύν Pauwius. ὀϊζύν vulgo. 

759. yàp δυσσεβὲς) 'Transponendum cum Pauwio δυσσεβὲς 
γάρ. 

760. μετὰ] Postea. 

761. 9 áp Casaubonus. yàp libri. 

762. ἀεί Porsonus. αἰεί vulgo. 

763—765. in unum versum conjungendi pariterque in anti- 
stropho. 

764. ὕβρις παλαιὰ est vetus injuria, s. insolentis petulantice 
primum fücinus, quo quis alium lesit. Ita 3n. Paride ὕβρις 
παλαιὰ erat Helenze raptus, et juris hospitii quo eum Mene- 
laus exceperat, violatio. SCH. 

veá(ovca ὕβρις, nova injuria, veteris quasi filia s. ex illa 
erumpens ; ut Paris injuriam alienze uxoris abactze, bello etiam 
injusto ad raptum tuendum gesto, ideoque veterem injuriam 
nova injuria defendebat. SCH. 

756. Locutio τότ᾽ ἢ τότ᾽ valet aliquando. Eurip. Androm. 
853. ξυμφοραὶ θεήλατοι Πᾶσιν βροτοῖσιν ἢ τότ᾽ ἦλθον, ἢ τότε. 
BLOMF. 

εὖτ᾽ ἂν Hermannus. ὅταν libri. 

τὸ κύριον] Statutum tempus. BLOMF. 

767. νεαρὰ φάους κότον] Lectio vitiosa. Post φάους inter- 
punctum in Fl. T. 

769. τὸν] Scribendum τὰν cum Hermanno. Nam verbis 
δαίμονα τε τὰν in antistropho respondent ὄμμασι λιποῦσ᾽. Cete- 
rum versus non integer est. ἄμαχον ejecit 'Triclinius, sed. ad 
ἀπόλεμον glossema adscripsit, τὸν ἄμαχον, ἀντὶ μιᾶς. 

770. ἀνίερον et in antistropho 780. δύναμιν οὐ ad. versum 
praecedentem referenda, qui trimeter iambieus est. Deleatur 
comma post θράσος positum. 

774. λάμπει----ν δυσκάπνοις} Quamquam in justorum homi- 
num szedibus, non aurea splendent lacunaria, sed potius pa- 


389 ANNO'TATIONES 


rietes fumo nigrantur, justitia tamen dominorum decoro in iis 
lumine splendet, iisque veriorem ac durabiliorem laudem con- 
ciat. SCH. 

776. χρυσόπαστ᾽ 'T. χρυσόπαστα δ᾽ vulgo. 

ἐσθλὰ] Lectio suspecta. De ἔδεθλα cogitavit Auratus, quod 
non aptum metro est. 

πίνῳ χερῶν] Contra καθαραὶ χεῖρες 115. tribuuntur qui nullo 
crimine polluti sunt. Eumen. 318. τὸν μὲν καθαρὰς χεῖρας προ- 
vépovr. MHerodot. 1, 35. συμφορῇ ἐχόμενος, καὶ οὐ καθαρὸς χεῖ- 
ρας ἐών. Metaphora sumta a manibus ante sacra lavandis. Vid. 
Valckenzr. de Ritu Juris. in Opusc. "Theol. Bremens. 1. 
p. 203. Horat. 1. S. 4, 68. at bene si quis Et vivat puris mani- 
bus. BLOMF. 

7798. παλιντρόποις ὄμμασι] versis oculis. Suppl. 172. νῦν 
ἔχων παλίντροπον---Οψιν ἐν λιταῖσιν. Homer. Iliad. T. 427. 
ὄσσε πάλιν κλίνασα. Opes male partas Justitia ne respicit qui- 
dem. Stanleius confert Esaie c. 1, 15. BLOMF. Ante za- 
λιντρόποις duze desiderantur syllabae. 

779. Versus non integer. "l'rimetrum restituere licet adscita 
Hermanni conjectura προσέβαλε, ὄμμασι λιποῦσ᾽ ὅσια Tpocé- 
βαλε δύναμιν οὐ----.- 

780. δύναμιν---αἴνῳ] Potentiam divitiarum. voituperio nota- 
tam, 1. e. malis artibus quaesitam, minime colens. ta rectius 
vertas, quam cum Heathio : /audibus celebrari solitam. ΒΟΉ. 

782. Post hunc versum in scenam prodit Agamemnon. 

783. πολίπορθ᾽ πτολίπορθ᾽ Blomfieldus, quie forma legitur ' 
in libris v. 473, et recte fortasse. Epica forma aut utroque 
loco aut neutro est recipienda. 

785. σεβίζω] σεβίξω Fl. ex conjectura librarii subjunctivum 
aoristi requirentis. 

789. παραβάντες] παραβαίνοντες 'Triclinius, quem catalexis 
plus semel offendit, nam in v. 792. corrigit προσεφικνεῖται. 
BLOMF. Adde v. 804. 806. 1491. 1493. 1540. 

791. δῆγμα 'T. et Stobeus Flor. 112, 12. δεῖγμα vulgo. 
Locum recte explicuit H. Stephanus, omnes ad illacrymandum 
alienis infortunüs esse paratos; sed ita ut dolor is medullas 
eorum mon mordeat. 

793. καὶ £vyxaípovow] καὶ νυκτὶ δὲ χαίρουσιν Stobzeus, vitiose. 
Manifesto conjunguntur homines, qui ridentibus adrident et 
flentibus adflent, qui parati sunt τῷ δυσπραγοῦντι ἐπιστενάχειν 


— CT 


——— ————gnu n —ÓÓ— n 





cmm 


AD AGAMEMNONEM. 9893 


καὶ τῷ χαίροντι £vyxa(pew. BLOMF. .Stobzei lectionem probat 
Hermannus deleto καί. 

ὁμοιοπρεπεῖς) Similem. speciem pre se ferentes. Idem fere 
valet atque ὁμοιοπρόσωπος. BLOMF. Vocabulum ab JEschylo, 
ut videtur, inventum, ut λευκοπρεπής Sept. v. 89. 

794. ἀγέλαστα πρόσωπα ex hoc loco attulit grammaticus in 
Bekkeri Anecd. p. 336, 30. ** Hic aperte chorus Clytemnes- 
tram figit, cujus fictam e reditu Agamemnonis laetitiam jam 
cognoverat spectator, et paulo post magis etiam cogniturus 
erat^ SCH. 

βιαζόμενοι] Notandus hiatus, non vitiosus in fine sententisze. 

795. προβατογνώμων, quia rex cum pastore, subditi cum 
ovibus comparantur, est is qui civium ingenia et mores bene 
internoscit. SCH. 

796. Deleatur comma post φωτός positum. 

798. ὑδαρὴς, 4qua dilutus. Diphilus Athen. 10. p. 424. F. 
ἔγχεον σὺ δὴ πιεῖν. Εὐζωρότερόν ye, νὴ AU, ὦ παῖ, δός" τὸ yàp 
᾿Ὑδαρὲς ἅπαν τοῦτ᾽ ἐστὶ τῇ ψυχῇ κακόν. Aristot. Pol. 2. φιλίαν 
ὑδαρῆ, ut /Eschylus ὑδαρῆ φιλότητα amicitiam non puram neque 
meram. Msc notavit P. Victor. V. L. 1, 13. Vocem pariter 
explicuit Casaubon. ad 'T'heophr. p. 245. Aristot. Poet. ad fin. 
μῦθον ὑδαρῆ vocat fabulam languidam ac dilutam; ubi vid. 
Tyrwhitt. Lycophron Chalceidensis ap. Athen. 10. p. 420. B. 
κυλίχνιον j0apés. Antiphanes p. 441. C. οὔθ᾽ ὑδαρὲς, οὔτ᾽ ἄκρα- 
τον. BLOMF. 

800. yàp ἐπικεύσω] Metri vitium correxit Musgravius, γάρ 
σ᾽ ἐπικεύσω. yàp ἐπικρύψω Pauwius. 

80r. ἀπομούσως---οὐδ᾽] ἀπόμουσός τ΄ ---οὔτ᾽ Elmsleius ad Eu- 
rip. Med. 102. 

803. ἀκούσιον Canterus. ἑκούσιον libri. θάρσος ἑκούσιον T. 

804. ἀνδράσι θν.] ἀνδράσιν εὖ 0v. 'T. ne versus esset parce- 
miacus. Conf. ad v. 789. 806. 

Post κομίζων colon ponatur. 

806. τις est in TT. et Steph. ex interpolatione "Triclinii. 
Recte abest ab Fl. 

εὔφρων πόνος] πόνος de laboribus bellicis, quibus jam de- 
functi erant milites capio ; et hoc modo interpretor: Olim qui- 
dem, eum bellum suscipiebas, ingratum illud militibus, teque 
ideo invisum iis fuisse meminimus ; nunc vero militibus hoc 


384 ANNOTA'TIONES 


bello féliciter et gloriose defunctis non leviter nec sine benevo- 
lentia in te, ducem ac regem suum, quem ut vietorem amant 
ac reverentur, era£us est exhaustus militiae Jabor. SCH. 

807. γνώσει Porsonus. γνώσῃ libri. 

813. Post Πριάμου colon ponatur. 

ἀπὸ γλώσσης] Ex 60 quod dicitur. Non ex ore causidicorum, 
sed ex rei statu dii judicabant. Abreschius citat Hesiod. Op. 
322. ἀπὸ γλώσσης ληΐσσεται. Sophocl. (Ed. Col. 936. ταῦτά σοι 
τῷ νῷ θ᾽ ὁμοίως κἀπὸ τῆς γλώσσης λέγω. i. e. dico quod. sentio. 
Adjice ''heogn. 63. ἀπὸ γλώσσης φίλος εἶναι. quod idem v. 93. 
dicit γλώσσῃ φίλος. Herodot. 1, 123. ἐντειλάμενος ἀπὸ γλώσ- 
σης. "Thucyd. 7, 10. ὅσα τε ἀπὸ γλώσσης εἴρητο αὐτοῖς, εἶπον. 
BLOMF. 

814. ἀνδροθνῆτας] Restitui ἀνδροκμῆτας vocabulum /Eschy- 
leum. Choeph. 847. Aoíg τις ἀνδροκμῆτα πέλεκυν ὡς τάχος. 
Eum. 248. μόχθοις ἀνδροκμῆσι. 954. ἀνδροκμῆτας τύχας. Suppl. 
672. ἀνδροκμὴς λοιγός. Eurip. Suppl. 525. ἀνδροκμῆτας προσ- 
φέρων ἀγωνίας. BLOMF. . Valde probabilis Blomfieldi con- 
jectura. 

φθορὰς---ψήφους ἔθεντο] Id est φθορὰς---ἐψηφίσαντο. 

815. és] Scribendum eis. 

τεῦχος] Vas. καδίσκος, ive urna, in quam caleulos demitte- 
bant. Harum duse in curia positze erant. Phrynichus ap. Har- 
pocrat. v. Kab(okos— I0o), δέχου τὴν ψῆφον, ὁ καδίσκος δέ cot 
Ὁ μὲν ἀπολύων οὗτος, ὁ δ᾽ ἀπολλὺς ὁδί. Lycurgus contra Leoer. 
p. 168. Reisk. καὶ δυοῖν καδίσκοιν κειμένοιν, τοῦ μὲν, προδοσίας; 
τοῦ δὲ, σωτηρίας, τὰς ψήφους φέρεσθαι, τὰς μὲν ὑπὲρ ἀναστάσεως 
τῆς πατρίδος, τὰς δὲ ὑπὲρ ἀσφαλείας, καὶ τῆς ἐν τῇ πόλει εὐδαιμο- 
νίας. Stanleius laudat Ovid. Met. 15, 41. Mos erat antiquus, 
niveis atrisque lapillis, His damnare reos, illis absoleere culpa. 
'T'unc quoque sic lata, est tristis sententia ; et omnis Calculus 
immitem demittitur ater àn urnam. BLOMF. 

817. χειρὸς οὐ πληρουμένῳ] Suffrasis, mamw datis, non 
impleto. BLOMF. 

822. καὶ πάγας] Scribendum xápzayàs cum "T'yrwhitto, 

ὑπερκότους) Recte Heathius ὑπερκόπους correxit. 

823. ἐπραξάμεσθα Stanleius. ἐπραξάμεθα Steph. 

824. 'Apyeiov δάκος, ἵππου veoccós] Milites Argivi ex equo 
ligneo prodeuntes. ** Ennius ap. Macrob. 6, 2.: 


AD AGAMEMNONEM. 9385 


Nam maximo saltu superavit 

Gravidus armatis equus, 

Qui suo partu ardua perdat Pergama. 
Partum quoque equi Duratei inclusos in eo Danaos vocat 
Lucretius 1, 477." SCH. 

825. ἀσπιδηστρόφος] Malim ἀσπιδηφόρος. 'Theb. 19. οἰκιστῆ- 
pas ἀσπιδηφόρους. Sin minus, saltim scribendum cum "Triclinii 
MSto., ἀσπιδοστρόφος, quippe in hujusmodi compositis non 
adhibebant ἡ, nisi ad vitandum brevium syllabarum coneur- 
sum. Vid. Eustath. p. 422, 3o. BLOMF. Scribendum ἀσπι- 
δηφόρος. ᾿ 

826. ἀμφὶ Πλειάδων δύσιν] Sub autumni fine. Mense Maio 
oriuntur Pleiades, 44 circiter diebus post sequinoctium ver- 
num, et Novembri occidunt, totidem fere diebus post szequi- 
noctium autumnale. Communis autem sententia "Trojam exci- 
sam refert sub sestatis initio. "lotam rem erudite exposuit 
Stanleius. BLOMF. 

827. ὑπερθορὼν] ὑπερθορῶν 'T. 

831. ταὐτὰ Casaubonus. ταῦτα libri. 

συνήγορον] Recte ξυνήγορον Porson. 

832. 833. Hos versus citat Stobseus Floril. 38, 28. 

833. φθόνου] φθόνων Fl. ψόγου Stobzus. 

835. πεπαμένῳ Porsonus. πεπαμμένῳ vulgo. 

839. káromrpov] Schutzius interpretatur, Expertus dico, (quod 
in eorum consuetudinem, tanquam in speculum inspeai) eos 
&c. Malim tamen per voces ὁμιλίας κάτοπτρον intelligere, ima- 
ginem tantum et speciem familiaritatis. Schutzio favet Eurip. 
El. 384. τῇ δ᾽ ὁμιλίᾳ βροτοὺς Κρινεῖτε, καὶ τοῖς ἤθεσιν τοὺς εὐγε- 
veis. Abreschius citat /Eschyli versum, κάτοπτρον εἴδους xaA- 
κός ἐστ᾽, οἶνος δὲ νοῦ. (Vid. Museum Crit. 1. p. 428.) De ipsa 
voce Antiatticista Sang. p. 102, 10. Κάτοπτρον οὔ φασι δεῖν 
λέγειν, ἀλλ᾽ ἔσοπτρον. BLOMF. In fine versus comma po- 
natur. 

842. σειραφόρος Fl. 'T. quam formam ex /Eschylo memorat 
Pollux 7, 24. σειρασφόρος vulgo. 

848. ὅτῳ δὲ xal δεῖ φαρμάκων παιωνίων] De constructione 
verbi δεῖ cum dativo v. Elmsl. ad Eurip. Med. 552. 

849. kéavres ἢ τεμόντες) Alludit autem ad veterum chirur- 
giam, quae per ferrum et cauteriam morbidas corporis partes 
tractabat. Plato ap. Diog. Laert. 3, 85. a Stanleio adlegatus, 


3€ 


386 ANNOTATIONES 


ἡ δὲ χειρουργικη διὰ τὸ τέμνειν καὶ καίειν ὑγιάζει. Hippocr. de 
Medico p. 13, 18. ed. Basil. ἐπὶ δὲ τῶν χειρουργιῶν ὅσαι διὰ 
τομῆς εἰσὶν, ἢ καύσιος. Cf. Aphor. 6, 27. 7, 44. 8, 6. Plato 
Gorg. p. 456. B. οὐχὶ ἐθέλοντα ἢ φάρμακον πιεῖν, ἢ τεμεῖν ἢ 
καῦσαι παρασχεῖν τῷ ἰατρῷ. ubi legendum videtur ἢ τεμεῖν καὶ 
καῦσαι. quippe post scalpellum adhibitum, vulnus ferro can- 
dente ustulabatur ad sanguinem cohibendum. bid. p. 480. C. 
μὴ ἀποδειλιᾷν, ἀλλὰ παρέχειν μύσαντα καὶ ἀνδρείως τέμνειν καὶ 
κάειν τῷ ἰατρῷ. Vid. Heusd. Spec. Crit. p. gr. BLOMF. 

850. πῆμ᾽ ἀποστρέψαι νόσου Porsonus. πήματος τρέψαι νόσον 
libr. 

860. ὑπ᾽ éz T. 

863. κληδόνας Auratus. ἡδονὰς libri. 

869. ἐπλήθυον Porsonus. ἐπλήθυνον libri. 

871. Hunc locum varie tentant; sed non est opus mutatione, 
modo virgulam, quze vulgo post χθονὸς appingitur, ad finem 
superioris versus rejicias, et sic interpreteris: Multam superne 
(non enim eam dico qua substernitur) triplicem terre chla- 
myda cepisset, id est, ter sepultus fuisset. Namque qui sepe- 
luntur γῆν ἐπιέννυνται. "Dheognis 420. Καὶ κεῖσθαι πολλὴν 
γαῖαν ἐφεσσάμενον. Simonid. Ep. 105. αὐτὰρ ἐθάφθη Ζωὴ, 
Πιερίην γῆν ἐπιεσσαμένη. 'Pheocrit Ep. 9. Ὀθνείην κεῖμαι 
ἐφεσσάμενος. /Eschylus in Anthol. 3, 5. τλήμονες ᾿Οσσαίαν 
ἀμφιέσαντο κόνιν. Anthol. p. 312. τί πλέον γῆν ἐπιεννύμεθα ; 
Xenoph. Cyrop. 6, 4, 6. κοινῇ γῆν ἐπιέσασθαι. Vid. Hemster- 
hus. ad Hesych. Τὶ. 1. p. 1352. Valcken. ad Herodot. 8. p. 630. 
Ruhnken. Ep. Crit. 1. p. 119. Dorvill. ad Charit. p. 365. Sed 
propius ad nostri locutionem accedit istud Hectoris apud Ho- 
mer. Il. I, 57. 1j τέ κεν ἤδη Λάϊνον ἕσσο χιτῶνα, 1. e. lapidibus 
obrutus fuisses. Ceterum hunc ZEschyli locum recte intellexit 
et interpunxit F, Ursinus ad Virgil. /En. 8, 564. Nascenti cui 
íres animas Feronia mater (Horrendum dictu) dederat, terna 
arma movenda ; Ter leto sternendus erat. BLOMF. 

881. ἀμφίλεκτα----προφωνῶν] Ancipitia mihi mala memorans 
et ob oculos ponens, quz accidere possent, vitamque Orestis in 
summum discrimen adducere. SCH. 

884. βουλὴν καταρρίψειεν] Male int. Heathius: auswm ali- 
quod periclitaretur ; verius: sive popularis quedam seditio 
senatum deturbaret. SCH. 

ὥστε----πλέον] Sicut mos est mortalium ewm quà cecidit magis 


AD AGAMEMNONEM. 387 


etiam conculcare. 'T'imendum nempe fuisse ait, ne si Agamem- 
non rem male gessisset, aut ipse ante "Trojam occidisset, plebs 
Argivorum seditione facta etiam filium ejus necarent. SCH. 


888. κατεσβήκασι) Marie dina: Fl. 

889. βλάβας] κλάβας ΕἸ. 

8ρο. κλαίουσα] Scribendum κλάουσα. 

λαμπτηρουχίαι ἀτημέλετοι sunt siena per 7ίιοθ5 exhibenda, 
sed per incuriam mon exhibita, quem sensum solus vidit 
Heathius. BLOMF. | Non per incuriam, sed quia accendendi 
caussa nondum aderat. WELLAUER. 

892. ἐξηγειρόμην] Recte notavit Butlerus hoc dicere Cly- 
teemnestram, se adeo vigilantem dormire, ut vel tenuissimo 
strepitu excitetur. BLOMF. 

894. χρόνος ὁ ξυνεύδων, T'empus quod inter dormiendum ela- 
bitur; nam plura somniantibus adparere solent, quam quse 
eodem tempore vigilantibus accidere possent. BLOMF. 

898. στῦλον] στόλον ΕἸ. 

899. καὶ γῆν φανεῖσαν) γαῖαν φανεῖσαν vel γῆν ἐκφανεῖσαν 
Blomfieldus. 

9o1. Citat Suidas s. v. πλέκος. BLOMF. 

902. Mihi pene persuasum est insititium esse hunc versum. 
Certe frigidiusculum sonat. BLOMF. 

903. τοί νιν Porsonus. τοίνυν libri. 

906. Prius hemistichium iterum occurrit v. 1039. Eurip. 
Electr. 999. "Ex8ngr' ἀπήνης, Τρῳάδες, χερὸς δ᾽ ἐμῆς Λάβεσθ᾽, tv 
ἔξω τοῦδ᾽ ὄχου στήσω πόδα. BLOMF. 

907. ὦναξ Pauwius. ἄναξ libri. 

πορθήτορα] πορθήτορος Valckenarius ad Eurip. Phoen. 1518. 
frustra. 

908. τέλος] τάδε T. 

909. στρωννύναι] Recte Elmsleius ad Eurip. Med. 1209. 
στορνύναι corrigere videtur. oroprórvra apud Soph. 'Trach. 902. 
in στρωννύντα mutavit 'Triclinius. 

910. πορφυρόστρωτος] Purpura constratus. ut pavimentum 
dicitur λιθόστρωτος. Stanleius citat Virgil. JEn. 1, 700. stratum 
ostrum. sed hoc de toris dicitur. De via stragulis vestibusque 
sternenda vid. interpp. ad Div. Marc. 11, 8. Mox in vv. 912. 
913. obscure innuit consilium suum de marito interficiendo. 
BLOMF. 

302 


388 ANNOTATIONES 


913. σὺν Scrib. ξὺν cum Porsono. 

916. μακράν] Subaudi ῥῆσιν. Sic μακρὰν érewas infra 1296. 
Sophocl. Aj. 1040. μὴ reive μακράν. μακράν γ᾽ ἂν ἐξέτεινα Eu- 
rip. Med. 1347. Plene Plato de Rep. 1o. p. 605. D. μακρὰν 
ῥῆσιν ἀποτείνοντας ἐν τοῖς ὀδυρμοῖς. BLOMF. 

ἐξέτεινας] Dicitur de prolico sermone, τείνειν, ἐκτείνειν, ἀπο- 
τείνειν μακρὸν λόγον. Huc respicit Athenzeus 13. p. 573. B. 
καταλέξω δέ σοι, Κύνουλκε, ᾿Ιωνικήν τινα ῥῆσιν ékreivas, κατὰ τὸν 
Αἰσχύλον, περὶ ἑταιρῶν. Vid. Valcken. ad Herodot. 7, 51. 
Heindorf. ad Plat. Gorg. p. 65. BLOMF. 


919. βαρβάρου] BapfBaBov Fl. 

920. χαμαιπετὲς βόαμα] Sensus est, ne tu mihi clamorem 
edas, barbarorum in morem, qui in terram prostrati reoes 
adorare solent. Sic recte interpretatur scholiasta. χαμαιπετέων 
λόγων apud Pindar. Ol. 9, 19. a Stanleio citatum, simpliciter 
valet humilium sermonum. χαμαιπετὲς ἔπος Pyth. 6, 37. irri- 
tum, in terram caducum. Vid. Choeph. 966. BLOMF. βόημα 
HFLT. 

923. κἀλλεσι] Vestibus purpura tinctis, πορφυροῖς. Hesych. 
Etymol. M. p. 486, 46. rà πορφυρᾶ yàp, κἀλλὴ ἐκαλοῦντο. EU- 
πολις, Bázrew τὰ κάλλη περίσεμνα τῇ θεῷ. (rà περίσεμνα Pol- 
lux 7, 14. vid. Porsoni Adv. p. 287.) καὶ Αἰσχύλος, Ἔ;»ν» ποικί- 
λοις yàp θνητὸν ὄντα κάλλεσιν---ἔνθεν καὶ τὸ καλλάϊνον. ἔστι δὲ 
χρῶμα ἀνθηρόν. Suidas; Καλάϊνον χρῶμα. Αἰσχύλος, ἐν ποικί- 
λοις κάλλεσι. Photius. ἩΗμεροκαλλές---φοινικοῦν ἔριον διαπεποι- 
κιλμένον----κάλλη δὲ προσαγορεύεται τὰ ἄνθη. Exscribi merentur 
verba Perictyons ap. Stob. p. 465. ἢ διαφᾶσθαι εἵματα εἰκότα 
λίην καὶ ποικίλα ἀπὸ θαλασσίης βάψιος τοῦ κόχλου, ἢ ἄλλης χρόης 
πολυτελέος, μωρίη πολλή. BLOMF. 

926. ποδόψηστρον, Mantile ad pedes abstergendos. "l'apetes 
qui pedibus substernuntur. Schol. ἀπὸ μεταφορᾶς πέπλων, δι 
ὧν τοὺς πόδας ἐκμάσσοντες λαμπροτέρους ποιοῦσιν οἱ τούτους 
ἐκπλύνοντες συνεχῶς. ποδόψηστρα yàp κυρίως ταῦτα λέγεται. νῦν 
δὲ τὰ ὑπὸ τοὺς πόδας ἁπλῶς πέπλα οὕτως εἴρηκε. BLOMF. 

ποικίλον, Vestis variegata. ἱμάτιον ζωγραφητόν. Hesych. 
Photius. Ποικίλον. τὸ Διονυσιακὸν ἱμάτιον οὕτως ἔλεγον. £ragri- 
cam pallam. 'Pheocrit. 15, 78. τὰ ποικίλα πρῶτον ἄθρησον, 
Aemrü kal és xapíevra: θεῶν περονάματα φασεῖς. Aristoph. 
Plut. 1199. ἔχουσα δ᾽ ἦλθες αὐτὴ ποικίλα. BLOMF. 


É 
1 
P 





AD AGAMEMNONEM. 9389 
928. Post ὀλβίσαι χρή subaudiendum μόνον. Respicitur de- 


cantatum Solonis dictum, εἰ δὲ πρὸς τούτοισι ἔτι τελευτήσει τὸν 
βίον εὖ, οὗτος ἐκεῖνος ὃν σὺ ζητέεις, ὄλβιος κεκλῆσθαι ἄξιός ἐστι. 
πρὶν δ᾽ ἂν τελευτήσῃ, ἐπισχέειν, μηδὲ καλέειν κω ὄλβιον, ἀλλ᾽ 
εὐτυχέα. Herodot. 1, 32. Cf. Barnes. ad Eurip. Andr. τοο. 
BLOMF. 

930. πράσσοιμ᾽ ἂν] Scribendum πράσσοιμεν. Lectio ab libra- 
riis interpolata, quos numerus pluralis cum singulari conjunctus 
offendisset. Similiter apud Eurip. Phoen. 724. εἰ νυκτὸς αὐτοῖς 
προσβάλοιμεν ἐκ λόχου, in libris quibusdam προσβάλοιμ᾽ ἂν 
scriptum est solcece propter praecedentem singularem τράπωμαι. 
Ibid. 968. αὐτὸς δ᾽, ἐν ὡραίῳ yàp ἕσταμεν βίῳ, θνήσκειν ἕτοιμος. 
Iphig. Aul. 834. εἰ ψαύοιμεν ὧν μή μοι θέμις, ubi libri nonnulli 
ψαύοιμεν ἂν ὧν, vera scriptura cum interpolata ψαύοιμ᾽ ἂν ὧν in 
unum conflata. Ibid 1141. πάντ᾽ οἶδα καὶ πεπύσμεθ᾽ à σὺ μέλ- 
λεις με δρᾶν. 

ἂν, εὐθαρσὴς] ἄνευ θάρσους '. 

935- 936. δοκεῖ Stanleius. δοκῇ libri. 

936. ποικίλοις] V. ad v. 926. 

937. αἰδεσθεὶς] Scribendum αἰδεσθῇς punctumque in fine 
versus ponendum, quod abjecerunt editores orationem imper- 
fectam esse indicatur. Quod JEschylus scripserat AIAEZ- 
ΘΕῚΣ quum et αἰδεσθείς et αἰδεσθῆς significare possit, rationi 
consentaneum est αἰδεσθῇς przeferri. 

942. Versus corruptus. τήνδ᾽ ἀδήριτος conjecit Butlerus. 

944. 7pó0ovXov] πρόδουλος conjectura ab Stanleio memorata. 

ἔμβασιν ποδός] 1. e. πόδα ἐμβαίνοντα ἀρβύλαις, quae ideo 


' dicebantur ἐμβάδες vel ἐμβάται, seu potius πόδα à τις ἐμβαίνει, 


pedis vestigium. Eurip. Bacch. 739. δίχηλον ἔμβασιν, bovis 
pedem bifidum. De soleis exuendis vid. Grotium ad Matth. 3, 
1I. Gataker. A. M. 2, 19. BLOMF. . Post ποδός comma 
ponatur. 

946. σὺν] καὶ Fl. Scrib. ξὺν cum Porsono. 

τοῖς δὲ] Scribendum ταῖσδε cum Heathio. 

947. ὄμματος φθόνος] Invidia ex visu concepta. nisi malis 
intelligere vim quae invidorum oculis (βασκάνων) inesse puta- 
batur. De invidia deorum vide ad Pers. 362. πρόσωθεν autem 
intellige de Diis res hominum e longinquo intuentibus. Infra 
952. Eumen. 297. κλύει δὲ kal πρόσωθεν àv θεός. Cf. Prometh. 
320. BLOMF. 


990 ANNOTATIONES 


βάλοι] Scribendum βάλῃ cum Blomfieldo. 

948. σωματοφθορεῖν) In 'T. gl. rà σώματα φθείρειν τῶν ὑπὸ 
χεῖρα. Scribendum στρωματοφθορεῖν cum Aurato. Minus pro- 
babiliter Schuetzius δωματοφθορεῖν. 

ποσὶ] πόσιν 'T. Steph. In T. gl. ἄνδρα ἁπλῶς. : 

949. φθείροντα! Hoc verbum quum jam in precedente 
verbo contineatur στρωματοφθορεῖν sive sic sive aliter seripto, 
aptius dici potuisset πατοῦντα. πορφύρας πατεῖν dixit v. 957. 

950. οὕτως] οὕτω Fl. 'T. Ellipsi ita supplet Pauwius, περὶ 
τούτων μὲν οὕτως, qus ratio vereor ut confirmari possit. 
Sehutzius conjicit ταῦτ᾽ οὖν μὲν οὕτως, quod in textum rece- 
pissem, nisi offensioni fuissent particule οὖν μὲν sic positz. 
Propius sane accedit ad usitatam formulam. Plato Cratyl. 18. 
καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταύτῃ. Herod. 2, 60. ταῦτα μὲν δὴ ταύτῃ ποιέε- 
ται. BLOMF. τοὐμὸν μὲν οὕτως Emperius in Zimmermanni 
Diario a. 1835. p. 630. 

954. αὐτὴ] Recte αὕτη anonymus apud Blomfieldum. 

956. κατέστραμμαι] Subigor. Cum infinitivo, sicut ap. Hero- 
dot. 7, 51. Küpos— Ἰωνίην πάσην κατεστρέψατο δασμοφόρον εἶναι 
Πέρσῃσι. BLOMF. κατέσταμαι 'T. cum gl. Ἰωνικὸν κατέστην. 
εὕρηται καὶ κατέστραμμαι. καθέσταμαι in scholio apud H. Steph. 

957. δόμων δόμους Fl. 

959. leápyvpor Salmasius Exercit. Plin. p. 418. eis ἄργυρον 
libri. ** Antiatticista in Bekkeri Anecd. p. 100, 21. 'Ioápyvpov, 
ἰσόχρυσον ; ἀντὶ τοῦ πολυτίμου. 'lheopompus ap. Athen. 12. 
p. 256. C. ἰσοστάσιος yàp ἣν ἣ πορφύρα πρὸς ἄργυρον ἐξεταζο- 
μένη, Stanleio laudatus. Vid. Heringze Obs. p. 276. Achseus 
Athen. 15. p. 689. B. ieápyvpóv T és χεῖρα Κυπρίου λίθου Δώ- 
σουσι κόσμον, χριμάτων τ᾽ Αἰγυπτίων. Sic ἰσόχρυσος Archestra- 
tus Athen. 7. p. 305. E. Cf. Iliad. X. 551. BLOMF. 

960. κηκῖδα παγκαίνιστον purpuram dicit cujus talis est copia 
ut ea semper recenti quivis uti possit. BLOMF. 

961. οἴκοις Porsonus. οἶκος libri. 

963. δ᾽ εἱμάτων Canterus. δειμάτων libri. 

ηὐξάμην] εὐξάμην vulgo. 

963—965. Multarum vestium conculcationem vovissem, vite 
Agamemnonis servande modum excogritans, si ita ab oraculo 

fuisset imperatum. Et sic fere Musgravius; * 7n cedibus edito 
(sc. oraculo) fatidicis"^ BLOMF. 
965. μηχανωμένη Stanleius. μηχανωμένης libri. 


AD AGAMEMNONEM. 391 


967. ὑπερτείνασα] ὑπερτίνασα Fl. ὑπερτείνουσα Casaubonus. 

Post κυνός colon ponatur. 

969. μολόν Blomfieldus. μολών libri. 

970. Ζεύς Pauwius. Ζεύς τ᾽ 'T. Steph. Ζεύς γ᾽ Porsonus. 

ἀπ᾽ ὄμφακος] Est periphrasis zestivi temporis, quando Jupi- 
ler, i.e. aer, woas maturat, ut ex iis vinum fiat. Eandem 
usurpavit vates Jesaias 18, 5. (in Hebr. vel in versione Anglica, 
nam inter se discrepant interpretes) Profécto ante tempus mes- 
sis, quum absolutum est germen, flosque abierit in. omphacem 
maturescentem. BLOMF. 

972. ἀνδρὸς τελείου] Qui perfectum reddit. Domus autem 
perfecta erat, cui prz;eerant dominus et uxor ejus. - Hesych. 
Τέλειοι. oi γεγαμηκότες. (Angl. Complete.) Contra δόμος ἡμιτε- 
λής dicitur Homero Il. B. 701. domus unde maritus. abierat ad 
bellum 'Trojanum. Vid. Ruhnken. ad 'Timzeum p. 225. τέλος 
autem dicebantur nuptie. BLOMF. 

ἐπιστρωφωμένου] ἐπιστροφωμένου 'T. ἐπιστρεφωμένου Fl. 

973. Ζεὺς τέλειος, Jupiter perfector, vel pronubus. ** Dii, in 
quorum auspiciis et tutela erant conjugia, θεοὶ τέλειοι diceban- 
tur: in quibus precipue cultam scimus Ἥραν τελείαν, a Lati- 
nis Junonem pronubam dietam. | Diodor. Sic. 5, 73. προθύουσι 
δὲ πρότερον ἅπαντες τῷ Διὶ τῷ τελείῳ, kal Ἥρᾳ τελείᾳ." Verba 
sunt Ruhnkenii l.c. Crinagoras ap. Dorvill. ad Char. p. 30. 
ἠοῖ ἐπ᾿ εὐκταίῃ τάδε ῥέζομεν ἱρὰ τελείῳ Ζηνί. Eumen. 214. Ἥρας 
τελείας καὶ Διὸς πιστώματα. Noster ap. schol. Pindar. Nem. to, 
31. Ἥρα τελεία, Ζηνὸς eivaía δάμαρ. BLOMF. 

974. μέλοῃ μέλῃ Fl. 

τοι 'T. τι vulgo. Om. ΕἸ. 

975—987 ΞΞ  988----Ἰοοο. 

1001—1017 — 1Ο18---1Ο24. 

975. Postquam Agamemnon cum perfida uxore zedes introiit, 
chorus, periculum, quod ei impendere putat, multo quam ante 
clarius eloquitur. Ac primum timorem suum ex illo Calchantis 
oraculo, quod supra narraverat v. 122 seqq. vincl posse negat. 
SCH. 

τίπτε] Vid. ad Pers. 554. 

976. δεῖγμα] Scribendum δεῖμα cum Scaligero. 

προστατήριον καρδίας, J'uxta. preecordia situm, et quasi ante 
fores praecordiorum. BLOMF. 

977. ποτᾶτ᾽. ἄμισθος ἀοιδά. | μαντιπολεῖ δ᾽ ἀκέλευστος 'T. 


392 ANNOTATIONES 


979. Post ἀοιδά comma ponatur. 

980. ἀποπτύσαν Casaubonus. ἀποπτύσας vulgo. ἀποπτύσαι 'T. 
cum gl. ὥστε ἀποβαλεῖν τοῦτο. 

δίκαν} Instar somnii quod averruncatur. 

982. ἵζει Scaliger. ἵξει libri. 

983. χρόνος δ᾽ ἐπεὶ] Hsec verba in. proximum versum sunt 
transferenda et in antistropho 996. τελεσφόροις. 

ἐπεὶ] ἐπὶ T. 

984. ξυνεμβόλοις] Scribendum ξυνεμβολαῖς cum I. G. Schnei- 
dero in Lexico. Pers. 396. κώπης ῥοθιάδος ξυνεμβολῇ ἔπαισαν 
ἅλμην. 

985. 986. et in antistropho 998. 999. in unum versum con- 
jungendi. 

985. ψαμμίας ἀκάτας (ἀκάτα Fl. àkárovs Bothius. ἀκτάς 'Tyr- 
whittus.) παρήβησεν (παρήβησ᾽ 'T.)] Locus corruptus. Equidem 
legendum conjicio χρόνος δ᾽ éxei— πρυμνησίων ξυνεμβολαὶ--- ψαμ- 
μίαις ἀκταῖς παρήΞε βησαν. diu est quum, funium injectiones (1. e. 
J'unes adligati) litoribus arenosis consenuerunt, sve putruc- 
runt, ut idem sonet cum Homerico xai δὴ δοῦρα σέσηπε νεῶν, 
καὶ σπάρτα λέλυνται. Conf. v. 188. Sed in hujusmodi locis con- 
jicere possumus, et praeterea nihil. BLOMF. 

986. εὖθ) ἔνθ᾽ Fl. 

989. Post ὧν colon ponatur. 

990. τὸν δ᾽ Schuetzius. τόνδ᾽ vulgo. 

ὅμως Stanleius. ὅπως libri. 

ὑμνῳδεῖ] Correpta syllaba prima dictum ut ὑμνήσω apud 
Euripidem Bacch. 71. 

991. ᾿Ερινύος Porsonus. "Epwvis libri. 

995. σπλάγχνα] Pracordia, ut in Choeph. 413. Eumen. 859. 
KLAUSEN. 

οὔτι Casaubonus. οὔτοι libri. T 

996. πρὸς φρεσὶν, ut πρὸς δὲ καρδίᾳ φόβος ἄδειν ἕτοιμος 
Choeph. 1024. KLAUS. 

τελεσφόροις δίναις] .Anxietate certam  preesagiente eventus 
rationem. κυκλούμενον κέαρ appositione additum voci σπλάγχνα. 
Neque enim apte dici poterat σπλάγχνα κυκλούμενα, quia. dis- 
plicet imago viscerum circumactorum: hsec dicuntur κελαι- 
νοῦσθαι, vel tale qud. KLAUS. 

998. δ᾽ ἀπ᾽ ἐμᾶς τι (rov '(T.)] Lectio ab "Triclinio interpolata : 
antiquior est quam Fl. servavit δ᾽ ἐξ ἐμᾶς, omisso τί. 





AD AGAMEMNONEM. 899 


999. ψύθη] ψύδη libri. Correctum ab H. Stephano. 

1OO1. μάλα ydp τοι τᾶς πολλᾶς ὑγιείας] Versus corruptus. 
"Triclinii interpolatio est in 'T. μάλα ye (superscriptum γάρ) 
τοι δὴ τᾶς 7. $.: unde Wellauerus μάλα γέ τοι τὸ τᾶς 7. $. prze- 
eunte Schuetzio, qui τοὺ in τὸ mutaverat. μάλα τε yàp τὸ τᾶς--- 
Emperius in Zimmermanni Diario a. 1835. p. 630. 

1002. ἀκόρεστον τέρμα] Infra 1331. τὸ μὲν εὖ πράσσειν ἀκό- 
ρεστον ἔφυ Πᾶσι βροτοῖσιν. Sensus est, àn eo puncto non consi- 
stit, sed ulterius ire pergens, in pejus mutatur. Breviter enun- 
ciatum est ab Hippocrate, αἱ ἐπ᾽ ἄκρον εὐεξίαι, σφαλεροί. (citat 
Stanleius.) Plenius 'Theognis vv. 227—232. BLOMF. 

1002. 1006. 1007. Lacunse signa metri indicio posuerunt edi- 
tores, consentientes inter se de versu 1002, dissentientes de 
duobus reliquis, ubi Klausenius indicato post ἐρείδει versus 
integri defectu ^ ὦ ὦ — » o —, proxima verba in duos digessit 
versus, καὶ πότμος εὐθυπορῶν | ἀνδρὸς ἔπαισεν ἄφαντον ἕρμα. 

1007. ἕρμα] Scopulus submarinus. Harpocratio, ἱἙρμὰς, ὕφα- 
Xos πέτρα. ᾿Αντιφῶν ἐν τῇ πρὸς Καλλίου ἔνδειξιν ἀπολογίᾳ. ἔστι 
τοὔνομα καὶ παρὰ ᾿Ανακρέοντι, καὶ ἐν Τηρυτάδῃ ᾿Αριστοφάνους. 
Qui hzc compilavit Photius, habet ἕρμαν, ὕφαλος πέτρα. Cor- 
rigendum utrobique ἕρμα, 7j ὕφαλος πέτρα. Eumen. 560. δι 
αἰῶνος δὲ τὸν πρὶν ὄλβονΞΞ Ἕρματι προσβαλὼν Δίκας, Aer 
ἄκλαυστος, αἶστος. Anacr. ap. Hesych. in v. ἀσήμων ὑπὲρ ἑρμά- 
των φορεῦμαι. Vid. Herodot. 7, 183. BLOMF. 

1008. Schutzius corrigit Καὶ πρὸ μὲν τὸν χρημάτων Κτησίων 
ὄγκον βαλών. Equidem nihil mutandum censeo. ὄκνος est nomi- 
nativus pendens; Quum metus (naufragü sc.) partem opum 
domesticarum projecerit ex modica funda etc. Sic Casaubon. 
«ς ἀντὶ ὄκνου βαλόντος."  Constructio est xal τὸ μὲν χρήματων 
ὄκνος προβαλὼν ἀπ᾿ εὐμέτρου σφενδόνας. 'T'heb. 767. πρόπρυμνον 
ἐκβολὰν $épei— ἀνδρῶν ἀλφηστᾶν Ξε ὄλβος ἄγαν παχυνθείς. Si- 
milis fere constructio est ''heb. 678. ἀνδροῖν δ᾽ ὁμαίμοιν θάνα- 
ros ὧδ᾽ αὐτοκτόνος. Οὐκ ἔστι γῆρας τοῦδε τοῦ μιάσματος. ubi 
vide. Suppl. 942. καὶ γλῶσσα τοξεύσασα μὴ τὰ καίρια, Γένοιτο 
μύθου μῦθος ἂν θελκτήριος. Vid. supra 422. Matthizee Gr. Gr. 
δ. 562. Philosophorum dicta de opibus in mare projiciendis 
protulit Hemsterhusius ad Lucian. 1. p. 173. Conf. Menag. 
ad Laert. 6,87. BLOMF. εὔμετρος σφενδόνη dicitur quum 
quis non plura ejicit quam ad navem levandam ejici oportet. 

IOII. οὐκ ἔδυ πρόπας δόμος} Ut putem legendum yópos facit 


3D 


394 ANNOTA'TIONES 


corruptus Suppliceum locus, quem huc retulit Dobrzus. Est 
autem istius fabulze v. 439. kal χρήμασιν μὲν ἐκ δόμων πορθου- 
μένων "Args ye μείζω kal μέγ᾽ ἐμπλήσας γόμον, Γένοιτ᾽ ἂν ἄλλα 
κτησίου Διὸς χάρις. Est autem γόμος onus navis. Angl. a 
cargo. Vid. H. Vales. in Harpocr. p. 139. Conferendus Diphi- 
lus ap. Athen. 7. p. 292. A. ἢ $opr( ἐξέρριψ᾽ ὑπέραντλος γενό- 
μένος. BLOMF. 

1014. Frumentum dicitur πολλὰ δόσις ἐκ Διός, ut in 'T'heb. 
354. πολλὰ γᾶς δόσις. BLOMF. ἐκ om. T. 

1015. καὶ ἐξ] κἀξ ΕἸ. 

1016. νῆστιν ὥλεσεν νόσον] I. e. λιμὸν διεσκέδασεν, ut expli- 
cat scholiasta. 

1018. πεσόνθ᾽ (πεσὸν Pauwius) ἅπαξ] Scribendum ἅπαξ 
πεσὸν cum Porsono. 

1020. mpomápoi£ ] πρόπαρ ΕἸ. 

τίς ἂν πάλιν àyk.] τίς τ᾽ ἀγκ. 'T. omisso πάλιν. 

1024. Ζεὺς αὖτ᾽ ἔπαυσεν (αὔτ᾽ ἔπαυσ᾽ Fl. T.) ἐπ᾽ εὐλαβείᾳ γε 
(ye om. Fl.)] Versus ineptissime interpolatus. Auxit malum 
Triclinius εὐλαβείᾳ in ἀβλαβείᾳ mutando, ad quam lectionem 
spectat scholion, τὸν ᾿Ασκληπιὸν yàp ἐκεραύνωσεν ἀναστήσαντα 
τὸν Ἱππόλυτον, ὥστε μὴ βλαβῆναι. 

1025—1034. Sensus horum versuum hic est, nisi fines a diis 
praescripti me cohibuissent ne fines meos ultra proferrem, sane 
hac palam professus essem. Nunc tacite mens vexatur neque 
quidquam fausti proditurum esse sperat, metu concitata. 
KLAUSEN. 

1027. Post φέρειν excidit comma. 

103Cc. βρέμει ἐλπομένα 'T. mediis omissis. 

1035. Redit Clytaemnestra in scenam Casandramque curru 
descendere atque introire jubet. SCH. 

1036. ἀμηνίτως] ἀμηνίτοις Auratus conjectura probabili. 

1038. κτησίου βωμοῦ] κτήσιος, Penas vel Penuarius. . Jovis 
titulus. Suppl. 940. κτησίου Διὸς χάριν. ** Dionysius lib. 1. 
Deos penates a Grecis scriptoribus dici seribit partim κτησίους, 
partim épke(ovs, πατρῴους, μυχίους. Sed lib. 8. p. 15. lares vocat 
θεοὺς κτησίους. Inde est, quod in cella penuaria statuebatur 
ejus simulaerum ; nam in cella reposita sunt utensilia, 7) κτῆσις." 
H. Vales. in Harpocr. p. 120. Apte autem dicuntur servi ad- 
stare Jovis Ctesii arze, quie in cella penuaria collocari solebat. 
Harpocr. Κτήσιον Δία ἐν τοῖς ταμείοις ἵδρυντο. Μένανδρος Ψευ- 





χων αν 





Y 
2 
Á 
ἡ 
H 





iion io SRI EIPECC ey or ioc 


AD AGAMEMNONEM. 395 


OypakAet—N v δ᾽ εἰς γυναικωνῖτιν εἰσιόνθ᾽ ὅταν "Ióo zapáctrov, 
τὸν δὲ Δία τὸν Κτήσιον " Exovra τὸ ταμιεῖον οὐ κεκλεισμένον, ᾿Αλλ᾽ 
εἰστρέχοντα πορνίδια----ϑοΥγνιι5 ad /En. 2. Singula domus sa- 
crata sunt Diis, ut culina Diis Penatibus (θεοῖς krqoíow), ma- 
ceries, que ambit domum, Herceo Jovi. Vid. infra ad v. 1056. 
BLOMF. 

1041. πραθέντα τλῆναι kal (vyQv θιγεῖν (θίγειν vulgo) βίᾳ] 
Varietatem satis notabilem przebet codex Mediceus, τλῆναι δου- 
λείας μάζης βίου (βίᾳ secundum Franc. de Furia) forte pro 
δουλίας μάζης βίον. Nempe μᾶζα erat servorum cibus. Idem 
igitur valet ac istud Euripidis, θῆσσαν τράπεζαν αἰνέσαι, Alc. 2. 
BLOMF. 

1042. ἐπιρρέποι] ἐπιρρέπει T. 

1043. ἀρχαιοπλούτων δεσποτῶν πολλὴ χάρις] Aristot. Rhet. 
2, 16. διαφέρει δὲ τοῖς νεωστὶ κεκτημένοις, καὶ τοῖς πάλαι, τὰ ἤθη" 
τῷ ἅπαντα μᾶλλον καὶ φαυλότερα τὰ κακὰ ἔχειν τοὺς νεοπλού- 
τους" ὥσπερ γὰρ ἀπαιδευσία πλούτου ἐστὶ, τὸ νεόπλουτον εἶναι. 
STANL. 

1044. οἱ Stanleius. oi vulgo. 


1045. παρὰ στάθμην] Quid hoc sit eleganter docet Aristo- 
teles Rhetor. 1, 2. οὐ yàp δεῖ τὸν δικαστὴν διαστρέφειν, εἰς ὀργὴν 
προάγοντας, ἢ φθόνον, ἢ ἔλεον" ὅμοιον γὰρ κἂν εἴ τις ᾧ μέλλει 
χρῆσθαι κανόνι τοῦτον ποιήσει στρεβλόν. Notum satis prover- 
biale dictum πρὸς στάθμην πέτρον τίθεσθαι, μήτε πρὸς πέτρῳ 
στάθμην. ldem est ὠμὸς παρὰ στάθμην, quod "Terentio Adelph, 
I, I, 39. nimium ipse durus est preter «quumque €t bonum. 
STANL. παραστάθμων Fl. 

1046. ἔχεις] ἕξεις Casaubonus, frustra. 

1049. πείθοι ἂν, el πείθοιο] Sic infra 1394. xaípow' ἂν, εἰ 
χαίροιτ᾽, ἐγὼ δ᾽ ἀπεύχομαι. Quum vero ἴσως sine ἂν cum opta- 
tivo non construatur, repetenda est particula ex primo sen- 
tentie membro; sicut in Sophocl. CEd. 'T. 955. τὸ δ᾽ ἔπος 
δὐξερῶ, τάχ᾽ ἂν "How μέν" πῶς δ᾽ οὐχ àv; ἀσχάλλοις δ᾽ ἴσως. 
BLOMF. Conf. annot. ad Suppl. 727. 

1050. χελιδόνος} Avis garrula; unde barbari, quorum gar- 
ritus intelligi nequit, χελιδόνες dicuntur. Hesych. Χελιδόσι. 
τοὺς βαρβάρους χελιδόσιν ἀπεικάζουσι διὰ τὴν ἀσύνθετον λαλιάν. 
Nicostratus Stobai 34. p. 178. 'lrincav. εἰ τὸ συνεχῶς καὶ 
πολλὰ kal ταχέως λαλεῖν Ἦν τοῦ φρονεῖν παράσημον, ai χελι- 
δόνες ᾿Ελέγοντ᾽ ἂν ἡμῶν σωφρονέστεραι πολύ. Enigma Pytha- 

3. Ὁ. 2 


396 ANNOTATIONES 


goreum fuit χελιδόνα μὴ εἰσδέχεσθαι, quod Proclus in Hesiod. 
p. 160. ita explicat; φλυαροὺς μὴ εἰσάγειν εἰς τὸν οἶκον, kal 
λάλους. Aristoph. Ran. 93. ex Euripidis Alemena, χελιδόνων 
μουσεῖα. et 678. Cleophontis dictionem peregrinam perstrin- 
gens, ἐφ᾽ οὗ δὴ χείλεσιν ἀμφιλάλοις δεινὸν ἐπιβρέμεται Θρῃκία 
χελιδὼν ἐπὶ βάρβαρον ἑζομένη πέταλον" ubi vid. Brunck. Hero- 
dot. 2, 57. αἱ γυναῖκες, διότι βάρβαροι ἦσαν, ἐδόκεόν σφι ὅμοια 
ὄρνισι φθέγγεσθαι. BLOMF. 

1052. ἔσω (εἴσω Blomfieldus) φρενῶν λέγουσα πείθω] Versus 
corruptus. λέγουσα, πεῖθέ νιν λόγῳ Elmsleius in Edinburgh 
Review vol. 19. p. 81. 

1053. rà λῷστα τῶν παρεστώτων. Optima eorum quce àn hoc 
rerum statu fieri possunt. Prometh. 224. κράτιστα δή μοι τῶν 
παρεστώτων τότε ᾿Εφαίνετ᾽ εἶναι. BLOMF. 

1054. πείθου] Probabilius est πιθοῦ, quod posuit Blom- 
fieldus. 

1055. Ovpaíav] θυραίᾳ Casaub. Sed recte se habet accusati- 
vus, sive ad Casandram, sive ad Clytszemnestram referatur. 
Prometh. 224. κρατίστα δή μοι τῶν παρεστώτων τότε ᾿Εφαίνετ᾽ 
εἶναι, προσλαβόντα μητέρα---. Choeph. 408. πέπαλται δ᾽ abré μοι 
φίλον κῆρ, τόνδε κλύουσαν οἶκτον. Vid. Brunck. ad Sophocl. El. 
479. Musgr. ad Eurip. Med. 58. Elmsl. ad CEd. T. 913. et 
ad Heracl. 693. Fatendum tamen est accusativum in his locis 
verbo postponi; quare θυραίαν ad Casandram forte referen- 
dum. Olim suspicabar legendum, οὔτοι 0vpaíav τῇδ᾽ ἐμοὶ σχολὴ 
πάρα Τρίβειν.----τῇδ᾽ etiam Musgravius. BLOMF. Scribendum 
τῇδ᾽ cum Musgravio et θυραίαν de Clytzemnestra intelligendum. 
De Casandra si accipitur, ineptum fit verbum τρίβειν. 

1056. ἑστία μεσόμφαλος] Focus media domo accensus. Innuit 
aram Διὸς Ἑρκείου. Schol. Venet. in Iliad. II. 231. ἐπεὶ ἐν 
μέσῳ τοῦ οἴκου "Epxe(ov Διὸς βωμὸς ἵδρυται, μεσερκεῖον καλοῦσι 
τὸν Δία. Neoptolemus, teste Arctino apud Proclum p. 484. 
ἀποκτείνει Πρίαμον, ἐπὶ τοῦ Διὸς τοῦ Ἑρκείου βωμὸν karadv- 
γόντα. (et sic Eurip. ''ro. 16.) Hec autem ara, inquit Virgi- 
lius ZEn. 2, 512. ZEdibus in mediis nudoque sub ctheris ace 
Ingens ara, fuit. Vid. Schneider. Epimetr. ad Xenoph. Mem. 
p. 274. Ovid. Heroid. 7, 13. Occidit internas conjux mactatus 
ad aras. ubi N. Heinsius citat ex Ibide de Priamo, Cui nihil 
Hercéi profuit ara Jovis. Ceterum voces μεσόμφαλος ἑστία de 
ara Delphica posuit Euripides Ion..462. BLOMF. 


παν ΡΥ enc 





ΡΨ ΝΕ 


AD AGAMEMNONEM. 99 


1061. kápBavos, Barbarus. Suppl. 911. kápBavos ὧν Ἕλλη- 
civ ἐγχλίεις ἄγαν. ibid. 128. κάρβανα δ᾽ αὐδὰν εὐακοεῖς. Eustath. 
ad Iliad. B. p. 368, 36. ex /Elio Dionysio memorat καρβάνους 
et κάρδακας, quse nomina a Kdp profluxerant. Etymol. M. 
Ρ- 490, 47. Καρβᾶνες. oi βάρβαροι, οἱ ἔχοντες Καρὸς βοήν. Λυ- 
κόφρων (605.) Κάρβανον ὄχλον. Idem Lycophron. 1387. νυμ- 
φεῖα πρὸς κηλωστὰ καρβάνων τελεῖν. Photius, Καρβανίζει. Bap- 
βαρίξει. BLOMF. ᾿ 

χερί] Meminerit lector, ipsam Clyteemnestram, dum has 
voces profert, manu signum dare: aliter absurde diceret, si 
mea verba non intelligis, manu, pro voce, significes. Herodot. 
4, I13. kal φωνῆσαι μὲν οὐκ εἶχε, ov yàp συνίεσαν ἀλλήλων, τῇ 
δὲ χειρὶ ἔφραζε. BLOMF. 

1067. Ab hoc versu rursus incipiunt M. Guelf. Ald. Rob. 
Turn. 

ἐξαφρίζεσθαι]) Despumare. Schol. ἀπὸ τῶν στρηνιώντων jz0- 
Cvylev, à οὐκ εἴκοντα τῷ χαλινῷ, ἀφρίζει μετὰ αἵματος. Stanleius 
laudat Virgil. G. 3, 203. spumas ait ore cruentas. BLOMF. 
ἐξ ἀφρίζεσθαι Ald. 

αἱματηρὸν ἐξαφρίζεσθαι μένος] Haud obscure Clytaemnestra 
instantem. Cassandra czdem tangit; comparatione ab equo 
ferociori sumta, qui lupatis frenis coércendus est, ita ut cum 
spuma sanguis etiam ex ore sequatur. SCH. 

1068. πλέω] Plura verba. 

ἀτιμωθήσομαι) ἀτιμασθήσομαι 'T. Steph. ἀτιμεστρήσομαι Rob. 

1071. εἴκουσ᾽ Sophianus. ἕκουσ᾽ libri. ἑκοῦσ᾽ ex M. anno- 
tatum. 

καίνισον ζυγόν] Novum jugum toleres. 

1072—1075— 1076—1079. 

1080—1084 —1085—1089. 

1090—1094.— 1095 — 1099. 

1100—1106—1107—I113. 

1114—1124— 1125—1135. 

1136—1145— 1146—1155. 

1156—1166 — 1167—1177. 

1072. 1076. ὀτοτοτοτοῖ] órororol Fl. Scribendum ὀτοτοτοῖ 
eum 'T. 

1072. 1076. ποποῖ] rorot scribendum esse monui ad Pers. 


550. 


398 ANNOTATIONES 


1073. 1077. Q ToÀXov ὥ᾽ πολλον M. ὥπολλον ὥπολλον Guelf. 
Ald. Rob. 'Turn. Scribendum "AzoAAorv "AzoAXov cum 'T. 
Steph. 

1074. ürverórv£as] àveAóAv£as schol. Eurip. Phoeniss. 1035. 
(1026.) vitiose. Nam ἀνωτότυξας refertur ad praecedens óro- 
TOTOÍ. 

1081. ἀγυιᾶτ᾽] ἀγυιά τ' Ald. &àyviàra Rob. ἀγυιᾶ τ᾽ Μ. àyvíar 
Fl. ex correctione; et in v. 1086. ἀγυιάτ᾽ 'T. ἀγυιεῦ τ᾽ 'Turn. 
ceteri. Sed quum hzc notior forma sit, in alteram a librariis 
mutari vix potuit. Steph. Byzant. v. 'Ayviá—kal ó ᾿Απόλλων 
ἀγυιεὺς, kal ἀγυιάτης, τουτέστιν ὁ ἐφόδιος---τὸ δ᾽ ἀγνιάτης, ὡς 
Κορώνεια Κορωνειάτης, Καρνειάτης, Καυλωνιάτης. Pindar. Pyth. 
11, 2. a V. D. indicatus, Σεμέλα μὲν ᾿Ολυμπιάδων ἀγυιᾶτις. 
Schol. σύνοικε. Notior forma est ἀγυιεύς. Hesych. ᾿Αγυιεύς. ὁ 
πρὸ τῶν θυρῶν ἑστὼς βωμὸς ἐν σχήματι κίονος. Harpocrat. 
᾿Αγυιεὺς δέ ἐστι κίων εἰς ὀξὺ λήγων, ὃν ἱστᾶσι πρὸ τῶν θυρῶν. 
ἰδίους δὲ εἶναί φασιν αὐτοὺς ᾿Απόλλωνος" οἱ δὲ Διονύσου, oi δὲ 
ἀμφοῖν. plura ibi vide. Ceterum bene observavit Stan- 
leius; **Enimvero Agyiea, ut et Apollinem, inclamat Ca- 
sandra non otioso cognomine, sed etymologiam respiciens; 
quippe τὸ ἀγυιεὺς ἀπὸ τοῦ ἄγειν derivari videtur. Multus 
est in hisce allusionibus 7Eschylus noster; ᾿Αγυιεῦ, inquit, 
ἃ ποῖ mor ijyayés με; ita ᾿Απόλλων ἐμός: ἀπώλεσας γάρ." 
BLOMF. 

ἀπόλλων ἐμός] Macrobius Sat. 1, 17. Ali cognominatum 
Apollinem putant ὡς ἀπολλύντα τὰ (Qa. XExanimat enim et 
perimit. animantes, cum pestem intemperie caloris immittit. 
Ut Euripides in. Phaethonte, ὦ χρυσοφεγγὲς Av, ὥς μ᾽ ἀπώλε- 

s. Ὅθεν σ᾽ ᾿Απόλλων᾽ ἐμφανῶς κλήζει βροτός.  Ttem Archilo- 
᾿ς ἄναξ " AzoAXov, καὶ σὺ τοὺς μὲν αἰτίους ΠΠήμαινε, καὶ σφέας 
ὄλλυ᾽, ὥσπερ ὀλλύεις. Denique inustos morbo ᾿Απολλωνοβλήτους 
καὶ ἡλιοβλήτους qo STANL. V. Elmsl. ad Eurip. 
Bacch. 508. 

1083. χρήσειν] xpáew Guelf. Ald. ex quo Turn. κλάειν 
fecit. 

αὑτῆς] αὐτῆς M. Ald. Rob. 

1084. περ ἐν Schuetzius. παρ᾽ ἕν M. Ald. "Turn. παρὲν 
Steph. παρὸν 'T. Rob. 

1086. ἀγυιᾶτ᾽] ἀγυιά τ᾽ Ald. ἀγυιεῦ 7 'Turn. 





AD AGAMEMNONEM. 899 


1087. à] d Rob. 

1088. el σύ. τὸ, μηδ᾽ ἐννοεῖς Fl. ἀτρειδῶν εἶ. τόπερ μὴ δ᾽ 
ἐννοεῖς "1. 

1089. ro: pro σοι Rob. xàra δ᾽ οὐκ ἐρεῖς Fl. 

1090. Huic versui ἃ ἃ praemissum in M. Ald. Rob. 'Turn. 
εὖ εὖ in Guelf. Recepit illud, à ἄ scriptum, Blomfieldus ean- 
demque interjectionem versui antistrophico praffixit ex con- 
jectura. 

συνίστορα Fl. ξυνίστορα vulgo. συνίστορα accusativum πολλά 
regit, ut πόριμος Prometh. 939. φύξιμος apud Soph. Antig. 
799- 

10gI. αὐτόφονα] αὐτοφόνα Fl. Rob. C«edes domesticas recte 
intelligit Klausenius. 

κακὰ κάκ᾽, ἀρτάναι] Sie emendavi scripturam librorum κακὰ 
κἀρτάναι. ἀρτάναι in ápráras mutandum cum T. in quo xáprá- 
vas scriptum. 

1092. ἀνδρὸς σφαγεῖον (σφάγιον Ald. Rob. Steph. σφάγιόν 
re 'T. ἀνδροσφάγιον Casaubonus) καὶ πέδον (πέδου Pearsonus) 
ῥαντήριον] ἀνδροσφαγεῖον Dobrseus. Hoc qui probat, etiam 
πεδορραντήριον conjicere poterit. Sed servandum videtur ἀν- 
δρὸς σφαγεῖον, adscita Pearsoni emendatione πέδον ῥαντή- 
ριον. 

1093. €)pw] Scribendum εὔριν cum Blomfieldo. εὗρις Guelf. 
T. Ald. Rob. 'Turn. εὔριν M. deleto » et superscripto ab 
manu antiqua s, secundum Blomfieldum: εὗρίς enotavit de 
Furia. * Sophocl. Aj. 8. κυνὸς Λακαίνης ὥς τις εὔρινος βάσις. 
Apollon. Rhod. 2. 125. éippíver τε κυνῶν. ubi vid. schol. Vid. 
infra 1155. Eumen. 246. Lucret. 1, 460. Namque canes, ut 
monticagc persaepe ferai Naribus imoeniunt intectas fronde 
quietes, Quum semel institerunt vestigia certa viai; Sic alid 
ex alio per te tute ipse videre T'alibus in rebus poteris, cecas- 
que latebras Insinuare omnes, et verum protrahere inde." 
BLOMF. 

1094. ματεύει 'T. Steph. μαντεύει M. Guelf. Ald. Rob. 
Scribendum ματεύειν cum 'Turn. 

ἀνευρήσει Porsonus. à» εὑρήσει M. apud Blomfieldum, à» 
εὑρήση M. apud Franc. de Furia et Rob. ἂν ἑιρήση Ald. àv 
ἀνευρήσει "urn. ἐφευρήσει 'T. Steph. 

1095. μαρτυρίοισι Pauwius. μαρτυρίοις libri. 

yàp] μὲν yàp Fl. T. 


400 ANNOTATIONES 


τοῖσδ᾽ ἐπιπείθομαι Abreschius. τοῖσδε πεπείθομαι M. FI. 'T. 
Ald. Rob. τοῖσδε πείθομαι 'T'urn. Steph. 

1096. rábóe] τὰ Fl. T. Ven. Deleatur comma post βρέφη 
positum. 

βρέφη] 'Thyeste scilicet... Subaudiendum video. Schol. $a»- 
τάζεται yàp ὁρᾶν rà σώματα τῶν ἀνῃρημένων παίδων Θυέστου. 
BLOMF. 

σφαγὰς] σφαγάς re Rob. 

1098. ἢ μὴν] ἦμεν M. Ald. Steph. ἢ μὲν (gl. ἤτοι ἐσμὲν) T. 
ἦμεν Rob. 'Turn. 

1099. ἦσμεν Schuetzius. ἦμεν M. 'T. Steph. ἢ μὴν Guelf. 
Ald. Turn. ἤμεν Rob. 

μαστεύομεν] Scribendum ματεύομεν cum Schuetzio. 

1100. ποποῖ] Seribendum πόποι cum T. Ven. Rob. 

μήδεται] μήδεθαι (sic) Ald. 

1101. ἄχος Fl. 'T. ἄχθος vulgo. 

1103. φίλοισιν 'T. φίλοισι vulgo. Versus est bacchiacus. 

ἀλκὰ] ἀλκὰν Steph. Hesych. ᾿Αλκή. δύναμις. ἰσχύς. ἢ ἀλέξη- 
σις. ἢ μάχη. Αἰσχύλος ᾿Αγαμέμνονι, ex lexico tragico. Orestem 
innui monet scholiasta. BLOMF. 

1106. πόλις βοᾷ] βοᾷ πόλις "T. Steph. 

1110. προτείνει] προτεῖν Ald. 'T'urn. 

δὲ] yàp Ven. 

χεῖρ᾽] Seribendum χεὶρ cum Ven. Steph. 

1111. χερὸς Fl. 'T. χειρὸς edd. ante Porson. 

ὀρεγομένα] ὀρεγμένα Fl. 'T. unde recte Hermannus ὀρέγματα, 
quod legit scholiasta, qui heec sie. interpretatur, διαδέχονται δὲ 
ἀλλήλους τοῖς ὀρέγμασι τῶν χειρῶν Αἴγισθος καὶ Κλυταιμνήστρα. 
ἐπασσυτεροτριβῆ χερὸς ὀρέγματα Choeph. 426. 

1112. νῦν] νοῦν, quod cum ἀμηχανῶ construendum sit, con- 
jecit Emperius in Zimmermanni Diario a. 1835. p. 631. 

1113. ἐπαργέμοισι] ἐπ᾽ ἀργέμοισι M. 'T. 'Turn. 

ἀμηχανῷ) ἀμνημονῷ Ven. 

1114. τόδε] Scholiasta, φαντάζεται τὸν χιτῶνα. 

1115. τί γ᾽ “Αιδου] Scribendum τι “Αιδου. Particulam inseruit 
librarius hiatus tollendi caussa: de quo v. ad Suppl. 776. 
Ceterugi 'Atóov Ald. Rob. 'Turn. 

1117. 1118. Horum verborum sententia hsec est, Age, 
tendat discordia Atridarum generi inhzrens ad publicam 
totius generis internecionem. KLAUSEN. 


Ls cab edit; 
x ^ei di. 








AD AGAMEMNONEM. 401 


1117. ἀκόρετος Bothius. ἀκόρεστος libri. 

1118. θῦμα λεύσιμον, Sacrificium lapidatione dignum. 1. e. 
Caedes Agamemnonis, lapidatione Clyteemnestrze vindicandum. 
Ita Heathius; et hoc rectius puto quam Butleri interpreta- 
mentum, probatum Elmsleio ad Heracl. 765. sacrificium exse- 
crandum. BLOMF. θύματε Ald.: unde θύματι Turn. 

1110. κέλει Porsonus. κέλῃ libri, nisi quod κάλη Ald. ex quo 
καλεῖ fecit "Turn. In M. gl. ἀντὶ τοῦ λέγειν, quod ad ἐπορθιά- 
(ew spectat. 

1120. ἐπορθιάζειν) ἐπορθιάζων Turn. 

1121. ἐπὶ] ἐπεὶ Guelf. Ald. 

κροκοβαφής] ** Ex opinione vulgari," inquit Stanleius, *in 
metu magno sanguinem ad cor recurrere." Virg. Georg. 2, 
484. Frisidus obstiterit. circum precordia sanguis. 'lheb. 
834. κακόν τι καρδίαν με περιπἴτνει κρύος.  'l'ota sententia nihil 
aliud exprimit quam pa//eo, quod notavit Is. Vossius. Ceterum 
ut ZEschylo sanguis dicitur κροκοβαφὴς σταγών, sic apud Shak- 
spearium nostrum, dear as$ the ruddy drops T'hat visit my sad 
heart. BLOMF. 

1122. καιρία] kal (καὶ om. 'T.) δωρία Ald. Turn. καὶ δόρια 
M. xai 9opía Steph. xal διρία Rob. unde restitui καιρία. 

1123. ξυνανύτει Porsonus. ξυνανυτεῖ Steph. ξυναντεῖ Ald. 
Rob. 'l'urn. ** Sanguis ad praecordia recurrens moribundorum 
vitam conficit. Locum Anglice verteris , contributes to extin- 
guish the splendour of the setting sun of life. "Theocrit. 1, 102. 
ἤδη yàp φράσδει πάνθ᾽, ἅλιον ἄμμι δεδύκειν. Qui ad ultimam 
setatis metam accedebant, vesperam agere dicebantur. Alexis 
ap. Stob. ἤδη yàp ὁ βίος οὑμὸς ἑσπέραν ἄγει." BLOMF. 

1125. à ἄ] Scribendum ἀᾶ. 

βοὸς] βοῆς T. j 

1126. μελάγκερων] μελάγκερω M. μελαγκέρω Rob. μελαγκαί- 
per. Guelf. Ald. ** Dativum legit scholiasta, ἀντὲ τοῦ κεκρυμ- 
μένῳ. Adjicitur ibidem, ἄλλως, τῆς μελαγκέρου Boós ; legebatur 
igitur in quibusdam exemplaribus μελαγκέρω, sicut Robortellus. 
Stanleius advocat Odyss. A, 410. de Agamemnone ὥς τίς re 
κατέκτανε βοῦν ἐπὶ φάτνῃ." BLOMF. 

1128. πίτνει Blomfieldus. πιτνεῖ vulgo. πέπτει Turn. πίπει 
Guelf. Ald. 

ἐν addidit Schuetzius. 

ἐνύδρῳ] ἐν po Ald. 


402 . ANNOTA'TIONES 


τεύχει] κύτει, ut metra accuratius sibi responderent, scripsit 
Blomfieldus : recte fortasse. 

1129. δολοφόνου]) δὲ addit Steph., omittunt edd. priores et 
codices. 

1132. ris] Corrigendum τίς cum Heathio et signum interro- 
gandi post στέλλεται ponendum. 

1133. βροτοῖς] βροτοῖσι 'T. Steph. 

διαὲ Hermannus. δὴ αἱ 'T. Steph. διὰ libri reliqui. 

1134. ToAverzeis] zoAvereis Steph. 

θεσπιῳδὸν] θεσπιῳδῶν Casaubonus. θεσπιῳδοὶ recte Her- 
mannus. θεσπιῳδὸν φόβον om. Rob. 

1136. 1146. Alterum ἰὼ delevit Butlerus, conjectura pro- 
babili. 

1137. θροῶ] 0po&à Ald. unde Turn. θροᾷ. 

ézeyxéaca] Scholiasta, συναναμίξασα τῷ τοῦ ᾿Αγαμέμνονος kal 
συγκεράσασα. 

1148. οὐδέν ποτ᾽ εἰ μὴ] οὐδέποτ᾽ εἰ μὴ Steph. οὐ δήποτ᾽ εἰ μὴ 
'T. οὐδέν ποτ᾽ εἰμὶ Ald. Τ τη. 

τί yáp ;] Choro tribuit Rob. 

1140. εἶ] ἢ Guelf. Ald. 'T'urn. 

1140. 1141. et 1150. 1151. in unum versum conjungantur. 

1141. αὑτᾶς]) αὐτᾶς M. 'Turn. αὐτῆς Ald. 

1142. ἄνομον y addit T, ye Steph. 

ofa] οἵα M. Rob. 

1143. ἀκόρετος] ἀκόρεστος "1". Rob. 'T'urn. Steph. 

βοᾶς] βοῦς Rob. βορᾶς 'T. 

φεῦ, ταλαίναις] φιλοίκτοισι "T. φιλοίκτοις ταλαίναις Steph. 

ταλαίναις Steph. ταλαίνας M. Guelf. Ald. Rob. 'T'urn. 

1144. Ἴτυν στένουσ᾽] ἴτην o0évovo" Ald. 

Ἴτυν] Antonin. Lib. 2. ᾿Αηδὼν —zapà ποταμοὺς kal λόχμας 
τὸν παῖδα τὸν Ἴτυν θρηνεῖ. Sophocl. El. 147. ἀλλ᾽ ἐμέ y à 
στονόεσσ᾽ ἄραρε φρένας, à "Irvr αἰὲν Ἴτυν ὀλοφύρεται. Homer. 
Od. T. 518.. ὡς δ᾽ ὅτε Πανδαρέου κούρη, χλωρηὶς ἀηδὼν---παῖδ᾽ 
ὀλοφυρομένη Ἴτυλον φίλον, ὅν ποτε χαλκῷ Κτεῖνε δ ἀφραδίας, 
κοῦρον Ζήθοιο Fárvaxros. ubi vid. schol. Babrius apud Brunck. 
Anal. Emend. p. 311. ἀηδόν᾽ Ofó$evor ἡ δ᾽ ἀπεθρήνει Τὸν 
Ἴτυν, ἄωρον ἐκπεσόντα τῆς ζωῆς. Catullus, Daulias, absumti 
Jta gemens Ityli. Horat. Ityn flebiliter gemens. Cf. Spanhem. 
ad Callim. Pall. Lav. 94. Heyne ad Virg. Georg. 4, 511. 
BLOMF. 


mp POUVOIR SOM QE ah 


AD AGAMEMNONEM. 408 


1144. 1145. et 1154. 1155. in unum versum conjungendi. 

1146. ἰὼ ἰὼ] Vid. ad v. 1136. 

μόρον ἀηδόνος) ἀηδόνος μόρον libri.  '"Transposuit Her- 
mannus. 

1147. περιβάλοντο 'Turn. Steph. περιβάλλοντο Ald. περιβα- 
Aóvres Flor. 'T. Ven. παρεβάλοντο M. Rob. 

yàp post περιβάλοντο vulgo lectum post δέμας transposuit 
Hermannus. De hiatu περιβάλοντό oí v. ad Soph. Eleetr. 195. 

1148. αἰῶνα 'T'urn. ex scholiasta. ἀγῶνα libri. 

kAavuárev] καμάτων Guelf. Ald. 

1151. δύας] 9o. Ald. δ᾽ oi 'Turn. 

1152. ἐπιφόβῳ Steph. ἐπὶ φόβῳ Ald. Rob. Turn. Scriben- 
dum ἐπίφοβα ex Fl. 'T. qui ἐπίφόβα. 

1153. μελοτυπεῖς] μέλοτυπεῖς Fl. uoAorvreis 'T. 

ἐν νόμοις] évvóuois M. Ald. Rob. Deleatur comma post 
μελοτυπεῖς positum et in fine versus signum interrogandi 
ponatur. 

1154. ὅρους] Quis tandem tibi male ominatam divinam viam 
definit? h. e. quis tibi male ominatorum carminum modos 
precipit? ὅροι ὁδοῦ poetice, quemadmodum apud Pind. ΟἹ. 8, 
92. ἔγειρε ἐπέων οἶμον λιγύν. BLOMF. 

ἔχεις] ἔχη ΕἸ. 

θεσπεσίας]) θεσπετίας Ald. θεσπίας Steph. 

1156. Versus ex tripodia iambica et dimetro trochaico cata- 
lectico compositus. 

γάμοι γάμοι] γάμοι γάμον Ald. Alterum γάμοι om. Rob. 

1158. 1159. et 1169. 1170. in unum versum conjungendi. 

1159. ἠνυτόμαν] Per ηὐξόμην explicat scholiasta. 

1160. et seqq. usque ad finem fabule exciderunt ex M. 
Guelf. Ald. Rob. 'T'urn.: leguntur in Fl. T. Ven. Steph. In 
M. ab manu recentiore adscriptum λείπει ἄχρι τέλους ᾿Αγαμέμ.- 
vovos. ln Ald. et "Turn. ne indicio quidem defeetus adjecto 
pergitur ad Choeph. v. 10. τί χρῆμα , Servata per totam 
illam fabulam Agamemnonis inscriptione.  Lacunam, que 
Agamemnonis partem reliquam una cum Choephororum initio 
absumsit, primus animadvertit Robortellus, qui post Agam. v. 
1159. adseripsit. ** Multa desunt in fine hujus tragcdie. nam 
quc sequuntur sunt ex tragadia Χοηφόρων, ut patet, cujus 
quoque initium desideratur." 


1160. κἀχερουσίους ὄχθους] κἀχερουσίας ὄχθας Casaubonus, 
282 





404 ANNOTATIONES 


Ammonii, ut videtur, preceptum (p. 108.) secutus, ὄχθαι μὲν 
ποταμῶν χείλη, ὄχθοι δὲ émápuara γῆς" quod diserimen saepius 
neglectum esse a poetis post alios ostendit Ellendtius in Lexico 
Sophocleo. 

1162. Post ἐφημίσω signum interrogandi reete posuit Blom- 
fieldus. 

1163. 1164. et 1174. 1175. in unum versum conjungendi. 

1163. ἀνθρώπων] Corruptum ex ἂν κλύων. 

1164. ὑπαὶ] ὑπὸ Fl. Ven. In ἧπαρ mutandum videbatur 
Cantero. 

1165. 1166. et 1176. 1177. in unum versum conjungendi. 

1165. δυσαλγεῖ] δυσαγγεῖ Fl. T. Steph.  Emendavit Can- 
terus. 

μινυρὰ Schuetzius. μινυρὰ κακὰ libri. 

1166. θραύματ᾽] ϑουιθοπάιϊιη θαύματ᾽, quod legitur in T. 
sive ex antiquioribus libris sive ex conjectura Trielini. Ejus- 
dem corruptela exemplum est in glossis Photii et Etym. M. 
θραύματα : νευροσπάσματα, a Blomfieldo indicatis. 

1167. πόλεος Fl. 'T. Ven. πόλεως Steph. 

óXopévas] ὀλωμένας Fl. Ven. ὀλουμένας 'T. Steph. Emen- 
datum ab Casaubono. 

1168. πρόπυργοι θυσίαι] Sacra pro turribus facta, 1. e. pro 
salute urbis. Minus recte Stanleius, sacrificia antemamialia. 
BLOMF. 

1170. ἐπήρκεσαν] Scribendum ἐπήρκεσεν cum Blomfieldo. 

1171. ἔχει Auratus. ἔχειν libri. 

1172. θερμόνους] Mentem inflammata, sc. afflatu. divino. 
BLOMF. 

ἐν πέδῳ Casaubonus. ἐμπέδῳ libri. 

βαλῶ] Intelligendum ἐμαυτήν. Eurip. Cyclop. 571. εἰς ὕπνον 
βαλεῖς, se. σεαυτόν. BLOMF. 

1173. προτέροισι Pauwius. προτέροις libri. 

1174. kal τίς σε] Scribendum καί τίς ce et commate post 
ἐμπίτνων sublato, punctum post θανατοφόρα ponendum. 

τίς σε Fl. Ven. τίς σε καὶ vulgo. 

κακοφρονῶν Schuetzius. κακοφρονεῖν libri. 

1175. δαίμων] δαίμων ποιεῖ 'T. ex glossemate ad τίθησι ad- 
scripto. 

ὑπερβαρὴς] ὑπερβαρὺς T. 

ἐμπίτνων Blomfieldus. ἐμπιτνῶν libri. 


Capt I RO EPOR pc PCT 


AD AGAMEMNONEM. 405 


' 1176. θανατοφόρα] θανατηφόρα 'T. 

1178. ἐκ καλυμμάτων] Ex velaminibus. **Eschylus," quod a 
Stanleio notatum, ** respieit antiquum morem, quo novae nuptze 
caput involutum erat flammeo, boni ominis causa, μέ perpetuo, 
inquit Festus, cum "viro maneret. "Tertio die sine velamine 
prodeunti sponse dabantur munera quie inde ἀνακαλυπτήρια 
dicta sunt. Eurip. Iph. A. 1147. ἄκουε δή vv: ἀνακαλύψω yàp 
λόγους, Κοὐκέτι παρῳδοῖς χρησόμεσθ᾽ αἰνίγμασιν." Hsec 1lle. 
Aleiphr. 1, 39. οὐ γὰρ διὰ παραπετασμάτων ἐγὼ, φησὶν, ἀγωνί- 
copa, lamblich. ap. Stob. 44. p. 279. '"Trineav. γυμνὰς, καὶ 
ἀπερικαλύπτους, kal χωρὶς τῶν ἔξωθεν παραπετασμάτων. Sed 
hoc tractum est ab aulzis thalami foribus obtentis. Alio sensu 
dixit Sophocles 'rach. 1080. δείξω yàp τάδ᾽ ἐκ καλυμμάτων. 
1. e. ἔξω καλυμμάτων, ut noster supra 672. ἐκ τῶν ἁβροπήνων 
προκαλυμμάτων. BLOMF. 

1179. νύμφης Porsonus. νύμφας vulgo. pij T. 

1180. Aagumpós—mvéov| Vehementer spirans, non autem 
manifestus, quod putarunt interpretes. — Alexis Athen. 8, 
p. 338. D. πρότερον μὲν εἰ πνεύσειε Βοῤῥᾶς ἢ Νότος Ἔν τῇ 
θαλάττῃ λαμπρὸς, ἰχθῦς οὐκ ἂν ἣν (R. P. Adv. p. 102.) Οὐδενὶ 
φαγεῖν. Herodot. 2, 96. ταῦτα τὰ πλοῖα ἀνὰ μὲν τὸν ποταμὸν οὐ 
δύνανται πλέειν, ἣν μὴ λαμπρὸς ἄνεμος ἐπέχῃ. Schol. 'Theocnrit. 
13, 25. νότου λαμπροῦ πνέοντος. Vid. Dobrai Aristoph. p. 9o. 
Virg. Georg. 1, 460. E£ claro cernes sylvas Aquilone moveri. 
Nempe sic dieitur ventus vehemens, quia obscuro deterget nu- 
bila celo. unde vis epitheti in hoc loco perspicitur. Vaticinium, 
vel oraculum, vento comparatur; calamitates, quas impellit, 
fluetibus. BLOMF. 

1181. ἐσήξειν] ἐσάξειν Bothius. 

1182. κλύζειν Auratus. κλύειν libri. 

αὐγὰς] ἀκτὰς Auratus. Sie Eurip. Hippol. 1227. κῦμα dicitur 
χωρεῖν πρὸς ἀκτὰς. Si vulgatum recte se habet, intelligendum 
erit ad solem, palam. BLOMF. 

1184. συνδρόμως Scrib. £vrópóues cum Porsono, et ξύμφθογ- 
yos v. 1187. ξυγγόνων v. 1190. 

1185. ῥινηλατούσῃ Fl. 'T. ῥινηλατούσης Steph. 

1190. ᾿Ερινύων Blomfieldus. ᾿Εριννύων vulgo. 

1192. zpórapxov] πρώταρχος Fl. 

1194. 05pà Canterus. τηρῶ libri. ἐπιτηρῶ gl. in ''. 


406 ANNOTA'TIONES 


1195. Ovpokómos] Ostia pulsans, quod faciunt stipem mendi- 
cantes. BLOMF. 

QAébov] Nugatriz. φλυαρία. καὶ ὁ ἀλαζὼν, εὐήθης. Hesych. 
Eustathio ad Od. B. p. 1431, 49. inter δαίμονι κατεχομένους 
recensentur ἐμμανὴς καὶ φλέδων. Recte Etymol. M. p. 796, 3. 
(accentu tamen alio) Φλεδών, καὶ φλεδωνεία, 7j φλυαρία. ἀπὸ τοῦ 
φλέω, ὃ καὶ φλύω λέγεται, γίνεται φλεδών καὶ φλεδονεύω. 
BLOMF. Comparandi cum his v. 1273. 1274. 

1196. ἐκμαρτύρησον] kai μαρτύρησον 'T. 

τό μ Praestat ro). 

1198. ὅρκος; πῆγμα Porsonus. ὅρκος πῆμα libri.  Seribendum 
ὅρκου πῆγμα cum Aurato, sublato quod post παγὲν positum est 
commate. :- Porsoni scripturam qui preeferunt, παιώνιον ἴῃ 
παιώνιος mutare debebunt eum T. 

1199. cov] Aptius huic loco est ce, quod conjeeit Auratus. 

1203—1205. Hi versus in IT. sic sunt transpositi 

Κασ. μῶν kal —— 

Xo. προτοῦ — 

Xo. βαρύνεται ----- 
ubi manifestum est personarum vices calami lapsu. esse. turba- 
tas: nam 'Frielinius scribi voluerat, Xo. Kac. Xo. et hoe mihi 
nune verum videtur. 

1205. ἁβρύνεται] βαρύνεται 'T. 

1207. ijA0erov| Scribendum ἠλθέτην cum Elmsleio ad Ari- 
stoph. Acharn. 733. 

νόμῳ] ὁμοῦ Butlerus. 

1211. ἄνατος Canterus. ἄνακτος libri. 

κότῳ] κότου Blomfieldus, collato Soph. CEd. Col. 785. πόλις 
δέ σοι κακῶν üvaros. 

1212. οὐδέν᾽ Canterus. οὐδὲν libri. 

1216. ἐφημίοις] ἐφημένους Ven. ἐφημένους T... Manifestum 
est hoc vocabulum ex proximo versu librarü errore esse illa- 
tum. Itaque deleto eo signum lacunze est ponendum. 

1217. Cassandrz offertur visum, quod ei ostendit. juvenum 
umbras sedibus Atrei assidentes, "hyestze pueris.ad speciem 
similes, ac viscera carnesque a patre. gustatas ostentantes. SCH. 

1221. σὺν] Scribendum £i» eum Porsono. 

1224. λέοντ᾽ ἄναλκιν opponit λέοντι εὐγενεῖ,ν sc. Agamemnoni 
v. 1259. ΒΙΟΜΕ. 


AD AGAMEMNONEM. 407 


1226. δούλιον] δούλειον 'T. 

1227. ἔπαρχος Canterus. ἄπαρχος libri. Conf. ad Pers. 327. 

1228. oix] εὖ T. 

1229. Aéfaca] Respicit Casandra blandam Clyteemnestrze 
orationem, cui ipsa intererat, v. 855 seqq. KLAUSEN. 

κἀκτείνασα Canterus. καὶ κτείνασα libri. 

1230. τεύξεται] Refertur ad Clytzemnestree personam, cujus 
signifieatio inest v. 1228. 

1231. τοιαῦτα] τοιάδε Fl. Ven. 

Post τολμᾷ, non post θῆλυς, colon ponendum esse recte 
monuit Elmsleius ad Eurip. Heracl. 387. 

1232. ἔστιν] ἔσται Elmsleius, vel mutata interpunctione, 
τοιαῦτα τολμᾷ θῆλυς ἄρσενος φονεύς. | εἶεν. τί vw—. 

τί νιν καλοῦσα τύχοιμ᾽ ἄν 3) Quonam nomine appellans eam, 
recte appellaverim ? Choeph. 995. τί νιν προσείπω καὶ τύχω 
μάλ᾽ εὐστομῶν ; Ibid. 416. τί δ᾽ ἂν εἰπόντες τύχοιμεν àv; et 313. 
ὦ πάτερ αἰνόπατερ, τί σοι φάμενος, ἢ τί ῥέξας τύχοιμ᾽ ἄν; Vid. 
Monk. ad Eurip. Hipp. 828. BLOMF. 

1233. ἀμφίσβαιναν) Hesych. εἶδος ὄφεως μακροκέφαλον, ἰσόπα- 
χυ, τὴν οὐρὰν κολοβὴν ἔχον, καὶ ταύτῃ πολλάκις τὴν πορείαν ποιου- 
μένην, ὥστε τινὰς ἀμφισβητεῖν μὴ δύο κεφαλὰς ἔχειν. (ἔχῃ.) λέγεται 
δὲ καὶ διὰ τοῦ jj, ἀμφίσμαινα. Sed hoc ex vitiosa librorum scrip- 
tura haustum est. Compositum ab ἀμφὶ et Baíve ut ἀμφισβα- 
σία apud Herodot. 4, 14. Nicand. 'Ther. 372. τὸν δὲ μετ᾽ ἀμ- 
φίσβαιναν ὀλίζονα καὶ μινύθουσαν Aes ἀμφικάρηνον, ἀεὶ γλή- 
ναισιν ἀμυδρήν. ᾿Αμβλὺ γὰρ ἀμφοτέρωθ᾽ ἀμφιπρονένευκε γένειον 
Νόσφιν ἀπ᾿ ἀλλήλων. Lucan. 9. 719. Et gravis in geminum 
surgens caput Amphisbena. |. Sie μύραινα in opprobrium dice- 
bant: vid. Choeph. 902. ubi plura. BLOMF. 

Σκύλλαν») Scyllam dicebant mulierem quamlibet infamem, 
e. g. meretricem ;; (fere ut apud Horatium quanta laborabas 
Charybdi.) Eurip. Med. 1339. λέαιναν, οὐ γυναῖκα, τῆς Τυρση- 
νίδος Σκύλλης ἔχουσαν. ἀγριωτέραν φύσιν. Callim. Fr. 184. 
Σκύλλα γυνὴ κατακᾶσα, καὶ οὐ ψύθος οὔνομ᾽ ἔχουσα.  Anaxilas 
ap. Athen. 13. p. 558. A. Ὅστις ἀνθρώπων ἑταίραν ἠγάπησε 
πώποτε. Οὐ γένος τις (f. τόδ᾽) ἂν δύναιτο παρανομώτατον φράσαι. 
Τίς γὰρ ἢ δράκαιν᾽ ἄμικτος, ἢ χίμαιρα πυρπνόος, Ἢ Χάρυβδις, ἢ 
τρίκρανος Σκύλλα, ποντία κύων, Σφὶγξ, ὕδρα, λέαιν᾽, ἔχιδνα, 
πτηνά θ᾽ ᾿Αρπυιῶν γένη, Εἰς ὑπερβολὴν ἀφῖκται τοῦ καταπτύστου 
γένους ;—'H δὲ Νάννιον τί δή νυν διαφέρειν Σκύλλης δοκεῖ; Ἢ 


408 ANNOTATIONES 


δύ᾽ ἀποπνίξασ᾽ ἑταίρους, τὸν τρίτον θηρεύεται "Ert λαβεῖν ; (vid. 
Eustath. p. 1714, 37.) Aristoph. Eq. 248. καὶ τελώνην, καὶ 
φάραγγα, kal χάρυβδιν ἁρπαγῆς. Hipponax ap. Athen. r5. 
p. 698. C. (Dobraeum ad Aristoph. Plut. 1051.) Μοῦσά μοι 
Εὐρυμεδοντιάδεα τὴν ποντοχάρυβδιν. BLOMF. 

1235. θύουσαν) Furentem. κύουσαν Bambergerus. 

"Aibov μητέρ᾽] Sie Clytzemnestra dicitur pro αἰνομήτωρ (ut 
αἰνοπατήρ) vel κακομήτωρ, ut Διδου βάκχαι, "Aibov μέλος Eur. 
Electr. 143. “Αιδου γόοι Aristoph. ''hesm. 1041. “Αιδου νόμοι 
Sophocl. fragm. 407. LOBECK. ad Soph. Ajac. p. 352. 

ἀρὰν] "Apg» anonymus in libro Raulinsoniano apud Blom- 
fieldum et Lobeckius, recte, nisi quod "Ap potius scri- 
bendum. 

1239. ὅμοιον] Perinde est. Ynfra1403. σὺ δ᾽ αἰνεῖν εἴτε με 
ψέγειν θέλεις, Ὅμοιον. Eurip. Suppl. 1069. Ὅμοιον" οὐ yàp μὴ 
κίχης μὶ ἑλὼν χερί. Herodot. 7, 80. ἣν δὲ αὐτοῖσι μὴ πιστὰ γένη- 
ται, ὅμοιον ἡμῖν ἔσται. BLOMF. 

1240. σύ μ᾽ ἐν Auratus. σὺ μὴν libri. 

1241. ἄγαν y libri. ye recte delevit Blomfieldus. 

1242. παιδείων Schuetzius. παιδίων libri. 

Θυέστου δαῖτα] In proverbium abierat ccena 'T'hyestea, τά τ᾽ 
ἐπώνυμα δεῖπνα Θυέστου, inquit Eurip. Or. 1004.  Stanleius 
laudat Epist. Viennensium et Lugdun. ap. Euseb. Hist. Eccl. 
5, 4. κατεψεύσαντο ἡμῶν Θυέστεια δεῖπνα kal Οἰδιποδείους μίξεις. 
Conf. "Tertull. ad Nat. 1. p. 45. Athenag. Legat. p. 4. (Milton. 
T'hyestean banquet.) BLOMF. 

1244. οὐδὲν ἐξῃκασμένα] Non modo leoi similitudine ez- 
pressa. 'Theb. 445. κεραυνὸν, οὐδὲν ἐξεικασμένον Μεσημβρινοῖσι 
θάλπεσιν τοῖς ἡλίου. ne levem quidem similitudinem habens. 
BLOMEF. ἐξεικασμένα T. 

1245. ἐκ δρόμου πεσὼν τρέχω] Musgravius citat Prom. 883. 
ἔξω δὲ δρόμου φέρομαι λύσσης πνεύματι μάργῳ. et Choeph. 1022. 
ὥσπερ ξὺν ἵπποις ἡνιοστρόφου δρόμου ἐξωτέρω. BLOMF. 

1247. εὔφημον---κοίμησον (κοίμισον 'T.) στόμα] I. e. κοίμησον 
στόμα, ὥστε εὔφημον γενέσθαι. 1)6 quo usu adjectivorum pro- 
leptico dixit Lobeck. ad Soph. Ajac. p. 278. recteque hunc 
locum explicuit. 

1248. οὔτι Fl. T. 

ἀλλ᾽ obri—Aóyo] Quid linguam eoereeam ? Non enim est, 
qui iis, quce dico eventura esse, medelam afferat. SCH. 








AD AGAMEMNONEM. 409 


1249. οὐκ---πὼς} Non quidem si futura sint, quae dicis, ve- 
rum ne eceniant precamur. SCH. 

εἴπερ ἔσται Schuetzius. εἰ παρέσται libri. 

1250. κατεύχει] κατεύχῃ libri. 

σὺ---μέλει] T'u quidem ilam calamitatem deprecaris; sed 
illis Clytzemnestree et. /Egistho cure est, ut occidant regem. 
SCH. 

1251. τινὸς} Seribendum τίνος ex ΕἸ. 

ἄχος] Scribendum ἄγος cum Aurato. 

1252. ἢ κάρτ᾽ ἄρ᾽ ἂν παρεσκόπεις χρησμῶν ἐμῶ»] ἄρ᾽ àv in ὅρον 
mutavit Musgravius, recte, ut videtur: sed verba sic collocari 
debuerunt 7 κάρτα χρησμῶν ὅρον ἐμῶν παρεσκόπεις.  Vulgati 
ordinis vitium sensit Porsonus, qui seripsit 7] κάρτα χρησμῶν 
àp' ἐμῶν παρεσκόπεις in prsfat. ad Eurip. Hecub. p. 28. 
* Quoniam chorus quzesiverat, quonam a viro tale ae tantum 
faeinus patraretur, Cassandra eum ait multum a vero oraculo- 
rum suorum sensu aberrasse."^ SCH. 

παρεσκόπεις] παρεσκόπης 'T. et superscripto εἰ Fl. 

1254. Ἕλλην Genere feminino dietum pro Ἑλλάδα. V. ex- 
empla ex tragicis et aliunde collecta ab L. Dindorfio in 'The- 
sauro vol. 3. p. 767. 

1255. πυθόκραντα])] Ab Apolline ad exitum perductus. .Ex- 
specetares tamen πυθόχρηστα. Choeph. 898. ποῦ δὴ τὰ λοιπὰ 
Λοξίου μαντεύματα Τὰ πυθόχρηστα; Recte interpretatur But- 
lerus, Greece quidem dicuntur oracula, difficilia sunt intellectu 
tamen. BLOMF. 

δυσμαθῆ Canterus. δυσπαθῆ libri. 

1256. παπαῖ, otov τὸ πῦρ (post πῦρ colon posuit Blomfieldus) 
ἐπέρχεται δέ μοι] Versus interpolatus. Probabiliter quod Her- 
mannus conjecit, παπαῖ, οἷόν μοι πῦρ ἐπέρχεται τόδε. 

1257. Hujus quoque versus lectio non satis certa. 

1258. δίπους) δίπλους ΕἸ. 

1259. λέοντος εὐγενοῦς) Vid. ad v. 1224. 

1261. érOÓjce] ἐνθήσειν 'T. interpunetione post κότῳ, ut 
opinor, abjecta. 

κότῳ] Recte Casaubonus ποτῷ correxit. 

1262. ἐπεύχεται] Scribendum κἀπεύχεται. 

1263. ἀντιτίσασθαι] Scribendum ἀντιτίσεσθαι cum Blomfieldo 

1265. σκῆπτρα] Baculum, quale gestabant vates. Hesych. 
᾿Ιθυντήριον. ὃ φέρουσίν οἱ μάντεις σκῆπτρον ἀπὸ δάφνης. Quod 

3F 


410 ANNOTA'TIONES 


notavit Stanleius. Eodem apparatu ornatur Chryses, Apollinis 
sacerdos, apud Homerum Il. A, 14. Ceterum Stanl. comparat 
Eurip. ''road. 451. à στέφη τοῦ φιλτάτον μοι θεῶν, ἀγάλματ᾽ 
εὔϊα, Χαίρετ᾽- ἐκλέλοιφ' ἑορτὰς, αἷς πάροιθ᾽ ἠγαλλόμην. "lr à 
ἐμοῦ χρωτὸς σπαραγμοῖς. Vid. etiam Hippol. 806. BLOMF. 

1266. σὲ] σφὲ Casaubonus. Neutrum satisfacit. Paullo ap- 
tius foret τά. 

1267. ἀγαθὼ δ᾽ ἀμείψομαι] Scribendum ἐγὼ δ᾽ ἅμ᾽ ἕψομαι 
cum viro docto apud Scholefieldum. 

1268. ἄτην] Lectio vitiosa. ἄλλην non satis probabiliter con- 
jecit Is. Vossius. 

1270. émómrevoas 'T. ἐπόπτευσας (hoe accentu) Steph. Post 
hunc versum nonnulla excidisse videntur. 

1271. Hermannus legit καταγελωμένην μέγα φίλων ὑπ᾽ ἐχθρῶν 
οὐ διχορρόπως μάτην----.  Utut hsc sint, certe delendum est 
comma post ἐχθρῶν; quippe conjungenda sunt ἐχθρῶν οὐ 
διχορρόπως. Suppl. 979. ἐπεὶ σωτῆρες οὐ διχορρόπως. BLOMF. 
Non sufficiunt hzee ad hujus loci vitia tollenda. 

1273. φοιτὰς] An legendum φοιβάς 1 Eurip. Hecub. 815. 7j 
Φοιβὰς ἣν καλοῦσι Κασάνδραν Φρύγες. BLOMF. 

1274. λιμοθνὴς] Scribebatur λιμόθνης. 

1275. ἐκπράξας ἐμέ] Ulciscens me. 

1277. ἀντ᾽ ἐπίξηνον Auratus. ἀντεπίξηνον libri. Notandum 
autem ἀντί genitivo quem regit postpositum, contra regulam 
grammaticorum, qui ἀντί inter przepositiones numerant ana- 
strophen non admittentes. Γανυμήδεος ἄντι legitur in versu 
poetze epici apud schol. ad Eurip. ''road. 822. et ad Orest. 1376. 

1278. κοπείσῃ Porsonus ex conjectura Abreschiü. Libri 
κοπείσης. Scribendum κοπεῖσαν cum Aurato. 

1284. ἄξει Porsonus ex conjectura Stanlei.  Revocanda 
librorum scriptura á£ew et ante hunc versum collocandus versus 
1290. ὀμώμοται yàp ὅρκος ἐκ θεῶν μέγας. Quod vidit Her- 
mannus. 

1285. κάτοικος] Lectio vitiosa. károwrpos vel károkvos con- 
jecit Wakefieldus, κάτοικτος Scaliger. τί δῆτ᾽ ἐγὼ kar εἰκὸς ὧδ᾽ 
ἀναστένω ; quo ego decoro s. qua ratione sic lamentor ὃ con- 
jecit Emperius in Zimmermanni Diario a 1835. p. 633. Post 
ἀναστένω ponatur signum interrogandi, post ἔπραξεν et post 
κρίσει commata. 


1288. ἐν] ἐκ ΕἸ. 


AD AGAMEMNONEM. 411 


1289. πράξω errore librarii positum propter v. 1287. — Corri- 
gendum κἀγὼ cum Heathio et comma delendum. 

1291. τἀσδ᾽ ἐγὼ Canterus. τὰς λέγω libri. 

1293. αἱμάτων εὐθνησίμων] εὐθανασίαν sibi precari Casan- 
dram, recte monet Butlerus. Nota αἱμάτων in plurali, ut in 
Choeph. 64. 282. vid. Musgrav. ad Eurip. Phoeniss. 1540. 
BLOMF. 

1295. δ᾽ αὖ] δὲ Fl. Ven. 

1297. αὑτῆς] αὐτῆς libri. 

1299. o? ξένοι] Scribendum à ξένοι cum Casaubono. 

πλέω] Lectio vitiosa. πλέῳ 'T. χρόνου πλέων Schuetzius hoe 
sensu, non magis est auxilii ae salutis quam temporis ad ela- 
bendum copia. Rectius Pearsonus χρόνῳ πλέων. χρόνῳ πλέον 
Pauwius. 

1300. τοῦ χρόνου] τῷ χρόνῳ conjicit Schutzius: haud male ; 
Eurip. Orest. 779. τῷ χρόνῳ δὲ κερδανεῖς. Sententia eadem est 
ac in 'lTheb. 694. λέγουσα κέρδος πρότερον ὑστέρον μόρου. 
BLOMF. 

1303. 1304. Hos versus transponendos esse intellexit Hea- 
thius, K. ἀλλ᾽ eixAeQs—. | Xo. οὐδεὶς ἀκούει---. 

1305. τῶν] σῶν Stanleius. A 

1309. φόνον] φόβον vulgo. Correctum ex 'T. qui φόβον. 

1310. Post zós signum interrogandi, in fine versus autem 
punctum ponatur. Monuit Pauwius. 

τόδ᾽ τάδ᾽ Dobrzeus ad Aristoph. Plut. p. 129. 

1312. Σύριον ἀγλάϊσμα] De .Syrio odore Stanlemus citat 
Horat. 2, 7, 8. Tibull. 1, 3. Propert. 2,10. Συρίας λιβάνου καπνός 
ex Eurip. Bacch. 144. contulit Abresch. BLOMF. 

1316. θάμνον] σύνδενδρος τόπος Photius. Homer. Iliad. X. 
191. καταπτήξας ὑπὸ θάμνῳ. Plato Rep. 4. p. 432. B. νῦν δὴ 
ἡμᾶς δεῖ, ὥσπερ κυνηγέτας τινὰς, θάμνον κύκλῳ περιΐστασθαι. 
Schol. οὐ δυσχεραίνω, φησὶν, ὡς ὄρνις θέλουσα εἰς καλιὰν εἰσελ- 
θεῖν, καὶ θῆρά τινα φοβουμένη. Sed de interpretatione dubito. 
Nidum interpretatur Vossius. BLOMF. 

φόβῳ: ἀλλ᾽ ὡς θανούσῃ) φόβῳ ἄλλως" θανούσῃ Hermannus. 

1320. ἐπιξενοῦμαι] Protestor. Hesych. ᾿Επιξενοῦσθαι, μαρτύ- 
ρεσθαι, πορεύεσθαι. Σοφοκλῆς ᾿Αχαιῶν Συλλόγῳ, καὶ Αἰσχύλος 
Κρήσσαις. Sed de hac interpretatione dubitandum videtur. 
Etymol. M. p. 610, 43. Ξενοδόχον, ὁ μὲν Ὅμηρος, τὸν ξένους 
“δεχόμενον συνηθῶς ἡμῖν ὑποτίθησι. Σιμωνίδης δὲ καὶ Πίνδαρος, 

3F2 


412 ANNOTATIONES 


καὶ ἄλλοι τινὲς, τὸν ἐπιμάρτυρα ἐξεδέξαντο. Butlerus, cum In- 
terprete Gallico vertendum putat, hcec munera hospitalia mo- 
ritura posco. Schol. explicat per φιλιοῦμαι. |. Plerumque sig- 
nificat hospitio ezcipior. BLOMF. 

322. ῥῆσιν ἢ] Lectio vitiosa. ῥύσιον Hermannus. 

1323. αὐτῆς T. αὑτῆς vulgo. 

ἡλίῳ] Scribendum ἡλίου cum Jacobsio. 

1325. ἐχθροῖς φονεῦσι rois ἐμοῖς τίνειν ὁμοῦ] Locus cor- 
ruptus. 

1328. ἂν τρέψειεν Porsonus. ἀντρέψειεν vulgo. ἀντρέψει ἂν 
Schuetzius. 

δυστυχεῖ Porsonus. δυστυχῇ vulgo.  Prestat δυστυχοῖ, quod 
posuit Blomfieldus. 

1329. σπόγγος] Spongia, qua veteres ad mensas vel tabulas 
abstergendas uti solebant. Odyss. A. 111. oi δ᾽ αὖτε σπόγγοισι 
πολυτρήτοισι τραπέζας Νίζον. Sensus hujus loci subobseurus 
est. Schutzii interpretatio haec est: Prosperitatem vel umbra 
quclibet everterit : sim adverse fuerint res, madida quc in- 
Jecta fuerit, spongia scripturam delet : h. e. adversitatis adeo 
facile oblivisci solent homines ut ejus memoria, tanquam spon- 
gia deleta prorsus evanescat. Melius Butlerus; quum ex 
rebus prosperis in adversas quis inciderit, omnis prioris felici- 
tatis, tanquam spongia adhibita, memoria deletur. Equidem 
locum sic interpretari malim ; res prosperas vel wmbra ever- 
terit, ut mutationes facile admittant; 4m adversis vero rebus, 
sicut spongia tabule lineas penitus delere solet, ta omnis spes 
meliorum prorsus aboletur. h. e. res prosperze in adversas longe 
facilius mutantur, quam in prosperas adverse; atque hune 
rerum adversarum statum magis deploro, quam instabilem 
prosperitatis conditionem. — Vel, si mavis eum Butlero inter- 
pretari, φρο ànagàs deploro statum rerum humanarum, quam 
ccedem mihi imminentem. | Pictores ad tabule partem aliquam 
recens pictam delendam spongia utebantur. Eurip. Hel. 270. 
εἶτ᾽ ἐξαλειφθεῖσ᾽, ὡς ἄγαλμ᾽. ubi Jacobsius citat Pelei fragmen- 
tum; Τὸν ὄλβον οὐδὲν οὐδαμοῦ κρίνω βροτοῖς, Ὅν y ἐξαλείφει 
ῥᾷον ἣ γράφει θεός.  Spongia etiam scripturam delebant; vid. 
Sueton. Aug. 2, 85. Videndum autem, an voces σκία et ypa- 
φήν dictze sint cum quodam respectu ad pictorum σκιαγραφίαν. 
Iamblichus in Protrept. p. 52. de vita humana, εὑρήσει (ris) τὰ 
δοκοῦντα εἶναι μέγαλα τοῖς ἀνθρώποις, πάντα ὄντα σκιαγραφίαν. 


ΝΣ ΟΝ Ὁ: - 


AD AGAMEMNONEM. 419 


Vid. Wyttenbaeh. ad Platon. Phz»d. p. 170. BLOMF. σφόγ- 
yos Bothius. 

1331. ἀκόρεστον) Cujus nulla est satietas. Herodot. 7, 49. 
a Stanleio advocatus; εὐπρηξίης yàp οὐκ ἔστι ἀνθρώποις οὐδεμίη 
πληθώρη. ubi vid. Wesseling. qui hune locum non neglexit. 
BLOMF. 

1332. βροτοῖσιν Pauwius. βροτοῖς libri. 

δακτυλόδεικτο») Lucian. Somn. 11. τοιαῦτά σοι περιθήσω τὰ 
γνωρίσματα, ὥστε τῶν δὁρῶντων ἕκαστος τὸν πλησίον κινήσας δείξει 
σε τῷ δακτύλῳ, OYTOZ EKEINOZ, λέγων. Pers. 1, 28. 4ὲ 
pulcrum est digito monstrari, et dicier Hic Esr. quem locum, 
et Horatianum C. 4, 3, 22. contulit Stanleius. BLOMF. 
δακτυλόδεικτον Casauboni emendatio est. δακτυλοδεικτῶν libri, 
quod Lobeckius Paralipom. p. 497. interpretatur manum in- 
tentans : qui est gestus abnuentium. 

1334. μηκέτ᾽ ἐσέλθῃς Hermannus.  Legebatur μηκέτι δ᾽ 
εἰσελθών. Comma non post τάδε, sed post ἐσέλθῃς ponendum 
fuisse monuit Dobrzus collato Choeph. 311. δράσαντι παθεῖν, 
τριγέρων μῦθος τάδε φωνεῖ. Ceterum respicitur his verbis ad 
bons Fortunz in domum ingressum omnibus exoptatum, 
quam Πλούτωνος ἐπείσοδον dixit Sophocles fragm. 259. Alia 
v. ap. Lobeck. Aglaoph. p. 1239. 

1340. ἄγαν solius 'T'riclinn fide nititur : nam legitur in IT. et 
Steph., abest vero ab Fl. et Ven. Itaque deleatur. ἐπικρανεῖ 
produeta syllaba penultima dictum est, ut φᾶνῶ interdum pro 
$üvà dictum esse constat. Et sie of' ἐπικρᾶνεϊ Eumen. 950. 
nisl ἐπικραίνει scribendum cum Pauwio. Ceterum fortasse 
corrigendum ἀντεπικρανεῖ. ἀντεπικραίνει conjecit. Bamber- 
gerus. 

1341. τίς ἂν] Seribendum τίς ἂν οὐκ cum Cantero. Nempe 
hoe ait chorus. .4samemnoni quidem dii dederunt Priami 
urbem capere.— Atqui si majorum delicta Juet, quis non in- 
nocua fortuna uti exoptaret ? Idem fere dixerat supra; τὸ δ᾽ 
ὑπερκόπως κλύειν εὖ, βαρύ: βάλλεται yàp ὄσσοις Διόθεν κεραυνός. 
κρίνω δ᾽ ἄφθονον ὄλβον, μήτ᾽ εἴην πτολιπόρθης. BLOMF. 

1343. ἔσω] Miserabiliter friget istud ἔσω. Auctoris manum 
[reponendo ἔχω] videor mihi restituisse. Sophocl. El. 1415. 


KA. ὦμοι, πέπληγμαι. HA. παῖσον, εἰ σθένεις, διπλῆν. KA. ὦμοι 
μάλ᾽ αὖθις. BLOMF. 


414 ANNOTATIONES 


1344—1371. In his versibus singulas chori personas lo- 
quentes introduci manifestum est, monuitque - Hermaunus 
Opusc. vol. 2. p. 131. praeeunte scholiasta Aristophanis Equit. 
596. qui ut quindecim chori tragici personas fuisse demonstret, 
JEschyli Agamemnonis exemplo utitur. Est igitur versus 1344. 
χορευτοῦ α΄, 1346. χορευτοῦ β΄, 1347. xopevro8 γ΄. 'T'um sequun- 
tur duodecim senariorum paria inter reliquas distribuenda chori 
personas. 

1345. ὦμοι μάλ᾽ αὖθις, ὃ. 7.] In editionibus distinguitur, 
ὦμοι, μάλ᾽ αὖθις δευτέραν πεπληγμένος. "Vid. Sophoclis locum 
modo citatum. Choeph. 873. οἴμοι, πανοίμοι, δεσπότου τελου- 
μένου. Οἴμοι μάλ᾽ αὖθις ἐν τρίτοις προσφθέγμασι. Eurip. Hec. 
1026. ὦμοι, τυφλοῦμαι φέγγος ὀμμάτων τάλας. Ὥμοι μάλ᾽ αὖθις. 
Orest. 1016. oi ἐγώ: πρὸ τύμβου γάρ σ᾽ ὁρῶσ᾽ àvacrére—ot ἐγὼ 
μάλ᾽ αὖθις. Aristoph. Plut. 935. οἴμοι περιείλημμαι μόνος. K. 
νυνὶ βοᾷς; Σ. οἴμοι μάλ᾽ αὖθις. Hoc vidit etiam H. Vossius. 
BLOMF. à 

1346. οἰμώγματι] οἰμώγμασιν T. 

1347. κοινωσαίμεθ᾽ Porsonus. Legebatur κοινωσώμεθ᾽. 

ἄν πως] Seribendum ἂν πῶς cum Blomfieldo signumque in- 
terrogandi post βουλεύματα ponendum. 

1351. νεορρύτῳ] Suspicetur forsan aliquis legendum »reop- 
pávroe. Sophocl. Aj. 30. πηδῶντα πεδία σὺν veoppávro ξίφει. 
BLOMF. 

1356. oi δὲ τῆς μέλλους κλέος] οἱ δὲ μελλούσης κλέος edd. τῆς 
μελλούσης Venet. Flor. 'Trypho περὶ τρόπ. Mus. Crit. p. 49. de 
onomatopoeia. κατὰ παρονομασίαν, χρυσῶ ἀπὸ ToU χρυσοῦ" οὕτως 
ὠνόμασται καὶ παρ᾽ Αἰσχύλῳ μελλῶ. Χρονίζομεν ὧδε" τῆς μελλοῦς 
χάριν. unde olim proposui, χρονίζομεν γάρ' οἱ δὲ τῆς μελλοῦς 
χάριν Πέδον π. Hermannus vero τῆς μελλοῦς κλέος Πεδοῖ πα- 
τοῦντες. Sed recte se habet πέδον pro κατὰ πέδον. Choeph. 640. 
τὸ μὴ θέμις yàp, οὐ λὰξ πέδον πατούμενον. BLOMF. 

1250. τοῦ δρῶντός ἐστι καὶ τὸ βουλεῦσαι πέρι] Constructio est, 
ἐστὶ καὶ τὸ βουλεῦσαι περὶ τοῦ δρῶντος, quoniam mortuo succur- 
rere non possumus, at saltim de interféctoribus ejus consilium 
ineamus— Eadem, inquit proximus senex, mihi stat sententia, 
quoniam mortuum verbis suscitare nequeo—Quid igitur, num 
cedendum est etc. BLOMF. 

1362. κτείνοντες] Scribendum τείνοντες cum Cautero. 


AD AGAMEMNONEM. 415 


1364. κρατεῖ Casaubonus. κράτει vulgo. 

1369. Sophocles 'T'rachin. 425. ταὐτὸ δ᾽ οὐχὶ γίγνεται, δόκησιν 
εἰπεῖν κἀξακριβῶσαι λόγον. BLOMF. 

1370. ταύτην] γνώμην intelligit. 

πληθύομαι Porsonus. πληθύνομαι libri, quod revocandum. 

1371. κυροῦνθ᾽ ὅπως] Pro ὅπως κυρεῖ dictum, quod metrum 
non ferebat. 

1372. πάροιθε Porsonus. Recte libri πάροιθεν. 

1375. πημονὴν] Scribendum πημονῆς cum Aurato. 

àpkócrarov| Recte Elmsleius ad Eurip. Med. p.150. ἀρ- 
κύστατ᾽ ἂν correxit. 

1376. φράξειεν)] Scribendum φάρξειεν. — Vid. ad Sept. 62. 

1378. νείκης Heathius. νίκης libri... ψείκη, ἡ φιλονεικία, anno- 
tatum ab Etym. M. p. 276, 3. Idem vocabulum pro νίκης 
Eumen. 903. restituendum esse conjecit Hermannus. 

1379. ἔπαισ᾽ Fl. Ven. ἔπεσ᾽ vulgo. 

1381. ἀμύνεσθαι] ἀμύνασθαι Fl. 'T. Ven. quod defendi 
potest. 

1382. ἄπειρον] Interminabile. quia scilicet vestis foramina 
nulla habuit ad exserendum caput vel brachia. Schol. Eurip. 
Hec. 1277. de Clytszemnestra, ἱμάτιον παρεσκεύασε μὴ ἔχον 
διεξόδους μήτε κεφαλῆς μήτε χειρῶν: ἐν ᾧ περιβαλοῦσα αὐτὸν 
λελουμένον ἀπέκτεινε. Eurip. Orest. 25. ἢ πόσιν ἀπείρῳ περιβα- 
λοῦσ᾽ ὑφάσματι, "Ekrewev. Lycophr. 1099. ὁ μὲν γὰρ ἀμφὶ χύτλα 
τὰς δυσεξόδους Ζητῶν κελεύθους αὐχενιστῆρος βρόχου, Ἔν ἀμφι- 
βλήστρῳ συντεταργανωμένος, Τυφλαῖς ματεύσει χερσὶ κροσσωτοὺς 
ῥαφάς. Hsec dedit Stanleius. Eumen. 631. ἐν δ᾽ ἀτέρμονι Κόπτει 
πεδήσασ᾽ ἄνδρα δαιδάλῳ πέπλῳ. BLOMF. 

1383. περιστιχίζω] Circumvallo. ('Terent. Adelph. 3, 2, 4. 
tot res repente circumvallant, unde emergi non potest.) Inda- 
ginem circa feras defigo. περιστιχίζεσθαι vel περιστοιχίζεσθαι, 
forma media est indagine circumcludere. Harpocrat. Περιστοι- 
χίζεται. Δημοσθένης Φιλιππικοῖς (1, 4.) φησὶ, Μέλλοντας ὑμᾶς 
καὶ καθημένους περιστοιχίζεται---κ μεταφορᾶς τῶν κυνηγετῶν" 
κατὰ γὰρ τὰς ἐκδρομὰς τῶν θηρίων ὀρθὰ ξύλα ἱστᾶσιν, ἃ καλοῦσι 
στίχους, ἤγουν στοίχους, καταπεταννύντες αὐτῶν δίκτυα, ἵν᾽, ἐὰν 
αὐτοὺς ἐκφύγῃ τὰ θηρία, εἰς τὰ δίκτυα ἐμπέσῃ, ὡς ὑποσημαίνει 
Ξενοφῶν ἐν τῷ Κυνηγετικῷ. Harpocrationem sequitur Etymol. 
M. p. 699, 33. περιστοιχίσαντος habent Photius et Suidas. 


416 ANNOTATIONES 


διαστοιχίζομαι Noster in Prometh. 238. ἐστοίχισα ibid. 493. 
BLOMLF. περιστιχίζω 'T. περιστοιχίζω vulgo. περιστοιχίζων Fl. 

πλοῦτον] Nempe vestis erat purpura tincta. Supra 922. 
φθείροντα πλοῦτον, ἀργυρωνήτους θ᾽ ὑφάς. BLOMF. 

1385. αὐτοῦ] αὑτοῦ Is. Vossius, recte. 

1387. σωτῆρος] Recte Spaldingius apud Botheum, “ Σωτήρ 
Pluto appellatur unice per respectum ad proverbium τὸ τρίτον 
τῷ σωτῆρι, quia est tertia plaga." Scilicet ut apud homines 
Jupiter dicitur Σωτήρ, sic apud inferos Pluto Σωτὴρ νεκρῶν. 
Vid. supra ad v. 245. eixraía χάρις donum votivum. Noster in 
Epigonis, λοιβὰς Διὸς μὲν πρῶτον ὡραίου γάμου Ἥρας τε---τὴν 
δευτέραν γε κρᾶσιν ἥρωσιν νέμω, Τρίτον, Διὸς Σωτῆρος εὐκταίαν 
λίβα. Eurip. Med. 169. Θέμιν εὐκταίαν. vid. ad Moerin p. 137. 
BLOMF. 

1388. αὑτοῦ Schuetzius. αὐτοῦ vulgo. 

ὁρμαίνει] Cum impetu fertur. Cave cum Stanleio interpre- 
teris vomit animam ; rectius verteris cestuat animo, secundum 
illud poete, ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν. Vid. 'Theb. 
390. BLOMF. 

1389. ἐκφυσιάω, Vehementer efflo. Apollon. Lex. Homer. 
Φυσιόωντας. ἀσθμαίνοντας, ἐν τῇ 9 ᾿Ιλιάδος. (227.) τῶν πεποιη- 
μένων ἡ λέξις. Sophocl. Antig. 1238. καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει 
πνοὴν Λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος. Noster Eumen. 248. 
φυσιᾷ Σπλάγχνον. Mox αἵματος σφαγήν dicitur poetice καθ᾽ 
ὑπαλλαγήν, pro αἷμα ἀπὸ τῆς σφαγῆς ; ut in Pers. 95. ποδὶ πηδή- 
paros pro πηδήματι ποδός. BLOMF. 

1391. Διὸς νότῳ yavG. ex Hermanni conjectura legitur. 
Libri Διὸς νότῳ γᾶν «i. Verissima Porsoni emendatio est 
διοσδότῳ yávet. 

1392. σπορητὸς) Semen terre commissum. uti interpretatur 
H. Stephanus '"T'heophrasti locum, τὸν τῶν ὀσπρίων σπορητὸν ἕξ 
μῆνας (τελειοῦσθαι.) BLOMF. σπόρητος 'T. 

λοχεύμασι»] Recte vertit Heathius, quum sata calices partu- 
riunt. Pro filio ponitur ap. Eurip. Iph. A. 285. Μέγης---Φυ- 
λέως λόχευμα. BLOMF. 

1393. ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων] Cf. Pers. 175. ὡς οὕτως ἐχόντων τῶνδε. 
Abresch. Animadv. 1. p. 177. Matthize Gr. Gr. 8. 568. Hero- 
dot. 8, 144. νῦν δὲ, ὡς οὕτω éxóvrevy —. BLOMF. 

1395. πρεπόντων] Fortasse legendum πρεπόντως cum Vossio 


AD AGAMEMNONEM. 417 


ac Stanleio. Verbum substantivum adverbiis interdum jun- 
gitur. Sophocl. Antig. 637. ἐμοὶ yàp οὐδεὶς ἀξίως ἔσται γάμος. 
Vid. Schsefer. ad Dionys. Hal. p. 76. F. A. Wolfius ad De- 
mosth. Leptin. p. 217. accipit ἦν πρεπόντων pro ἦν πρέπον. 
Sed in istiusmodi circumlocutionibus ponitur articulus, sieut 
in exemplis a Wolfio prolatis. Pro ὥστ᾽ forsan legendum ὧδ᾽. 
BLOMF. 

1396. rá? ] Scribendum τῷδ᾽ cum T yrwhitto. 

Post ἦν comma, post μὲν οὖν punctum esse ponendum recte 
monuit 'T'yrwhittus. 

ὑπερδίκως] Supra modum juste. . Optimo jure. Sophocl. Aj. 
1108. rà σκληρὰ γάρ τοι, κἂν ὑπέρδικ᾽ qj], δάκνει. Pindar. Pyth. 
10, 67. ὑπέρδικον Νέμεσιν. BLOMF. 

1397. τοσῶνδε] τοσόνδε Blomfieldus. 

1401. μου om. Ven. 

1406. δικαίας] δικαίως 'T. 

1407—1411-— 1426—1430. 

1407. ἐδανὸν ἢ ποτὸν] Vid. ad Prometh. 479. 

1408. ῥυτᾶς Stanleius. | Legebatur ῥυσᾶς. 

ὄρμενον Abreschius. ὁρώμενον libri. 

1409. ἐπέθου] ἐπεύθου 'T. cum gl. ἔμαθες. 

1410. ἀπέταμες Fl. ἀπέτεμες (T. 

ἀπόπολις Seidlerus de vers. dochm. p. 172. ἄπολις libri. 

ἔσει] ἔσῃ libri. 

1411. ὄβριμον] ὄμβριμον 'T. 

1414. τόδ᾽ Scribendum τότ᾽ cum Is. Vossio. 

1416. μήλων] Verte, ovibus abundantibus in gregibus 'velle- 
ribus bene instructis. HEATH. 

1418. Θρῃκίων àguárov] In Aulide. ἀημάτων Canteri emen- 
datio est, τελημμάτων libri. 

1419. χρῆν Porsonus. χρή libri. 

1420. μιασμάτων] βιασμάτων Ven. 

1421. Post hunc versum nonnulla exciderunt. 

1425. γνώσει] γνώσῃ libri. 

1426. περίφρων, Superbus. Arrogans. Suppl. 754. περί- 
$poves δ᾽ ἄγαν ἀνιέρῳ μένει. Alias vero valet prudentissimus, 
ut seepe apud Homerum. BLOMF. 

1428. λίπος] A?zos Steph. Scribendum λίβος cum Casau- 
bono. ** λίβος Galenus exponit apud Hippocr. in Exeg. ézí- 
σταγμά τι τῶν ὀμμάτων éyxvpari(Opevor—ut sit λίβος idem quod 

36 


418 ANNOTATIONES 


λιβάς, gutta aut stilla." Foes. (Econ. Hippocr. p. 384. Choeph. 
446. ἑτοιμότερα γέλωτος ἀνέφερον A(85, lacrymas. BLOMF. 

ἐμπρέπειν Hermannus. ἐμπρέπει Canterus, εὐπρέπειαν vulgo. 
εὖ πρέπει 'T. 

1429. ἄτιτον] Znultum. | Sic correxi quod in Fl. 'T. ἀτίετον, 
vulgo autem ríeror scriptum est. 

1430. τύμματι Ys. Vossius. τύμμα libri. Choeph. 410. ἀντὶ δὲ 
πληγῆς φονίας φονίαν πληγὴν τινέτω. 

1431. ἀκούεις] Aptius esset ἄκουσον. 

1433. 'Epwóv] 'Eptwvóv libri. 

1434. épzareiv| Scribendum ἐμπατεῖ cum Fl. T. 

φόβου μέλαθρον] Musgravius citat Orph. A18. 76. ὄλβου---- 
δῶμα. Hunc versum contulit Elmsleius cum Eurip. Heracl. 
996. ὅπως δῃώσας καὶ karakreívas ἐμοὺς "Ex0poUs, τὸ λοιπὸν μὴ 
ξυνοικοίην φόβῳ. BLOMF. 

1435. ἐμῆς Porsonus. ἐμὰς libri. 

1438. γυναικὸς] Clytemmestre scilicet ; δεικτικῶς : vid. 
Monk. ad Alcest. 341. BLOMF. 

λυμαντήριος] Qui injuria afficit. Prometh. 1027. δεσμὰ Xv- 
μαντήρια. Choeph. 762. στείχω δ᾽ ἐπ᾽ ἄνδρα τῶνδε λυμαντήριον. 
Eustathius ad Il. A. p. 61, 12. a Porsono indicatus; ἰστέον δὲ 
ὅτι τοιοῦτοι λόγοι (de Chryseide sc.) τοῦ ᾿Αγαμέμνονος, παρὰ 
Τοῖς πλασματογράφοις τῶν ῥητόρων διδόασιν ἀφορμὰς κατηγορίας 
τῇ Κλυταιμνήστρᾳ, ἥτις, μοιχείας ἐγκαλουμένη, καλῶς ἂν ἐπι- 
μέμφοιτο τῷ βασιλεῖ, ὡς αὐτῆς οὕτω προτιθέντι τὴν αἰχμάλωτον. 
BLOMF. 

1439. Χρυσηΐδων] Pluralis numerus vim sententize auget, 
sive sarcasmus sit, seu laudatio. Longin. 7. ?. &. 23. ἀλλ᾽ ὅμως 
χυθεὶς eis rà πληθυντικὰ ὁ ἀριθμὸς συνεπλήθυνε καὶ τὰς ἀτυχίας" 
ὡς καὶ ἐκεῖνα πεπλεόνασται---Ἐξῆλθον "Ekropés τε καὶ Σαρπή- 
δονες, quem ZEschyli senarium esse suspicatur Valckenarius in 
Adoniaz. p. 413. C. Incert. Rhes. 866. οὐκ οἶδα τοὺς σοὺς, obs 
λέγειν, ᾿Οδυσσέας. Cf. Platon. Menex. a Longino laudatum 
l.c. Sic apud Latinos Horatius Catonibus atque Cethegis. 
Lucan. 1, 313. Marcellusque loquaa, et, nomina vana, Catones. 
ubi vid. Oudendorp. et Cicer. de Amic. 6. BLOMF. 

1441. καὶ κοινόλεκτρος τοῦδε, θεσφατηλόγος] Hic versus de- 
lendus videtur Bothio. 

1442. ναυτίλων] ναυτικῶν Casaubonus. 

1443. ἰσοτριβὴς Pauwius. ἱστοτρίβης libri. 


AD AGAMEMNONEM. 419 


1444. 1445. citat 'Tzetza ad Lycophr. 426. 

1444. κύκνου δίκην) Nota superstitio. Plato Pheed. p. 84 E. 
καὶ, ὡς ἔοικε, τῶν κύκνων δοκῶ φαυλότερος ὑμῖν εἶναι τὴν μαντικήν" 
oi, ἐπειδὰν αἴσθωνται ὅτι δεῖ αὐτοὺς ἀποθανεῖν, ᾷδοντες καὶ ἐν τῷ 
πρόσθεν χρόνῳ, τότε δὴ πλεῖστα καὶ μάλιστα (l κάλλιστα. cf. 
Porson. ad Phoeniss. 878.) ᾷδουσι, γεγηθότες ὅτι μέλλουσι παρὰ 
τὸν θεὸν ἀπιέναι, οὗπέρ εἰσι θεράποντες. Oppian. Cyneg. 2, 547. 
οὐκ ἄρα τοι μούνοισιν ἐν ὀρνίθεσσιν ἔασι Κύκνοι μαντιπόλοι, γόον 
ὥστατον ἀείδοντες.  Confert Fischer. Cicer. Ταβο. 1, 30. ubi 
vid. Davis. /Elian. H. A. 5, 34. Sic Ovid. Heroid. 7, 1. Sic, 
ubi füta vocant, udis abjectus in herbis, Ad vada M«andri 
concinit albus olor. e cycnorum cantu libellum conscripsit 
Jac. ''homasius. BLOMF. 

1446. Φιλήτωρ] .4matriv. ἐραστής. Hesych. Strabo ro. 
p. 484. de Cretensibus. τὸν μὲν ἐρώμενον καλοῦσι κλεινὸν, τὸν 
δ᾽ ἐραστὴν, φιλήτορα.  Absurde derivat scholiasta a φίλος et 
ἦτορ. BLOMF. φιλήτως ΕἸ. 

1447. παροψώνημα)] Opsonium clandestinum. Aristoph. Eccl. 
226. μοιχοὺς ἔχουσι» ἔνδον, ὥσπερ kal προτοῦ. Αὐτοῖς παροψω- 
νοῦσιν, ὥσπερ καὶ προτοῦ. ubi schol. ἀντὲ τοῦ λάθρα ὀψω- 
νοῦσι. Athen. 4. p. 171. B. παροψωνεῖν δ᾽ ἔφη Κρατῖνος 
ἐν Κλεοβουλίναις οὕτως. Locus intercidit. Apprime huc 
facit Aristoph. Dsdalo ap. Athen. 9. p. 368. C. πάσαις yv- 
ναιξὶν ἐξ ἑνός γε τοῦ τρόπου, “Ὥσπερ παροψὶς μοιχὸς ἐσκευασμέ- 
ros. Nempe παροψίς erat ferculum delicatum, quod preter 
solitos cibos apponebant; Gallice, entremets. Sotades ibid. 
παροψὶς εἶναι φαίνομαι τῷ Κρωβύλῳ, Τοῦτον μασᾶται, παρακα- 
τεσθίει δ᾽ ἐμέ. Juven. 3, 142. quam multa magnaque paropside 
canat? Eamdem vim exserit praepositio παρὰ in παρεμπολάω. 
Eurip. Med. 906. Haud male scholiasta, παροψώνημα. τὴν ἐκ 
περιουσίας τρυφήν. Clem. Alex. Strom. 6. p. 695. xai τῆς 'EA- 
ληνικῆς ἐφάπτεται φιλοσοφίας, ola τρωγάλιόν τι ἐπὶ τῷ δείπνῳ 
παροψώμενος. BLOMF. 

χλιδῆς] χλιδῇ Musgravius. 

1448—1454.— 1468— 1474. 

1455—1461 excidit antistrophus. 

1462—1467 —1475—1480. 

1481—1504— 1505—152g. 

1530—1536— 1560— 1566. 

1537 —1550- excidit antistrophus. 

462 


490 ANNOTATIONES 
1551—1559 —1567—1576. 


1448. 1449. et antistrophici in unum versum conjungendi. 

14,50. ἀεὶ Porsonus. αἰεὶ libri. 

1452. kai] V. ad v. 1472. 

1454. βίον delet Butlerus: sed probabilius est aliquid exci- 
disse ex versu antistrophico. 

1455—1461. His versibus Hermannus respondere credidit 
V. 1537—15,50. quem ego olim secutus quattuor versuum de- 
fectum post v. 1458. indicavi. Nunc mihi parum probabile 
videtur hanc unam antistrophum tam longo intervallo. ab 
stropha sua separatam fuisse, quum reliquze strophze et anti- 
strophi justo ac legitimo ordine sese excipiant Quamobrem 
recte Blomfieldum judicasse censeo versuum 1455— 1461. 
versus antistrophicos post v. 1474. excidisse. 

1455. Alterum ἰὼ addendum esse vidit Blomfieldus. 

παράνους Hermannus.  Legebatur παρανόμους. 

1458. νῦν δὲ τελείαν] Post hac verba plura excidisse mani- 
festum est. Quot versus perierint definiri nequit quum anti- 
strophus exciderit. 

14.59. ἐπηνθίσω] ἀπηνθίσω Casaubonus. 

αἷμ} 9r αἷμ libr. δ ejecit Wellauerus, recte, nisi post 
ἐπηνθίσω plura exciderunt. 

1461. ἐρίδματος explicari potest a contentione «edificata, 1. e. 
rixa rixam parit: sed malim legere cum Scaligero ἐριδμαντός, 
ab ἐριδμαίνω, irrito. Homer. Il. II. 259. BLOMF. 

οἶζύς Porsonus. ὀϊζύς vulgo. 

1464. ἐκτρέψῃς] ἐκτρέχῃς ΕἸ. 

1466. ὀλέσασ᾽] ὄλεσαν Fl. 

1467. ἀξύστατον ἄλγος] Dolorem qui haud, facile sisti potest, 
insanabile malum. SCH. 

1468. ἐμπίτνεις Canterus. ἐμπίπτεις libn. 

διφυίοισι Hermannus. διφυεῖσι libri. δεκάφυια dixit Callima- 
chus fr. 142. ap. Etym. M. p. 254, 14. 

1469. 'Τανταλίδαισιν rectius de Atreo et ''hyesta, quam de 
Agamemnone et Menelao accipias. Semper enim choro obver- 
santur illorum piacula, quze etiam in posteris puniuntur. SCH. 
Τανταλίδεσιν Fl. 

1470. T addidit Hermannus. 

κράτος τ᾽ ἰσόψυχον] Locum sic vertit Butlerus; par robur 
jam per feminas (Helenam scil. et Clyteemnestram) quo mihi 


AD AGAMEMNONEM. 421 


cor angitur exerces. ut sit comparatio malorum quze Atreo et 
"T hyestze illata sunt, cum iis que per Helenam et Clytzemnes- 
tram Menelao et Agamemnoni contigerunt. BLOMF. 

1471. καρδιόδηκτον Abreschius. καρδίᾳ δηκτὸν libri. 

1472. ἐπὶ δὲ σώματος] Nempe Agamemnonis cadaver, cum 
v. 1404. pronuntiaretur, in scenam illatum erat, super quo 
Clyteemnestra stabat exsultans. Itaque concinnius est σταθεῖσ᾽ 
legere. Super cadavere autem illa instar infesti corvi stans 
prater füs, etiam hymnum se cantaturam ob cedem, gloriatur. 
Succurrit nimirum choro illud Clyteemnestree dictum: v. 1393. 

"Qs ὧδ᾽ ἐχόντων, πρέσβος ᾿Αργείων τόδε, 

χαίροιτ᾽ ἂν, εἰ χαίροιτ᾽, ἐγὼ δ᾽ ἐπεύχομαι. 
Egregie autem scelestissima mulier comparatur cum corvis ; 
hi enim sepe dum cadaveribus pascuntur, alis clangunt, et 
rauca voce crocitant. SCH. 

δίκαν μοι κόρακος] Inutile nec satis apte collocatum .est μοι. 
Quod si deleatur, in versu strophico 1452. «al ejiciendum erit. 

1473. σταθεῖσ᾽ Schuetzius. Legebatur σταθείς. 

ἐκνόμως] évrouos Fl. Ven. 

1474. Ante ἐπεύχεται vel post hoe verbum dus syllabae 
exciderunt. δόμοις conjecit Butlerus, φόνῳ Schuetzius. 

Post hunc versum desideratur antistrophus versuum 1455— 
1461. 

1476. τριπάχυιον Si verum est τριπάχνυιον, repetendum est a 
παχύς. Sed nescio an legendum τριπάλαιον, qui ab abavo fa- 
milize adhzesit. Phrynich. App. Soph. p. 64. τριπάλαια: τὰ πάνυ 
παλαιά. BLOMF. 

1477. γέννας] γέννης Fl. Scribendum γέννης. 

1479. νείρει] νείρῃ Casaubonus, recte, nisi quod νείρᾳ scribere 
debebat, de quo monuit Wellauerus. Sensum totius loci recte 
explicuit Schuetzius ** Nunc tandem correaisti oris senten- 
tiam, rectius quam antea locutus es, hujus gentis genium 
(nempe ἀλάστορα, s. malum genium) 2ncusando. Eo enim 
auctore fit ut sanguinem lambendi dira libido in visceribus 
eorum qui ex hac gente orti sunt, s. posterorum "Tantali 
alatur, ita ut priusquam antiquus dolor cessaverit, novus 
cruor manet." 

1481. ἦ μέγαν οἴκοις τοῖσδε] Versus interpolatus. Metrum 
fuit dactylicum -^ v o ^ o o —. 


492 ANNOTA'TIONES 


1483. 1484. iterumque 1485. 1486. in unum versum conjun- 
gendi, pariterque in antistropho 1507. 1508. et 1509. 1510. 

1485. ἰὼ, ἰὴ διαὶ] Scribendum ἰὴ ἰὴ, διαὶ---. 

1489. 1513. Alterum ἰὼ om. Fl. Ven. 

1401. 1493. et 1515. 1517. τί mor üp εἴπω---ἐκπνείων 'l. 
Vid. ad v. 789. 

1493. ἀσεβεῖ] εὐσεβεῖ ΕἸ. 

βίον ἐκπνέων) Eurip. Helen. 141. σφαγαῖς ἀδελφῆς οὕνεκ᾽ 
ἐκπνεῦσαι βίον. BLOMF. ἐκπνέων disyllabum est pronun- 
ciandum, nisi ἐκπνῶν scribere placeat, ut δέῃ in δῇ, κέηται in 
κῆται eontractum scribitur. 

1494. ἀνελεύθερον] ἀνελεύθερα 'T. cum gl. ἀνελευθέρως, δου- 
λικῶς. 

1498. μηδ᾽ ἐπιλεχθῇς] Ne memores. 

1504. τέλεον veapois| Agamemnonem 'Thyestz filis. ve- 
pois 'T. 

1507. πῶ πῶ] Scribendum πῶς πῶς, ut in margine Askewii 
correctum est. πῶ pro πόθεν Sophronem dixisse scimus: quod 
ab /Eschylo non magis dici potuit quam πεῖ pro ποῦ. πῶ mà 
7à repugnante metro legebatur Prometh. 576. 

δὲ om. T. 

πατρόθεν δὲ---παρέξει] Fieri tamen potuit, ut demon aliquis 
paternorum scelerum vindez te adjwcerit.  Mutuis autem con- 
sanguineorum cruentis cadibus ater, h. e. horribilis, Mars 
adigitur ad cedem ezde ulciscendam ; donec eo processerit, 
ut vel illà puerorum epuloni T'hyeste terroris frigus incutiat. 
—-—Ceterum recte Heathius intellexit in verbis ὅποι xal zpofaí- 
vov chorum quasi vatem Orestis matricidium przsagire. — Gra- 
vis inest sensus, vindictam hane adeo horribilem esse, ut ipsius 
'hyeste, qui eam optare deberet, animum horrore esset per- 
strictura. In edd. legitur πάχνα kovpofópo παρέξει, e quibus 
eum sensus elici nequeat, Stanl. emend. πάχναν xovpofópor 
παρέξει, hac interpretatione usus: ubi etiam progressus, sa- 
niem nativoram prabebit. Mehus vero Heathius, quem secuti 
sumus, πάχναν kovpoBópo παρέξει, etsi ille perperam κουροβόρῳ 
de 'Thyeste accipit, quod verius de Atreo intelligitur. ΟἿ, 
v. 1502. SCH. Non ferri potest πάχναν κουροβόρῳ, sed aut 
πάχναν κουροβόρον cum Aurato, aut πάχνᾳ xovpofópo cum 
Hermanno scribendum : de quo emendatis demum verbis an- 


AD AGAMEMNONEM. 4299 


tecedentibus judieari poterit, quorum vitium Schuetzius ne 
animadvertit quidem. 

1511. προβαίνων Canterus. προσβαίνων libri. 

1512. máxva] πάχνη, Hos concretus, sanguinis sc. Hesych. 
Πάχνη. ἡ ψυχρότης, ἀπὸ τοῦ πήσσειν. ἢ λεπτὴ χιών, ἢ παχεῖα 
δρόσος, ἢ τὸ πηγνύμενον ὕδωρ ὑπὸ ψύχους. ubi vid. interpp. 
BLOMF. 

κουροβόρος, Nativorus. Choeph. 1066. παιδοβόροι μὲν πρῶτον 
ὑπῆρξαν μόχθοι τάλανές τε Θυέστου. BLOMF. 

1521.1522. οὔτ᾽ (οὐκ Schuetzius) ἀνελεύθερον οἶμαι θάνατον 
τῷδε γενέσθαι] Jejunum hoc interpolatoris additamentum de- 
lendum esse vidit Seidlerus de vers. dochm. p. 408. 

1523. ἄτην 'T. ἄταν vulgo. — 

1525. ἔρνος) SSurculus. Vid. Eumen. 657. Sophocl. CEd. 
Col. 1168. à φίλτατ᾽ ἔρνη. A. τῷ τεκόντι πᾶν φίλον. Eurip. 
Phoen. 198. χρυσεοβόστρυχον ὦ Διὸς ἔρνος. 'Troad. 761i. ὦ 
Τυνδάρειον ἔρνος. Pindar. Isthm. 4, 76. παγκρατίου στεφάνωμ᾽ 
ἐπάξιον ἔρνεϊ Τελεσιάδα. Homerum secuti sunt, qui dixit ὄζος 
"Apgos. Mox ἀερθέν est eductum ; ex Homerico, ὁ δ᾽ ἀνέδραμεν 
ἔρνεϊ Ficos. BLOMF. 

1526. πολυκλαύτην Porsonus ad Eurip. Med. 822.  Lege- 
batur πολύκλαυτόν τ᾽. 

ἸΙφιγενείαν} Scribebatur ᾿Ιφιγένειαν. | Correxi accentum, de 
quo dixi ad Aristoph. fragm. p. 536. 

1527. ἄξια δράσας ἄξια πάσχων (i. e. ἄξια ἀξίων δραμάτων 
πάσχων) Hermannus. Legebatur ἀνάξια δράσας ἄξια πάσχων. 

1530. φροντίδων] Scribendum φροντίδος ex Fl. Ven. 

1531. εὐπάλαμον Porsonus. εὐπάλαμνον libri. 

1534. yr'akàs Blomfieldus. ψεκὰς libri. 

1535. δίκην Auratus. δίκη vulgo. δίκᾳ T. 

θηγάνει Hermannus. | Legebatur θήγει. 

1536. θηγάναισι Pauwius. θηγάναις libri. 

1537. εἴθε μ᾽ ἐδέξω----ἐπιδεῖν T. 

1540. Opoíras Fl. Ven. δροίτας νῦν 'T. Steph. ex conjectura 
'Triclini. V. ad v. 789. 

1542. τόδ᾽] τάδ᾽ Blomfieldus. 

τλήσει] τλήσῃ libri. 

1544. αὑτῆς] αὐτῆς 'T. 

1547. ἐπιτύμβιος αἷνος] Scribendum ἐπιτύμβιον αἷνον cum 
Is. Vossio. 


424 ANNOTA'TIONES 


1549. σὺν] Recte ξὺν Porsonus. 

δάκρυσιν Porsonus. δακρύοιν vulgo. Probabilius est δακρύοις, 
quod posuit 'T. 

1550. ἀληθείᾳ! Huic metro aptior videtur Dorica forma 
ἀλαθείᾳ. 

1551. οὔ σε] Recte οὐ σὲ Blomfieldus. οὔτε 'T. 

Post 1554. exciderunt versus duo. 

1555. Ἰφιγένειά νιν Stanleius. Ἰφιγένειαν ἵν᾽ libri. 

1558. πόρθμευμα, T'ranscectio. (Cicer. 'T'usc. 1, 5. trans- 
vectio Acherontis.) . ** Descriptio Acherontis, habita simul 
nominis ratione, quod significare volunt i. q. ó rà ἄχεα ῥέων. 
Cf. Etym. M. in hac voce, et Eustath. ad Il. p. 157. Apollo- 
dorus in fragm. ap. Stob. (p. 1047. ed. Heyn.) ἐκ τῶν yàp τοι- 
οὕτων ὁρμώμενοι πιθανῶν, καὶ τοὺς ἐν Albov νομιζομένους ποτα- 
μοὺς κατωνομάκασιν. ᾿Αχέροντα μὲν διὰ τὰ ἄχη, ὡς καὶ Μελανιπ- 
πίδης ἐν Περσεφόνῃ: Καλεῖται δ᾽ ἐν κόλποισι γαίας ἀχέεσσι προρ- 
ρέων ᾿Αχέρων. ἔτι καὶ Λικύμνιός φησι Μυρίαις παγαῖς δακρύων 
ἀχέων τε βρύει. καὶ πάλιν, ᾿Αχέρων ἄχεα πορθμεύει. βροτοῖσιν." 
Scuurz. Mirum est neque Heynium neque Schutzium Valck- 
enzrii correctionem memorasse, reponentis in Diatrib. Eurip. 
p.17. C. καὶ Εὐριπίδης Λικυμνίῳ φησί. Cornutus de N. D. 
p. 234. ὁ δὲ ᾿Αχέρων ἀπὸ τῶν γινομένων ἐν rois τετελευτηκόσιν 
ἀχέων προσήχθη, kai ἣ ᾿Αχερουσία λίμνη. Corrige προήχθη. 
BLOMF. 

1559. χεῖρε Porsonus. χεῖρα libri. 

φιλήσει Abreschius. φιλήσῃ libri. 

1562. φέρει φέροντ᾽] Afferunt afferentes: ignominize afferunt 
novas ignominias, quae denuo novas allaturze sunt. Subjeetum 
est ὀνείδη. KLAUSEN. 

1563. χρόνῳ] Scribendum θρόνῳ cum Schuetzio. 

1564. παθεῖν τὸν &p£avra] Sic Choeph. 311. δράσαντι παθεῖν, 
τριγέρων μῦθος τάδε φωνεῖ. S'TANL. 

θέσμιος, Lege prascriptus. Hesych. Θέσμιον. δίκαιον. | Quis 
enim progeniem ab imprecationibus ortam, et lege divina pr«- 
scriptam, fümilia eliminet ? i. e. calamitates. Myrtili ezedes 
erat zpórapxos ἄτη (1192.) postea vero ex '"T'hyeste diris cala- 
mitates domibus Atridarum adhzesere. BLOMF. 

1565. àpaiov Hermannus. ῥᾷον libri. 

1566. προσάψαι] Scribendum πρὸς árg cum Blomfieldo. 

Post hunc versum desideratur antistrophus versuum 1537— 


AD AGAMEMNONEM, 4925 


1550. Lacunam repetendis illis ipsis versibus explendam esse 
vidit Burneius. 

1568. χρησμόν) Scribendum χρησμός cum Casaubono.. χρησ- 
μόν qui servare volent, ἐνέβης scribere debebunt, quod conjecit 
Canterus. d 

1569. Πλεισθενιδᾶν 'T. | Scribendum Πλεισθενιδῶν. 

1570. θεμένη Fl. θεμένα vulgo. 6euéva T. 

1571. δύστλητα] δύσπλητα Fl. Post ὄνθ᾽ comma ponatur. 

1573. τρίβειν---αὐθένταισι om. T. 

κτεάνων τε] κτεάνων δὲ Is. Vossius. 

1575. κἀλληλοφόνους Canterus. δ᾽ ἀλληλοφόνους libri. 

1579. ἄγη Auratus. ἄχη libri. 

1580. ᾿Ερινύων) "Epwvócev libn. 

1582. χερὸς] χειρὸς T. 

1585. αὑτοῦ] αὐτοῦ libri. 

δ᾽ Elmsleius ad Eurip. Med. 940. p. 226. Scribebatur τ΄. 

ἀμφίλεκτος àv κράτει] Aliter atque alii poeta 'Thyestis Atrei- 
que fabulam informat. Fingit enim dissensum inter utrumque 
fratrem de imperio, quemadmodum inter Eteoclem et Polyni- 
cem fuisse, deinde 'Thyestem ab Atreo in exsilium actum, 
paulo post rediisse et salutis causa ad aram confugisse. 'lum 
Atreum eum horrendis illis et sceleratis epulis excepisse. — Ve- 
rum serior fabula, quam Seneca quoque in 'Thyeste sequitur, 
Atreum ac 'Thyestem alternis annis regnandi vices pepigisse 
tradit. 'Thyestem vero ab Aérope fratris uxore, quam in 
adulterium pellexerit, adjutam, aurei velleris arietem. cujus 
possessori regnum fatis destinatum erat, abstulisse, tum in 
exilium abiisse, paulo post ab Atreo per speciem reconciliatze 
voluntatis revocatum. SCH. 

1587. ἑστίας] ἑστίαν Auratus. 

1588. εὕρετ᾽] Scribendum ηὕρετ᾽. ἤρετ᾽ Auratus. 

1589. Post πέδον punctum ponatur. 

1590. αὐτοῦ’ ξένια] Recte Hermannus ἀστοξένια correxit. 

1592. κρεουργὸν ἦμαρ] Dies quo celebratur visceratio. Post 
sacrificia facta, populo carnium distributio fiebat, recentioribus : 
dicta κρεοδαισία, κρεοδοσία, κρεανομία. Sed hic ceperim simpli- 
cius pro die festo, in quo comoivis carnes adponebantur. Odyss. 
O. 140. πὰρ δὲ Βοηθοΐδης κρέα δαίετο, καὶ νέμε μοίρας. Est au- 
tem κρεουργός lanius. BLOMF. 

1593. παιδείων Fl. 'T. παιδίων vulgo. 


3H 


496 ANNOTA'TIONES 


1594. rà μὲν ποδήρη] Partes que ad extremos pedes site 
sunt. BLOMF. . 

krévas] κτένες digiti dicuntur, quia inter se certis intervallis 
distinguuntur, sicut peetinis denticuli. Schol. κτένας. τὰς δια- 
στάσεις τῶν δακτύλων. Hesych. Krévas. τοὺς τῶν χειρῶν καρποὺς 
καὶ τῶν ποδῶν. BLOMF. 

1595. ἄνωθεν----καθήμενος] Superius accumbens Atreus, h. e. 
ad superiorem partem mense, qui locus erat convivatoris. 
S'ummum s. in summo accumbere dicit Plautus. BOTH. 

ἀνδρακὰς] κατ᾽ ἄνδρα ἕνα ἕκαστον, Hesych. Odyss. N. 13. ἀλλ᾽ 
ἄγε ἔοι δῶμεν τρίποδα μέγαν ἠὲ λέβητα ᾿Ανδρακάς. Apollonius 
hanc vocem ait esse τῶν ἅπαξ εἰρημένων. Alu substanti- 
vum esse crediderunt, ἀνδρακὰς, ἀνδρακάδος. Hesych. oi δὲ 
μερίδες, μοῖραι.  Nicand. 'Ther. 642. τῶν μὲν ἀπ ἀνδρακάδα 
προταμὼν ἰσήρεα χραισμεῖν. Suidas. ᾿Ανδρακάς. τὸ κατὰ ἄνδρα. 
χωρίς. Κρατῖνος ἐν Βουκόλοις. τὸ ἶσον καὶ ἀντικείμενον καλεῖ 
Θουκυδίδης. ἢ ἀνδρακάς" κατὰ δέκα ἄνδρας. Eadem fere habet 
Lex. Seguier. p. 394. Sed casu quodam satis mirabili ΘΟ 588 
sunt glossz diversissimse : nam voces τὸ ἶσον kal ἀντικείμενον 
καλεῖ Θουκυδίδης, vix dubito quin ad interpretamentum τοῦ 
ἀντίπαλον pertineant, qua voce in isto sensu ssepissime utitur 
"Thucydides. Schol. ad 1, 3. 'AvrízaXov. καὶ τὸ ἶσον καὶ τὸ πο- 
λέμιον. ἀντίκειται yàp τῷ Ἕλληνι ὁ βάρβαρος. ubi vide Wasse. 
BLOMF. 

1596. καθήμενος. ἄσημα] Emendandum καθήμενος ἄσημ᾽" 
ὁ 9—. 

1597. βορὰν ἄσωτον---γένει] Victum qui generis salutem 
omnem pessum dedit. BLOMF. 

1599. àumizrei—é6pÀv Stanleius. àv, πίπτει----ἐρῶν libn. 

1601. λάκτισμα δείπνου pertinet ad contemtam et violatam 
immani crimine convivii sanctitatem. Sic Lycophron de Paride 
jus hospitii violante v. 137. 


ἔτλης θεῶν ἀλοιτὸς ἐκβῆναι δίκην 
λάξας τράπεζαν. SCH. 


τιθεὶς ἀρᾷ] σιθεὶς ἐρᾷ Ven. 

1602. ὀλέσθαι Porsonus. ὀλέσθη libri. 

1605. δέκ᾽] Hujus numeri magnitudinem miratur Emperius 
in Zimmermanni Diario a. 1835. p. 635. Nam ab aliis scri- 
ptoribus duos tresve "T'hyestze filios tribui, non tredecim. 


AD AGAMEMNONEM. 49 . 


1606. συνεξελαύνει] Recte ξυνεξελαύνει Porsonus, et ξυνάψας 
v. 160g. 

1611. ἰδόντα] ἰδόντι 'T, recte fortasse. 

1612. ὑβρίζειν ἐν κακοῖσιν οὐ σέβω] Soph. Aj. 1107. οὐδ᾽ αὖ 
τοιαύτην γλῶσσαν ἐν κακοῖς φιλῶ. 1140. Ὃς ἐν κακοῖς ὕβριζε 
τοῖσι τῶν πέλας. BLOMF. 

1613. τόνδε φὴς Pauwius. τόνδ᾽ ἔφης vulgo. 

1614. ἔποικτον] Lectio suspecta. ἄξιον οἴκτου gl. in 'T. ἐπακ- 
τὸν Musgravius. 

1616. δημορριφεῖς λευσίμους ἀράς] Ewsecrationes populi cum 
lapidatione edite. ^ Frequens est apud veteres scriptores lapi- 
dationis mentio, quo genere supplicii utebatur populus, quum 
subita indignatione commotus esset, quia scilicet lapides ad 
manum et preessto cuique jacebant. Homer. Il. T. 56. ἀλλὰ 
μάλα Τρῶες δειδήμονες" ἦ τέ κεν ἤδη Adivor ἕσσο χιτῶνα, κακῶν 
ἕνεχ᾽ ὅσσα FéFopyas. i. e. si furor popularis metu mon fuisset 
restinctus, jampridem lapidatus esses. Eurip. Ion. 1240. θανά- 
του λεύσιμον ἄταν ἀποφυγοῦσα. Confer ibid. 726. De Cyrsilo, 
lapidibus obruto, ob consilium Atheniensibus datum Medis 
cedendi, vid. Demosta. de Coron. ὃ. 6o. (Valckenzr. ad He- 
rodot. 9, 5.) Noster 'Theb. 183. λευστῆρα δήμου δ᾽ οὔ τι μὴ 
φύγῃ μόρον. D. Luc. 20, 6. πᾶς ὁ λαὸς καταλιθάσει ἡμᾶς. Cf. 
Eurip. Orest. 50. 436. θανεῖν ὑπ᾽ ἀστῶν λευσίμῳ πετρώματι. 
Vid. JE. Porti Lex. Ion. v. Καταλεύειν. BLOMF. 

1618. κρατούντων τῶν ἐπὶ ζυγῷ δορός] Miror inquit ZEgisthus, 
te, qui inferiori remo assideas talia tam licentiose adversus eos 
vociferari qui in transtro sedentes rerum potiuntur. Meta- 
phoram sumsit a tripliei remigum ordine. Vilioris ordinis 
homines, plebeios, eum θαλαμίταις, qui infimi remigabant, ἐν 
θαλάμαις ; optimates autem s. principes cum (vyírais, qui illis 
quidem superiores in medio ordine s. ἐν ζυγοῖς remigabant, 
comparat. κρατούντων δορὸς vel qui hasta h. e. potestate bellica, 
armis potiuntur, vel qui navem regunt,ita ut δορὸς pro nave 
dictum sit, quod Stanleio placet. Prius tamen nobis magis 
probatur. SCH. 

1619. γνώσει] γνώσῃ libri. 

1620. εἰρημένον] προσταγὲν αὐτῷ gl. in T. 

1621. δεσμὸς] δεσμὸν Fl. Ven. 

1624. πταίσας Porsonus. Legebatur πήσας. παΐσας scholiasta 
Pindari Pyth. 2, 173. 

3u2 


498 ANNOTATIONES 


1625. γύναι) Clytzemnestra. 

τοῦδ᾽ ἥκοντος Stanleius. τοὺς ἥκοντας libri. 

1631. ἠπίοις] Lectio vitiosa. Non male Jacobsius νηπίοις. 
ἠπίους Pauwius. 

1632. ἄξει] ἄξῃ libri, et ἔσῃ 1633. 

τῷδ᾽ ἐβούλευσας] τῷδε βουλεύσας Fl. 

1639. πειθάνορα] Obedientem homini. proprie de equo dic- 
tum. Locum non intellexit scholiasta. BLOMF. 

1640. βαρείαις] Subaudi ζεύγλαις, e verbo ζεύξω, repetendum. 
Prometh. 471. küfevfa πρῶτος ἐν ζυγοῖσι κνώδαλα: Ζεύγλαισι 
δουλεύοντα. BLOMF. 

μοι Pauwius. μὴ libri. 

σειραφόρον Fl. 'T. et Pollux 7, 23. σειρασφόρον vulgo. 

1641. κριθῶντα] κριθιῶντα vitiose apud Pollucem. 

' δ] ἀλλὰ Fl. 

δυσφιλεῖ σκότῳ Scaliger. δυσφιλὴς κότῳ libri. Recte δυσφι- 
λὴς σκότῳ Pearsonus. 

1644. νιν Heathius. σὺν hbri. 

1649. δοκεῖ] δοκεῖς Auratus. 

γνώσει) γνώσῃ libr. 

1650. Lacunam post hunc versum indicavit Hermannus. 

1652. μὴν κἀγὼ Porsonus. κἀγὼ μὴν libn. 

1653. αἱρούμεθα Canterus. ἐρούμεθα libri. 

1655. θέρος Schuetzius. ó ἔρως libri. Eurip. Inon. fr. t3. 
ἔπειτ᾽ ἀμᾶσθε τῶνδε δύστηνον θέρος. Bacch. 1314. ἐξήμησα κάλ- 
λιστον θέρος. /Esch. Pers. 827. ὅθεν πάγκλαυτον ἐξαμᾷ θέρος. 
BLOMF. 

1656. ὑπάρχει Scaliger. ὕπαρχε libri. 

μηδὲν] μηκέθ᾽ Stanleius. μηδ᾽ ἔθ᾽ Blomfieldus. 

αἱματώμεθα Stanleius. ἡματώμεθα libri. 

1657. στείχεθ᾽ οἱ γέροντες ἤδη. πρὸς---- Porsonus. στείχετε δ᾽ οἱ 
γέροντες mpós— libri. στείχετ᾽ ἤδη δ᾽ οἱ γέροντες Blomfieldus. 

πεπρωμένους τούσδε libri. τούσδε delevit. Stanleius. Non 
persanatus a critieis hic versus est. 

1658. πρὶν παθεῖν ép£avra (&p£avres Fl.). καιρὸν χρῆν] Lectio 
vitiosa. πρὶν παθεῖν ἔρξαντ᾽ ükawa xpijv— Hermannus. πρὶν 
παθεῖν épfavras αἴρειν xpiv—  Blomfieldus, collato Eurip. 
Electr. 942. 7j μὲν yàp ἀεὶ παραμένουσ᾽ αἴρει κακά. 

1659. εἰ δέ τοι (τῳ Auratus) μόχθων γένοιτο, τῶνδ᾽ ἅλις y 
ἐχοίμεθ ἄν] Versus corruptus, ** εἰ δέ τις μόχθων δέοιτο Schutz. 


AD AGAMEMNONEM. 429 


δέοιτο etiam Stanleius conjecerat, et sic, vel μέλοιτο, Voss." 
BLOMF. 

1660. χολῇ] χηλῇ ΕἸ. T. quod praefert Ahrensius p. 7. col- 
lato Pers. 507. à δυσπόνητε δαῖμον, ὡς ἄγαν βαρὺς ποδοῖν ἐνήλ- 
λου παντὶ Περσικῷ γένει. 

1662. τούσδε μοι] Scribendum τούσδ᾽ ἐμοὶ cum Stanleio. 

ἀπανθίσαι] ἀκοντίσαι Wakefieldus. 

1663. δαίμονος Casaubonus. δαίμονας libri. 

1664. ἁμαρτεῖν, τὸν Casaubonus. ἁμαρτῆτον libri. 

τὸν κρατοῦντα * * *| Lacunam additis verbis δ᾽ ὑβρίσαι ex- 
plet Blomfieldus. 

1665. προσσαίνειν] mpocaívew Fl. Steph. 

1666. Hunc versum Clytzemnestrze tribuit ΕἸ. 

ἐν ὑστέραισιν ἡμέραις] Postmodo. Angl. some future day. 
Sophocles dixit ἐν ὑστέρῳ χρόνῳ (Βα. Col. 641.  Rarior est 
apud scriptores Atticos hic usus τῶν ἡμερῶν in plurali numero, 
Hellenistis notissimus. Dixit tamen 'Thucydides 7, 33. περὶ 
τὰς αὐτὰς ἡμέρας, sicut D. Lucas 2, 1. ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις. 
Pindar. Ol. 1, 52. ἁμέραι δ᾽ ἐπίλοιποι μάρτυρες σοφώτατοι. He- 
rodot. 8, 15. ταῖς αὐταῖς ἡμέραις. Xenoph. Anab.1, 7,14. ἐν 
ταύταις ταῖς ἡμέραις. ut apud. Latinos Liv. 23, 30. iisdem ferme 
diebus. BLOMF. 

1668. ἐλπίδας ovrovpévovs] Eurip. Phoen. 407. ai δ᾽ ἐλπίδες 
βόσκουσι φυγάδας, ὡς λόγος. Sophocl. Ant. 1262. ἐλπίσιν δὲ 
βόσκομαι. Eurip. Bacch. 617. ἐλπίσιν δ᾽ ἐβόσκετο. BLOMF. 

1671. θαρσῶν Porsonus. θαρρῶν libri. 

ὥστε Stanleius. ὥσπερ libn. 

1672.1673. ἐγὼ et καλῶς in libris omissa Canterus et Hea- 
thius suppleverunt ex annotatione Greca, qua in margine 
Steph. legitur, ἐγὼ, φησὶ, καὶ σὺ κρατοῦντες τῶνδε τῶν δωμάτων 
διαθησόμεθα τὰ καθ᾽ αὑτοὺς καλῶς. Quse non sufficere ad locum 
hunc redintegrandum animadvertit Musgravius, qui conjecit, 
τῶνδ᾽ ὕλαγμα᾽ πάντ᾽ éyó—. et ματαίων haud dubie in. μάταιον 
mutari voluit, de quo tacet Blomfieldus. 


CHOEPEH O R X*. 
— Br 


Argumentum. 


ÀGAMEMNONE czso filius ejus Orestes una cum Pylade 
Argos reversus unum coms cincinnum Inacho fluvio, gratias 
pro nutritione relaturus, alterum in patris tumulo luctus et 
honoris causa sacrat. Eundem ad tumulum convenit Electra 
cum ancillis, quibus Clytsemnestra, infausto somnio exterrita, 
hoc negotii dederat, ut sepulcrum regis manes ejus placaturze 
inferiis honorarent. Quse, secedentibus interim Oreste et Py- 
lade, male Clyteemnestree /Egisthoque precantur; quibus pre- 
cibus inferiisque absolutis Electra e cincinni in tumulo depositi 
vestigiorumque forma Orestem hic affuisse auguratur. Accedit 
igitur frater, magnoque cum gaudio cognitus una cum sorore 
et choro diram Agamemnonis necem deplorat, ejusque ulcis- 
cends consilium exponit. Sumto nimirum viatoris e Phocide 
Dauliensis habitu, accedit ad regiam, narratque sibi a Strophio 
Phocensi mandatum esse, ut Orestis mortem parentibus nun- 
tiaret. Jam a Clytaemnestra benigne acceptus in :edesque in- 
tromissus, primum ZEgisthum (quem Clytsmnestra arcessi 
jusserat) in sedibus, deinde ipsam quoque Clytemnestram, 
frustra ejus pietatem ac misericordiam implorantem, necat. 
Ac primum quidem hoc facinore letus ac ferox, paullo post 
maternis furiis agitatus, ac de statu mentis dejectus, Delphos 
profugit, in Apollinis tutelam se traditurus, ab eoque parri- 


2 Scribendum potius Choephoree, quia sic Latini efferebant Grzecarum fabularum 
titulos in o: desinentes. Exemplo sit 44delphe Terenti apud Donat. Pref. in 
Terent. Adelphos p. 2. ed. Zeune. Canephoros dixit Cicero Verr. 6, 8. unde 
manifesto scribendum in c. 3. Canephore pro Canephore: vid. Facciolati Lex. 
in voce. BLOMF.  Clerumene apud Plautum Casine Prolog. 31. 


ANNOTATIONES AD CHOEPHORAS. 481 


cidii crimine ac pcena se liberatum iri sperans. SCH. De 
tempore hujus fabule dictum in Prolegomenis ad Agamem- 
nonem. 


1. Quinque primos versus, quibus carebant libri, tam scripti 
quam impressi, supplevit Canterus ex Aristoph. Ran. 1157, 8, 
9. 1203, 4. Primum versum ita interpretatur Aristophanes, 
sub ZEschyli persona; τὸν ᾿Εριούνιον, Ερμῆν χθόνιον προσεῖπε, 
κἀδήλου λέγων, Ord] πατρῷον τοῦτο κέκτηται γέρας. ubi schol. 
ἤτοι τοῦ ἐμοῦ πατρὸς ᾿Ορέστης φησὶν, ἢ τὰ καθ᾽ d0ov λέγει πατρῷα 
κράτη τοῦ Ἕ;ρμοῦ: καθ᾽ ὃ καὶ χθόνιος ó Ἑρμῆς, ὃ ἐκ πατρὸς ἔχων 
τὰς ἐν τῷ κόσμῳ βασιλείας ἐπιτηρεῖν. BLOMF. 

Ἕρμῇ] ἙἭ μῆς χθόνιος invocatur, et postea ab Electra, utpote 
cui mortui cure erant. Idem et zojpzaíos. Sophocl. Aj. 831. 
καλῷ θ᾽ ἅμα ἸΤομπαῖον “Ἑρμῆν χθόνιον, εὖ με κοιμίσαι. S'TANL. 

3. Aristophanes ibid. Euripidis personam sustinens, Ais 
ταὐτὸν ἡμῖν εἶπεν ὃ σοφὸς Αἰσχύλος---Ἤκω δὲ ταὐτόν ἐστι τῷ 
κατέρχομαι. cui respondet /Eschylus, ᾿Ελθεῖν μὲν ἐς γῆν ἔσθ᾽, 
ὅτῳ μετῇ πάτρας" Χωρὶς γὰρ ἄλλης ξυμφορᾶς ἐλήλυθε. Φεύγων δ᾽ 
ἀνὴρ ἥκει τε καὶ κατέρχεται. BLOMF. 

eis] Scrib. ἐς. 

. 4. τῷδε] τάδε vel τάδε ye Aristophanis libri deteriores. 

5. κλύειν, ἀκοῦσαι) Aristophanes ibid. EY. τοῦθ᾽ ἕτερον αὖθις 
λέγει, Κλύειν ἀκοῦσαι, ταὐτὸν ὃν σαφέστατα. ΔΙΟ. Τεθνηκόσιν 
γὰρ ἔλεγεν, ὦ μοχθηρὲ σύ, Οἷς οὐδὲ τρὶς λέγοντες ἐξικνούμεθα. 

6. 7. Hos versus supplevit Stanleius ex scholiasta Pindari 
ad Pyth. 4, 145. καὶ παρ᾽ Αἰσχύλῳ, πλόκαμον 'lráxo θρεπτήριον, 
Τὸν δεύτερον δὲ τόνδε πενθητήριον, ᾿Ορέστης φησὶ τῷ ᾿Αγαμέμ- 
νονι. * Quo fit ut plura intercidisse suspicemur quam Cantero 
visum est, qui principium tragcedize fere totum ab Aristophane 
conservatum censet. "Tribus enim partibus constabat hic pro- 
logus: Orestes tumulum accedens Mereurium primo invocat: 
dein, czsariem detondens, ac tumulo imponens, Agamemno- 
nem: ingredientibus demum choro et Electra, retrocedit, et 
Pyladem alloquitur." Srawr. Erfurdt. ad Sophocl. El. 50. 
supplet, ex conjectura, (φέρω δὲ) πλόκαμον. BLOMF. 

6. πλόκαμος ᾿Ινάχῳ θρεπτήριος] Crinis Inacho mutritus. 
Eurip. Bacch. 494. 'lepós ὁ πλόκαμος" τῷ θεῷ δ᾽ αὐτὸν τρέφω. 
Eustathius ad Il. B. a Stanleio laudatus, tradit Graecos comam 


432 ANNOTATIONES 


nutrivisse, in luctus vero tempore totondisse. lidem etiam 
puberes facti crinem detonsum consecrare solebant Apollini 
κουροτρόφῳ et fluviis: quem morem inchoavit 'T'heseus, qui 
comam ex anteriore capitis parte sectam Apollini Delio con- 
secravit. Stanleius confert Homerum Il. Ψ. 140. et recte 
distinguit inter capillum θρεπτήριον, quem fluminibus aut Diis 
tondebant, et πενθητήριον, quo amicos vita functos honorabant. 
Idem observavit, * Quod πλόκαμος πενθητήριος /Eschylo, Eu- 
ripidi est κόμα πενθήρης Phoeniss. 332." Idem valent πένθιμοι 
κουραί, Eurip. Suppl. 972. BLOMF. . Duos qui mox seque- 
bantur versus, 


3 » ^ y ^ , 
οὗ yàp παρὼν ᾧμωξα σὸν, πάτερ, μόρον, 
οὐδ᾽ ἐξέτεινα χεῖρ᾽ ἐπ᾿ ἐκφορᾷ νεκροῦ" 


ex MS. edidi in annotatione ad Eurip. Alcest. 768. 

10. Ab hoc versu incipiunt codices adhuc collati et Ald. 
Rob. 'l'urn. Steph. De quo diximus ad Agam. 1160. 

τί χρῆμα] Ante haec verba excidit £a. 

18. δόμοισι] δόμοις Rob. 

πτῶμα ''urn. Steph. πόμα Ald. Scribendum πῆμα eum M. 
Guelf. Rob. 

mpockvpet] Per προσεγγίζει explicat Hesychius, fortasse ex 
hoc ipso loco. προσκυνεῖ Ald. 'Turn. 

14. ἐπεικάσας τύχω] I. e. num, forte conjiciam; ut ap. Eurip. 
Hippol. 826. τίνα λόγον τάλας, τίνα τύχαν σέθεν βαρύποτμον, 
τλῆμον, προσαυδῶν τύχω; WELLAUER. 

émewácas] Sophocl. Electr. 663. 7j καὶ δάμαρτα τήνδ᾽ ἐπει- 
κάζων κυρῶ κείνου; BLOMF. 

15. μειλίγματα] μειλίγμασιν libri. Emendatum ἃ Casaubono. 
** Pers. 610. πατρὶ παιδὸς εὐμενεῖς χοὰς φέρουσ᾽, ἅπερ vekpotot 
μειλικτήρια. Eumen. 97. χοάς τ᾽ ἀοίνους, νηφάλια μειλίγματα. 
Bacidis oraculum ap. Pausan. 9, 17. ᾿Αλλ᾽ ὁπόταν Τιθορεὺς 
᾿Αμφίονί re Ζήθῳ re Χύτλα kal εὐχωλάς, μειλίγματά 7 ἐν χθονὶ 
xen." BLOMF. 

17. στείχειν M. Rob. Steph. Verbum om. Guelf. Ald. ὁρᾶν 
ex sua conjectura addidit '"T'urn. 

λυγρῷ om. Rob. 

19. σύμμαχος] Recte ξύμμαχος Porsonus. 

20. ἐκποδὼν Stanleius. ἐκποδῶν vel ἐκ ποδῶν libri. 

22—231—32—441. 


AD CHOEPHORAS. 498 


42--53ΞΞ:54-ὔΎ5. 

22. ἔβην] ἔβη M. Guelf. Ald. Scribendum ἔβαν. 

23. χοὰς] χοᾶς Steph. Scribendum χοᾶν cum Casaubono. 

ὀξύχειρι σὺν κτύπῳ] lia ut caput pectusque vehementibus 
manuum plagis feriamus ; (sacro concutere pectora planctu 
dixit Claudian. de Get. bello v. 273.) Sie Eurip. Phoeniss. 
1371. ἀνάγεις kokvróv, ἐπὶ kpürá τε λευκοπήχεις κτύπους χερῶν. 
Soph. Aj. 631. χερόπληκτοι ἐν στέρνοισι δοῦποι. SCH. 

σὺν κτύπῳ Arnaldus. συνκύπτω M. σὺν κύπτῳ Guelf. Ald. 
Steph. συγκύπτω 'llTurn. συγκόπτω Rob. Fortasse praeferenda 
Pauwii conjectura σὺν κόπῳ, quod legisse videtur scholiasta, 
qui haec sic explicet, σὺν kozerQ: ὅπως ἐναγίζουσα συγκόψομαι 
καὶ θρηνήσω. Idem v. 28. ὑπ᾽ ἄλγεσι exponit ὑπὸ τῶν κοπετῶν. 

24. φοινίοις ἀμυγμοῖς Stanleius. φοίνισσα γωγμοῖς Ald. φοί- 
νισσα γ᾽ ὠγμοῖς 'Turn. φοίνισσ᾽ Rob. φοινισσαμυγμοῖς Μ. φοί- 
νισσ᾽ ἀμυγμοῖς Sophianus. Quod ad rem adtinet, Stanleius no- 
tat, a Solone interdietas fuisse ἀμυχὰς κοπτομένων ; unde in 12. 
Tabulis Mulieres genas ne radunto. Conf. Virg. /En. 4, 673. 
Ung'uibus ora soror ,fiedans, e£ pectora pugnis. Cicer. 'T'use. 
3. 26. muliebres lacerationes genarum. Eurip. Hel. 1098. 
Παρῇδί τ᾽ ὄνυχα φόνιον ἐμβαλῶ χροός. Or. 950. Τιθεῖσα λευκὸν 
ὄνυχα διὰ παρηΐδων, | αἱματηρὸν ἄταν, | κτύπον τε κρατός. 
BLOMF. Sie Hermione Eurip. Andromach. v. 828. σπά- 
ραγμα κόμας, ὀνύχων re δάϊ᾽ ἀμύγματα θήσομαι. SCH. 

25. ὄνυχος ἄλοκι veoróp.o] Similiter Ceres apud Claudian. de 
raptu Proserp. v. 425. 


Accipe, quas merui panas ; en ora, fütiscunt 
Vulneribus, grandesque rubent in pectore sulci. 
Immemor en uterus crebro contunditur ictu. 


Simplicius extulit Eurip. Electr. 147. κατὰ φίλαν ὄνυχι repvo- 
μένα óépav. SCH. 

26. Metrum uvzZ-—-u-,-uou-u-uy- 

δ᾽ ἰυγμοῖσι Canterus. διοιγμοῖσι libri: ex quo "Turn. δ᾽ óy- 
μοῖσι fecit. 

27. λινοφθόροι δ᾽ ὑφασμάτων Aakíbes] Scissiones vestium, 
linum perdentes. Pers. 125. βυσσίνοις δ᾽ ἐν πέπλοις πέσῃ λακίς. 
Suppl. goo. Λακὶς χιτῶνος ἔργον οὐ κατοικτιεῖ. ibid. 120. πολ- 
λάκι δ᾽ ἐμπίτνω ξὺν λακίδι | λίνοισιν, ἢ | Σιδονίᾳ καλύπτρᾳ: 
BLOMF. 

$1 


434 ANNOTATIONES 


28. ἔφλαδον] Dissiluerunt. Etymol. M. p. 403, 48. Γφλαδον 
σημαίνει τὸ ἐσχίσθην, ἢ ἐθλάσθην, ἢ διερράγην, de φησιν Αἰσχύ- 
λος, λινοφθόροι ὑφασμάτων λακίδες ἔφλαδον ὑπ᾽ ἄλγεσι. παρὰ τὸ 
θλῶ, κατὰ τροπήν, φλῶ, παράγωγον φλάζω: ὁ δεύτερος ἀόριστος, 
éjAabor ὡς χάζω, ἔχαδον. Ex Aristophanis Pluti v. 693. 
collato cum v. 718. patet verbi φλᾶν significatio, cum. crepitu 
quodam frangere. Confer 'Theocr. 5, 48. BLOMF. . Scho- 
liasta, τὸ ἑξῆς, οἱ δὲ στολισμοὶ τῶν ὑφασμάτων πρὸς rois στέρνοις 
λινοφθόροι λακίδες ἐρράγησαν. 

29. πρόστερνοι στολμοί] Ornatus pectoralis. Appositio est 
ad Aak(bes. Nempe istam partem amictus in dolore scinde- 
bant. Pers.1o61i. Πέπλον 9  épewe κολπίαν. BLOMEF. πρόσ- 


A M. πρόστελνοι Ald. Rob. 

32. ὀρθόθριξ φόβος Heathius. Legebatur φόβος ὀρθόθριξ. 

ὀρθόθριξ] Capillos erigens. Sophocl. CEd. C. 1623. Stanleio 
citatus, φθέγμα δ᾽ ἐξαίφνης τινὸς GOdüfev αὐτὸν, ὥστε πάντας 
ὀρθίας Στῆσαι φόβῳ δείσαντας ἐξαίφνης τρίχας. BLOMF. 

φόβος M. 'Turn. Steph. φοῖβος Guelf. Ald. Rob. 

33. ἐξ ὕπνου] Schol. à! ὕπνου. Abreschius confert 916. Ἦ 
κάρτα μάντις oU £ ὀνειράτων φόβος. Locutio κότον πνεῖν iterum 
occurrit 952. BLOMF. 

34. àepórwkrov] quod intempesta nocte fit. "Theocr. 24, 38. 
Ἢ οὐ νοέεις ὅτι νυκτὸς ἀωρί που οἵδε τε τοῖχοι πάντες ἀριφραδέες, 
καθαρᾶς ἄτερ ἠριγενείας --- ; BLOMF. 

35. ἔλακε] ἔλαχε Guelf. (super) Ald. et codex Robortelli. 

περὶ φόβῳ] περιφόβως Portus. Abreschius confert Pers. 700. 
Σέβομαι δ᾽ ἀντία λέξαι Σέθεν ἀρχαίῳ περὶ τάρβει. BLOMF. 
περιφόβως una cum alia conjectura περίφοβον Stanleius quoque 
proposuit. 

46. γυναικείοισιν Steph. γυναικίοισι» libri reliqui. γυναικεῖα 
autem δώματα dicit, quia viro sunt orbata Agamemnone 
occiso. 

βαρὺς πίτνων] βαρὺς πιτνῶν M. Rob. βαρυπιτνῶν Ald. βαρὺ 
πιτνῶν Turn. Steph. 

37. τε addidit Porsonus. 

38. &Aakov] ἔλαχον Guelf. Ald. Rob. 

ὑπέγγυοι] Sponsione addicti. Eurip. Hec. 1020. τὸ yàp ὑπέγ- 
γυον | δίκᾳ kai θεοῖσιν οὗ ξυμπίτνει, | ὀλέθριον, ὀλέθριον κακόν. 
Herodot. 5, 75. τούτους ἀνιστέασι «μὲν οἱ πρυτάνις τῶν ΝΝαυκρά. 


AD CHOEPHORAS. 435 


ρων, ὑπεγγύους πλὴν θανάτου, quum spopondissent se quidvis 
subituros, morte tantum excepta. Hsec exempla dedit Schnei- 
der. Hi vates ὑπέγγυοι erant nihil non veri dicere. BLOMF. 

44. ἄχαριν] Scribendum ἀχάριτον cum Elmsleio ad Soph. 
CEd. Col. 836. Hoc enim postulat versus antistrophici mensura. 

45. γαῖα μαῖα M. Guelf. Ald. 'T'urn. quocum Schutz. confert 
Eurip. Hipp. 601. à γαῖα μῆτερ. Ceteri γαῖα, γαῖα. Sed μαῖα 
legebat scholiasta, qui interpretatur à γῆ μήτηρ. Μαῖα, προσφώ- 
νησις πρὸς πρεσβῦτιν τιμητική, ἀντὶ τοῦ, ὦ τροφέ. Hesych. ubi 
plura dabunt interpretes. Vox Dorica est. Vid. Monk. ad 
Eurip. Alc. 403. BLOMF. 

μωμένα μ᾽ ἰάλλει Stanleius. μωμὲν ἀμιλλεῖ M. μωμένα μιλλεῖ 
Guelf. Ald. Rob. Steph. μωμένα μυλλεῖ τη. 

46. 47. et 58. 59. in unum versum conjungendi. 

46. δύσθεος yvvá] Scholiasta, δεῖ νοεῖν ὅτι τὸ ὃ. y. ἠρέμα πως 
ἐφθέγξατο. διό φησι, φοβοῦμαι γὰρ ἔπος τόδε ἐκβάλλειν. 

47. ἐκβαλεῖν Stanleius. ἐκβάλλειν libri. 

48. λύτρον Canterus. λυγρὸν hbri. 

49. zarowos] Scribendum mutato accentu πάνοιζυς cum Lo- 
beckio Paralip. p. 251. 

52. καλύπτουσι] καλύπτουσιν Blomfieldus. Vid. ad v. 64. 

54. ἀδάματον Hermannus. ἀδάμαντον libri. 

σέβας non est, ut scholiastes opinabatur, reverentia erga 
Agamemnonem, sed ipsa Ágamemnonis majestas. Sic enim 
sepe σέβας, ut βία ᾿Αλκινόου apud Homerum. Majestas illa 
regis nuper inexpugmnabilis, indomita, invicta, 9n omnium 
civium auribus animisque versata, nunc recessit. àv ὥτων 
pertinet ad celebritatem, vivus volitabat per ora virum, ut 
Ennii dieto utamur, adeoque ejus fama civium aures implebat. 
διὰ φρενῶν accipio de amore populi. SCH. 

57. φρενός re Steph. φρένες re M. Guelf. φρένε τε Ald. 
φρέννεστε codex Robortelh: unde φρένας re Rob. φρενῶν τε 
"Turn. 

58. ἀφίσταται] ἀμφίσταται M. 

59. τις] Clytsemnestram dieit. Post εὐτυχεῖν comma po- 
natur. 

60. ἐν βροτοῖς] ἐμβροτοῖς M. ἐν βροτοῖσι Rob. 

τε καὶ θεοῦ] τε σθεοῦ Ald. τε θεοῦ "Turn. 

θεοῦ mAéov] Sept. 529. ὄμνυσι δ᾽ αἰχμὴν ἣν ἔχει μᾶλλον θεοῦ 
σέβειν πεποιθώς ----. 

412 


436 ANNOTATIONES 


61. ῥοπή] Inclinatio. Proprie de statere examine dicitur. 
ῥοπὴ δίκας est conversio rerum ab Justitia facta. Sensus hujus 
loci hie est; Ultio divina serius citius omnes scelestos corripit ; 
alios celeriter, dum dies adhue lucet; alios autem paullo serius, 
circa crepusculum ; alios vero vel media nocte. Ita Schutzius. - 
BLOMF. 

ἐπισκοπεῖ] Hoc verbum et similia de numine divino punien- 
dis hominum delictis intento usurpari, bene multis exemplis 
docuit cl. Matthize Misc. philol. 2, 1. p. 9. SCH. 

δίκας] δέκαν libri preter 'Turn.  Genitivum legit scholiasta, 
ἡ δὲ τῆς δίκης ῥοπὴ τοὺς μὲν ἐπισκοπεῖ ταχέως καὶ ἀμύνεται. 

62. ταχεῖα] In Ald. Rob. non post ταχεῖα, sed post δίκαν in- 
terpunctio posita est. 

τοῖς ] Scribendum τοὺς cum schol. et 'T'urn. 

63. ἐν μεταιχμίῳ σκότου] Id est σκότου kal φάους, quod ex 
precedente φάει intelligitur. Aristoph. Av. 187. ἐν μέσῳ δή- 
πουθεν ἀήρ ἐστι γῆς pro γῆς kal οὐρανοῦ dictum comparavit 
Schwenkius. 

64. μένει] * In MS. non extat hec vox. Auratus legit μέ- 
vos" Margo Is. Vossii. 
^. xporí(ovra Hermannus. χρονίζοντ᾽ εὔχη M. Guelf. et codex 
Robort. χρονίζον τεύχη Ald. xpoví(ov T εὐχῇ Rob. xpovíCovr 
ἄχη Rob. ex conjectura Sophiani et Steph. "Vera Sophiani 
emendatio est: qua recepta scribendum βρύει χρονίζοντ᾽ ἄχη, 
ejecto glossemate μένει. Ex quo sequitur versui strophico 52. 
καλύπτουσι ab interprete illatum vel grammatico dimetrum 
iambieum restituente, /Eschylum vero trisyllabo usum verbo 
esse o — —. Ceterum ἄχη scholiastam quoque legisse ex anno- 
tatione ejus apparet, quamvis locum male interpretati, 7) δὲ τῆς 
δίκης ῥοπὴ τοὺς μὲν ἐπισκοπεῖ ταχέως καὶ ἀμύνεται: ἄλλως (scrib. 
ἄλλων) δὲ ἐν ἀμφιβόλῳ ἐᾷ τὴν τιμωρίαν, οὐκ ἀθρόως αὐτοὺς ἀμυ- 
vopérQj, ὥστε τοὺς ἠδικημένους $7» αὐτῶν λυπεῖσθαι: ἄλλους δὲ 
σκότος καλύπτει, ὡς μηδ᾽ ὁρᾶσθαι ὑπ᾽ αὐτῆς. 

65. τοὺς δ᾽ ἄκραντος ἔχει νύξ] Ineptum est ἄκραντος, quod 
uteunque explicuerunt interpretes. Scholiasta (homo, ut But- 
lero videbatur, Christianus) ἀντὲ τοῦ αἰώνιος θάνατος. Scriben- 
dum ἄκρατος cum Schuetzio. σκότος ἄκρατον, oppositum φωτὶ 
βεβαίῳ, dixit Plut. V. Nicize c. 21. 

66. oipar] Notandus est numerus pluralis: Eumen. 253. 
Οσμὴ Bpore(ev αἱμάτων με προσγελᾷ. Porsonus confert 278. 


AD CHOEPHORAS. 461 


Ἔκ τῶν πατρῴων αἱμάτων. Agam. 1264. αἱμάτων εὐθνησίμων 
᾿Απορρυέντων. Musgr. ad Eurip. Phoen. 1540. BLOMF. αἷμά 
T Turn. 

ἐκποθένθ᾽ Schuetzius. ἐκποθὲν libri. 

δι᾿ alyar —dóvos πέπηγεν] Hzc e populari quadam supersti- 
tione intelligenda sunt, ad nostram etiam zetatem propagata, 
qua maculam ex sanguine hominis injuste cesi in terram 
effuso, semper manere, nec elui posse fingebant. Itaque φόνος 
h.l. non est cedes, sed cruor. .Ex sanguine Agamemnonis ab 
alma tellure hausto congelatus remansit cruor ultionem provo- 
cans, haud amplius diffluens, τ. e. haud. ecanescens, quemad- 
modum aqua congelata solidi corporis formam induit. SCH. 
Noster 'Theb. 731. ᾿Επεὶ δ᾽ ἂν avrokróves | αὐτοδάϊκτοι θάνωσι, 

| καὶ χθονία κόνις πίῃ | μελαμπαγὲς αἷμα φοίνιον, | τίς ἂν καθαρ- 
μοὺς πόροι ; | τίς ἄν σφε λούσειεν ; Conf. Sophocl. (Ed. 'T. 1236. 
Eurip. El. 420. αἷμα δ᾽ ἔτι πατρὸς κατὰ στέγας Μέλαν σέσηπεν. 
BLOMF. 

67. τίτας] Vindex. τιμωρός. Schol. φόνος πέπηγεν ὥστε τίτης 
εἶναι, οὐ διαῤῥυδήν. Heath. Hesych. Τίται : εὔποροι. ἢ κατήγοροι 
τῶν ἀρχόντων. glossa corrupta. BLOMF. 

διαρρυδᾶν] Scribendum correcto accentu διαρρύδαν (non διαρ- 
ρυδάν quod Blomfieldus posuit) notandusque Dorismus pro 
διαρρύδην, nisi aut hoe ipsum aut διαρρυδόν restituendum. | Pro 
adverbio reete aecepit scholiasta, ἀντὲ τοῦ οὐ διαρρέων. Nam 
sic grammatici hujusmodi adverbia explicare solent: v. Lobeck. 
Paralip. p. 156. 

68. διαλγὴς ἄτη] Scribendum διαλγὴς δ᾽ ἄτα cum Hermanno. 

διαφέρει] διασπαράσσει διαφέρει M. glossemate in textum 
illato. διασπαράσσει Ald. 'lurn. omissis verbis διαφέρει τὸν 
αἴτιον. Recta seriptura est in Rob. Steph. 

69. παναρκέτας] Lectio vitiosa nec versus integer. παναλκετὰς 
Ald. 'Turn. Scholiasta, τῆς εἰς πάντα τὸν χρόνον ἀρκούσης αὐτῷ. 
Post νόσου in hbris leguntur verba βρύειν. | τοὺς δ᾽ ἄκραντος 
ἔχει νύξ ex v. 64. 65. repetita. 8póew ejecit Hermannus, rcli- 
qua delevit Heathius. Pro ephymnio habuit grammaticus, cu- 
jus annotatio in margine M. est, τοῦτο ὥσπερ ἐπᾳδόμενόν ἐστιν. 

71. οἴγοντι] θιγόντι Scaliger et Stephanus. Notae loeutiones 
εὐνῆς θιγεῖν vel ἅψασθαι: vide Gataker. ad M. Ant. 1, 17. 
Monk. ad Hippol.14. Fortius tamen nonnullis videatur οἵ- 
yovr.; quod si retineas, constructio erit, οὐκ ἔστιν ἄκος νυμφικῶν 


438 ANNOTATIONES 


ἑδωλίων otyovr. αὐτά. BLOMF. Scholiasta, τὸ γυναικεῖον ai- 
δοῖον λέγει. ὥσπερ τῷ ἐπιβάντι νυμφικῆς κλίνης οὐκ ἔστιν ἴασις 
πρὸς ἀναπαρθένευσιν τῆς κόρης, οὕτως οὐδὲ τῷ φονεῖ πάρεστι πόρος 
πρὸς ἄκεσιν τοῦ φόνου. 

οὔτι] Scribendum οὔτε cum Bothio. 

72. ἄκος] Eum. 648. Πέδας μὲν ἂν λύσειεν, ἔστι τοῦδ᾽ ἄκος, 
καὶ κάρτα πολλὴ μηχανὴ λυτήριος. ᾿Ανδρὸς δ᾽ ἐπειδὰν αἷμ᾽ ἀνα- 
σπάσῃ κόνις Απαξ θανόντος, οὔτις ἐστ' ἀνάστασις. BLOMF. 


*. 


πόροι] Scholiasta, πάντες oi ποταμοὶ εἰς ἕν συνερχόμενοι. 
** Conferatur Sophocl. CEd. T. 1227. Οἷμαι γὰρ οὔτ᾽ ἂν Ἴστρον, 
οὔτε Φᾶσιν ἂν Νίψαι καθαρμῷ τήνδε τὴν στέγην, ὅσα Κεύθει. 
Catull. 85, 4. Ecquid scis, quantum suscipiat sceleris? .Sus- 
cipit, ο Gelli, quantum non ultima T'ethys, Non genitor 
Nympharum | abluit. Oceanus. | Shakspearii locum | contulit 
Butlerus; Jill all great Neptune's ocean, etc." BLOMF. 

73. χερομυσῇ Porsonus. χαιρομυσῇ libü, ex quo 'Turn. 
χειρομισῆ fecit. χειρομυσῆ Pauwius. 

74. καθαίροντες ἰοῦσαν ἄτην] Schol. interpretatur ἀντὶ τῆς 
ἐπιούσης αὐτῷ ἄτης. Scaliger ἔλουσαν μάτην.  Heathius ῥέουσι 
μάτην, quam conjecturam prz ceteris verisimilem judicat Seid- 
lerus de Vers. Dochm. p. 158. ubi hune versum ex antispasto 
cum dochmio constare monet: καθαίροντες ---- ῥέουσιν μάτην. 
Musgravius ἴθυσαν μάτην. BLOMF. | Nihil horum verum. 

75. ἀμφίπτολιν Guelf. Steph. et, ut videtur, M. ἀμφὶ πτόλιν 
Ald. Rob. Turn. 

ἀνάγκα ἀμφίπτολις) Necessitas urbi circumdata ; sc. quum 
ab hostibus obsidione capta esset. "heb. 277. τὸν ἀμφιτειχῆ 
λεών, populum mania obsidentem. BLOMF. 

76. Post προσήνεγκαν comma ponatur. Parenthesis. 

77. δούλιον] δουλίαν Blomfieldus. —Probabilius δούλειον est, 
quod Portus scripsit. 

écüyov] és àyov Ald. et codex Robortell. ἐσᾶγον αἶσαν 
dictum pro eis αἶσαν àyor. Similia sunt εἰσέθεντο σέλματα, 
i.e. ἔθεντο εἰς σέλματα, apud Eurip. Hel. 1566. σκόπελον 
εἰσηνέγκατο Ion. 1434. οὗ γέ μ᾽ ἐσπέμπεις δόμους Herc. f. 850. 

78. δίκαια καὶ μὴ δίκαια] Scholiasta, εἴτε δικαίως εἴτε μή. ἔστι 
δὲ παροιμία, Δοῦλε δεσποτῶν ἄκουε καὶ δίκαια κἄδικα. Menand. 
ap. Stob. 62. p. 384. ᾿Εμοὶ πόλις ἐστὶ, καὶ καταφυγὴ, καὶ νόμος, 
καὶ τοῦ δικαίου τοῦ T ἀδίκου παντὸς κριτής, O δεσπότης" πρὸς 
τοῦτον ἕνα δεῖ ζῆν ἐμέ. Sophocl. Ant. 666. ᾿Αλλ᾽ ὃν πόλις στή- 


AD CHOEPHORAS. 439 


cete, τοῦδε χρὴ κλύειν, Kal σμικρά, καὶ δίκαια, καὶ τἀναντία. ubi 
Brunckius advocat Senecam, ZEquum atque iniquum regis 
imperium feras. BLOMF. 

79. πρέποντ᾽ ἀρχαῖς βίου βίᾳ φερομένων] Verba corrupta. 

πρέποντ᾽] Hermannus ** I. e. πρέπον μοί ἐστιν. ᾿Αρχαὶ βίου 
autem sunt domini, in quorum potestate est vita puellarum, e 
quibus chorus constat. Sensus hic est: me quidem decet justa 
pariter atque injuste facta dominis vitze mez, quum violentize 
impetu rapiuntur, assensu meo approbare." Atque ita fere 
scholiasta.  Feliciore successu, mea quidem sententia, locum 
tractavit Butlerus, qui inserto o? ante πρέποντα, hunc in mo- 
dum interpretatur, Mihi vero (necessitatem enim ancillarem 
Dii intulerunt, ev edibus enim paternis in. servilem me con- 
ditionem abduxere) «qua pariter et iniqua eorum qui vi 
agunt, haud convenienter origini vite mec, libere scilicet, 
laudare acerbum est, odium animi prementi. Quod si zpé- 
zorra. sine οὐ recte se habet, idem valet ac δοκοῦντα, quc pla- 
cita sunt; sicut apud Eurip. in Stob. 62. p. 384. Δούλῳ yàp 
οὐχ οἷόν τε τἀληθῆ λέγειν, El δεσπόταισι μὴ πρέποντα τυγχάνει. 
Sic enim legendum pro τυγχάνοι. BLOMF. |. Scholiasta, τὸ 
ἑξῆς, ἐμοὶ δὲ πρέποντα kal ὀφειλόμενά ἐστιν ἀπαρχὰς (sic) βίου 
τὰ τῶν βίᾳ με φερομένων αἰνέσαι πικρὸν φρενῶν στύγος κρατούσῃ. 
ἀνάγκην γάρ μοι οἱ θεοὶ προσήνεγκαν. Alius (cum lemmate 
wpémorr ἀρχαίου βίου in ed. Robortelli), πρέποντά μοι ἐστι καὶ 
ὀφειλόμενα, ἐξότε τοῦτον ἐπανήρημαι τὸν βίον, τὰ τῶν πρὸς βίαν 
κεκτημένων ἐπαινέσαι, καλυπτούσῃ τὴν kar αὐτῶν ἀποστύγησιν 
καὶ μηδὲ παρρησίᾳ τὸν δεσπότην κλαιούσῃ. 

ἀρχαῖς ex Sophiani conjectura Rob. Steph. ἀρχὰς M. Guelf. 
Ald. ἀρχαὶ Turn. 

79—81. Versus sic describendi ---αἰνέσαι | πικρὸν φρενῶν 
στύγος κρατούσῃ. | δακρύω δ᾽ ὑφ᾽ εἱμάτων | ματαίοισι δεσποτᾶν. 
Duorum postremorum metrum hoc est, ὦ ^—, ὦ ^ ὦ —. 

80. βίᾳ] βίαι Guelf. Ald. βίῳ codex Robortelli. 

πικρὸν Steph. πικρῶν M. Guelf. Ald. Rob. 'l'urn. 

81. δακρύω δ᾽ ὑφ᾽ εἱμάτων] ““ Ex more scilicet, quo plorantes 
velabant eapita: vid. multis philologos ad Marci C. 14. 72. 
Isocrat. '"Trapez. p. 714. ed. P. Steph. ἐγκαλυψάμενος ἔκλαιε. 
AsnnEscH. Stanleius confert Homer. Od. A. 114. Δάκρυ δ᾽ 
ἀπὸ βλεφάρων χαμάδις βάλε, πατρὸς ἀκούσας, χλαῖναν πορφυρέην 
ἀντ᾽ ὀφθαλμοῖϊν ἀνασχών. et Eurip. Suppl. 110. Σὲ τὸν κατήρη 


440 ANNOTATIONES 


χλανιδίοις ἀνιστορῶ, Λέγ᾽, ἐκκαλύψας κρᾶτα, kal παρεὶς γόον. 
Adjiee ibid. 295. Orest. 274. Ξύγγονε, τί κλάεις, ὄμμα Octo! εἴσω 
πέπλων ; Platon. Phed. p. 97. Wyttenb. ὥστε ἐγκαλυψάμενος 
ἀπέκλαιον ἐμαυτόν. Epigr. in Hecubam Anthol. 5, 33. p. 389. 
φᾶρος yàp ἐπικρεμὲς ἀμφὶ προσώπῳ Πήματα μὲν δείκνυσιν: ἀπαγ- 
γέλλουσι δὲ πέπλοι Πένθος ὑποβρύχιον, κεκλασμένοι ἄχρι πεδίλων. 
2 Regg. 15, 30. ex vers. LX X. καὶ Δαβὶδ ἀνέβαινεν ἐν τῇ ἀνα- 
βάσει τῶν ἐλαιῶν, ἀναβαίνων καὶ κλαίων, καὶ τὴν κεφαλὴν ἐπικε- 
καλυμμένος. Euripides apud Aristoph. Ran. 942. /Eschylum 
sic ridet, Πρώτιστα μὲν yàp ἕνα ye τινὰ καθεῖσεν ἐγκαλύψας 
᾿Αχιλλέα τιν᾽, ἢ Νιόβην, τὸ πρόσωπον οὐχὶ δεικνύς, Πρόσχημα 
τῆς τραγῳδίας, γρύζοντας οὐδὲ τουτἔ. Apud Herodotum 6, 67. 
Demaratus dolens et iratus, κατακαλυψάμενος ἤϊε ἐκ τοῦ θεήτρου 
ἐς τὰ ἑωὐτοῦ οἰκία. BLOMF. 

82. δεσποτᾶν Stanleius. δεσπόταν libri. 

83. πένθεσιν M. Rob. πένθεσι vulgo. 

παχνουμένη] παχνόω, frigore adstringo, et metaphorice dolore 
congrelo. Hesych. LHaxvovuévgs. ἀνιωμένης. Homer. Il. P. 1 11. τοῦ 
δ᾽ ἐν φρεσὶν ἄλκιμον ἦτορ Παχνοῦται. Hesiod. Op. 358. τό γ᾽ ἐπά- 
χνωσεν φίλον ἦτορ. Eustath. p. 1097, 56. εἰώθασι δὲ οἱ παλαιοὶ 
ψυχρὰ λέγειν τὰ ἀηδῆ" ὥσπερ αὖ πάλιν ἐκ τοῦ ἐναντίου, θερμὰ τὰ 
προσηνῆ. διὸ καὶ θαλπωρὴ ἡ ἐλπίς. Eurip. Hipp. 803. Λύπῃ 
παχνωθεῖσ᾽, ἢ ᾿πὸ συμφορᾶς τινός ; ubi vid. Monk. BLOMF. 
παχνουμένη τη. Steph. παχνουμένην libri reliqui. 

84. εὐθήμονες] Schol. ὑπηρετίδες εὖ τιθεῖσαι τὰ κατὰ τὸν οἶκον. 

85. προστροπῆς] προτροπῆς Guelf. Ald. 

86. γένεσθε] γενέσθαι, M. 

87. τύμβῳ] τύφῳ M., adscripto in marg. τύμβῳ, et codex Ro- 
borteli, quod ex τάφῳ corruptum esse conjecit Stanleius. 
os Guelf. 

χέουσα] δὲ χέουσα libri, praeter 'T'urn. et Steph. 

κηδείους] 4d. affinitatem pertinentes ; sive ad luctum.  Du- 
bito utra sit potior interpretatio. Schol. συγγενικάς. Hesych. 
Κήδειος : προσήκων, φροντιστέος. Homer. Il. T. 294. Τρεῖς τε 
κασιγνήτους, τούς μοι μία γείνατο μήτηρ, Κηδείους. Infra 220. 
Κουρὰν δ᾽ ἰδοῦσα τήνδε κηδείου τριχός. Eurip. Iph. T. 147. ἐν 
κηδείοις οἴκτοισιν, consanguineis. BLOMF. 

κατεύξωμαι 'T'urn. Steph. κατεύξομαι (καθεύξομαι M.) ΑΗ ΦΕ, 
et Ald. Rob. 


AD CHOEPHORAS. 441 


€ , ^ ι΄. ^ ^ , ἀὸ 
94. 95. ὡς νόμος βροτοῖς ἔστ᾽ ἀντιδοῦναι τοῖσι πέμπουσιν τάδε 
στέφη δόσιν τε τῶν κακῶν ἐπαξίαν] Frustra hzec expedire conati 
sunt interpretes. Elmslei. ad Eurip. Heracl. 387. corrigendum 
videbatur, ὡς νόμος βροτοῖς, ἔσθλ᾽ ἀντιδοῦναι τοῖσι πέμπουσιν 
τάδε στέφη, δόσιν τε τῶν καλῶν ἐπαξίαν" recte, nisi quod. δύσιν 
γε cum Stanleio scribere, servare autem κακῶν debebat, de quo 
reete scholiasta, τῶν κακῶν : παρ᾽ ὑπόνοιαν. ἔδει yàp τῶν καλῶν 
εἰπεῖν. 
, B 
95. στέφη] Coronc, quibus sepulerum ornabatur ; quarum 
diserte mentionem facit Chrysothemis apud Sophoclem Electr. 
v. 899. 
ἐπεὶ yàp ἦλθον πατρὸς ἀρχαῖον τάφον, 
€ ^ , / 
ὁρῷ κολώνης ἐξ ἄκρας νεορρύτους 
πηγὰς γάλακτος, καὶ περιστεφῆ κύκλῳ 
s , , , , 
πάντων ὅσ᾽ ἐστιν ἀνθέων θήκην πατρός. 


Potest tamen etiam, quod Abreschio placebat, στέφη omnino 
de infeériis mtelligi. Sic Sophocl. Electr. v. 52. πατρὸς τύμβον 
λοιβαῖσι καὶ καρατόμοις χλιδαῖς στέφειν, et Antüg. v. 437. χοαῖς 
τὸν νέκυν στέφει. SCH. 

97. γάποτον χύσιν] γαπότους χοάς 164. 'T'erra humorem bibere 
dicitur v. 66. Herodot. 4, 198. ἡ Λιβύη-τ--οὔτε αὐχμοῦ φροντί- 
ζουσα οὐδέν, οὔτε ὄμβρον πλέω πιοῦσα, δεδήληται. ubi vid. Wes- 
seling. ''heb. 820. βασιλέοιν δ᾽ ὁμοσπόροιν Πέπωκεν αἷμα γαῖ", 
ὑπ᾽ ἀλλήλων φόνῳ. Eum. 650. ᾿Ανδρὸς δ᾽ ἐπειδὰν αἷμ᾽ ἀνασπάσῃ 
κόνις. ΒΙΟΜΕ. 

καθάρματ᾽ ] Lustra. Sacrificia lustralia. κάθαρμα vel καθάρ- 
σιον Attici dicebant porcellum quem in lustrationibus caedere 
solebant: vid. Hesych. in voce. Cineres autem victimse lus- 
tralis in vase fictili ex sedibus portabat minister (nonnunquam 
trans fluvium. Conf. 'T'heocrit. 24, 91. cum Levitic. 6, 11.) 
Hoc est καθάρματ᾽ ἐκπέμπειν. Schol. τοῦτο πρὸς τὸ παρ᾽ ᾿Αθηναί- 
ois ἔθος" ὅτι καθαίροντες οἰκίαν ὀστρακίνῳ θυμιατηρίῳ, ῥίψαντες 
ἐν ταῖς τριόδοις τὸ ὄστρακον, ἀμεταστρεπτὶ ἀνεχώρουν. ldem, 
πάλιν : εἰς τοὐπίσω ἀναχωρήσω. πρὸς τὸν ᾿Αθήνησι νόμον. 
BLOMF. πάλιν- | δικοῦσα conjunctim 'Turn. Recte scho- 
liasta στείχω πάλιν conjunxit. Itaque comma post στείχω posi- 
tum deleatur. 

99. ἀστρόφοισιν ὄμμασιν] Oculis irretortis. Soph. €Ed. C. 
502. "Eze ἀφέρπειν ἄστροφος, ubi Musgravius confert hunc 


3kK 


442 ANNOTA'TIONES 


locum, et Virgil. Ecl. 8, 102. — Virgilius autem "Theocriti 
locum, quem exprimere voluit, non satis, ut opinor, intellexit. 
Aliud est 'T'heocriti ἂψ δὲ νέεσθαι ἄστρεπτος, aliud autem Vir- 
gilii, ne respexeris. BLOMF. 

1OO. ἐστὲ Stanleius. ἔστε vulgo. 

μεταϊτιαι] μεταίτιοι Blomfieldus. τῇ μεταιτίᾳ Soph. 'lrach. 
447. ubi in cod. Laur. A. superseriptum μεταιτίῳ. 

107. τὸν omittit Rob.  Constructionem expedit interpres 
Graecus; λέξω σοι τὸν ἐκ φρενὸς λόγον, αἰδουμένη τὸν ᾿Αγαμέμ.- 
vovos τύμβον, ὡς βωμόν. BLOMF. 

III. αὑτὴν] αὐτὴν Ald. 

112. τἄρ᾽] τ᾽ áp vel τ᾽ àp' codd. et Ald. Rob. γ᾽ ἄρ᾽ Turn. 
Steph. 

118. φράσαι) Per σκόπησον explicat scholiasta. 

114. στάσις, Factio. Catus. ** στάσις pro σύστασις iterum 
occurrit v. 451. Eumen. 311." ΑΒΒΈΒΟΗ. στάσις autem est 
vox choro propria. Hesych. Στάσις : θέσις. χορός. et Ὑποκόλ- 
πιον : τοῦ χοροῦ τῆς στάσεως χῶραι αἱ ἄτιμοι. Quin. etiam de 
quavis societate dicitur. Photius; Στάσις : οὐχ ἡ φιλονεικία" 
ἀλλ᾽ αὐτοὶ οἵ στασιάζοντες. BLOMF. 

117. Deleatur punctum post μεμνημένη positum. Nam in- 
terrumpitur chori oratio. 

120. δικαστὴν ἢ δικηφόρον] Schol. κριτὴν, ἢ τιμωρόν. ὅ ἐστιν, 
ἀκουσόμενον τοῦ πράγματος, ἢ πρὸ ἀκοῆς τὴν τιμωρίαν ἐπάξοντα, 
ὡς ἀναμφιβόλου ὄντος τοῦ κακοῦ. | Hoc sensu occurrit elei 
in Agam. 508. 1566. BLOMF. 

124. Lacuns notam non exhibent Ald. 'Turn. post ἐμοί 
ponit Robortellus; Canterus vero post χθόνιε.  Probabiliter 
vero huc reduci jubet Hermannus versum qui nune post 
v. 164. legitur; atque orationem integram ita processisse con- 
jicit: Κήρυξ μέγιστε τῶν ἄνω re kal κάτω, "Akovcov, Ἑρμῆ 
χθόνιε, κι τι λ. ““ Apparet verbum κηρύξας, quod aliter obscu- 
rum foret, nunc habere quo referatur, praegresso nomine κή- 
ρυξ. Diss. de Vers. ap. /Eschyl. Spuriis pag. vi. (Opusc. 
vol. 2. p. 80.) BLOMF. ἄκουσον supplendum esse Schuetzius 
conjecerat. 

126. δωμάτων Stanleius. δ᾽ ὀμμάτων libri: quo vitio deceptus 
"Turnebus δ᾽ delevit. 

129. xépriBas] Proprie est τὸ ἐπιχεόμενον χερσὶν ὕδωρ. Inde, 
in re funebri, aqua lustralis, cujus vas plenum pro foribus sta- 


AD CHOEPHORAS. 449 


tuebant, ut ea qui ad exsequias venerat se adspergeret. Eurip. 
Ale. 98. πυλῶν πάροιθεν δ᾽ οὐχ ὁρῶ | πηγαῖον, ὡς νομίζεται, | 
χέρνιβ᾽ ἐπὶ φθιτῶν πύλαις. Hic vero aquam illam denotat, 
eujus in parentalibus saerificiis usus erat, alias χθόνια λουτρά. 
Dioscorides Anthol. 3, 13. ᾿Αλλὰ περιστείλας με δίδου χθονί, 
μηδ᾽ ἐπὶ νεκρῷ Λουτρὰ χέῃς. Enimvero χέρνιβες quas hic 
effundit Electra, idem sunt ac λουτρὰ illa quse apud Sopho- 
clem, eadem occasione, sorori suze Chrysothemidi ne effundat 
suadet v. 432. 'AAN, à φίλη, τούτων μέν, ὧν ἔχεις χεροῖν, 
Τύμβῳ προσάψῃς μηδέν, οὐ γάρ σοι θέμις, Οὐδ᾽ ὅσιον, ἐχθρᾶς 
ἀπὸ γυναικὸς ἱστάναι Κτερίσματ᾽, οὐδὲ λουτρὰ προσφέρειν πατρί. 
571ΤΑΝΙ,. 

βροτοῖς M. Rob. Steph. βοτοῖς Guelf. Ald. Turn. yp. νεκροῖς 
adscriptum in Guelf. et M. Quse vel conjectura librarii est, 
recte animadvertentis ineptum esse βροτοῖς, vel glossema verae 
lectionis, quam Hermannus restituit in. Observ. crit. p. 63. 
φθιτοῖς. Sic in Pers. 220. δεύτερον δὲ χρὴ χοὰς γῇ τε xal 
φθιτοῖς χέασθαι. εἰ 523. ἔπειτα γῇ τε καὶ φθιτοῖς δωρήματα ἥξω 
λαβοῦσα πέλανον ἐξ οἴκων ἐμῶν. Similiter interpolata Euripidis 
verba sunt Herc. fur. 491. εἴ τις φθόγγον εἰσακούσεται θνητῶν 
zap "Ajipg. ubi recte Elmsleius φθιτῶν restituit. Hesychius, 
φθιτοί: φθαρτοὶ, θνητοὶ, νεκροί: ἢ εἴδωλα. 

130. πατέρ᾽ πάτερ Rob. 

131. Delendum comma post ᾿Ορέστην positum, post δόμοις 
autem signum interrogandi ponendum.  Accusativi φίλον τ᾽ 
᾽Ορέστην non cum ἐποίκτειρον, sed cum ἀνάξομεν construendi. 
ἀνάξομεν futurum est verbi ἀνάγειν. —Absurde scholiasta ab 
ἀνάσσειν derivatum per βασιλεύσομεν est interpretatus. 

132. πεπραμένοι Casaubonus. πεπραγμένοι libri, quod schol. 
interpretatur νενικημένοι, κατηγωνισμένοι. — * Infra 915. διχῶς 
ἐπράθην, ὧν ἐλευθέρου πατρός. Sophocl. Phil. 978. Οἴμοι, πέ- 
πραμαι, κἀπόλωλ᾽. Ant. 1035. ᾿Εξημπόλημαι κἀκπεφόρτισμαι πά- 
λαι. [τὰ fere nos Angli, ** bought and sold" 1. e. tradit. Mox 
ἁλώμεθα Ald. Rob. Turn.^ BLOMF. 

136. φεύγων] φεύγειν M. Guelf. codex Robortelli et Ald. 

137. μέγα] μέτα M. Guelf. Ald. Rob. 

144. δίκην) Seribendum δίκῃ cum Is. Vossio, nisi pro ἀντι- 
κατθανεῖν aliud olim verbum lectum fuit. Idem conjecit Her- 
mannus, sed ἀντικατθανεῖν in. ἀντικατακανεῖν mutato, praeeunte 
M. cujus in margine notatum yp. ἀντικατακτανεῖν, ad quam 

3X2 


444 ANNOTA'TIONES 


scripturam proxime accedit. Scaligeri conjectura ἀντικακτανεῖν. 
Euripid. Med. 261. πόσιν δίκῃ τῶνδ᾽ ἀντιτίσασθαι comparavit 
Hermannus, ubi nunc δίκην ex duobus codicibus restitutum. 

145. τῆς κακῆς ἀρᾶς) Lectio propter proximum τὴν κακὰν 
ἀράν suspecta. Paullo tolerabilius foret τῆς ἐμῆς ἀρᾶς. 

146. κείνοις] κείνους Rob. 

147. τῶν] τῶνδ᾽ Guelf. Ald. δ᾽ superscr. in M. 

148. civ] Scrib. ξὺν cum Porsono. 

150. ἐπανθίζειν] Schol. στέφειν ὡς ἄνθεσι. 

151. παιᾶνα τοῦ θανόντος] Peana conjungit cum lamentis, 
κωκυτοῖς, ut Sophocles cum gemitibus, apud quem in principio 
CEdip. "Tyranni, cum Thebarum urbem pestis szevissima vasta- 
ret, et populus preces jam Apollini ad mitigandum morbum 
effunderet, GEdipus ad populum egressus, quaerit, quid sibi 
velint illa θυμιάματα, παιᾶνες et oreváypara. 

Πόλις δ᾽ ὁμοῦ μὲν θυμιαμάτων γέμει, 

ὁμοῦ δὲ παιάνων τε καὶ στεναγμάτων. 
Porro mortuorum hymnos Pzanas etiam dici, ex Athenzeo 
discimus lib. 15. STANL. 

152. δάκρυ καναχὲς óAópevov| Lacrymas inter singultus et 
lugubres querelas effusas. SCH. 

154. πρὸς ἔρυμα τόδε κακῶν κεδνῶν v] Verba corrupta. 
Metro consuluit Schuetzius transponendis verbis κεδνῶν κακῶν. 

155. ἄγος Steph. ἄλγος libri reliqui. Post àzeyerov comma 
ponatur. 

157. σεβάσω δέσποτα Guelf. Ald. Rob. σέβας ὦ δέσποτα 
(Turn. Quum ὦ retineant omnes. libri, dochmios ita dividit 
Seidlerus, κλύε δέ μοι κλύε oé— Bas ὦ δέσποτ᾽ -- ἐξ. Ejiciendum 
putavi à: constructio autem, ut mihi quidem videtur, non est 
κλύε μοι, quod putat Elmsleius ad Sophocl. (Ed. ΤΠ. 841. sed 
κλύε δὲ, κλύε, σέβας μοι, δέσποτα. Eurip. Iph. A. 635. Ὦ σέβας 
ἐμοὶ μέγιστον, ᾿Αγαμέμνων ἄναξ. σέβας μοι simul construenda 
monuit Abresch. BLOMF.  Lectionis vitium non omni ex 
parte emendavit Blomfieldus. De constructione rectius judicat 
Elmsleius. 

ἐξ ἀμαυρᾶς φρενός] Schutzius vertit, 4udi preces quas ex 
corde tot malis obnubilato fundimus. Butlerus, 44udi o domine 
mihi 'oenerande, ex obscura mente. h. e. quamvis umbra sis et 
in tenebris verseris. Atqui non dubium est voces ἐξ ἀμαυρᾶς 
φρενός ad ipsum chorum referri, Agam. 529. 'Os πόλλ᾽ ἀμαυ- 


AD CHOEPHORAS. 445 


püs ἐκ φρενός μ᾽ ἀναστένειν. In utroque loco significat men- 
tem, eujus sensus non palam exprimitur. BLOMF. 

158. órororororororot, ἰὼ] Hsec in dochmii formam redigenda 
órororoi, là,—. Proxima sic versibus sunt dividenda, r(s— 
ἀνὴρ | àvaAvrijp— | τά τ᾽ ---παλίντονα---. 

160. Σκύθης τά τ᾽ ἐν] Lectio vitiosa. σκυθιτάτ᾽ ἐν M. σκυθικά 
r ἐν Rob. Σκυθιστί τ᾽ ἐν Martinus in Observ. crit. (Posn. 
1837.) p. 12. 

παλίντον᾽ ] Scribendum παλίντονα cum Seidlero sine elisione. 

Homer. Il. Θ. 266. παλίντονα τόξα τιταίνων. Herodot. 7, 69. 
᾿Αράβιοι---τόξα παλίντονα εἶχον πρὸς δεξιά, μακρά. ubi Wesselin- 
gius; * Arcus omnes παλίντονοι quum sint, justa observatio 
Eustathii est, Arabum arcus forma fuisse singulari atque 
utramque in partem flexiles, ἐπὶ θάτερα μέρη κλινόμενα, sive 
Attii voce reciproca, monente Scaligero in Varron. de Lingua 
Lat. 6. p. 78." Erant nempe τόξα παλίντονα arcus, qui nervis 
solutis non illico εὐθύτονοι, recti fiebant, sed in contrariam 
partem sese flectebant. Apollon. Rhod. 1, 993. 'HpaxAérs ὃς δή 
σφι παλίντονον ata Tavóccas Τόξον, ἐπασσυτέρους πέλασε 
χθονί. (Vid. notata ad Hesychium in voce). Stanleius citat 
Sophocl. 'lTrach. 520. ὃ δὲ Βακχείας ἀπὸ | ἦλθε παλίντονα 
Θήβας | τόξα, καὶ λόγχας, ῥόπαλόν τε τινάσσων, | παῖς Διός. 
(ubi vocem minus accurate explicat Musgravius.) et Attii 
locum, Z'endens nervo tela reciproca Concita equino. Νοῖα- 
verint tirones τόξα in plurali tantum non semper apud tragicos 
poni de arcu singulari. BLOMF. 

161. ἐν ἔργῳ] In ipso opere. Eurip. Iph. T. 1190. ab 
Abreschio citatus, ἐν ἔργῳ χέρνιβες ξίφος τε σόν. Xenoph. 
Cyr. 7. p. 104. ὡς δ᾽ ἤσθετο ὁ ᾿Αρταφέρνης ἐν ἔργῳ ὄντα τὸν 
Κῦρον, ἐπιτίθεται καὶ αὐτός. BLOMF. ἔνεργα "Turn. 

163. σχέδιος] 4d pugna cominus e'erendam utilis ; a oxé- 
ógr. Suidas. n: ἀντὶ τοῦ σύνεγγυς. Ἔκ τοξευμάτων ἐβλα- 
πτοντο, καὶ ὅτε σχέδην piper. Σ-σχέδην καὶ ἐγγὺς μαχο- 
μένω. Hinc Σχέδιον: τὸ δόρυ ὃ μὴ ἀκοντίζεται. Hesych. Sed 
propius ad nostri sensum accedit alia ejusdem grammatici in- 
terpretatio. Σχέδια---ὅπλα τὰ ἐκ χειρὸς τιτρώσκοντα.---Σχεδίη :— 
τὸ ἐκ χειρὸς πατάξαι οὕτως λέγεται. Photius, Σχεδόν : πλησίον. 
πέλας. ἢ ἐκ χειρός. -Distinguuntur scilicet tela quibus eminus, 
ab iis quibus cominus pugnatur. Ovid Met. 3, 118. de fratri- 
bus unum Cominus ense, ferit ; jaculo cadit eminus ipse. Recte 


446 ANNOTATIONES 


igitur Butlerus, *€ Σχέδια βέλη sunt quibus cominus pugnatur, 
αὐτόκωπα qus non mittuntur, ut jacula et sagittz, quibus 
nullum est manubrium, sed quz» in pugna statoria adhibentur, 
cum ad digladiationem ventum est, enses scil. quibus manu- 
brium est^ BLOMF. In margine hujus versus notatum in 
M. yp. ἕτοιμα. 

avrókemos] Cm ipso manubrio. lta noster Agamemnone 
avrórokor (134.) et αὐτόχθονα (519.) Plane geminum est illud 
Hesychii, Αὐτόλαβον : ἑαυτοῦ λαβὴν ἔχον. S'TANL. 

βέλη] Errore librarii ex versu praecedente illatum. — Recte 
Pauwius ξίφη restituit ex annotatione scholiastz, αὐτόκωπα : 
τὰ ἀφ᾽ ἑαυτῶν ἔχοντα τὴν λαβὴν ξίφη. σχέδια δὲ ἐκ τοῦ σχεδὸν 
φονεύοντα, καὶ οὐ πόρρωθεν ὥσπερ τὰ βέλη. 

164. Aldus choro continuat: dein post v. 167. personas in- 
vertit usque ad v. 182. BLOMF. Sic etiam Guelf. 

yazórovs 'T'urn. Steph. àzórov M. Guelf. Ald. εὐπότους Rob. 

165. De hoc versu v. ad v. 124. 

μέγιστε Stanleius. μεγίστη libri. 

172. οὐκ ἔστιν ὅστις πλὴν ἐμοῦ κείραιτο (ke(pero Guelf. Ald. 
Rob.) xw] Nemo est preter me, qui sibà hunc cincinnum po- 
tuerit detondere ; hic autem supplendum est, quod facile intel- 
ligebatur, neque tamen meus est cincinnus. SCH. Hac inter- 
pretatione non tollitur vulgatee seripturze absurditas. Recte 
Dobrzeus πλὴν ἑνός correxit. 

173. ἐχθροὶ] ἐχθροῖς Ald. 'T'urn. 

174. κάρτ᾽ ἰδεῖν ὁμόπτερος) Hunc locum aperte ridet Euri- 
pides in El. 519. a Stanleio laudatus, Οὐκ ἄξι᾽ ἀνδρός, ὦ γέρον, 
σοφοῦ λέγεις, Ei κρυπτὸν els γῆν τήνδ᾽ àv Αἰγίσθου φόβῳ Δοκεῖς 
ἀδελφὸν τὸν ἐμὸν εὐθαρσῆ μολεῖν. "Ἑπειτα χαίτης πῶς ξυνοίσεται 
πλόκος ; 'O μὲν παλαίστραις ἀνδρὸς εὐγενοῦς τραφείς, 'O δὲ κτε- 
νισμοῖς θῆλυς" ἀλλ᾽ ἀμήχανον. Πολλοὺς δ᾽ ἂν εὕροις βοστρύχους 
ὁμοπτέρους Καὶ μὴ γεγῶσιν αἵματος ταυτοῦ, γέρον. 'langit etiam 
Aristophanes in Nub. 534. ἃ Stanleio citatus : Νῦν οὖν, 'HAéx- 
rpav kár ἐκείνην, ἥδ᾽ ἡ κωμῳδία Ζητοῦσ᾽ ἦλθ᾽ ἤν που "muóxm 
θεαταῖς οὕτω σοφοῖς. Γνώσεται γὰρ, ἤνπερ ἴδῃ, τἀδελφοῦ τὸν 
βόστρυχον. Ubi scholiasta, Αἰσχύλος ἐποίησε δρᾶμα Χοηφόρους" 
ἐν ᾧ λέκτρα παραγινομένη εἰς τὸν τάφον τοῦ πατρός, ἐκ τοῦ 
πλοκάμου τὸν ἀδελφὸν ἐγνώρισεν. Similis fere absurditas est 
in Odyss. A. 141. ubi Menelaus et Helena 'Telemachum, tunc 
primum visum, ex vultu ejus et capillis agnoscunt. Hanc 


AD CHOEPHORAS. 447 


tamen agnitionem ἐκ συλλογισμοῦ non reprehendit Aristoteles 
de A. P. 16. τετάρτη δὲ (ἀναγνώρισις) ἡ ἐκ συλλογισμοῦ" οἷον ἐν 
Χοηφόροις, ὅτι ὅμοιός τις ἐλήλυθεν, ὅμοιος δὲ οὐδείς, ἀλλ᾽ ἢ 
᾿Ορέστης" οὗτος ἄρα ἐλήλυθε. . /Eschyli ratiocinationem defendit 
Stanleius : ** Non enim Electra ex similitudine crinium colligit 
Orestem esse qui τὸν βόστρυχον dedicavit, sed satis apte rationis 
ealeulos ponit; neminem scilicet illic crines depositurum, nisi 
qui Agamemnonem cognatione prope contingeret: mon id 
facturam Clytzemnestram, nec a se factum esse; ideo ab 
Oreste Electra simili.^ Idem bene observavit schol. in So- 
phocl. El. 909. a Stanleio citatus. BLOMF. 

176. αὐτοῖσιν ἡμῖν] αὐταῖσιν ἡμῶν 'Turn. Steph. αὐτοῖσιν ἡμῖν 
breviter dictum pro ταῖς ἐθείραις αὐτῶν ἡμῶν, ut κόμαι Χαρίτεσ- 
σιν ὁμοῖαι apud Homerum Il. P, 51. et quz similia. collegit 
Schzeferus ad Dionys. de compos. verb. p. 170. Monuit Wel- 
lauerus. 

177. pày—1] Notanda μῶν particulae constructio cum con- 
junctivo, de qua dixit Matthizee Gramm. ὃ. 606. quanquam 
nullo allato quod satis simile esset exemplo. 

180. ἔπεμψε] ἔπεμψεν M. Guelf. Ald. Rob. 

χαίτην Steph. καὶ τὴν libri reliqui. 

πατρός] Recte πατρί correctum in 'Turn. Steph. Minus 
aptus genitivus est, quem librarius facili errore propter χάριν 
ponere potuit. 

181. ψαύσει] ψαύση Ald. Rob. Guelf. ἡ superscr. in M. 

182. μήποτε ψαύσει ποδί.) Sic ap. Sophocl. El. v. 163 sqq. 
Electra queritur Orestem se rediturum promisisse quidem, 
nunquam tamen redire. SCH. 

183. προσέστη] πρόσεστι Guelf. 'T'urn. Steph. πρόσεπι Ald. 

καρδίας] καρδίᾳ Stanleius. Sed καρδίας, librorum lectio, de- 
fendi potest; si utrumque genitivum ex κλυδώγιον pendere 
facimus. Schol. καρδίας κλυδώνιον : κίνησις τῆς χολῆς τῆς kar. 
αὐτόν. (l. αὐτήν.) BLOMF. 

184. ἐπαίσθην Canterus. ἐπαίθην libri, praeter 'T'urn. Steph. 
qui ἐπώσθην ex lemmate scholiast:, qui explicat ὡς βέλει 
ἐκρούσθην ἐξ ἐναντίας τιτρώσκοντι. 

διανταίῳ] διαλταίῳ codex Robortelli. 

185. ἐξ ὀμμάτων δὲ διψίω»] ex oculis autem diu prse doloris 
magnitudine siccis repente prorumpunt lacrymarum gruttce, 
rivi per hiemem exundantis instar. Sic Agam. 816. sq. Cly- 


448 ANNOTATIONES 


teemnestra oculos suos describit prae nimio fletu adeo siccos, ut 
ne gutta quidem lacrymarum insit. Non merum gaudium hie 
describitur, ut Stanleius putabat, sed sensus ex letitia et an- 
gore mistus, qui maxime solet lacrymas provocare. Jam 
Spanhemius ad Callim. hymn. in Del. v. 263. comparavit Eu- 
ripideum illud Alcest. v. 182. ὀφθαλμοτέγκτῳ δεύετο πλημμυρίδι. 
SCH. 

δίψιοι---σταγόνες] Agam. 860. ἔμοιγε μὲν δὴ κλαυμάτων ἐπίσ-- 
συτοι ἸΠηγαὶ κατεσβήκασιν, οὐδ᾽ ἔνι σταγών. | Glaucus in Epigr. 
in Brunck. Anal. vol. 2. p. 348. Ἔν τε yàp ὀφθαλμοῖς ἐσκλη- 
κόσι κωφὸν ὑποικεῖ Aákpv. BLOMF. 

186. ἄφραστοι ''urn. Steph. ἄφρακτοι M. Guelf. Ald. Rob. 
quod ἄφαρκτοι scribendum. ** ἄφρακτοι dicuntur lacrymse quae 
cohiberi non possunt." SCH. 

δυσχίμου] δυσχύμου 'T'urn. 

187. ἐλπίσω] ἐλπίζω Ald. 

τρο. δὲ] ye Porsonus.  Defendi posse δὲ ostendit Elmsleius 
ad Eurip. Med. 940. Sed probabilius tamen ye est. 

οὐδαμῶς ἐπώνυμον] animum nequaquam mwmaterno nomine 


dignum. Sic El. ap. Sophocl. v. 1191. 
μήτηρ καλεῖται, μητρὶ δ᾽ οὐδὲν éficot. SCH. 


192. ἐγὼ δ᾽ ὅπως- ---Ἴ Constructionem scholiasta explicat sup- 
plendo οὐκ ἔχω. Qui hoc videtur dicere voluisse orationem 
illetabilem .post verba βροτῶν 'Opéerov abrumpi substitutis 
verbis lzetioribus σαίνομαι δ᾽ ὑπ᾽ ἐλπίδος : qua sola ratione excu- 
sari potest ellipsis illa. 

193. ἀγλάϊσμα] Imitatus est h.l. Sophocles, Chrysothemin 
sic loquentem inducens Electr. v. 902 sq. 


Καὶ νῦν θ᾽ ὁμοίως καὶ τότ᾽ ἐξεπίσταμαι 
μή του τόδ᾽ ἀγλάϊσμα πλὴν κείνου μολεῖν. SCH. 


195. εὔφρον᾽ ] Scribendum ἔμφρον᾽ cum Aurato. 


196. δίφροντις] 4nceps animi. nter spem metumque fluc- 
tuans. 


μὴ ᾿κινυσσόμην "Turn. nisi quod coronidem omisit. κηνυσσόμην 
eum coronide M, sine ea Guelf. Ald. Rob. De vitio gethagre- 
phieo dietum ad Prometh. 157. 

197. εὖ] Scribendum ἢ eum Cantero. 

σαφηνῇ] Recte Sehuetzius σάφ᾽ ἦν μοι correxit. Minus pro- 


AD CHOEPHORAS. 449 


babiliter Erfurdtius ad Soph. Aj. p. 626. ἀλλ᾽ ἦν σαφηνῆ 
conjecit. 

ἀποπτύξαι ex Rob. relictum a Porsono. Recte ἀποπτύσαι 
Turn. ex scholio, ἀποπτύσαι: μισῆσαι. ἀπόπτυσα Guelf. àzé- 
πτυσα Ald. ἀποπρίσαι M. 

198. γ᾽ om. Guelf. Ald. Rob. 'T'urn. 

200. τιμὴν] τιμὴ Is. Vossius. τιμὴν legerat seholiasta; ἄγαλμα 
τύμβου: λείπει ἡ eis. Et stare quidem potest. Agam. 217. 
ἔτλα δ᾽ οὖν θυτὴρ γενέσθαι | θυγατρὸς γυναικοποίνων πολέμων 
ἀρωγάν, | καὶ προτέλεια ναῶν. De hac constructione vid. Mat- 
thie G. G. δ. 432. Dobreum ad Aristoph. Plut. p. 39. 
BLOMF. 

202. δίκην] δίκῃ M. Guelf. 

205. στίβοι] Hanc agnitionis partem Euripides perstrinxit, a 
Stanleio allegatus, in Electr. 534. Πῶς δ᾽ àv γένοιτ᾽ àv ἐν xpa- 
ταιλέῳ πέδῳ laías ποδῶν ἔκμακτρον ; εἰ δ᾽ ἐστὶν τόδε, Aveiv 
ἀδελφοῖν ποῦς ἂν οὐ γένοιτ᾽ ἴσος; ᾿Ανδρός τε καὶ γυναικός" ἀλλ᾽ 
ἀρσὴν κρατεῖ.  Postremam vero partem, tanquam ab omni 
plane ratione alienam deridendam spectatoribus propinat ibid. 
V. 541. Οὐκ οἷσθ᾽, ᾿Ορέστης ἡνίκ᾽ ἐκπίπτει χθονός, Νέαν μ᾽ ἔτ᾽ 
οὖσαν; εἰ δὲ κἄκρεκον πέπλους, Πῶς ἄν, τότ᾽ ὧν παῖς, νῦν ἔχοι 
ταὔτ᾽ ἂν φάρη, Ei μὴ ξυναύξοινθ᾽ οἱ πέπλοι τῷ σώματι; Quod 
Euripides /Eschylo vitio vertit, id puleherrimum et omnino 
naturz consentaneum esse arbitror. Notum est apud nostrates 
proverbium, homines in undis perituros vel stipulas captare. 
Quid mirum, si, in re desperata, vel levissimam. spei occasio- 
nem avide captaverit Electra, quum jamdudum Oreste redi- 
tum cupide expectasset? Quinetiam ipsa suspicionum levitas 
mentem indieat a recto statu nonnihil dejectam, et a quovis 
momento in hane vel illam partem facile impulsam. — Accedit, 
ut reete observavit Botheus, quod tumulus regis desertus erat, 
iram /Egisthi et Clyteemnestrae timentibus Argivis, unde non 
male de Oreste ejusque aliquo sodali cogitat virgo. Porro ipse 
poeta in iis quze loquitur Orestee persona vv. 225. sq. ostendit 
se quam leve fuerint ἀναγνωρίσεως rationes, satis intellexisse. 
BLOMF. 

206. ποδῶν] δ᾽ addunt M. Guelf. Ald. Rob. 

208. evr—] Recte £vr— Porsonus. 

209. θ δ᾽ Ald. cum hae interpunetione, ποδοῖν, αὐτοῦ T 
ἐκείνου, kal a. τινὸς πτέρναι. τενόντων ὃ᾽----. 


3L 


450 ANNOTATIONES 


210. els] Scrib. és cum Rob. 

212—218. choro tribuunt Guelf. Ald. 212—215. Quasi 
Turn. 212. 213. 215. 217. choro Rob. Steph. Correxit Can- 
terus. 

214. ἐπεί] Hsec particula, sic posita, ad sensum loquentis 
non expressum refertur. Miror te—Qquandoquidem quid est, 
quod a diis consecuta sum? BLOMF. 

τί νῦν (νυν 'Turn.)] τοίνυν Guelf. Ald. 

215. ὧνπερ] ὅνπερ Rob. 

217. σύνοιδ᾽ Scrib. ξύνοιδ᾽ cum Porsono. 

ἐκπαγλουμένην] ἐκπαγλουμένης Guelf. Ald. ἐκπαγλομένης M. 

218. πρὸς τί] In qua re? 

219. uárev'] μάστευ᾽ Rob. 

221. κατ᾽ αὐτοῦ] Scribendum καθ᾽ αὑτοῦ cum Wellauero. 

τἄρα] T ἄρα Rob. ráppa M. Guelf. Ald: et codex Rob. γ᾽ 
ἄρα 'T'urn. Steph. 

223. κἂν τοῖς] kavrois Rob. 

ἐμοῖς áp τη. ἐμοῖσιν ἄρ᾽ M. Guelf. Ald. Rob. ἐμοῖσιν, 
omisso ἄρ᾽, Steph. 

τοῖσι σοῖς] τοῖς ἴσοις Guelf. Ald. cod. Robortelli. 

224. τάδε σ᾽ ἐγὼ προσεννέπω Arnaldus. τάδ᾽ ἐγώ σε προυνέπω 
Ald. τάδ᾽ ἐγὼ σε προυννέπω Rob. τᾷδ᾽ ἐγώ σε προὐννέπω 'Turn. 
τάδε ἐγώ σε προὐννέπω Steph. 

225. οὖν Guelf. a m. pr. et Turn. νῦν Guelf. a m. rec. et 
libri reliqui. 

ὁρῶσα] ὁρᾶ Ald. 

226—229. Hoc ordine Heathius. In libris κουρὰν --- | ἄνε- 
πτερώθης--- | ἰχνοσκοποῦσα---- | σαυτῆς----. nisi quod Rob. x.— | 
L— | s.— |à.— 

227. συμμέτρου] Scr. £vpuérpov. | Ceterum conf. 174—176. 

230. ἀνεπτερώθης] ἀναπτερόομαι, Attollor, velut pennis: .Sus- 
pensus teneor ; sive spe, seu metu. Phrynich. App. Soph. p. 10, 
20. ᾿Ανεπτερῶσθαι τὴν ψυχήν : οἷον ἀνασεσοβῆσθαι, ἔκπτοιον 
εἶναι. Hesych. ᾿Αναπτερώσω : μετέωρον ποιήσω. ubi citant He- 
rodot. 2, 115. ἀναπτερώσας αὐτήν. et Eurip. Suppl. 89. φόβος 
p. àvamrepot. Sic Orest. 865. μῶν τι πολεμίων πάρα "Αγγελμ᾽ 
ἀνεπτέρωκε Δαναϊδῶν πόλιν; Aristoph. Av. 1445. ᾿Ανεπτερῶσθαι 
καὶ πεποτῆσθαι τὰς φρένας. Nub. 318. 7 ψυχή μου πεπότηται. 
Sophocl. Aj. 693. Ἔφριξ᾽ ἔρωτι, περιχαρὴς δ᾽ ἀνεπτόμαν. Hsec 
tria comparavit Seidlerus cum Eurip. El. 175. Οὐκ ἐπ᾽ ἀγλαΐαις, 


AD CHOEPHORAS. 451 


φίλαι, | θυμόν, οὐδ᾽ ἐπὶ χρυσέοις | ὅρμοις ἐκπεπόταμαι | τάλαιν᾽. 
Paullo aliter Xenophon Hist. Gr. 3, 1, 14. citatus a Mark- 
lando ad Suppl. 89. Μειδίας, θυγατρὸς ἀνὴρ αὐτῆς ὧν, ἀναπτερω- 
θεὶς ὑπό τινων, ὡς αἰσχρὸν εἴη, γυναῖκα μὲν ἄρχειν, αὐτὸν δ᾽ 
ἰδιώτην εἶναι. Conf. Villoison. ad Longum p. 91. infra 594. 
ὑπόπτερος φροντίσιν. BLOMF. 

231. ἰδοῦ] ἰδοὺ vulgo. 

χερός] χειρός ΑἸά. 

232. εἰς δὲ etsi fortasse ita explicari potest ut pro εἰσιδοῦ 
accipiatur, quod ex prsecedente ἰδοῦ sit repetendum, tamen 
tam mira et insolita hzec ratio est loquendi ut longe probabilius 
videatur ἠδὲ, quod "Turn. edidit, ex conjectura quidem haud 
dubie, sed ea facillima. 

θηρίων lectio indocte interpolata: nam θηρίον vocabulum est 
non tragicum. θηρίον M. et codex Robortelli, unde θηρίου Rob. 
Scribendum θήρειον. 

233. γενοῦ Rob. yévov Steph. uero? Guelf. Ald. μὲν o) 'T. 

μὴ ᾿κπλαγῇς] μῆκπλαγιῆ M. Guelf. Ald. μἠκπλαγιῶ Rob. 

236. σωτηρίου] σωτήριος Schuetzius. 

237. ἀνακτήσει] ἀνακτήσῃ libri. 

238. ὄμμα] Scribendum ὄνομα cum Valcken. ad Eurip. 
Phoen. 415. 

240. πατέρα] πατέρος 'T'urn. Steph. 

ἐς σέ μοι] ἐπεμοὶ M. a m. pr. 

244. μόνον] μόνος M. Guelf. Ald. Rob. 

civ] Scrib. ξύν. Hunc et proximum versum Oresti tribuit 
'Turn. 

246. Electrse hos versus continuat Ald. 

πραγμάτων] πρηγμάτων M. Guelf. Ald. 

247. ἰδοῦ] ἰδὸν Ald. ἰδὼν 'Turn. 

γένναν εὖνιν αἰετοῦ 'lurn. γέννα νιν αἰετοῦ M. γέννα νιναῖε 
τοῦ Guelf. Ald. γέννα νῦν αἰετοῦ Rob. 

αἰετοῦ] Scrib. ἀετοῦ eum Porsono hic et v. 258. 

248. σπειράμασι] σπιράμασιν M. Rob. 

250. ἐντελής] ἐντελεῖς Pauwius. ἐντελὴς ad γένναν referen- 
dum est. BLOMF. 

251. θήραν ''urn. Steph. θῆραν Rob. θῆρα M. Guelf. Ald. 

πατρῴαν Rob. 'Turn. Steph. et scholiasta. πατρώα vel 
πατρῴα M. Guelf. Ald.  Seribendum πατρῴοις cum Blom- 
fieldo. 

3L2 


459 ANNOTA'lC'IONES 


σκηνήμασιν)] σκηνώμασιν Bothius. 

252. λέγω] ἐγὼ M. Guelf. 

254. ἄμφω φυγὴν ἔχοντε] Nempe Orestes, quamvis honesta 
specie, (cf. Agam. v. 889.) vere tamen erat ex sedibus expul- 
sus; Electra vero, quamquam, secundum ZEschylum haud 
ejecta, exsuli tamen similis erat, vel ut ipsa ait v. 131. ἀντί- 
δουλος. SCH. 

257. εὔθοινον) εὔθυνον Ald. 'Turn. et superscripto o. M. 
Utrumque interpretatur scholiasta. 

259. ἔχοις] ἔλοις Ald. errore typothetze : unde ἕλοις "T'urn. 

εὐπειθῆ] Probabilius est εὐπιθῆ, quod posuit Blomfieldus. 

262. δ᾽ àv ἄρειας] 9avapías M. Guelf. Ald. Rob. 

263. κάρτα om. Rob. 

264—268. Oresti tribuit Ald. 

266. γλώσσης χάριν] Lingue gratia. (Angl. for the sake of 
talking.) “ τῇ γλώσσῃ χαριζόμενος, et hinc διὰ τὴν γλωσσαλγίαν, 
μὴ δυνάμενος ἐχεμυθεῖν----Νοδίτο prior Hesiod. "Epy. 709. Μηδὲ 
ψεύδεσθαι γλώσσης χάριν. ΑΒΒΈΒΟΗ. Proclus ad Hesiodi 
locum, διὰ περιττὴν καὶ ἀνόνητον τῆς γλώσσης ὁρμήν. Euripides 
dixit γλώσσῃ χαρίζεσθαι lingue indulgere. BLOMF. 

ἀπαγγείλῃ] ἐπαγγείλῃ M. Rob. ἀπαγγελεῖ Porsonus: quo 
non opus. 

267. obs ἴδοιμ᾽ ἐγώ ποτε] Aristoph. Ach. 1156. ὃν ἔτ᾽ ἐπίδοιμι 
τευθίδος δεόμενον ---- ubi Berglerus hunc locum contulit, et 
Eurip. Med. 164. ὅν ποτ᾽ ἐγὼ νύμφαν τ᾽ éc(oow | αὐτοῖς μελά- 
θροις διακναιομένους. BLOMF. 

268. κηκῖδι πισσήρει)] Recte schol. καιόμενα γὰρ τὰ ξύλα 
πίσσαν ἀνίησι. Rogus scilicet ex tzedis pineis fiebat. Stanleius 
vero intelligit de pice, quae rogo adhiberi solebat. Hesych. v. 
Κωνῆσαι.---καὶ πισσοκωνήτῳ μόρῳ λέγουσιν, ὅταν πίσσῃ kara- 
χρισθέντες τινὲς ὑπὸ πυρὸς ἀποθάνωσι. Αἰσχύλος, καὶ Κρατῖνος 
Κρήσσαις. (Rectius Alberti. Αἰσχύλος Κρήσσαις, καὶ Κρατῖνος. 
Photius. Πισσοκωνήτῳ πυρί: τῷ εὐκαύστῳ. ἐπεὶ τὰ καιόμενα 
πίσσῃ χρίεται. Αἰσχύλος Κρήσσαις. — Pro πυρί, legendum puto 
μόρῳ.) Sed hoc de vivicomburio dictum est: talis erat Romze 
tunica molesta. BLOMF. 

269. οὔτοι "Turn. Steph.: οὔτι libri reliqui. Conf. Eum. 
61. Λοξίᾳ μεγασθενεῖ. Ibid. 63. Apollo ait, Οὔτοι προδώσω. 
BLOMF. 


272. ὑφ᾽ ἧπαρ] Sub jecinore. i. e. intimo pectore. Sophocl. 


AD CHOEPHORAS. 4598 


Ant. 1315. Παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν. 'Trach. 933. 
ὋὉρῶμεν αὐτὴν ἀμφιπλῆγι φασγάνῳ Πλευρὰν ὑφ᾽ ἧπαρ καὶ φρένας 
πεπλήγμένην. Cum genitivo Eurip. Suppl. 919. ᾿Ιὼ τέκνον, 
δυστυχῆ σ᾽ ἔφερον, ἔφερον ὑφ᾽ ἥπατος. Eodem fere sensu in 
Agam 765. δῆγμα δὲ λύπης Οὐδὲν ἐφ᾽ ἧπαρ προσικνεῖται. et 421. 
πολλὰ γοῦν θιγγάνει πρὸς ἧπαρ. Sic "Theocritus 11, 15. dixit 
ὑποκάρδιον ἕλκος, et 20, 17. ὑποκάρδιον ὀργάν, sicut Virgilius 
JEn. 1. 36. ceternum servans sub pectore vulnus, quod ex 
Lucretio sumsit 2, 638.  ZEternumque daret matri sub pectore 
vulnus. Hi dolores dicuntur in Eum. 465. ἄλγη ἀντίκεντρα 
καρδίᾳ. BLOMF. ὑφ᾽ ἧς παρθμὸν Guelf. Ald. 'T'urn. 

273. τοῦ πατρὸς τοὺς αἰτίους] Breviter dictum pro τοῦ πατρὸς 
τοῦ φόνου τοὺς αἰτίους. 

274. τρόπον τὸν αὐτὸν] h. e. dolose ut pater erat interemtus. 
Sophocl. Electr. v. 35. 

χρῆ μοι τοιαῦθ᾽ ὁ Φοῖβος, ὧν πεύσει τάχα: 
ἄσκευον αὐτὸν ἀσπίδων τε καὶ στρατοῦ 
δόλοισι κλέψαι χειρὸς ἐνδίκους σφαγάς. 5(Η. 

275. ἀποχρημάτοισι] ἀποχρηματοῖσι M. Guelf. Ald. ἀποχρῆμα 
τοῖσι Τ τη. Steph. ἀχρημάτοισι Sophianus. ““ἀχρήματος ζημία 
nihil aliud est quam ραΐξογηογιέηι bonorum ereptio, quam 
Orestes a matre et /Egistho passus erat; ea igitur se dicit 
preter minas ultioni patris neglectze propositas, ab Apolline 
ad pcenas de matre ejusque moecho sumendas irritatum. Idem 
fere aliis verbis exprimitur v. 301. 

καὶ προσπιέζει χρημάτων ἀχηνία. 
SCH. Aliter Stephanus. ** Puto loci hujus sensum hunc esse 
ut dicat non posse aliter hanc mortem quam morte mutua 
piari, nullamque pecuniariam multam hic locum habere. Et 
ex alio etiam loco videtur confirmari plane hzc sententia: 
quam si sequamur, ἀχρημάτοισι legere debemus." — Male. 
ravpojpuevor] ταυρούμενος 'T'urn. 

279. τὰς δὲ] τάσδε 'Turn. Locum recte explicat scholiasta ; 
τοὺς μὲν γὰρ πολίτας λιμώξειν ἐκ γῆς ἔφασκε, πρὸς ἀφοσίωσιν 
᾿Αγαμέμνονος, ὡς μὴ ἐκδικήσαντας" ἡμᾶς δὲ σωματικῶς φθαρῆναὶϊ. 
BLOMF. τὰ μὲν γὰρ ἐκ γῆς δυσφρόνων μειλίγματα βροτοῖς 
πιφαύσκων εἶπε, hoc significat : 4c primum quidem intermissa 
czedis Agamemnonize ultione, ad. placanda irata numina pa- 
nas ex terra, h. e. terra sterilitate imposita, civibus denun- 
fiavit. Notum est neglectam regis czedis expiationem. haec 


454 ANNOTATIONES 


mala publica ex veterum opinione consecuta esse, agrorum 
sterilitatem, pecorum luem, mulierum abortus, morbos pesti- 
lentes. Cf. Spanhem. ad Callim. Hymn. i in Dian. v. 125 sqq. 
et Sophocl. CEdip. 'T'yr. v. 25 sqq. Et sic ZEschylus Eumenid. 


V. 797. 

Ὑμεῖς δὲ τῇ γῇ τῇδε μὴ βαρὺν κότον 

σκήψησθε, μὴ θυμοῦσθε, μηδ᾽ ἀκαρπίαν 

τεύξητε. 
δυσφρόνων scil. θεῶν sine dubio ad Erinnyas pertinet, quee 
paulo post v. 280. diserte nominantur; et hz dicuntur δύσφρο- 
ves, eodem modo, quo Eumenid. 381. vocantur κακῶν re μνή- 
μονες kai δυσπαρήγοροι βροτοῖς. SCH. — Non potest hac ratione 
μειλίγματα explicari, quod in μηνίματα mutavit Lobeckius ad 
Soph. Ajac. 757. p. 340. 

280. ἐπαμβατῆρας] ἐπ᾿ ἀμβατῆρας M. ἐπεμβατῆρας Auratus. 

Ipsi Oresti minatur Apollo, eum lepra afflictum iri, nisi pa- 
trem uleiscatur. Quodnam genus morbi hic designetur, etiamsi 
in poeta tragico, a quo medicorum subtilitatem haud exspectes, 
inutile forsan videatur disquirere, tamen comparato Celsi loco 
de Medic. l. 5. c. 28. dubitandum non censeo, quin sit species 
vitiliginis, quae λευκὴ dicebatur. ** Vitiligo quoque quamvis 
per se nullum periculum adfert, tamen et feda est, et ex 
malo corporis habitu fit. Ejus tres species sunt. "AAdos 
vocatur, ubi color albus est, fere subasper, et non continuus, 
ut quadam quasi gutte disperse esse videantur. Interdum 
etiam latius, et cum quibusdam intermissionibus serpit. MéAas 
colore ab hoc differt, quia niger est, et umbrze similis. Cetera 
eadem sunt. Λευκὴ habet quiddam simile alpho, sed magis 
albida est, et altius descendit ; i» eaque albi pili sunt, et lanu- 
gini similes. Omnia heec serpunt, sed in aliis celerius, in aliis 
tardius.—Leuce, quem occupavit, haud facile dimittit."— Ce- 
terum scholiastes verba λευκὰς δὲ κόρσας τῇδ᾽ ἐπαντέλλειν νόσῳ, 
de morbi pertinacia accepit, qui Orestem usque ad canitiem sit 
vexaturus. Verum hic sensus minus aptus est verbis, ab 
JEschylo diligenter lectis, ad significandum peculiare hujus 
morbi σύμπτωμα. SCH. 

281. ἀρχαίαν φύσιν] I. e. τὴν πρὸ τοῦ νοσεῖν κατάστασιν He- 
sychiointerprete. Frequens est Hippocrati. Vid. Faes. CEcon.— 
Aristid. vol. 1. p. 637. τῆς ἀρχαίας φύσεως ὅτι ἐγγυτάτω yevópe- 
vos. ABRESCH. 


AD CHOEPHORAS. 455 


λιχῆνας] * Impetigines Latinis dicuntur, summe cutis vitia, 
cum asperitate quadam et levi pruritu, via quzedam ad psoram 
et fedse scabiei species." Fesrus (Econ. Hippocrat. in voce 
Λειχῆνες. Pessimam hujus morbi speciem dicebant ᾿Αγριολει- 
χῆνες vel ᾿Αγριοψωρία, teste Hesychio, (/Eschylus ἀγρίαις γνά- 
0o:.) Confer Hesychium v. Aexfves, Salmasium in "Tertull. 
de Pall. p. 401. H. Steph. Dict. Med. p. 395. Noster Eum. 
785. Λειχὴν ἄφυλλος, ἄτεκνος. BLOMF. 

282. λευκὰς δὲ κόρσας] Hunc versum citat Etym. M. et 
Gudian. s. v. κόρσαι. 

ézavréAAew] ἐπαντέλλει M. Guelf. Ald. 

283. re φωνεῖ] Scribendum 7 ἐφώνει cum Aurato. 

Ἐρινύων) ᾿Εριννύων 'T'urn. 

285. Sensus est, alias etiam ργωαϊωὶέ Furiarum. aggres- 
siones me clare visurum esse, vel in nocturnis tenebris : sicut 
infra ait Orestes, Ὑμεῖς μὲν οὐχ ὁρᾶτε τἀσδ᾽, ἐγὼ δ᾽ ὁρῶ. 
Eumen. 104. Εὕδουσα γὰρ φρὴν ὄμμασιν λαμπρύνεται. Neque 
tamen haec omni ex parte mihi placent. An legendum ὁρῶντα 
λαμπρόν μ᾽, an hic versus transponendus post v. 288? 
BLOMF. Non male Blomfieldus versum transponendum esse 
conjicit. Quod si recte hoc loco legitur, post τελουμένας versus 
unus videtur excidisse, in quo verbum lectum fuit cum ὁρῶντα 
construendum. Neque enim ὁρῶντα et νωμῶντα pro genitivis 
posita esse credi possunt ὁρῶντος ἐμοῦ---νωμῶντος, quod Bothio 
placuit. Eadem Dobrzei sententia fuit qui versum ex conjec- 
tura supplevit, τοιαῦτα πέμψειν εἶπε τὸν κατὰ χθονὸς, ópóvra—. 

287. ἐκ προστροπαίων] Schol. ἐκ 709 ᾿Αγαμέμνονος ἱκετεύοντος 
τοὺς θεοὺς ἐκδικήσεως τυχεῖν. Conf. Eumen. 234. BLOMF. 

ἐν γένει] pro τῶν ἐγγενῶν. | Abreschius confert Soph. (Ed. 
T. 1430. Τοῖς ἐν γένει yàp τἀγγενῆ μάλισθ᾽ ὁρᾶν, Μόνοις τ᾽ 
ἀκούειν εὐσεβῶς ἔχει κακά. item Eum. 603. ᾿Εγὼ δὲ μητρὸς τῆς 
ἐμῆς ἐν αἵματι; BLOMF. 

289. διώκεται] διώκεσθαι M. Guelf. Ald. 

290. πλάστιγγι] Flagro. Etymol. M. p. 674, 20. Πλάστιγξ: 
ἡ μάστιξ' ἀπὸ τοῦ πλήσσειν. map Αἰσχύλῳ. Hesych. Πλάστιγξ: 
μάστιξ. S'TANL. 

201. κρατῆρος] κρατερὸς M. Guelf. Ald. et cod. Robortelli. 

μέρος] μέρους Rob. 

292. λιβὸς 'Turn. λίβος hbri reliqui. Scribendum λίβους 
cum Abreschio. 


456 ANNOTATIONES 


293. Deleatur comma post ἀπείργειν. 

294. μῆνιν δέχεσθαι] Scribendum μῆνιν, δέχεσθαι δ᾽ — cum 
Hermanno de metr. Pindariz, 5. Dictum autem hoc est, omisso 
priori οὔτε pro οὔτε δέχεσθαι δὲ οὔτε συλλύειν τινά. Similia 
exempla v. apud Schaefer. ad Lamb. Bos. Ellips. p. 777. 
** Quod ad rem attinet, Stanleius contulit Eurip. Or. 46. μήθ᾽ 
ἡμᾶς στέγαις, Μὴ πυρὶ δέχεσθαι, μήτε προσφωνεῖν τινα, Myrpoxro- 
νοῦντας. Sophocl. CEd. 'T. 246. Μήτ᾽ εἰσδέχεσθαι, μήτε προσφω- 
νεῖν τινα, Μήτ᾽ ἐν θεῶν εὐχαῖσι μήτε θύμασι Κοινὸν ποιεῖσθαι, 
μήτε χέρνιβας νέμειν, ᾿Ωθεῖν δ᾽ ἀπ᾽ οἴκων πάντας. Obiter vero 
notat, interdictionem hane ab sedibus propriam fuisse Argivis: 
nam aliorum in sedes receptum fuisse Orestem ante expurga- 
tionem constat ex Eum. 454. Eurip. Iph. (T. 947. ubi vide 
Heathii notata: et Valckensr. ad Eurip. Hipp. 946. et ad 
Herodot. 7, 231. συλλύειν est operam prestare in expiando 
scelere. Modus describitur in Eumen. 440." BLOMF. Pro- 
babilior Porsoni interpretatio ab Dobraeo memorata una de- 
versari. 

296. ταριχευθέντα] ταριχεύω, .Ewsicco. Proprie vero sale 
condio; et, quoniam cadavera ταριχευτὰ macie corrugantur, 
hinc ταριχεύειν valet emaciare, ecsiccare. | Sophron. apud 
Schol. τὸ γῆρας ἄμε μαραῖνον ταριχεύει. Herodot. 9, 120. 
τεθνεώς, καὶ τάριχος ἐών. 1)6 cadaverum ταριχεύσει doctissime 
egit Gatakerus ad M. Ant. p. 175. Hinc forma contracta 
rapxóew sepelire, Homer. Il. H. 85. Apoll Rhod. r, 83. 
Epigr. apud Huschk. Anal. Crit. p. 220. BLOMF. 

297. ἄρα Stanleius. ἄρα libri. 

298. ἐξεργαστέον 'T'urn. Steph. Quze Aldinze lectionis épya- 
στέον interpolatio est. Scribendum ἔστ᾽ ἐργαστέον cum M. 
Guelf. Rob. 

299. συμπίτνουσιν 'lurn. συμπίπτουσιν libn reliqui. Sceri- 
bendum autem ξυμπίτνουσιν. 

300. et 310. His versibus explicatur qui sint illi πολλοὶ 
ἵμεροι. Monuit Bothius. 

300. πατρὸς πένθος] Luctus ob patrem conceptus. 

301. πρὸς πιέζει Abreschius. Vulgo conjunctim προσπιέζει. 

ἀχηνία] Hesychius : ᾿Αχηνία, ἄπορα, ubi fortasse leg. ἀπορία. 
Ut Suidas, apud quem φίλων ἀχηνία, et ut apud nostrum hic 
χρημάτων ἀχηνία, sic Agam. v. 429. ὀμμάτων ἀχηνίαις. 
STANL. 





AD CHOEPHORAS. 451 


302. πολίτας] Argivos. 

304. δυοῖν yvrvawoiv] Acerbe dictum: me Argivi duarum 
mulierum JEgisthi et Clytzemnestre imperio subsint. SCH. 

305. θήλεια yàp φρὴν] Hsec ad. solum /Egisthum pertinent. 
Muliebris enim est et ignavus etiam /Egisthi animus ; certe, 
an haud ita sit, mox ipse emperietur, si cum eo congressus 
fuero. SCH. Conf. Soph. Electr. 301. ὁ πάντ᾽ ἄναλκις οὗτος, 
ἡ πᾶσα βλάβη, ὁ σὺν γυναιξὶ τὰς μάχας ποιούμενος. KLAUSEN. 
εἴσεται significatione passiva, sciefur, accepit Erfurdtius ad 
Soph. CEd. T. 1499. ed. min. 

307. τελευτᾶν] Subaudi εὔχομαι. [vel δότε]. μεταβαίνει vero, 
transgreditur, ex hac parte in illam. BLOMF. 

309. ἀντὶ μὲν] Justitia nimirum magna voce, debitum, h. e. 
jus talionis, erigens clamat: .Maledicentice maledicentia, cedes 
cedi reponatur. SCH. 

μὲν] yàp Rob. 

ἐχθρᾶς γλώσσης] Hxc, ut arbitror, Clytzemnestram tangunt, 
quae criminibus in maritum conjectis ejus cedem excusare cu- 
piebat. Sic Agam. v. 1425. sqq. Iphigeniz sacrificium et 
v. 1449. Cassandrze connubium mortuo Agamemnoni expro- 
brabat. SCH. 

311. δίκη] δίκης Guelf. Ald. δίκηα M. δίκην R. 

μέγ᾽ àiréi] uéyavr. M. adscripto in margine οἶμαι μέγ᾽ àvret. 
μέγαντι Rob. 

313. δράσαντι παθεῖν] Vetus proverbium (τριγέρων μῦθος). 
Nempe lege talionis nulla lex vetustior. Aristot. Eth. Nieom. 
5, 5. καίτοι βούλονταί ye (oi Πυθαγόρειοι) τοῦτο λέγειν καὶ τὸ 
“Ῥαδαμάνθυος δίκαιον: Εἤκε πάθοι τά κ᾽ ἔρεξε, δίκη κ᾿ ἰθεῖα γένοιτο. 
Noster fragm. inc. 1. δράσαντι γάρ τοι καὶ παθεῖν ὀφείλεται, vel, 
ut Grotius in Exeerptis, Τῷ γάρ τι δρῶντι καὶ παθεῖν ὀφείλεται, 
vel denique ut schol. Pindar. Nem. 4; 51. Τὸν δρῶντά πού τι 
καὶ παθεῖν ὀφείλεται. | Pindari verba. sunt, ἐπεὶ ῥέζοντά τι καὶ 
παθεῖν ἔοικεν, unde interpres, memoriter citans, ZEschyli ver- 
sum paululum corrupit. Agam. 1540. Μίμνει δὲ μίμνοντος ἐν 
χρόνῳ (θρόνῳ Elmsleius) Διός, [παθεῖν τὸν ép£avra. Pers. 818. 
Τοίγαρ κακῶς δράσαντες, οὐκ ἐλάσσονα Πάσχουσι. Sophocl. El. 
1026. Εἰκὸς γὰρ ἐγχειροῦντα καὶ πράσσειν κακῶς, ubi scholiasta 
citat Pindari locum. Ceterum nescio an przstet δράσαντα. 


BLOMF. 
3M 


458 ANNOTATIONES 


314. τάδε φωνεῖ] Agam. 1304. δακτυλόδεικτον δ᾽ Οὔτις ἀπει- 
πὼν εἴργει μελάθρων, Μηκέτ᾽ ἐσέλθῃς, τάδε φωνῶν. BLOMF. 

315—322-— 332—339. 

323—331—354—362. 

345—353 — 363—371. 

380—384 — 394—399. 

385—393 — 410—417. 

405—409 — 418—422. 

42357 433 —444—455- 

434—438 — 439—443. 

456 —460— 461—465. 

466—470 471—475. 

315. αἰνοπάτηρ, Infaustus pater. ὁ ἐπὶ alvois πατήρ. Hesych. 
Alvórokos: ὃ ἐπὶ κακῷ τεχθείς. Cum hoc loco comparandus 
Eurip. Or. 1223. ubi Orestes patrem sic invocat; Ὦ, δῶμα 
ναίων νυκτὸς ὀρφναίας, πάτερ, KaAet σ᾽ ᾿Ορέστης παῖς σὸς émí- 
κουρον μολεῖν Τοῖς δεομένοισι. BLOMF. 

317. ἂν, ἕκαθεν] Metri vitium sustulit Hermannus ad Viger. 
P. 729. corrigendo ἄγκαθεν. 

οὐρίσας] Id est οὐρίσας τὸν λόγον ἢ τὸ ἔργον. LACHMANN. 
de chor. syst. p. 108. Qui interrogandi signum post εὐναὶ, 
comma autem post ἰσόμοιρον posuit. Et hanc interpunctionem 
secutus est scholiasta, cujus annotationem versui 319. appo- 
nemus. 

319. ἰσόμοιρον "Turn. Steph. ἰσοτίμοιρον M. Guelf. Ald. 
Rob. unde Erfurdtius ad Soph. Electr. 86. ἀντίμοιρον corri- 
gendum esse censebat. ** Cui favere videatur scholiastee inter- 
pretatio, ἕκαθεν ojpícas: πόρρωθέν cov ἀφοριζόμενος" σὺ μὲν 
γὰρ ἐν σκότῳ, ἐγὼ δὲ ἐν τῷ φωτί. ἐναντίον γὰρ τὸ φῶς τῷ σκότῳ. 
Ab Hermanno Observ. crit. p. 89. intelligitur Jux contigua 
tenebris. Sed tota hujus loci difficultas ex eo pendet, quod 
non perspexerunt interpretes φάος accusativum esse, ad parti- 
cipium οὐρίσας pertinentem ; sensus est, Quid dicam aut quid 
Jüciam, ut prospero flatu e longinquo, ubi te habent cubilia, 
mihi expedire possim lucem tenebris equalem? (i. e. laetam 
fortunam, quze calamitates compensare queat; ut post tantos 
renoventur gaudia luctus.) Cum hoc optime quadrant se- 
quentia, um vero gratice celebrarentur, lessus honorem ferens 
Atridis pristinis «dium dominis" BLOMF. Scholiasta post 


AD CHOEPHORAS. 459 


verba a Blomfieldo allata sic pergit, τοῦτ᾽ ἔστι, πολὺ τὸ μεταξὺ 
τῶν ζώντων kal τεθνεώτων, ὅμως δὲ τοῖς προσθοδόμοις ᾿Ατρείδαις ^ 
ὁ γόος ὁ εὐκλεὴς ὁμοίως χάριτες κέκληνται. 

421. κέκληνται "Turn. Steph. et scholiasta. κεκλήαται M. 
κέκληται Guelf. Ald. κεκλῇντ᾽ ἂν Blomfieldus. 

322. προσθοδόμοις) Scholiasta, rots πρότερον ἐσχηκόσι δόμον. 
νῦν γὰρ οὐκ εἰσὶ δόμοι" φροῦδα γὰρ τάδ᾽ ἤδη. (Euripidis verba 
Med. 139.) 

325. μαλερὰ Porsonus. ἡ μαλερὰ libri. 

328. ὀτοτύζεται] ὀτοτύξεται Rob. 

θνήσκων] θνηίσκων M. — Versus Ionici hic et infra vulgo in 
dimetros descripti. 

329. πατέρων τε (δὲ Hermannus) καὶ τεκόντων] Eurip. Herc. 
f. 1368. ὁ φύσας χὠ τεκὼν ὑμᾶς πατήρ comparavit Schwenkius. 

331. τὸ πᾶν] Schol. ξητεῖ τὸ ἀντιτιμωρεῖσθαι. ὅμως οὐκ ἠρεμεῖ 
ἡ ψυχή" ζητεῖ γὰρ παντελῶς ταρασσομένη τὴν ἐκδίκησιν. unde 
ποινὰν pro τὸ πᾶν reponunt Schutzius et Hermannus. (rírav 
Martinus Observ. crit. p. 13.) Sed manifestum est, interpre- 
tem Graecum voces τὸ ἀντιτιμωρεῖσθαι---τὴν ἐκδίκησιν, supplere, 
ut id quod subaudiendum est, indicet. BLOMF. 

332. νυν Guelf. νῦν vulgo. 

335. τοί σ᾽ Schuetzius. rois libri, nisi quod τοὺς (Turn. 

ἐπιτύμβιος Hermannus. ἐπιτυμβιδίοις libri, quod "Turn. in 
ἐπιτυμβιδίους mutavit. ἐπιτυμβίδιος correxerat Schuetzius. ἐπι- 
τύμβιον αἶνον dixit /Esch. Agam. 1547. 

θρῆνος] θρήνους Ald. 'T'urn. 

ἀναστενάζει] ἀναστενάξει M. 

339. ἄτερ κακῶν ἄτ᾽ ἐν κακῶν Ald. αὖτε κακῶς "Turn. Agam. 
204. τί τῶνδ᾽ ἄνευ κακῶν: BLOMF. 

ἀτρίακτος] Non vincendus. Scholiasta, ἀπὸ τῶν παλαιστῶν, 
οἱ ἀποτριάζονται ὑπὸ τῶν ἀντιπάλων. BLOMF. 

340. χρήζων] Volens, δὲ cult: non autem ó χρησμῳδῶν, 
quod ait scholiasta. BLOMF. 

341. θείη] θήη M. Guelf. Ald. Rob. 

343. παίων] Scribendum παιάν. V. notata ad Sept. 268. 
quibus hoc tantum adjecerim, παιών Ionicam, παιάν vero Do- 
ricam formam fuisse ejusdem nominis. Mox ἐμβασιλείοις Ald. 
et veokára. BLOMF. 

444. κομίσειεν Porsonus. κομίζει M. Guelf. Ald. Rob. ye 
κομίζοι "Turn. Steph. 

3M2 


460 ANNOTATIONES 


347. 9opíruyros] δορίδμητος Stanlems. Malim δορίκμητος. 
Cum hoc loco comparandum est Pelei votum apud Eurip. 
Andr. 1184. Εἴθε σ᾽ ὑπ᾽ ᾿Ιλίῳ ἤναρε δαίμων, Σιμοεντίδα παρ᾽ 
ἀκτάν. Sophocl. El. 94. Ὅσα τὸν δύστηνον ἐμὸν θρηνῶ Πατέρ᾽, 
ὃν κατὰ μὲν βάρβαρον atav Φοίνιος "Άρης οὐκ ἐξένισεν. Uterque 
colorem traxit ex Odyss. A. 296. ἐπεὶ οὔ κε θανόντι περ ὧδ᾽ 
ἀκαχοίμην, Ei μετὰ Fots ἑτάροισι δάμη Τρώων ἐνὶ δήμῳ, ἮΣ φίλων 
ἐν χερσίν, ἐπεὶ πόλεμον τολύπευσε᾽ "Τῷ κέν ἔοι τύμβον μὲν ἐποί- 
qcav παναχαιοί, ' Hàé κε καὶ FQ παιδὶ μέγα κλέος ἤρατ᾽ ὀπίσσω. 
Conf. etiam Virg. /En. 1, 98. et Appian. Hann. p. 571. cita- 
tum a "Toupio in Suid. r. p. 202. BLOMF. 

κατηναρίσθης Porsonus. κατεναρίσθης vulgo. 

350. τε κελεύθοις] τ᾽ ἐκελεύθοις Ald. Scribendum τ᾽ ἐν κελεύ- 
θοις cüm Wellauero. ** κελεύθοις, vite tenori. Butlerus confert 
Pindar. Nem. 8, 60. ἀλλὰ κελεύθοις | ἁπλοαῖς ζωᾶς ἐφαπτοίμαν. 
Eurip. Herc. F. 432. βίου κέλευθον ἄθεον." BLOMF. 

ἐπιστρεπτὸς, In quem aliquis convertitur. Suppl. 1004. Stan- 
leio laudatus, "Opav ἔχουσαν τήνδ᾽ ἐπίστρεπτον βροτοῖς. Homer. 
Od. A.176. ἐπεὶ πολλοὶ ἴσαν ἀνέρες ἡμέτερον δῶ άλλοι, ἐπεὶ 
καὶ κεῖνος ἐπίστροφος ἣν ἀνθρώπων. Hesych. Ἐπιστροφαί: δια- 
τριβαί, δίαιται. Αἰσχύλος Φρυξί. Verte igitur, vitam in qua 
liberi sine impedimento versari possint. BLOMF. ἐπὶ στρατὸν 
Guelf. Ald. 

αἰῶνα κτίσας (sic Rob. : κτίσσας libri reliqui)] Scribendum 
αἰῶ, sed non delendum κτίσας, cum Ahrensio p. 16. Gramma- 
ticus in Bekkeri Anecd. p. 363, 17. αἰῶ τὸν αἰῶνα κατὰ dmoko- 
πὴν Αἰσχύλος εἶπεν. κτίσας in proximum versum transferendum 
duarumque syllabarum defectus in versu antistrophico no- 
tandus. j 

352. διαποντιούτας M. Guelf. et sine accentu Rob. διὰ πον- 
τίουτας Ald. 

γᾶς] "Trojae. 

354. Chori personz notam addidit Hermannus. 

358. χθονίων τυράννων Schol. IIAorevos kal ἹΠεῤσεφόνης. 

450. ἧς] ἦσθ᾽ Abreschius. ἦν codex Robortelli. 

ὄφρ᾽ Pauwius. ὄφρα libri. ** Eras enim dum οὐοόδαδ, reo 
ec eorum numero, qui munus regium sibi fato creditum mani- 
bus (virtute bellica) e£ sceptro populum regente (eloquentia in 
comitiis) ornant." SCH. 

360. πιπλάντων Heathius. πιμπλάντων libri. 


AD CHOEPHORAS. 461 


361. πεισίβροτον Pauwius. πεισίμβροτον vulgo. *€ πεισίβρο- 
ros, Cui homines parere solent. βάκτρον, sceptrum reale : 
vid. Homer. Iliad. A. 237. Agam. 195. χθόνα βάκτροις ἐπικρού- 
cavras ᾿Ατρείδας." BLOMF. 

362. Τρωΐας] Τρωΐοις Hermannus. ** Locum recte intellexit 
scholiasta; γυναικικῶς οὐδὲ τούτῳ ἀρέσκεται, ἀλλὰ μηδὲ τὴν ἀρχὴν 
ἀνῃρῆσθαι, i. e. Electra vero, velut femina, ne hoc quidem 
Orestis votum probat, scilicet ut pater olim ante "Trojam suc- 
cubuisset ; sed potius hoc sibi plaeiturum fuisse dicit, si pater 
omnino intactus evasisset, interfectofes autem prius interissent ; 
ut fatum, quod mortem iis intulerit, e longinquo aliquis, harum 
ealamitatum expers, audivisset." BLOMF. — Continuatur hac 
stropha Orestis oratio ab choro interpellata. 

364. τεΐχεσι Heathius. τείχεσσι libri. 

365. ἄλλων] ἄλλῳ Stanleius. 

δορικμῆτι] Scribendum δουρικμῆτι cum Blomfieldo. 

366. τέθαψαι] Scribendum τεθάφθαι cum Ahrensio p. τό. 
Post hoc verbum comma ponatur. 

368. »w] Notetur transitus ab secunda persona ad ter- 
tiam. 

369. Ante θανατηφόρον excidit vocabulum cum praeceden- 
tibus infinitivis conjunctum : quod notavimus ad v. 550. Schol. 
δαμῆναι: λείπει τὸ ὥφελον᾽ πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν τὸν πατέρα. 

370. πρόσσω] Scribendum πρόσω cum Hermanno. 

τινὰ] Pertinet ad Electram et Orestem. SCH. 

372. κρείσσονα χρυσοῦ] Aristotelis Hymn. in Hermian, Xpv- 
σοῦ τε κρέσσω καὶ γονέων. Catullus 105, 3. nobisque hoc carius 
auro. "Tibull. 1, 8. Carior est auro juvenis, cui levia fulgent 
Ora. SrAwr. Comparar potest locutio proverbialis χρυσὸς 
δόξει εἶναι, aurum "videbitur pre aliis malis. Eurip. 'Tro. 432. 
"Qs χρυσὸς αὐτῷ τἀμὰ kal Φρυγῶν κακὰ Δόξει ποτ᾽ eivai, — Vid. 
Hemsterhus. ad Lucian. Necyom. 1. p. 460. BLOMF. 

373. "YmepBópeos τύχη] De felicitate Hyperboreorum res 
nota. Pomponius Mela 3, 5. Diutius quam ulli mortalium et 
beatius vivunt. Cf. Gesneri de navigationibus extra columnas 
Herculis Pralect. 2. in ejusdem Orphicis p. 467. Scnvmz. 
Hyperboreorum felicitatem depingit Pindarus Pyth. 1o, 57. 
Μοῖσα δ᾽ οὐκ ἀποδαμεῖ | τρόποις ἐπὶ σφετέροισι' πάντα δὲ χοροὶ 
παρθένων | λυρᾶν τε βοαὶ kavaxaí τ᾽ αὐλῶν δονέονται" | δάφνᾳ τε 
χρυσέᾳ κόμας | ἀναδήσαντες εἰλαπινάϊζουσιν εὐφρόνως. | νόσοι δ᾽ 


462 ANNOTATIONES 


οὔτε γῆρας οὐλόμενον | κέκραται ἱερᾷ γενεᾷ. πόνων | δὲ kal πολέ- 
per ἄτερ | οἰκέοισι, φυγόντες | ὑπέρδικον Νέμεσιν. | Plura de 
Hyperboreis quaerens adeat Spanhem. ad Callim. H. Del. 281. 
BLOMF. 

474. φωνεῖς 'T'urn. Steph. φωνεῖ libri reliqui. 

ὀδυνᾶσαι γάρ] Male Porsonus hac verba uncis circumdedit. 
οὐ δύνασαι γάρ O. Muellerus in Zimmermanni diario a. 1836. 
p. 17. recte, nisi quod o? omittere debebat: de quo monuit 
Hermannus. 

375. μαράγνης Rob. μαράγμης M. (cum gl. μάστιγος) Guelf. 
Ald. μαραίνης 'Turn. Steph. ** Rectum est μαράγνης, sicut 
legitur in Platone Comico ap. Polluc. 10, 56. Incert. Rhes. 
817. ubi scholiasta monet Herodianum scribere penacute pa- 
páyva. Apud Hesychium etiam banc formam reponunt viri 
docti pro μάραινα. Photius Μάραγνα: μάστιξ." BLOMF. 
Alterum flagellum est cogitatio, eum, qui propulsare hzc 
mala posset, (Agamemnonem) jam terra conditum esse; alte- 
rum vero, eorum, qui nunc imperant, Clyteemnestre et 
JEgisthi, manus haud puras esse ab abominandis hisce faci- 
noribus, e quibus ortze sint hze calamitates. SCH. 

378. στυγερῶν τούτων] στυγερῶν ὄντων Hermann. στυγερῶν 
θανάτων Schutz. στυγερὸν τοῦτ᾽ οὖν Bothe. An legendum 
χέρες οὐχ ὅσιαι. στυγερὼ τούτω" utrumque horum difficile et 
odiosum ; pueris tamen (i. e. Oresti et Electre) gravius est : 
i. e. molestius est, certamine imminente, opitulatoribus carere, 
quam manus pollutas habere. Sed hoc non omnino placet. 
Locum certe non intellexit interpres Grzecus ; χέρες οὐχ ὅσιαι: 
τοῦτο ἰδίᾳ ἀναπεφώνηται, τῶν ἄγαν στυγερῶν τούτων, τοῦτο δὲ 
μᾶλλον ᾿Αγαμέμνονος τοῖς παισὶν αὐτοῦ συμβέβηκεν: πρὸς ὃ 
ἐπάγει λέκτρα ὅτι ὡς βέλος ὁ λόγος οὗτος ἥψατό μου. 
BLOMF. 

380. διαμπερὲς] διαπρεπὲς Rob. 

οὖς Schuetzius. ὡς libri. 

381. ἵκεθ᾽] In libris plene scriptum ἵκετο. 

ἅπερ τε] ἅτε περ "Turn. Steph. 

482. ἄταν] ἄτην M. (superscripto a) Rob. 

383. τλήμονι] A4udaci. Scrib. autem τλάμονι. 

384. χειρὶ] Schol. Κλυταιμνήστρας καὶ Αἰγίσθου. 

τοκεῦσι δ᾽ ὅμως τελεῖται] Verba corrupta. * τοκεῦσι δόμω στε- 
λεῖται Rob. τοκεῦσιν ὅπως τελῆται Scalig. et scholiasta quidem 


AD CHOEPHORAS. 468 


legisse videtur ὅπως, qui ita scribit, ἵνα τὸ ὅμοιον καὶ ἴσον τῷ 
πατρί μον φυλαχθῇ. H. Stephanus conjicit τοκεῦσι δ᾽ ὅμως τε- 
λεῖτε." BLOMF. 

385. 386. iterumque 387. 388. 389. in unum versum con- 
jungendi pariterque in antistropho. 

385. πευκήεντ᾽ ] πευκήεις, Acerbus. Amarus. Idem quod zev- 
κεδανός, et ἐχεπευκής, quarum vocum diversas etymologias tra- 
dit Eustath. ad Il. A. p. 42. vel quia πεύκης δάκρυ amarum est, 
quo sagittas linebant, (sed quis hoc tradidit ?) vel quia πεύκης 
semel excisze stirps non repullulat, quod tamen de zírw tradunt 
physiei, non de πεύκῃ. Equidem crediderim vetus fuisse no- 
men zevkós, amaritudo, cognationem quandam cum πικός, πι- 
«pós, habens, unde arbor dicta est πεύκη. Hinc ἐχεπευκής, πευ- 
kebavós, πευκήεις, et πευκάλιμος. Infra 630. ξίφος Ofvmewkés, 
ubi vide notata; sed forsan in hoc loco πευκήεις intelligi possit 
de rogo ex pineis tzdis confecto. Vid. supra 268. BLOMF. 
Metro postulante scribendum πυκάεντ᾽. 

387. θεινομένου] θἱνομένου M. θεινόμενον Guelf. Ald. 

388. ὀλλυμένας] ὀλλυμένης Rob. 

389. οἷον Hermannus. θεῖον libri. Scholiasta tamen legerat 
θεῖον, quantum ex interpretatione-ejus colligere licet: ὅμως τὸ 
eluapuévov περιίπταται πάντας, καὶ οὐκ ἂν ἐπιβουλευθείη. παρὰ τὸ 
μοιρίδιον. BLOMF. 

390. Commata post πρῴρας et post καρδίας deleantur. 

391. δριμὺς Tra. Porsonus. δριμὺς (δριμὺ Ald.) ἄκται Ald. 
Rob. δριμείας τὲ 'T'urn. Steph. 

394. καί ποτ᾽ ἂν] Heathius ita vertit: a£que aliquando tandem 
Jupiter utrimque vigens manum eis intentet, capitibus eorum 
diffissis. Idcirco scil. Jovem ἀμφιθαλῆ dici existimat, quia in 
utrosque, /Egisthum et Clytzemnestram, vindex et ultor spe- 
raretur; kápava δαΐξας autem addi, quia Agamemnon capite 
securi diffisso trucidatus fuerit; similem igitur poenam inter- 
fectoribus augurari Electram. Multo autem facilius decurrit 
sententia sic expressa: £? sane aliquando pr«potens Jupiter 
manum. injiciet, heu heu, capita h. e. dominos, qui nunc sunt, 
interficiens. Recte enim scholiastes κάρανα interpretatus est 
τὰ τοῦ οἴκου ἄκρα s. τοὺς περὶ Αἴγισθον. SCH. ἀμφιλαφὴς 
Ahrensius p. 17. 

395. Post βάλοι comma, post δαΐξας signum interrogandi 
ponatur. 


464 ANNOTATIONES 


396. κάρανα]  /Egisthi et Clyteemnestree. 

397. πιστὰ γένοιτο χώρᾳ] Fiducia redeat huic terre. BLOMF. 

399. τὰ χθονίων τετιμέναι] Locus manifeste corruptus; qui 
nec sensui nec metro satisfacit. Schol. τετιμέναι: αἱ ἐριννύες 
παρὰ τῶν χθονίων θεῶν τετιμημέναι. Sententize conveniret κλῦτε 
τάδε, χθονίων τύραννοι. Cf. 405. BLOMF. τὰ χθονίων τιτηνά 
Hermann. Opusc. vol. 5. p. 162. collatis Hesychii glossis, 
τιτῆναι: βασιλίδες. (Αἰσχύλος Φρυξὶ») ἢ “Ἕκτορος λύτροις. τιτή- 
vais: βασιλίσιν. (A. ἐν Φρ.) ἢ Ἕ. A. τιήνη : ἡ βασίλισσα. τίταξ : 
ἔντιμος, ἢ. δυνάστης" οἱ δὲ βασιλεύς. 

402. λοιγὸν ᾿Ερινὺς] λοιγὸς ᾿Ερινὺν Hermannus: quz neces- 
saria correctio est, si recte legitur ἐπάγουσαν. 

403. πρότερον Porsonus. προτέρων libri. 

404. ἐπάγουσαν ἐπ᾽] ἀπάγουσαν ἀπ᾿ Rob. ἐπάγουσ᾽ ἐπ᾽ 'Turn. 
ἐπάγουσ᾽ ἂν ἐπ᾽ Bothius. 

405. τυραννίδες] τυραννίδος Ald. 'T'urn. 

406. φθιμένων] φθεὶ μένων Μ. φθειμένων Ald. Dochmium 
restituit Klausenius, qui κειμένων correxit. 

407. ἴδεσθ᾽] ἴδετ᾽ "Turn. 

408. δωμάτων ἄτιμα] Domibus spoliata. Supra 289. πάντων 
ἄτιμον, κἄφιλον, omnium expertem. BLOMF. 

409. πετιστραποιταν M. adseripto in marg. οἶμαι πᾷ τίς τρά- 
TO ἄν. 

ὦ Ζεῦ om. Rob. 

410. πέπαλταιἿ πεπάλαται M. Ald. Rob. 

φίλον κέαρ dictum est secundum Homericum φίλον ἦτορ. 
BLOMF. 

411. κλύουσαν] Scholiasta, ἀντὶ τοῦ κλυούσῃ. De hac con- 
structione dictum ad Soph. Electr. 479. 

οἶκτον] Lamentum. θρῆνος, Hesych. 'Theb. 51. οἶκτος δ᾽ οὔτις 
ἣν διὰ στόμα. ϑΡΡΙ. 60. οἶκτον οἰκτρὸν ἀΐων. 66. πενθεῖ νέον 
οἶκτον ἠθέων. Ab exclamatione ot, οἴ, formatur verbum οἴζω, 
(Apollon. Dysc. de Adv. p. 538, 9.) sicut à(e ab ὦ, ὦ, et 
similia: (vid. Gloss. in "Theb. 8. Agam. 1287.) Hinc οἶκτος 
lamentatio, et sensu secundario, misericordia. Idem fere signi- 
ficat oi(ós vetus vox Ionica. BLOMF. 

413. pov] Scribendum po: cum M. 

414. Constructio est σπλάγχνα δέ μοι κλυούσῃ κελαινοῦται 
πρὸς ἔπος. BLOMF. 

κλυούσῃ] Scribendum κλυούσᾳ ex M. Guelf. κλύουσα Rob. 


AD CHOEPHORAS. 465 


415—417. órav—xkaAós] Versus corrupti. 

416. 0pacé , ἀπέστασεν] 'Turnebi hzc est interpolatio. θραρέα 
zécracev M. Guelf. Rob. 6papéa πείστασεν Ald. 

418. ἂν πάντες Guelf. codex Robortelli et Ald. et, ut opi- 
nor, M. ex quo ἅπαντες enotatum apud Fr. de Furia. ἂν 
εἰπόντες Rob. 'T'urn. Steph. εἰπόντες ex scholiasta est, qui haec 
sic explicat, τί δεινὸν εἰπόντες κατὰ Κλυταιμνήστρας τύχοιμεν τῆς 
σῆς συμμαχίας, ὦ πάτερ; ἣ à πεπόνθαμεν ; Seribendum ἂν φάν- 
res cum Bothio. 

τύχοιμεν Hermannus. τύχοιμεν ἄν libri. 

ij (ἦ Blomfieldus) τάπερ] ὦ πάτερ 'T'urn. ex verbis scholiastze 
supra appositis. 

419. ἄχεα Lachmannus. àx6ea libri. 

421. λύκος] λύκου Bambergerus in Zimmermanni Diario 
a. 1836. p. 564. 

422. ücavros] Implacabilis est ira nostra ex matris injuria 
€t crimine concepta. SCH. 

ἐστι) εἶσι, ingruit, Bambergerus, collato Suppl. 157. xaAe- 
ποῦ yàp ἐκ πνεύματος εἶσι χειμών. 

423—428. Hos versus choro tribuendos esse vidit O. Muel. 
lerus. 

423. ἔκοψε ''urn. Steph. ἔκοψαν Rob. Scribendum ἔκοψα 
cum M. Guelf. Ald. 

"Apeov] Libri "Apewr. Scribendum "Apuv, quod restituit 
Hermannus Opusc. vol. 4. p. 338. lectum, ut videtur, ab scho- 
liasta, qui Περσικόν interpretatur. V. de hoc nomine Hesychii 
interpretes s. v. 'Ape(as. Recte intellexerat Abreschius, qui 
Stephanum Byz. citat s. v. " Apta. 

εἴτε] Seribendum ἔν τε cum Hermanno deleta post ijAej- 
στρίας interpunctione. 

Kwoías] V. ad Pers. 17. Κισσίας Rob. 'Turn. Steph. Κισ- 
σίαις M. Guelf. Ald. 

424. νόμοισι πολεμιστρίας "Turn. Steph. νόμοισι λεμιστρίας 
M. Guelf. Ald. Rob. Scribendum νόμοις ἰηλεμιστρίας cum 
Hermanno, collata que ad hunc ipsum locum referenda haud 
dubie est glossa Hesychii, ἰηλεμιστρίας : θρηνητρίας. 

425. ἀπριγδόπληκτα] ἄπριγκτοι πληκτά libri. ἀπριγκτόπληκτα 
Scaliger. Veram formam restituit Blomfieldus, collato Pers. 
1056. καί μοι γενείου πέρθε λευκήρη τρίχα. Χο. ἄπριγδ᾽ ἄπριγδα, 
μάλα γοεδνά. 

3N 


466 ANNOTATIONES 


πολυπλάνητα Lachmannus. πολύπλαγκτα libri. πολυπάλαγκτα 
Rob. errore typothetze. 
δ᾽] Scribendum τ᾽ cum Hermanno. 


€ 

ἰδεῖν] εἰδεῖν M. 

426. ὀρέγματα]) ὀρείγματα Ald. unde ὀρύγματα 'T'urn. 

427. ἐπιρροθεῖ] ἐπερρόθει Stanleius recte. 

428. ἁμὸν] Scribendum ἀμὸν et ἀμᾶν v. 437. 

429—433. Electre tribuit O. Muellerus. Continuandi sunt 
choro. 

430. μῆτερ] Scribendum μᾶτερ cum Sehuetzio. 

433. ἔτλης] Scribendum ἔτλας. ἔτλαν Guelf. 

435. àpa Heathius. ἄρα Rob. 'T'urn. ἀρὰ Ald. Steph. 

437. ápàv] V. ad v. 428. 

438. ὀλοίμαν 'Turn. Steph.: quod legit scholiasta. ἑλοίμαν 
M. Guelf. Ald. Rob. 

439. ἐμασχαλίσθης δὲ τωστοστείδης M. ἐμασχαλίσθης δὲ To- 
στοσεῖδυ Ald. ἐμασχαλίσθη δέτωστοστείδης Rob. ἐμασχαλίσθης 
δέ τ᾽ ὡς τότ᾽ ἔδυ "Turn. Steph. ἐμασχαλίσθη δ᾽ ἔθ᾽, ὡς τοῦτ᾽ εἰδῇς 
Canter. τόδ᾽ pro τοῦτ᾽ Pauw. Recipiendum ἐμασχαλίσθη. 

ἐμασχαλίσθη] μασχαλίζω, Amputo corporis extremitates. Sed 
primaria significatio est, circa pectus sub. aaillis cingere; unde 
μασχαλιστήρ, lorum pectorale. (Prom. 71.) Hesych. Maoxa- 
λισθῆναι : ἀνηρτῆσθαι ἐκ τῶν μασχαλῶν. Momicide cadaveris 
extremitates amputatas pre contumelia sub occisi axillis sus- 
pendere solebant. Sophocl. El. 444. Ὕφ᾽ ἧς θανὼν ἄτιμος, ὥστε 
δυσμενὴς, ᾿Εμασχαλίσθη, κἀπὶ Aovrpoiow κάρα Κηλῖδας ἐξέμαξεν. 
Suidas, ᾿Εμασχαλίσθη : ἔθος ἣν τοῖς ἀρχαίοις, ὁπότε φονεύσειαν 
ἐξ ἐπιβουλῆς τινὰ, τὸ ἔργον ἀφοσιουμένοις, ἀκρωτηριάζειν τὸν 
νεκρόν' καὶ τῶν μορίων ὁρμαθὸν ποιήσαντας, κρημνάναι κατὰ τοῦ 
τραχήλου, κατὰ τῶν μασχαλῶν διείροντας. ἀφ᾽ οὗ δὴ καὶ μασχα- 
λίσματα προσηγόρευσαν αὐτά. Σοφοκλῆς ἐν Τρωΐλῳ πλήρη μασχα- 
λισμάτων εἴρηκε τὸν μασχαλισμόν. (Brunckius τὸν φονεύσαντα.) 
Hoc autem factum fuisse, non ἀφοσιώσεως caussa, sed prz 
contumelia, judicat Musgravius. Stanleius, praeter hunc locum 
et Hesychii glossam, contulit Seneezee Agam. 9oo.—i//e jam 
exanimem. petit, Laceratque corpus ; illa. fodientem adjuvat ; 
et notum Virgilii loeum de Deiphobo /En. 6, 494. Schol. in 
Apollon. Rhod. 4, 477. τῶν ἀποθανόντων oi δολοφονοῦντες àp- 
xaíes ἀκρωτηριασμόν τινα ἐποίουν τοῦ ἀναιρουμένου. καὶ, ταῦτα 


AD CHOEPHORAS. 467 


λαβόντες ἐξήρτων τοῦ τραχήλου αὐτῶν. τῶν δὲ καλουμένων ἄκρω- 
τηριασμάτων ἄπειρα καὶ πολλὰ ἐξάργματα. BLOMF. 

440. ἧπερ Schuetzius. ἅπερ libri. Deleatur comma post νιν. 

441. κτίσαι Stanleius. κτεῖναι libri praeter Rob. qui θεῖναι. 
Scholiasta, δυστυχίαν μεγίστην κατασκευάζουσα τῷ σῷ βίῳ, 
Ὀρέστα. 

442. ἄφερτον] ἄφερκτον M. Guelf. Ald. 

443. κλύεις] κλύει M. Guelf. Ald. Rob. 

δύας ἀτίμους Stanleius. δυσατίμους libri. 

444—455- Choro tribuantur. 

444. ἀπεστάτουν] ἐπεστάτουν Ald. 'Turn. 

447. ἄφερκτος] ἄφερτος Rob. 

πολυσινοῦς Porsonus. πολυσίνου libri. 

δίκαν] Scribendum δίκην ex Guelf. 

449. χαίρουσα] χέουσα Dobrzus. 

κεκρυμμένα] Scribendum κεκρυμμένον. 

450. Ante vel post verba ἐν $peocívindicanda lacuna. Versus 
fuit senarius. 

451. συντέτραινε] σὺ rérpawe 'Turn. Rectius Hermannus σοι 
τέτραινε. Simplex τέτραινε legisse videtur scholiasta. σῶν ré- 
τραινε Blomfieldus. 

452. φρενῶν] φρονῶν Guelf. Ald. Rob. 

453. rà μὲν] Scholiasta, ταῦτα τὰ συμβάντα τῷ ᾿Αγαμέμνονι. 
αὐτὸς δὲ, τοῦτ᾽ ἔστιν ὃ πατὴρ, ἐπιθυμεῖ καὶ τὰ λοιπὰ γνῶναι, τοῦτ᾽ 
ἔστι τὴν τιμωρίαν. ὀργᾷ pro dativo substantivi accepit alius 
scholiasta, ἀντὶ τοῦ μάθε τῷ τρόπῳ cov. ** Pro ὀργᾷ scribendum 
videtur ὅρμα. Sunt hec ut divi; cetera jam ipse proficiscere 
ut cognoscas, decet autem forti animo pervenire. ὅρμα firma- 
tur sequenti καθήκειν." BAMBERGER. in Zimmermanni 
Diario a. 1836. p. 565. 

455. Scholiasta, πρέπει δέ σοι ἀμετακινήτῳ δυνάμει ὁρμᾶν κατ᾽ 
αὐτόν. 

456. φίλοις Porsonus. φίλοισι libri. 

459. ὧδ᾽ ὧδ᾽ M. Scribendum ἅδ᾽ cum Guelf. Rob. 

461. ξυμβάλοι Porsonus. ξυμβάλλει libri. ξυμβαλεῖ Pauwius. 

462. Lacunam recte explere videtur Hermannus, qui δίκας 
addit. κραίνειν δίκας dixit Eurip. Heracl. 143. 

466. ἰὼ] Scribendum ὦ cum Hermanno. 

466—470. Oresti et Electra tribuit O. Muellerus. 

467. ἄτης] Imo ἄτας. 

3N2 


468 ANNOTATIONES 


468. πλαγά] πληγή M. πληγή Rob. 

469. ἄφερτα] ἀφόρητα Guelf. Ald. 'Turn. Glossema ex scho- 
lio petitum. 

472. ἑκὰς] Scribendum ἄκος cum Schuetzio. 

474. διώκειν ἔριν anonymus in Annal. Heidelberg. a. 180g. 
fasc. 6. p. 287. αἰωμαναιρεῖν M. Guelf. Ald. Rob. αἰῶν᾽ ἄναι- 
pev ''urn. Steph. 

aipargpáv] αἱματηρᾶν 'T'urn. Steph. omissa interpunctione. 

475. τῶν addidit Wellauerus. 

476. χθόνιοι] θεοὶ Rob. 

477. νίκην] νίκῃ Portus. 

480. αἰτουμένῳ 'lurn. Steph. αἰτούμενος M. Guelf. Ald. 
Rob. 

481. τοιάνδε] τοιάδε M. Guelf. Ald. Rob. 

482. μόρον om. M. Guelf. Ald. Rob.: suppleverunt ''urn. 
Steph. conjectura probabili. 

484. ἔσει) ἔσῃ libri. 

485. ἐν πυροῖσι) Scribendum ἐμπύροισι cum Cantero. 

κνισωτοῖς ἢ κνισσωτοῖς Steph. 

490. δὸς δέ τ Lectio vitiosa. δὸς σὺ δ᾽ Auratus. δὸς δέ y 
Hermannus. 

εὔμορφον κράτος] Soph. CEd. '(T.183. εὐῶπα πέμψον ἀλκάν 
comparavit Hermannus. 

492. ἐκαίνισαν) Hecens exceperunt vel induerunt. S'TANL. 

495. ἐξεγείρει] ἐξεγείρῃ libri. 

ὀνείδεσιν) ὀνείδεσσι Μ. ὀνείδεσσιν Guelf. Ald. 'l'urn. 

497—499. Versus hos vulgo Electrz continuatos Oresti esse 
tribuendos intellexit 'T'yrwhittus. 

498. Pro βλάβας Canterus et Musgravius Aaás. Musgra- 
vius allegat Suid. 'Opoías λαβάς. ἀντὶ τοῦ μεταλήψεις καὶ μετα- 
θέσεις. Locus est in Platonis Phaedr. p. 340. E. Metaphora a 
palestra desumta. BLOMF. 

502. otkreipe] οἴκτειρον Rob. 

ἄρσενος θ᾽ ὁμοῦ γόνον] Verba vitii suspecta. γόον Bamberge- 
rus in Zimmermanni Diario a. 1836. p. 565. 

505. Hunc loeum, corruptum tamen, et sub Sophoclis no- 
mine, citat Clemens Alex. Strom. 2. p. 422. a Stanleio indica- 
tus; παῖδες δὲ ἀνδρὶ xar  alav ὄντι κλήδονες yeyáacv. φελλὸς δ᾽ 
ὡς ἄγουσι δίκτυον τὸν ἐκ βυθοῦ καὶ κλωστῆρα σώζοντες λίνῳ. ubi 
voces κατ᾽ αἷαν ὄντι ex κατθανόντι depravatas esse monet Gata- 


AD CHOEPHORAS. 469 


kerus .A. M. 2, 20. p. 383. F. corrigitque λίνον, quomodo 
Euripides ap. Polluc. 7, το. λίνου κλωστῆρα dixit. κληδὼν σω- 
τήριος dieitur filius, nomen paternum ab oblivione servans, 
quemadmodum cortices rete submersum indicant. Optime 
scholiasta: Φελλοί: ἐκεῖνοι yàp ἐπιπλέοντες σημαίνουσι τὴν ἐν 
βυθῷ σαγήνην" οὕτω καὶ ἡμεῖς ζῶντες σὲ τὸν θανόντα. BLOMF. 

506. φελλοὶ] Ad hunc locum respicit Eustath. p. 713, 33. 

ἄγουσι] ἀνέχουσιν ἄνω dixit Eustathius. 

507. λίνου R. λίνον libri reliqui, M. ab correctore an- 
tiquo. 

509. σάζει] σώξῃ libr. 

510—513. Hos versus choro tribuendos esse recte monet 
Hermannus Opusc. vol. 2. p. 79. 

510. ἀμεμφῆ τόνδ᾽ érewa τὸν Seidlerus. ἀμόμφητον δέ τινα 
τὸν libru. Recte Hermannus ἀμεμφῆ τόνδ᾽ ἐτείνατον, nisi quod 
érewárgv scribere debebat, quod fecit Blomfieldus. 'lotum 
versum omittunt M. Guelf. Ald. Turn.: post versum proxi- 
mum collocat Rob., in locum suum reposuit Steph. 

511. T addidit Blomfieldus. 

516. μεθύστερον] μεθ᾽ ὕστερον M. Guelf. Ald. Rob. 

517. θανόντι Pauwius. θανοῦντι libri. 

518. τάδε rà δῶρα, μείω] róbóe' rà δῶρα μείω M. Rob. 

519. μείω ''urn. Steph. μέσω M. Guelf. μέσῳ Rob. μέτω 
Ald. 

522. οἷσθ᾽, ἐμοὶ] οἶσθά, μοι Rob. 

523. παρῆ Porsonus. πάρει libri. yp. παρῆς M. 

528. ποῖ] πῆ Steph. 

529. ὁρμῆσαι Porsonus. óppíca libri. 

530. τινὸς] Seribendum τίνος versusque Oresti tribuendus. 
Monuit Abreschius. 

χρήζοντα] Refertur ad δράκοντα. Post δάκος signum interro- 
gandi ponatur. 

v«oyevés "Turn. veopevés M. Guelf. Ald. Rob. Steph. 

531. καὐτὴ Stanleius. αὐτὴ libri, quod revocandum. 

μαζὸν] μασθὸν Porsonus. Scribendum μαστὸν cum Blom- 
fieldo. 

τὠνείρατι Porsonus. τ᾽ ὀνείρατι libri. 

532. οὖθαρ ἦν Pauwius. οὐ χάριν libri (a correctore antiquo 
M.). oix ἄρ᾽ ἦν 'Turn. Steph. 


ὑπὸ ervyós] ὑποστύγος Rob. Donec exemplum afferatur, 


410 ANNOTA'TIONES 


vocabulum στὺξ usurpatum fuisse de sut paite, aut omnino de 
animali noxio, legendum arbitror ὑπὸ στύγους. Notum est enim 
στύγος de re aut persona odiosa frequenter. adhiberi. Et schol. 
expl. τοῦ μισητοῦ θηρίου. SCH. 

534. ὄψανον] Visum. ὄψις Hesychio. Videtur autem for- 
mari ab ὄπτομαι quemadmodum τρώξανον a τρώγω, λείψανον a 
λείπω, grammaticis non probantibus. Schol. τὸ x' ὅτι ἀπὸ ὄψεως 
παρήγαγε τὸ ὄψανον. Ceterum Stanleius ἀνδρὸς de Clyte- 
mnestra intelligit. Schutzius vertit, isum ei a marito immis- 
sum, quod probat Butlerus. Et sic interpretatur scholiasta. Sed 
tum oporteret τἀνδρὸς eum articulo. BLOMF. — Corruptum 
est ἀνδρός. De somnio conf. v. 37. seqq. 

535. κέκραγεν Rob. Steph. xékAayev libri reliqui. 

536. Post σκότῳ comma ponatur. 

537. 7] 9 Stanleius. 

542. συγκόλλως Steph. et scholiasta. συσκόλλως M. Rob. 
δυσκόλλως Guelf. Ald. δυσκόλως "Turn. 

543. ἐκλείπων] An legendum ἐκλιπών ἢ BLOMF. 

544. οὐφεῖσε πᾶσα σπαργάνη ὁπλίζετο Ald. ''urnebus vero, 
ὄφις τὲ πᾶσιν σπαργάνοις ὁπλίζετο, et sic fere Stephanus, sed 
ὡπλίζετο. οὐ φεῖσε πᾶσα omapyárg mAe((ero M. Guelf. Rob. 
Butlerus conjieit οὔφις re παῖς ὧς, Porsonus Opusc. p. 211. 
οὕφις ἐμοῖσι σπαργάνοις. BLOMF. 

545. μαστὸν Blomfieldus. μασθὸν vulgo. 

547. ἀμφὶ τάρβει τῷδ᾽ Porsonus. ἀμφιταρβὶ τῷδ᾽ M. ἀμφι- 
ταρβίτω δ᾽ Ald. Rob. ἀμφιταρβὴς τῷδ᾽ 'Turn. Steph. 

5498. τοί νιν] τοίνυν Ald. 'Turn. 

550. κτενῶ “ΤΌΤ. Steph. κτείνω libri reliqui. 

553. μέν Stanleius. δ᾽ ἕν libri. 

554. στείχειν Porsonus. στίχειν libri. 

- 556. κτείναντες] κτείναντας M. Guelf. Ald. 

557. δόλῳ re καὶ ληφθῶσιν ἐν ταὐτῷ βρόχῳ] Hoc est δόλῳ τε 
καὶ ἐν ταὐτῷ βρόχῳ ληφθῶσιν. : 

561. σὺν] Serib. ξὺν cum Porsono. 

ἑρκείους] épk(ovs M. Guelf. Ald. Rob. 

562. τε] δὲ Rob. 

563. ἥσομεν "Turn. Steph. οἴσομεν libri reliqui. 

Παρνησίδα Porsonus. Παρνησσίδα hbri. Παρνασίδα Blom- 
fieldus, et Παρνασοῦ pro Παρνησοῦ Eumen. 11. ubi vid. anno- 
tatio nostra. 


AD CHOEPHORAS. 471 


565. Particule xal δὴ valent fac autem. Vid. Elmsl. ad 
Eurip. Med. 380. Valcken. ad Herodot. p. 591. Markland. ad 
Suppl. p. 129. b. Nusquam tamen vidi has particulas cum 
optativo constructas. BLOMF. 

φαιδρᾷ] φαιδρῷ Guelf. Ald. φαιδροὺς Rob. 

566. δέξαιτ᾽] λέξαιτ᾽ M. Guelf. Ald. Rob. 

567. ὥστ᾽ M. Steph. ὡς Turn. ὡς ἂν Guelf. Ald., eraso 7 
in Guelf. 

568. παραστείχοντα Steph. παραστίχοντα libri reliqui. 

569. πύλαισι Blomfieldus. πύλῃσι libri. 

ἀπείργετε] ἀπείργεται M. Rob. et superscripto e Guelf. 

571. βαλὸν M. βᾶλον Guelf. βαλὼν Ald. Rob. βηλὸν Turn. 
Steph. βηλὸν Homerum, βαλὸν tragicos dixisse observatum in 
Lexico rhetor. in Bekkeri Anecd. p. 224, 12. Βαλὸν per οὐδόν 
explicat Hesychius. 

€pkewov] ἑρκίον M. ἕρκιον Rob. Scribendum ἑρκείων cum 
Stanleio. Conf. v. 561. 

573. ἔπειτα] ἔναντα Wakefieldus. 

κατὰ στόμα] Coram. .A fronte. lncert. Rhes. 410. Θρῃκῶν 
ἀρίστοις ἐμπεσὼν κατὰ στόμα. 492. Tá£ov μ᾽ ᾿Αχιλλέως καὶ arpa- 
τοῦ κατὰ στόμα. ldem fere valet κατ᾽ ὀφθαλμοὺς in proximo 
versu. Rhes. 422. Kal μέμφομαί σοι, καὶ λέγω κατ᾽ ὄμμα σόν. 
(Angl. 1) tell it you to your face.) Eurip. Or. 282. εἰ κατ᾽ óp- 
para "Efwrópovv νιν, si coram interrogarem. Bacch. 469. Πό- 
τέρα δὲ νύκτωρ σ᾽, ἢ κατ᾽ ὄμμ᾽, ἠνάγκασεν ; Conf. El g15. Hsc 
contulit Abreschius, qui recte observavit, * κατ᾽ ὀφθαλμοὺς βα- 
Aetv in conspectum venire, βαλεῖν ἀντὶ τοῦ προσβαλεῖν. Sophocl. 
"Trach. 760. Αὐτὸς βαρεῖαν ξυμφορὰν ἐν ὄμμασι Πατρὸς δεδορκὼς 
καὶ κατὰ γλῶσσαν κλύων." BLOMF. 

. 574. ἐρεῖ] ἀρεῖ (1. e. ἀρεῖ ὀφθαλμοὺς καὶ καταβαλεῖ) Bamber- 
gerus in Zimmermanni Diario a. 1836. p. 566. 

βαλεῖ] βαλεῖν M. Guelf. Ald. 

577. Ἐρινὺς] ᾿Εριννὺς 'Turn. Steph. 

578. τρίτην πόσιν] Prima erat Agamemnonis sanguis; se- 
cunda /Egisthi; tertia Clytsemnestra. Sic recte interpretatur 
seholiasta. Quoniam vero dieitur ἄκρατον αἷμα, allusio esse 
videatur ad notum illum τρίτον κρατῆρα; quod notavit Pau- 
wius. Vid. ad Agam. 245. Hoe autem tertium poculum áxpa- 
τον erat. Antiphanes Athen. 15. p. 692. E. Μεγάλην Διὸς σω- - 


472 ANNOTATIONES 


τῆρος ἄκρατον jpé τις. Aliter tamen narrat Philochorus ibid. 
p. 693. E. BLOMF. 

579. νῦν οὖν Blomfieldus. συνοῦν M., eraso priore v. σὺ οὖν 
Guelf. Ald. Rob. σὺ δ᾽ οὖν 'Turn. Steph. 


580. συμβαίνῃ] συμβαίνει Μ. 

581. ὑμῖν] ὑμᾶς correctum in libro Bigotiano. 

582. σιγᾶν} Stanleius contulit ''heb. 615. Φιλεῖ δὲ σιγᾶν, 7) 
λέγειν τὰ καίρια. (ubi vide notata) et Prometh. Ignif. Σιγῶν θ᾽ 
ὅπου δεῖ, καὶ λέγων τὰ καίρια. Sie Sophocles (Ed. C. 808. 
Χωρὶς τό τ᾽ εἰπεῖν πολλὰ, καὶ τὸ καίρια. BLOMF. 

583. τούτῳ] Pyladi. Monuit scholiasta. 

584. ὀρθώσαντι] ὀρθώσοντι Bambergerus 1. c. 

585—593 594—602. 

603—612 613—622. 

623—630 631—638. 

639—645—646—652. 

585. yà Schuetzius. yàp M. Guelf. Ald. Rob. γ᾽ ἀὴρ "Turn. 
Steph. Quod legit seholiasta. Ceterum 585. 586. etin anti- 
stropho 594. 595. in unum versum conjungendi. 

596. δεινὰ Heathius. δεινὰ xai libri. 

589. βλαστοῦσι] Lectio vitiosa. βλάπτουσι Butlerus. 

πεδαίχμιοι M. Rob. ποδαίχμιοι Ald. μεταίχμιοι "Turn. Steph. 

590. πεδάοροι ex Stanleii conjectura legitur. πεδάμαροι libri. 
Scholiasta, οἶμαι (hoe eorrectoris verbum est similiter in M. 
usurpatum ad v. 311. et 409.) πέδουροι, ἵν᾽ 7] τὸ σημαινόμενον 
μετέωροι. Quibuseum Hesychii gl. zébovpos: μετέωρος compa- 
ravit Stanleius. Alius seholiasta, αἱ ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου αἱ καθη- 
μεριναί: quem πεδάμεροι legisse videri observavit Stanleius. 

591. πτηνά] Seribendum zravá cum Bothio. 

κἀνεμοέντων---φράσαι] Locus corruptus. * Correxi káveuóevr 
ἂν---φράσαις, describere possis; cui statim opponitur ἀλλ᾽ ὑπέρ- 
τολμον ἀνδρὸς φρόνημα τίς ἂν λέγοι; De optativo φράσαις con- 
suli potest Elmsleius ad Eurip. Med. 419. BLOMF. φράσαι 
per ἐννόησον explicat scholiasta. 

595. 596. Deleantur commata post λέγοι et post τλημόνων. 

596. φρεσὶν] φρεσσὶν M. Guelf. Scholiasta conjungit τίς ἂν 
λέγοι φρεσίν ; ἀντὶ τοῦ ἐννοήσειεν. Sed φρεσὶν τλημόνων ponitur 
pro ταλασιφρόνων. BLOMF. 

597. καὶ παντόλμους] καὶ recte delet Klausenius. Idem 


AD CHOEPHORAS. 4T9 


trium syllabarum defectum post παντόλμους notavit, quem 
repetendo ἔρωτας explevit. 

598. ἄταισιἾ ἄταισι αἱ Rob. Post βροτῶν signum interrogandi 
ponatur, tollatur vero post óuavA(as. Monuit Heathius. 

599. θ᾽ Steph. τ᾽ Rob. Turn. Seribendum δ᾽ cum M. Guelf. 
Ald. 

600. àméperos] ἀπ᾽ ἔρωτος M. Ald. Rob. Hesych. 'Azepo- 
πός : ἀπάνθρωπος. ubi Kuster. ** Conf. Etymol. M. v. 'Azepo- 
zóv. Apud JEscehyl. Choeph. 598. legitur àzéperos, quod 
scholiast. interpretatur στυγνὸς, ὑπερήφανος. Etymol. 'Azepo- 
πὸν itidem interpretatur στυγνόν. Ut proinde vel apud 7Eschy- 
lum seribendum videatur ἀπερωπός, vel apud Etymol. et He- 
sych. ᾿Απέρωτος pro 'Azepezós. Nisi tamen utrumque vitio- 
sum sit et detortum ex 'Ayépexos, quod idem significare ac 
ὑπερήφανος notum est." In Hesychio àméporos restituit ex hoc 
loco L. Bos: sed frustra; vide Phrynichum ap. Bekker. p. 8, 
8. Oxymoron tragicum est ἀπέρωτος ἔρως, ut γάμος ἄγαμος et 
similia. Sensus est, Amor non legitimus muliebri animo im- 
perans, male vincit conjugalem societatem. BLOMF. . De 
forma adjectivi v. Lobeck. Paralip. p. 258. 

603. ὑπόπτερος] Scholiasta, ὃ μὴ κοῦφος, ἀλλ᾽ ἀληθῶς μαθεῖν 
θέλων. ὑποπτέροις ''urn. Steph. ex alius scholiastze annotatione, 
γινωσκέτω δ᾽ ὁ παιδευθεὶς οὐχ ὑποπτέροις φροντίσιν" ἵν᾽ ἣ τὸ ὃς 
ὑποτακτικὸν ἀντὶ τοῦ ὁ προτακτικοῦ. 

604. δαεὶςἿ Hesych. Δαείς : μαθών. Verbum poeticum, Ho- 
mero frequentatum. Eustath. in Od. A. p. 1506, 12. τὸ δὲ 
ἴδμεναι kai τὸ δαῆναι διαφέρει. ἴδμεναι μὲν yàp, τὸ οἴκοθεν εἰδέ- 
ναι" δαῆναι δὲ, τὸ ἑτέρωθεν. Sophocl. El. 168. ὁ δὲ λάθεται | ὧν 
τ᾽ ἔπαθ᾽, ὧν τ᾽ ἐδάη, quc didicit ev nuntiis. BLOMF. 

605. παιδολύμας] Seribendum παιδολυμάς. | 

Θεστιὰς}] Althea scilicet, Thesti et Eurythemidis nata. 
Apollodorus 1, 8. ἐγέννησε δὲ ᾿Αλθαία παῖδα ἐξ Οἰνέως MeAéa- 
ypov, ὃν ἐξ " Apeos γεγενῆσθαι φασί. τούτου δὲ ὄντος ἡμερῶν ἑπτὰ, 
παραγενομένας τὰς Μοίρας φασὶν εἰπεῖν, Τότε τελευτήσει Μελέα- 
ypos, ὅταν ὁ καιόμενος ἐπὶ τῆς ἐσχάρας δαλὸς κατακαῇ. τοῦτο 
ἀκούσασα, τὸν δαλὸν ἀνείλετο ᾿Αλθαία, καὶ κατέθετο εἰς λάρ- 
νακα.---Ῥοβίρα 'T'hestii filii, zegre ferentes apri Calydonii exu- 
vias Atalantz dari, abstulerunt; ὀργισθεὶς δὲ Μελέαγρος, τοὺς 
μὲν Θεστίου παῖδας ἀπέκτεινε, τὸ δὲ δέρας ἀπέδωκε τῇ ᾿Αταλάντῃ. 
᾿Αλθαία δὲ λυπηθεῖσα ἐπὶ τῇ τῶν ἀδελφῶν ἀπωλείᾳ τὸν δαλὸν 

4.0 


474. ANNOTATIONES | 


ἥψε' καὶ ὁ Μελέαγρος ἐξαίφνης ἀπέθανε. Hanc fabulam nescivit 
Homerus, quod colligi potest ex Il. I, 529. seq. ubi eam ψεω- 
τέροις tribuunt grammatici. Meleagrum ab Apolline cassum 
tradiderant auctores τῶν ᾿Ηοιῶν et τῆς Μιννάδος, teste Pausania 
10, 31. qui docet historiam de titione fatali primum in scenam 
protulisse Phrynichum in Pleuroniis, non quidem a se inven- 
tam, προσαψάμενον δὲ αὐτοῦ μόνον ἅτε és ἅπαν ἤδη διαβεβοημέ- 
νον τὸ Ἑλληνικόν. BLOMF. Meleager cum aprum Calydonium 
una cum lecta juvenum manu (quos nominatim recenset Ovid. 
Metam. 8, 300. sqq.) adortus, et quoniam ejus praecipua in 
hac pugna virtus enituisset, exuviis apri praemii causa donatus 
esset, Atalantam Schoenei filiam, ipsam quoque venationis so- 
ciam, amore ductus hisce spoliis ornavit. Quem honorem cum 
Meleagri avunculi, "Thestii filii, matris Althzeze fratres puellae 
invidissent, per vim ei munus eripiunt, proptereaque a Melea- 
gro occiduntur. Quam fratrum ezdem zegerrime tulit Althzea, 
filioque mortem, vel ut Homerus narrat Iliad. I, 562. impreca- 
tionibus, vel ut recentiores perhibent, mirabilem illum titio- 
nem, cujus a conservatione filii vita pendebat, comburendo 
aeceleravit. Nempe secundum Ovidium Metam. 8, 451. sqq. 


Stipes erat, quem cum partus enixa jaceret, 
T'hestias, in flammam triplices posuere sorores, 
Staminaque impresso fatalia pollice nentes, 
Tempora, dixerunt, eadem lignoque tibique, 

O modo nate, damus. | Quo postquam carmine dicto 
KExcessere dec, flagrantem mater ab igne 

Eripuit torrem, sparsitque liquentibus undis. 


Hanc igitur fabulam, etiam Apollodoro 1, 8. et Diodoro Siculo 
4» 34. memoratam hic sequitur /Eschylus. SCH. 

607. πυρδαῆ] πυρδαής 'lurn. Steph. ex verbis scholiastz ἡ 
παιδολύμας καὶ πυρδαής. 

608. καταίθουσα Canterus. καἴΐθουσα libri, niai quod ex M. 7j 
αἴθουσα annotatum. 

609. ἥλικα] Quia hujus titionis conservatio cum Meleagri 
recens nati salute conjungebatur, recte poterat Meleagri equa- 
lis dii. SCH. 

ἐπεὶ μολὼν k. T. À. €x 60 tempore quo recens natus vagroit, et 
contemporaneum €i per 'oilam: sic recte interpretatur scho- 
liasta. BLOMF. ἡνίκ᾽ ἐπιμολὼν Ald. 


AD CHOEPHORAS. 47 


611. σύμμετρον») Scrib. ξύμμετρον. 

διαὶ Canterus. διὰ libri. 

612. μοιρόκραντον ἐς] μοιρόκραντον δ᾽ ἐς M. Steph. μοιρόκραν- 
τοέδ᾽ ἐς ἦμαρ Ald. μοιρόκρατον δ᾽ ἐς ἦμαρ Rob. μοιρόκρατον ἐς 
ἦμαρ 'T'urn. | 

ἣμαρ] Scribendum ἅμαρ. 

613. ἄλλαν Pauwius. ἀλλὰ libri. 

δεῖ "'urn. δή libri reliqui. 

614. Σκύλλαν] De Scylla, Nisi Megarensium regis filia, du- 
plex est fabularum series. Alii narravere, cum Minos Cretae 
rex Megara urbem obsideret, Scyllam a Minoé aureo monili 
corruptam, Niso patri capillum abscidisse, a cujus conserva- 
tione vita ejus esset suspensa. Sic Apollodorus 3, 15, 8. qui 
tamen doni illius mentionem haud facit. Ali, ut Ovidius 
Metamorph. 1. 8. et Virgilius in Ciri, amore Minois captam 
fuisse Seyllam perhibent, purpureum in Nisi vertice capillum 
urbi et regno fatalem fuisse, adeo ut Megara capi non possent, 
quamdiu ille incolumis maneret. Hune igitur capillum clam 
a patris capite abscissum Scyllam Minoi tradidisse. Cir. 220. 
sqq. 

Nam capite a, summo regis, mirabile dictu, 
Candida c«saries, florebant tempora lauro, 

At roseus medio fulsebat vertice crinis, 

Cujus quam servata diu natura, fuisset 

T'am patriam incolumem Nisi regnumque futurum 
Concordes stabili firmarunt numine Parca. 


SCH. Fabulam aliter narrant Virgilius Cir. 130. Ovid. Met. 
8, go. a Stanleio laudati. Mortem Scyllae narrat Pausanias 2, 
34. "Totam hanc fabulam rejiciebant Megarenses, teste eodem 
1,39. vid. Heyn. ad Apollodor. p. 345. F. Ursin. ad Virg. 
Ecl. 6, 74. Scylle parricidium cum facinore Clytazemnestrze 
comparavit Propertius 3, 17, 19. Quidve Clytemnestre, prop- 
ier quam tota Mycenis Infümis stupro stat Pelopea domus? 
T'uque o Minoa venumdata, Scylla, figura, T'ondens purpurea 
regna paterna coma. BLOMF. 

615. ὕπερ Porsonus, ὑπαί libri. 

618. πιθήσασα Abreschius. πειθήσασα libri. 

619. Νῖσον Νίσον libri. Νῖσον Δουλιχιῆα Homer. Odyss. Z, 
126. BLOMF. 

19535 


476 ANNOTATIONES 


ἀθανάτας τριχὸς] Capilli immortalitatem Niso, si. servatus 
fuisset, conciliaturi. SCH. 

620. νοσφίσασ᾽] Ovid. Metam. 8, 85. 
fatali nata parentem 

Crine suum spoliat : 

unde ei nomen Ceiris; Ovid. Metam. 8, 151. 
et ἃ tonso est hoc nomen adepta capillo. 
S'TTANL. Schol. ἀπροβούλως : ἀπρονοήτως. o) προσκεψαμένη 
τὸ ἀποβησόμενον. ὡς προδοτὶς γὰρ τοῦ πατρὸς ἐτιμωρήθη ὑπὸ MC 
reos. Sed forsan referas ad Nisum, ἀπροβούλως πνέονθ᾽ ὕπνῳ, 
sine suspicione stertentem. Aristoph. Plut. 300. de Cyclope; 
εἰκῆ δὲ καταδαρθέντα πον, Μέγαν λαβόντες ἡμμένον σφηκίσκον, 
ἐκτυφλῶσαι. Et sic interpretatur Bothe. BLOMF. 

621. ἃ κυνόφρων) ἀκανόφρων Ald. ex quo 'T'urn. ἀγανόφρονι 
fecit. 

κυνόφρων] Ampudens. Stanleius confert Iliad. Z. 344. Τὸν δ᾽ 
Ἑλένη μύθοισι προσηύδα μειλιχίοισι. Δᾶερ ἐμεῖο, κυνὸς κακομη- 
χάνου, ὀκρυοέσσης. Sic κυνοθρασεῖς Suppl. 766. κυνοθαρσὴς 
Εὐνόα 'Theocrit. 15, 53. ubi vid. Valckenzr. p. 361. BLOMF. 

622. κιγχάνει Porsonus. κιχάνει libri. 

μιν} Scribendum zw cum Blomfieldo. 

κιχάνει δέ μιν "Eppíjs] Male scholiastes, quem Heathius quo- 
que sequitur, ad Nisum refert. Nisum enim capillorum furto 
mortuum esse, jam v. 614. satis declaratum erat. Multo magis 
attinebat Scyllee peenam hie tribus verbis memorare, quod 
chorum odio facinoris incensum, et nunquam non vindictae 
divinz cogitatione erectum maxime decebat. Sed quid signi- 
ficat Mercurium eam assecutum esse? Vulgo accipiunt de 
morte, quia Mercurius est πομπαῖος animarum deductor ; 
Pauwius autem ad Mercurium lucrorum praesidem retulit, 
quod cur Heathius adeo fastidiose spernat, non video. Cum 
enim tragicus memorasset Scyllam aureo monili, adeoque lucri 
potius cupiditate, quam amore ductam parricidio se contami- 
nasse, quidni chorus hoc sarcasmo narrationem concludat: 
Sed assecutus est ipsam lucro inhiantem Mercurius lucrorum 
preses, camque gravi damno mactavit. Ceterum de Soyllee 
poma cf. Virgil. Cir. v. 389. et quos ibi laudat Heynius. 
SCH. 

623. ἐπεμνησάμην Heathius. ἐπεμνήσαμεν libri, nisi quod 
ἐμνήσαμεν Rob. 








ΗΝ ΝΑ τὰν. SS PNE 


AD CHOEPHORAS. 47 


624. ἀκαίρως δὲ] Lectio vitiosa. 

τὸ δυσφιλὲς γαμήλευμ᾽ ἀπεύχετον δόμοις nihil aliud significare, 
quam Clytemnestre et /Egisthi illicitos amores vel exinde 
patet, quod ejus mentionem chorus amittere non poterat, ut 
locum communem de vi amoris muliebris hoc etiam exemplo 
confirmaret. SCH. 624. 625. et antistrophici 632. 633. in 
unum conjungendi. 

625. Post δόμοις ponatur comma. 

627. ἐπ᾿ ἀνδρὶ revyeo$ópo| Hunc versum servarunt M. 
Steph.: omittunt libri reliqui. 

628. δήοισιν Porsonus cum Pauwio. δηΐοις libri. Scribendum 
δοις. 

ἐπικότῳ σέβας Lectio vitiosa. ““ δάοισιν ἐπίκοτον σέβας ma- 
jestas hostibus invisa dicitur. Agamemnon, quem scil. 'T'rojani 
oderant ut hostem, reverebantur autem ut imperatorem fortem 
et bellicosum. | Sic idem v. 54. σέβας ἄμαχον ἀδάματον appel- 
latur. Alias ἐπίκοτος apud /Esehylum significat iratus, infen- 
sus ut Prometh. v. 162. Sept. adv. 'T'heb. v. 791. quem sen- 
sum si quis hoc quoque loco preetulerit non repugnabo. Scho- 
liastes tamen ἐπικότῳ interpr. φοβερῷ kal σεβαστῷ kal παρὰ τοῖς 
πολεμίοις." SCH. 

629. τίω δ᾽ ex Stanlei conjectura legitur. τίων δ᾽ libri, ex 
quo τοιῶνδ᾽ fecit "'urn. Lectio vitiosa. 

ἀθέρμαντος, INon calefactus, 1. e. àinaudaax. ἀθράσυντος schol. 
BLOMF. 

631. κακῶν δὲ---τὸ Λήμνιο») *Satis nota est immanis illa 
mulierum Lemniarum in maritos crudelitas. Unde Pindarus 
Pyth. Od. 4, 448. 

Λημνιᾶν τ᾽ ἔθνει γυναικῶν ἀνδροφόνων. 
Orpheus : 

Λήμνῳ ἐν ἠγαθέῃ τόθι περ κακὰ ἔργα μεμήλει 

θηλυτέραις. 
Rem narrant seholiastes Pindari et seholiastes Apollonii 1, 
773. Similis est alia virorum crudelitas, hujus quasi àr- 
τίποινος, quam fuse narrat Herodotus 6, 138. paucis vero 
perstringit Eustathius ad Dionysium Afrum v. 347. Kai 
ἡ Λῆμνος δέ more (inquit) κεῖτο ὑπὸ Πελασγῶν, ἐξ ὧν 
Λήμνια παροιμιάζονται κακὰ διὰ τοὺς φόνους obs ἐποίησαν, γυναῖ- 
Kás τε κτείναντες αἰχμαλώτους ἀδίκως καὶ παῖδας obs ἐξ αὐτῶν 
ἐτεκνοποιήσαντο. Pelasgi multas Atheniensium mulieres ra- 


478 ANNOTATIONES 


puerunt, et cum iis in Lemnum abierunt; cumque jam ipsis 
filii nascerentur, eos Pelasgi ad unum omnes cum matribus 
interfecerunt, veriti ne aliquando viri facti Atheniensium inju- 
rias ulciscerentur. Ab hac et mulierum et virorum immanitate 
nata illa apud Hesychium, Suidam et Eustathium p. 158, 12. 
980, 61. proverbia Λήμνια κακά Λημνία χείρ' τὸ Λήμνιον βλέ- 
πειν, aliaque. Herodotus: Λήμνια ἔργα ἀνὰ τὴν Ελλάδα πάντα 
τὰ σχέτλια νενόμισται καλέεσθαι. S'TANL. 

632. δὲ δὴ ποθεὶ κατἀπτυστονήος κασενδέτις Ald. δὲ δήποθ᾽, 
εἰκατάπτυστον Rob. δὲ δήπουθεν κατάπτ. Turn. Porson. δὲ δὴ 
ποθεῖ M. Guelf. δὲ δήποθεν Schutz. Exemplum particule “δή- 
ποθεν in promtu non habeo. Hesych. Δήποθεν : λέξις συν- 
απτικὴ, ὡς kal τὸ δήπου. De δήπουθεν consuli potest Ruhnken. 
ad 'Timsum p. 79. Pro γοᾶται legendum suspicor βοᾶται. 
BLOMF. Locus non persanatus. 

633. ἤκασεν) ἤκασεν M. Guelf. εἴκασεν vulgo. 

634. τὸ δεινὸν) Schol. τὸ κατὰ Κλυταιμνήστρας. 

638. τί τῶνδ᾽ οὐκ ἐνδίκως ἀγείρω ;] Scholiasta, συνάξας κατη- 
γορῶ" νύσσει γάρ με τὸ δίκαιον ταῦτα λέγειν. 

639. ἄγχι] ἄχρι Scaliger. 

πλευμόνων] πνευμόνων Rob. recte. ** Eurip. Ion. 766. διαν- 
ratos ἔτυπεν ὀδύνα με πνευμόνων τῶνδ᾽ ἔσω." S'TANL. 

640. διανταίαν») Subaudi πληγήν. ὀξυπευκὲς per ὀξύπικρον 
explicat Hesychius. BLOMF. 

ovrü Hermannus Elem. doctr. metr. p. 236. cobra. libri, 
quod per ὁρμᾷ interpretatur scholiasta. 

641. διαὶ] διὰ "Turn. Steph. 

642. τὸ μὴ θέμις yàp ov. Ald. o$—Aà£ Rob. οὐ deleri vult 
Hermannus Observ. crit. p. 107. Sed haud male, mea quidem 
sententia, explicat scholiasta: τὸ yàp μὴ δίκαιον οὐ δεῖ ἀμελεῖ- 
σθαι: imo potius οὐκ ἠμέλητοι scil. ὑπὸ τῆς Δίκης. BLOMF. 

643. λὰξ marée, Conculco. Agam. 1327. οἱ δὲ, τῆς μελλοῦς 
κλέος Πέδον πατοῦντες, οὐ καθεύδουσιν χερὶ, pro κατὰ πέδον. 
Eumen. 110. Καὶ πάντα ταῦτα λὰξ ὁρῶ πατούμενα. 536. 'Es τὸ 
πᾶν δέ τοι λέγω, | βωμὸν αἰδέσαι Δίκας" [μηδέ νιν, | κέρδος ἰδὼν, 
ἀθέῳ ποδὶ λὰξ ἀτίσῃς, ubi codex L. πατήσῃς. Sophocl Ant. 
1287. οἴμοι, λαξπάτητον ἀντρέπων χαράν. Comici dicebant 
una voce λακπατεῖν. Photius; Λακπατεῖν : Φερεκράτης Πετάλῃ: 
Παίειν με, τύπτειν, λακπατεῖν, ὠθεῖν, δάκνειν. BLOMF. Punc- 
tum post πατούμενον male positum. 


AD CHOEPHORAS. 419 


645. mapekBávres] Μετοχὴ ἀντὶ ῥήματος, inquit scholiasta. 
Scripsi παρεκβάντος cum Stanleio. 

οὐ θεμίστως Porsonus, recte, nisi quod o? θεμιστῶς scribere 
debebat. Legebatur ἀθεμίστως. Adjectivo utitur. /Eschylus 
Sept. 694. αἵματος οὐ θεμιστοῦ. 

646. Δίκας] δίκης M. Rob. 

πυθμήν] Intellige are fundamenta. Agam. 384. ἀνδρὶ λακτί- 
carri μέγαν Δίκας βωμόν. 

647. προχαλκεύει Hermannus. προσχαλκεύει libri. 

649. τέκνον] Recte schol. τίκτει ὁ φόνος ἄλλον φόνον. 
BLOMF. 

δώμασι "Turn. Steph. ex annotatione, ut videtur, scholiastze 
qui τοῖς οἴκοις posuit, ἐπεισφέρει δὲ τοῖς οἴκοις τέκνον παλαιῶν 
αἱμάτων. δόμασι Rob. δίμασε M. Guelf. Ald. Lectio corrupta. 

650. αἱμάτων Canterus ex annotatione scholiastee. δωμάτων 
libri. 

τίνει "urn. Steph. τείνει libri reliqui. Per ἀπαιτεῖ explicat 
scholiasta. τίνειν Lachmannus de chor. system. p. 63. sublata 
post παλαιτέρων interpunctione. 

xivri] Scribendum κλυτὰ cum Hermanno Opusc. vol. 6. 
P. 201. 

Ἐρινύς] "Epwrós "Turn. Steph. 

654. Solennis erat exclamatio ejus qui fores pulsabat, παῖ, 
παῖ, qua ostiarium excitaret. Sensus est; Quis intus in «di- 
bus est, iterum dico παῖ, παῖ Aristoph. Ran. 464. "Aye δὴ, 
τίνα τρόπον τὴν θύραν κόψω, τίνα; Πῶς ἐνθάδ᾽ ἄρα κόπτουσιν 
οὑπιχώριοι; llat, παῖ. Nub. 131. 'Irgréov. τί ταῦτ᾽ ἔχων στραγ- 
γεύομαι, ᾿Αλλ᾽ οὐχὶ κόπτω τὴν θύραν ; παῖ, παιδίον. Comparari 
potest Euripides Peleo ap. schol. Aristoph. Nub. 1153. Ἰὼ 
πύλαισιν ἥτις ἐν δόμοις.  Heathius. 'Ió, ἰώ, πύλαισιν εἴ τις ἐν δό- 
pos. Legendum, ᾿Ιὼ, ἰὼ, πύλαισιν" ἢ τις ἐν δόμοις; BLOMF. 

655. Conferas 875. Οἴμοι, πανοίμοι, δεσπότου τελουμένου, 
Οἴμοι μάλ᾽ αὖθις ἐν τρίτοις προσφθέγμασιν. BLOMF. 

ἐκπέραμα] Exitus; ostiarii scilicet. BLOMF. 

656. duXó£ev ] φιλόξενος 'T'urn. Steph. 

βίᾳ margo Rob. βία 'T'urn. Steph. δίαι M. Guelf. Ald. Rob. 
Lectio hujus versus interpolata est. φιλοξένη ᾽στὶν Αἰγίσθου 
βία Porson. przf. ad Eurip. Hecub. p. ix. φιλόξενός τις Αἰ- 
γίσθου βία Elmsleius ad Eurip. Med. 807. 


480 ANNOTA'TIONES 


657. Non οἰκέτης, sed παῖς, apud Robortellum nominatur is 
qui hunc versum pronuntiat. Non multum interest. BLOMF. 

εἶεν, ἀκούω] Notandum εἶεν pro spondeo positum in formula, 
ut videtur, solenni εἶεν ἀκούω. Eodem modo Aristophanes 
Pac. 663. εἶεν, ἀκούω" ταῦτ᾽ ἐπικαλεῖς ; μανθάνω. Sic libri 
optimi οἱ scholiasta. Vulgo eiév γ᾽, ἀκούω. 

ποδαπὸς] ποδαπὸς ὃ ξένος ; πόθεν ; Eurip. El. 774. χαίρετ᾽, ὦ 
ξένοι, τίνες, Πόθεν πορεύεσθ᾽ --- ; ubi vid. Seidler. BLOMF. 

660. τἀχυνε] Festina. Pers. 698. τάχυνε δ᾽, ὡς ἄμεμπτος ὦ 
χρόνου. Sophocl. (Ed. C. 219. μακρὰ μέλλετον, ἀλλὰ τάχυνε. 
ubi vid. Elmsleium. BLOMF. 

661. ὥρα] ὥραι M. Guelf. Ald. Rob. 

ἐμπόρους] Bene notavit Stanleius, Homerum hanc vocem 
non pro mercatore, ut posteri Graci, sed pro vectore simplici- 
ter ponere, quo sensu ab /Eschylo usurpatur. BLOMF. 

μεθιέναι (καθιέναι Musgravius) ἄγκυραν] Scholiasta, τὴν ἄγκυ- 
ραν προσορμίσαι τοὺς ὁδοιπόρους ἀντὶ τοῦ καταλῦσαι. 

663. τελεσφόρος] Perficiens. Mater fümilias vertit. Abre- 
schius, laudato Hesychio, Τελεσφόρος οἶκος : τοῦ γεγαμηκότος 
καὶ τεκνώσαντος. Contra δόμος ἡμιτελής erat, quum vel pater 
vel mater familias diem obiisset: Homer. Il. B. 7oo. Τοῦ δὲ 
καὶ ἀμφιδρυφὴς ἄλοχος Φυλάκη ἐλέλειπτο, Kal δόμος ἡμιτελής" 
ubi Eustath. τέλος ὁ γάμος, ὅθεν τελείους τοὺς γεγαμηκότας ἔλε- 
γον. Rem illustravit Ruhnkenius ad 'Timsei Lex. p. 225. 
Potest tamen τελεσφόρος in hoc loco nihil aliud significare 
quam 2/la quam penes est jus perficiendi. Schol. τελεσφόρος : 
ἀρχηγὸς, διοικητής. BLOMF. 

664. τόπαρχος-] τάπαρχος M. τἄπαρχος Rob. 

δ᾽ 'Turn. Steph. 7 libri reliqui. 

665. αἰδὼς] Pudor vetabat sermones cum alius mariti uxore 
conserere. Eurip. Iph. A. 835. Αἰσχρὸν δέ μοι γυναιξὶ συμβάλ- 
λειν λόγους. BLOMF. 

οὐκ] Inepte scholiasta, πλεονάζει ἣ ov. Recte monet Abre- 
schius illud οὐ ad 7í(0gow pertinere, non ad ἐπαργέμους. 
BLOMF. 

668. ΚΛ. θερ. (i. e. θεράπαινα) Rob. 

670. θερμὰ λουτρὰ] Andromache in Iliade X. 442. Κέκλετο δ᾽ 
ἀμφιπόλοισιν ἐὐπλοκάμοις κατὰ δῶμα "Api πυρὶ στῆσαι τρίποδα 
μέγαν, ὄφρα πέλοιτο “Ἕκτορι θερμὰ λοετρὰ μάχης ἐκνοστήσαντι. 


AD CHOEPHORAS. 481 


Frequens θερμολουσία luxuriosa putabatur: vid. Od. O. 247. 
ubi plura Eustathius. Hermippus apud Athen. r, p. 18. C. 
Mà τὸν AC, οὐ μέν τοι μεθύειν τὸν ἄνδρα χρὴ Τὸν ἀγαθὸν, οὐδὲ 
θερμολουτεῖν" ἃ σὺ ποιεῖς. BLOMF. 

θελκτήρια, στρωμνὴ] Scribendum θελκτηρία στρωμνὴ cum 
Wakefieldo Silv. crit. $. 164. 

671. δικαίων T ὀμμάτων] Benignorum hospitum. WEL- 
LAUER. 

672. βούλιος, Ad consilium pertinens. 1. q. BovXevrikós. 
Recte schol. εἰ οὐ διὰ ξενίαν ἥκετε, ἀλλὰ δι᾽ ἄλλο τι. BLOMF. 

675. αὐτόφορτος, Ipse sarcinam portans: non curru vectus. 
Hesych. Αὐτόφορτοι : αὐτοδιάκονοι. κυρίως δὲ, oi ἐν τοῖς ἰδίοις 
πλοίοις. Σοφοκλῆς Θυέστῃ Σικυωνίῳ. ὁ δὲ Κρατῖνος ἐν Χείρωνι; 
τοὺς τὰ κοινὰ φορτιζομένους ἔφη. Navis oneraria erat dópris, 
onus vel sarcina ejus φόρτος, unde μυριόφορτος ναῦς. Ceterum 
αὐτόφορτος valet ipse cum. sarcina, sicut αὐτόκωπον ξίφος ensis 
cum manubrio, supra 157. Sic αὐτόπρεμνος, αὐτόρριζος et similia. 
BLOMF. 
οἰκείᾳ σάγῃ] οἰκίᾳ σάγη M. οἰκίαις ἄγη Guelf. Ald. et codex 
Robortelli. 

676. és] Scribendum εἰς. à 

ὥσπερ δεῦρ᾽ ἀπεζύγην πόδας Quemadmodum me huc venisse 
videtis. ABRESCH. : 

678. Recte Schutzius, ἐξιστορήσας ὁδόν, sciscitatus quo ten- 
derem, καὶ σαφηνίσας ὁδόν, viam quum monstrasset. BLOMF. 

679. Στρόφιος] Apud Sophoclis Electram 46. ipse Strophius 
nuntii personam induit, refertque quod ipsum miserat Phano- 
teus Phocensis, μέγιστος αὐτοῖς δορυξένων. Noster Agam. 853. 
Τρέφει yàp αὐτὸν εὐμενὴς δορύξενος, Στρόφιος ὁ Φωκεύς. Stro- 
phius etiam nominabatur Pyladis pater, qui eum sedibus ejecit, 
pollutum esse dicens, quod una cum Oreste patrasset ezedem 
Clytemnestre. Eurip. Or. 763. STANL. 

680. xíes] Vox Homerica, nec Sophocli neque Euripidi 
usurpatum. Pers. 1069. aiaxrós εἰς δόμους κίε. Suppl. 500. 
τεταγμένος κίω. BLOMF. 

684. eis] Scribendum ἐς. 

eis τὸ πᾶν] Omnino. Locutio frequens apud JEschylum. 
Infra 926. ἔλακε δ᾽ els τὸ πᾶν. Eum. 52. els τὸ πᾶν βδελύκτρο- 
ποι. 200. ᾿Αλλ᾽ εἰς τὸ πᾶν ἔπραξας, ὡς παναίΐτιος. Agam. 664. 
[682.] εἰς τὸ πᾶν ἐτητύμως. [Eum.] 83. “Ὥστ᾽ εἰς τὸ πᾶν σε 


3P 


4828 ANNOTATIONES 


τῶνδ᾽ ἀπαλλάξαι πόνων. 536. Els τὸ πᾶν δέ σοι λέγω | βωμὸν 
αἰδέσαι Δίκας. 889. Εἶναι δικαίως εἰς τὸ πᾶν τιμωμένη. Eurip. 
Heracl. 576. εἰς τὸ πᾶν σοφούς. Sic ἐς τὰ μέγιστα, quam 
maaime, Herodot. 8, 144. BLOMF. 

ἀεὶ ξένον] ἀείξενον Schneiderus in lexico. 

686. λέβητος] Urn« ad cineres servandos. Agam. 430. ἀντή- 
vopos σποδοῦ γεμίζων λέβητας εὐθέτους, ubi vid. Glossarium. 
Soph. El. 756. Καί rw πυρᾷ kéavres εὐθὺς, ἐν βραχεῖ Χαλκῷ 
μέγιστον σῶμα δειλαίας σποδοῦ Φέρουσιν ἄνδρες Φωκέων τε- 
ταγμένοι, Ὅπως πατρῴας τύμβον ἐκλάχῃ χθονός. BLOMF. 

zAevpópara] Eadem urna dicitur τύπωμα χαλκόπλευρον apud 
Sophocl. El. 54. notante Stanleio. 'T'heb. 887. ὁμοσπλάγχνων 
πλευρωμάτων. BLOMF. 

691. HA.] θερ. (i. e. θεράπαινα) Rob. ut v. 668. Clytem- 
nestrz hoc versus tribuendos esse verissime monuit Portus. 

οἱ ᾽γὼ] ot ἐγὼ libri. 

ἐνθάδ᾽ Τατη. et Steph. interpolatio est. ἐν πᾶσ᾽ M. Guelf. 
Ald. Rob. corrupte. 

693. émenüs] ἐπωπαῖς M. Guelf. Ald. ἐπ’ ὠπαῖς 'lurn. 
Hesych. '"Ezená: ἐφορᾷ, ἐποπτεύει. Eum. 275. δελτογράφῳ δὲ 
πάντ᾽ ἐπωπᾷ φρενί. 969. ὅτι μοι γλῶσσαν καὶ στόμ ἐπωπᾷ. Con- 
structio est ἐπωπᾷς πολλὰ καὶ ἐκποδὼν εὖ κείμενα. non, quod 
Pauwius voluit, ἐπωπᾷς πολλὰ, καὶ---ἀποψιλοῖς. Dicitur 'Apà 
collineare sagittas vel in ea, quse seorsum in tuto posita vide- 
antur. BLOMF. 

696. εὐβόλως Porsonus. εὐβούλως libri. 

εὐβόλως ἔχων] Prospero jactu usus. Pollux 9, 94 ἐν μέντοι 
γε τοῖς κύβοις τὸ δυσκυβεῖν, καὶ εὐκυβεῖν, ὀνομάζεται" καί που kal 
τὸ δύσβολον, καὶ τὸ εὔβολον εἶναι. Aristzen. I, 23. ἐμὲ yàp κατα- 
νάλωσαν ἄπληστος ἑταίρα, καὶ πεσσοὶ πίπτοντες ἀτυχῶς μὲν ἐμοὶ, 
εὐβολώτερον δὲ τοῖς ἐναντίοις. Ita Salmasius pro εὐβουλότερον, 
probante Hemsterhusio ad Pollueis locum, unde confirmatur 
in hoe versu Porsoni correctio. Ejusdem confusionis exempla 
dedit Boissonadus ad Aristen. p. 539. BLOMF. 

697. πηλοῦ] Schol. παροιμία, ἔξω πηλοῦ πόδα ἔχειν. De hoc 
proverbio dixi ad Prom. 271. BLOMF. 

698. νῦν 9] Hoc sie explicant interpretes ut νῦν δέ post καὶ 
νῦν repetitum esse dicant propter interpositam parenthesin 
ἣν---πόδα. νῷν δ᾽ Scaliger. 

βακχείας) βακχίας M. Guelf. 


AD CHOEP HORAS. 483 


᾿ βακχείας καλῆς] Electrz, ut videtur interpretibus. 

699. παροῦσαν ἐγγράφει) Lectio vitiosa, ad quam expedien- 
dam editoribus nihil profuit obseura annotatio scholiastee, τάξον" 
αὐτὴν ἀφανισθεῖσαν ἀρᾷ. ὡς πρὸς τὸ ἐλπίς δ᾽ ἀπέδωκεν. **In 
ἐγγράφει latere videtur ἀναστρέφειν." DOBR/EUS. 

.700. οὖν Rob. ὧν M. Guelf. ὦ Ald. 

704. δυσσεβείας] δ᾽ addit Portus. 

706. κατεξενωμένον haud aliter intelligendum est, quam de 
hospitio, quo fuerat apud Clytzemnestram exceptus, quod sane 
violasset, si grata potius, quam vera narrasset. Nam quod 
etiam de Strophii hospitio accipi posse putat Abreschius, quod 
nuntio, si peregisset mandata de Oreste, revertenti ac respon- 
sum referenti obtulerit, id justo subtilius est, et altius, quam 
decet, repetitum. Ceterum ut hic a Clytaemnestra, sic a pzeda- 
gogo accipiuntur hospites ap. Eurip. Electr. v. 359. sqq. Com- 
parandus etiam Sophocles Electr. v. 766. sqq. SCH. 

707. ἀξίως] Scribendum ἀξίων cum Pauwio. τῶν σοι ἀξίων 
τιμῶν interpretatur scholiasta. 

709. ἀγγελῶν] ἀγγέλλων Rob. 

710. ἡμερεύω, Per diem aliquid facio. Antiatticista ap. Vil- 
loison. Anecd. Gr. vol 2. p. 80. ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν, πᾶσαν τὴν 
νύκτα περί τι ἀναλίσκει, διανυκτερεύει περί τι λέγουσι, kal δια- 
ypvzvet οὕτω καὶ διημερεύειν, ἀντὶ τοῦ πᾶσαν τὴν ἡμέραν περί τι 
ἀναλίσκειν. Pollux I. 64. τὸ δ ὅλης τι πρᾶξαι ἡμέρας ἡμερεῦ- 
σαι, καὶ διημερεῦσαι. οἷον ἐπὶ τῶν βαναύσων ὃ Πλάτων εἴρηκε, 
Πρὸς πῦρ ἡμερεύοντας. Similiter Xenophon CEe. 4, 2. Sophocl. 
El. 786. νῦν ἕκηλά που, Τῶν τῆσδ᾽ ἀπειλῶν οὕνεχ᾽ ἡμερεύσομεν. 
Satis bene margo libri Mitfordiani, ** qui ont fait leur journée." 
Notabilis est constructio ἡμερεύοντος μακρᾶς κελεύθου. BLOMF. 
Genitivos non putem regi ab ἡμερεύειν, sed ab adjecto rà πρόσ- 
opa, atque distinctionem tollendam. Firmat me in ista opina- 
tione Eurip. Hel. v. 515. ubi pari ratione habemus rà πρόσ- 
opa τῆς νῦν παρούσης συμφορᾶς. Supra v. 668. πόνων θελκτήρια 
dixerat sensu non multum diverso. ABRESCH. 

712—714. leguntur in M. Steph.: absunt ab Guelf. Ald. 
Rob. Turn. 

713. ὀπισθόπους) Hallucinatur Stanleius ὀπισθόπους vertens 
pedissequas, obversante opinor loco Eurip. Hippol. v. 54. πο- 
Ais ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος AéAaxe, et v. 1179. 
ὀπισθόπους φίλων ὁμήγυρις. Verum eadem hic si obtineret signi- 

3P2 


484 ANNOTATIONES 


ficatio, seriptum oportebat ὀπισθόποδας. Redde ergo reversus. 
Hesych. ad hunc ipsum fortasse locum: ᾿Οπισθόπους, ὑπο- 
στρέψας. ABRESCH. 

τούσδε kal Évveunópovs] Id est καὶ τούσδε ξυνεμπόρους, de qua 
collocatione καί particule dixi ad Aristoph. Acharn. 884. 

714. δώμασιν] σώμασιν H. Vossius. 

715. ὑπευθύνῳ 'lurn. Steph. ἐπευθύνῳ vel ἐπευθύνω M. 
Guelf. Rob. ἐπ᾽ εὐθύνω Ald. In M. gl. est ὑποδίκῳ et schol. 
συμβουλεύω σοι ταῦτα πράσσειν ὡς δώσοντι δίκην, ἦν τι παρὰ τὸ 
δέον ποιήσῃς. 

718. βουλευσόμεσθα Stephanus. βουλευόμεσθα libri, quod βου- 
λευόμεθα scriptum in M. Guelf. Ald. Rob. 

719. εἶεν] εἰ ἐν Guelf. Ald. Rob. 

φίλιαι Heathius. φιλίᾳ vel φιλία M. Guelf. Ald. Rob. φίλαι 
"Turn. Steph. 

720. στομάτων ἰσχὺν preces dicit alta voce (pro Orestis 
salute) pronuntiatas. SCH. 

726. δολίαν Pauwius. δολία libri. 

727. 9] y Rob. 

Ἑρμῆν "Turn. Steph. Ἑ,ρμῆα M. Guelf. Ald. Rob. 

χθόνιον δ᾽ Ἑρμῆν καὶ τὸν νύχιον τοῖσδ᾽ ἐφοδεῦσαι] Adeo mani- 
festa hic sunt interpretationum indicia, ut ne dubitari quidem 
posse putem quin ita scripserit /Esehylus, νῦν yàp ἀκμάζει 
Πειθὼ δολίαν | ξυγκαταβῆναι, νύχιον θ᾽ “Ἑρμῆν | τούσδ᾽ ἐφοδεῦ- 
σαι ξιφοδηλήτοισιν ἀγῶσιν. Νύχιος enim idem est quod magis 
usitatum χθόνιος, ut ἐννυχίων pro χθονίων et ἔννυχον “Αἰδαν pro 
χθόνιον dixit Sophocles CEdip. Col. 1556. 'Trach. κοι. HER- 
MANN. Opusc. vol. 1. p. 115. νύχιον Ἑρμῆν, quia non aperte 
rem gerebant, sed dolo et simulatione quasi tenebris involuti, 
ideo dieitur eos νύχιος “Ἑρμῆς immittere.  Illustratur ἢ. l. So- 
phocleo El. v. 1391. sqq. Ὁ Μαίας δὲ παῖς 'Epufjs σφ᾽ ἄγει, 
δόλον σκότῳ κρύψας πρὸς αὐτὸ τέρμα. SCH. — Fortasse scriben- 
dum est, χθόνιόν θ᾽ '"Epufv καιρὸν νύχιον τοῖσδ᾽ ἐφοδῶσαι----- 
Optat chorus ut Mercurius opportunitatem nocturnam certa- 
minis adducat, ef. v. 817. 881. Caedes enim noctu perpetratur. 
BAMBERGER. in Zimmermanni Diario a. 1836. p. 566. 

729. ξιφοδηλήτοισιν]ὔ ξιφοδημήτῃσιν Guelf. Ald. ξιφοδημήτοι- 
σιν Turn. 

730. Oixérov persona huic versui in libris praefigitur. Choro 
tribuendum vidit 'T'yrwhittus; et sic scholiasta : 'Avijp ὁ ξένος: 


AD CHOEPHORAS. 485 


ξένον τὸν 'Opéorgv καλεῖ, ἵνα δόξωσιν ἀγνοεῖν τὸ σκαιώρημα. 
BLOMF. 

ἁνὴρ] ἀνὴρ libri. 

732. Κίλισσα M. Turn. κιλίσσω Guelf. Ald. Γείλισσα R. 
Steph. Seholiasta ad v. 733. Γείλισσαν δέ φησι τὴν ᾿Ορέστου 
τροφὸν, Πίνδαρος δὲ (Pyth. 11, 25.) ᾿Αρσινόην, Στησίχορος δὲ 
Λαοδάμειαν. Laodamiam etiam Pherecydes apud scholiastam 
Pindari. Κίλισσα apud /Eschylum nomen est non proprium, 
sed gentile. Schol. Aristoph. Pac. 362. Κιλλικῶν δὲ ἐκλήθη ἀπὸ 
Κιλίσσης τροφοῦ. Epyaxa, Cilicum regis uxor, Κίλισσα vocatur 
ab Xenoph. Anab. 1, 2, 12. 

733. ἄμισθος) Scholiasta, κακόμισθος" δάκρυα yàp προξενεῖ. 

734. τοὺς ξένους) Lectionem vitiosam notavit Porsonus. τοῖς 
ξένοις Pauwius. 

738. θέτο] ἔθετο Heathius: neque in hoc loco est cur omit- 
tatur augmentum. BLOMF. 

σκυθρωπῶν Steph. σκυθρωπὸν libri reliqui. σκυθρωπὸς Portus. 

739. κεύθουσ᾽ κεύθειν γέλων dixit ut Homer. Od. T, 212. 
δόλῳ δ᾽ ὅγε δάκρυα κεῦθε. ABRESCH. 

Aldus et Turnebus interpungunt post καλῶς, et deinceps 
exhibent, hic κείνης, ille vero κείνη. Robortellus διαπεπραγμέ- 
νοις καλῶν κείνῃ. BLOMF. -** Hunc locum sibi imitandum 
proposuit Eurip. in Orest. v. 1121. ubi Pylades: 


γόους πρὸς αὐτὸν θήσομεσθ᾽ à πάσχομεν. 
ad hzec Orestes: 
ὥστ᾽ ἐνδακρῦσαί γ᾽ ἔνδοθεν κεχαρμένη. 
et v. 1310. Electra: 
κἀγὼ ckvÜpemovs ὀμμάτων ἕξω κόρας, 
ὡς δῆθεν οὐκ εἰδυῖα τἀξειργασμένα. 
ut et Sophocl. Electr. v. 808. 
&p ὑμὶν ὡς ἀλγοῦσα κὠδυνωμένη 
δεινῶς δακρῦσαι κἀπικωκῦσαι δοκεῖ 
τὸν υἱὸν ἣ δύστηνος ὧδ᾽ ὀλωλότα ; 
ἀλλ᾽ ἐγγελῶσα φροῦδος." ABRESCH. 
740. ἔχει] ἔχειν M. Guelf. Ald. 
741. ὑφ᾽ $$, cum accentu, seribunt Abresch. Schutz. Ni- 


mis curiose. Nam constructio potest esse ὑφ᾽ ἧς φήμης, ut prze- 
positio arctius cum pronomine cohareat, BLOMF. 


486 ANNOTATIONES 


742. ἐκεῖνος] ἐκεῖνον Guelf. Ald. 'T'urn. et codex Robortelli. 
Idem codex εὐφρανεῖν pro εὐφρανεῖ. 

744. συγκεκραμμένα Ald. Notent tirones garrulitatem ἀνακό- 
λουθον anus indoctze, ** quod in primis commendat. auctorem, 
cum personarum ἦθος dextre et εὐστόχως exprimat." Quod 
vere observavit Stanleius. BLOMF. 

750. μητρόθεν δεδεγμένη] Aristoph. Ach. 178. σκάνδικά μοι 
δὸς μητρόθεν δεδεγμένη. quem versum cum hoc loco contulit 
Porsonus in: Aristoph. p. 113. BLOMF. 

751. Constructio hujus loci, ut vulgo legitur, adeo turbata, 
seu potius nulla est, ut aliquam corruptionem latere quivis sus- 
picetur. Verissime monuit Butlerus, prolixam et inconditam 
orationem garrulze nutrici convenire; soloecam ac plane barba- 
ram non item.  Schutzius putat aliquid post δεδεγμένη interci- 
disse; Hermannus vero post κελευσμάτων, nisi legendum sit 
ἔτλην. Locum aliqua ex parte expeditiorem reddidi, scribendo 
ἐκ pro καὶ v. 751. (κἀκ Portus) ut orationis filum interrumpa- 
tur post τριβὴν usque ad 761. BLOMF. 

νυκτιπλάγκτοον Ald. unde νυκτίπλαγκτον 'Turn. 

κελευσμάτων Steph. κελευμάτων libri reliqui. 

752. καὶ πολλὰ] 7j πολλὰ Musgrav. Apud Sophocl. El. 1143. 
similiter fere conqueritur Electra; Οἴμοι τάλαινα τῆς ἐμῆς πάλαι 
τροφῆς ᾿Ανωφελήτου, τὴν ἐγὼ θάμ᾽ ἀμφὶ σοὶ ἸΠόνῳ γλυκεῖ παρ- 
ἔσχον. In hoc loco constructionem sic expedit scholiasta ; 
ἀνωφέλητα ἐμοὶ τῇ τλάσῃ πολλὰ καὶ μοχθηρά. BLOMF. 

753. τλάσῃ] τλάσει Rob. 

ὡσπερεὶ βοτὸν] ὥσπερ εἰκοτὸν M. Hunc locum ita reddidit 
Grotius ;—«fas prima, ceu brutum pecus, Ut educetur, mentis 
aliene indiget. Cum v. 752. Hermannus contulit Iliad. I, 490. 
Πολλάκι μοι κατέδευσας ἐπὶ στήθεσσι χιτῶνα Οἴνου, ἀποβλύζων 
ἐν νηπιέῃ ἀλεγεινῇ. ᾿ῶς ἐπί σοι μάλα πόλλ᾽ ἔπαθον, καὶ πόλλ᾽ 
ἐμόγησα. Comparandus etiam Sophocles, seu potius, ut opinor, 
JEschylus, in Nioba, Λεπτοσπαθήτων χλανιδίων ἐρειπίοις Θάλ- 
πουσα καὶ ψύχουσα, καὶ πόνῳ πόνον 'Ek νυκτὸς ἀλλάσσουσα τὸν 
καθ᾽ ἡμέραν. Verba sunt nutricis: BLOMF. 

754. τρόπῳ dpevós] Non alio modo, quam. conjectura. 
BLOMF. ᾿ 

756. ἢ λιμὸς] Scribendum εἰ λιμὸς cum Stanleio. 

δίψη] δίψη pro δίψα dictum quibus vel: rationibus vel exem- 
plis defendi possit ostendi in '"T'hesauro vol. 2. p. 1586. sed 


AD CHOEPHORAS. 487 


mire dictum δίψη τις vitii suspicionem movet, quod Elmsleius 
ad Eurip. Med. 480. ita removere studuit ut scriberet, ἢ λιμὸς, 
ἢ διψῇ τις, ἢ λιψουρία ἔχει, duriore orationis conformatione. Ab 
hac parte probabilior Wellaueri conjectura est δίψησις. Si vero 
servandum est τίς, corrigi poterit ἢ λιμὸς ἢ δίψ᾽ εἴ ris—cum 
Buttmanno Grammat. vol. 2. p. 395. 

λιψουρία) Micturitio. a λίπτειν, 1. e. ἐπιθυμεῖν, et οὖρον. Sic 
interpretantur. BLOMF. 

757. αὐτάρκης] αὐτάρκη Guelf. Ald. Scholiasta, ἡ yàp νέα 
νηδὺς τῶν τέκνων ἑαυτῇ ἀρκεῖν kal βοηθεῖν βούλεται, ὅ ἐστιν 
ἀνύειν βούλεται τὰς ἐπιθυμίας.  Interpunctionem post πρόμαντις 
οὖσα vulgo positam post τέκνων transtulit Pauwius. 

759. παιδὸς σπαργάνων φαιδρύντρια)] Citat Pollux 7, 40. 

760. γναφεὺς} Probabilior scriptura κναφεύς est. 

τροφεύς re] στροφεύς re M. Guelf. στρόφευσε Ald. ** Sensus 
est: Has pueri mei necessitates naturales cum preeviderem, 
scpe tamen μέ fit deciperer, adeoque simul fascias pueri scpe 
purgare deberem, lotriz nutrizque eodem fungebantur munere, 
h. e. quz nutrix, eadem et lotrix eram. Id quod aperte con- 
firmatur sequentibus verbis ἐγὼ διπλᾶς δὲ τάσδε χειρωναξίας 
ἔχουσα." SCH. 

762. 'Opéarqv ἐξεδεξάμην πατρί] Superius v. 750. dixerat, ὃν 
ἐξέθρεψα μητρόθεν δεδεγμένη. Vox propria scil. obstetricum, 
quae ut videtur simul nutricum officia obibant. Aristid. vol. 1. 
p.24. τῇ Λητοῖ πλανωμένῃ διὰ πάσης γῆς kal θαλάττης ἡγεῖται 
(Minerva) πρὸς τὸν εἱμαρμένον χῶρον, οὗ μόνον ἣν αὐτῇ τεκεῖν, 
καὶ ἐπειδὴ ἔτικτε μαιοῦταί τε καὶ δέχεται τοὺς παῖδας. Hesiod. 


Theog. 479. 


"Ommór ἄρ᾽ ómAórarov παίδων ἤμελλε τεκέσθαι 
Ζῆνα μέγαν" τὸν μέν οἱ ἐδέξατο Γαῖα πελώρη 
Κρήτῃ ἐν εὐρείῃ τραφέμεν ἀτιταλλέμεναί τε. 


Idem vero ἢ. 1. ἐκδέξασθαι πατρὶ, quod in laudato Hesiodi 
versu δέξασθαί oi rpéjew,—ut adeo hic optime schol. ἐκ ro 
παρακολουθοῦντος explanet per ἔθρεψα, ἀπέσωσα, accepi alen- 
dum curandumque. Junxit hzc Soph. in Electr. v. 13. ubi 
itidem Orestis loquitur τροφεὺς, 

— σὲ πατρὸς ἐκ φόνων ἐγώ more 

πρὸς σῆς ὁμαίμου καὶ κασιγνήτης λαβὼν 

ἤνεγκα, κἀξέσωσα κἀξεθρεψάμην. 


488 ANNOTATIONES 
cf. Harpocr. v. ἐκδεξάμενος ex eoque Suid. ABRESCH. Ce- 


terum in toto hoc nutricis sermone admirabiliter effinxit /Eschy- 
lus hoc muliercularum genus, earumque puerorum amorem, 
garrulitatem, minimarum rerum accuratam memoriam sic ex- 
pressit, ut ex ipsa natura hausisse videatur, quamquam videtur 
etiam boni senis Phoenicis apud Hom. Il. I, 482. sqq. imagi- 
nem animo et memoria recoluisse. SCH. 

zarpi] os superscriptum in M. ex conjectura correctoris 
constructionem verbi δέχεσθαι ignorantis, de qua v. Porsonus 
et Schzferus ad Eurip. Hecub. 539. 

764. στείχω] στείχων M. 

765. πεύσεται] πεύσετε Ald. Insuavitatem hujus versus 
notavit Butlerus. Equidem scribendum puto τόνδε λόγον. 
Supra 724. φάτιν 'EA0Gv πύθηται τήνδε. 731. εὖτ᾽ ἂν πύθηται 
μῦθον. BLOMF. . Accusativos recte restituit Blomfieldus. 

766. Hunc versum, cum duobus proxime sequentibus, Oresti 
tribuit Rob. Choro Turn. Steph. BLOMF. 

767. ἣ πῶς] Scribendum ὅπως cum Schuetzio. 

768. ei 'T'urn. Steph. ἢ libri reliqui. 

770. μή vvv] μὴ νῦν vulgo. 

στύγει) στυγεῖ Rob. 

771. ἀδειμάντως Preferat forsan aliquis ἀδειμάτως, sicut in 
Pers. 162. οὐδαμῶς ἐμαυτῆς οὖσ᾽ ἀδείματος, φίλοι. | Sed recte se 
habere ἀδειμάντως monstrat nomen archontis Atheniensis ' Aoec- 
pavros. BLOMF. In versu Persarum nunc ἀδείμαντος legitur 
e libris optimis. 

κλύῃ] κλύει Ald. 

772. τάχιστα γαθούσῃ '"lurn. Steph. τάχιστ᾽ ἀγαθούσῃ libri 
reliqui. τάχιστα γηθούσῃ Pauwius recte fortasse: neque enim 
Dorismum in hoc verbo, ut in kxvrayós aliisque nonnullis voca- 
bulis, tragicos admisisse constat. 

773. κρυπτοσ᾽ Ald. κρυπτὸς ceteri. ὀρθώσῃ jpev('Turn. óp- 
θούση φρενί ex fine versus superioris M. Guelf. Ald. Rob. 
Citat schol. Venet. in Il. O. 207. ἐν ἀγγέλῳ yàp κυπτὸς ὀρθοῦται 
λόγος, et Euripidi tribuit. Hzec compilans Eustathius in Il. O. 
p. 1013, 11. scribit κρυπτός. BLOMF. 

774. 1]] ἢ Guelf. εἰ Ald. 

φρονεῖς εὖ] Sapis. Num sana es, rebus modo istiusmodi 
nuntiatis? Nam insanientis putabat Nutrix istud monitum 
γηθούσῃ φρενί rebus sic stantibus. BLOMF. 


ἂς dici 


AD CHOEPHORAS. 489 


775. Suspectum est ἀλλ᾽ εἰ (ἀλλ᾽ εἰ Rob.), quod ex przce- 
dente ἀλλ᾽ ἦ ortum videtur, quod ipsum hic quoque restituebat 
Stanleius. sit 

rpomaíav] Conversionem. Schol. μετατροπήν, ut in Agam. 
213. φρενὸς πνέων δυσσεβῆ rponaíav. 'lheb. 703. λήματος ἐν 
τροπαίᾳ. sc. αὔρᾳ. Eurip. El. 1154. ᾿Αμοιβαὶ κακῶν" μετάτροποι 
πνέουϊσιν αὖραι δόμων. Vertas autem ἀλλ᾽ εἰ, sed quid, δὲ Jupi- 
ter ete. BLOMF. 

779. τὰ πεπραγμένα Ald. 'Turn. rà πεπαλμένα Rob. τὰ 
πεπλαγμένα Guelf. τἀπεσταλμένα Steph. 

780. μέλει---μέλῃ] μέλλει---μέλλῃ M. Guelf. Rob. 

783—788— 794—799. 

789—793 — 827—830. 

800—805—812— 818. 

819—826—831—8537. 

783. 784. et antistrophici 794. 795. in unum versum con- 
jungantur. 

783. παραιτουμένῃ μοι "Turn. Steph. παραιτούμεν᾽ ἐμοὶ M. 
Guelf. Rob. zapawoóy ἐν μοὶ Ald. 

785. τυχεῖν} Lectio vitiosa. σχεῖν Federus Comment. in 
Agam. carm. epod. p. 39. 

μοι ''urn. Steph. yov Ald. Rob. μοῦ M. Guelf. 

786. rà σώφροσυν εὐμαιομένοις Guelf. Ald. *raced$poovvev- 
μαιομένοις Rob. τὰ σώφροσιν εὖ μαιομένοις 'T urn. et recentiores. 
rà σώφρον᾽ εὖ Hermann. BLOMF. . Cum Rob. consentit M. 
nisi quod τὰ cum accentu scriptum. 

787. διαδικάσαι] διαδικᾶσαι Μ. διαδικᾶσ᾽ Guelf. Scribendum 
διὰ δίκας cum Pauwio, quod legit scholiasta, qui explieat ài- 
καίως, κατὰ δίκην ἢ κατὰ τὸ δίκαιον. Punctum post ἔπος positum 
deleatur. 

788. ἔλακον, Ζεῦ" σὺ δέ νιν $vAáccois] Scribendum ἔλακον. 
ὦ Ζεῦ, σύ νιν φυλάσσοις cum Blomfieldo. 

φυλάσσοις] φυλάσσεις Guelf. Ald. 

789. et 790. in unum versum conjungendi, θὲς autem versui 
791. addendum. 

789. € €] ἔε ἔε M. ἑ ἑ Guelf. Ald. & & Turn. Steph. Inter- 
jectiones extra metrum positae. 

προδὲ δἠχθρῶν M. Ald. R. πρὸ δήχθρῶν 'Turn. 

790. τῶν ἔσω μελάθρων, ὦ Ζεῦ] Scribendum τὸν ἔσωθεν μελά- 
θρων Ζεῦ cum Seidlero de vers. dochm. p. 406. 


38 


490 ANNOTATIONES 


791. μιν} Scribendum vw cum Seidlero. 

μέγαν] μέγα Guelf. Ald. 

ἄρας] aipas M. Guelf. Ald. 

Mira interpretatio scholiastsee; ἐπάρας yàp τὸν ᾿Ορέστην, 
δυνήσῃ καὶ τριπλασίονα ποινὴν εἰσπράξασθαι τὸν ᾿Ορέστην ποιῆ- 
σαι.  Schutzius, Etenim si eum θγ64)6).}5, dupliciter ac triplici- 
ter tibi lubens retribuct: eui assentitur Butlerus. Sed recte 
monuit Pauwius ἀμείψει esse secundze personze ; vicissim acci- 
pere poteris. BLOMF. 

793. παλίμποινα Steph. παλίνποινα libri reliqui. 

ἀμείψει] ἀμείψῃ "urn. 

794. ἴσθι] ἴσχε Pauwius. 

ἴσχε δ᾽ ἀνδρὸς---ὄρεγμα] Inhibe vero dilecti viri (Agamemno- 
nis filium, tanquam) pullum orbum currui calamitatum alliga- 
tum ejusque cursui aliquando modum. ponens fac ut hoc ipso 
moderamine servatus Aoc patrie solwm videat, superatorum 
gressuum desiderium, h. e. quam patriam in toto calamitatum 
cursu, exsilii preesertim tempore, nimium quantum desideravit. 
Sic tenor allegori& a principio usque ad finem sibi constat. 
Orestes enim patre orbatus et exsul cum pullo equino compa- 
ratur; calamitates ejus cum curru, cui equus junetus cursus 
immodica celeritate misere fatigatur; μέτρον et ῥυθμὸς prorsus 
idem significant, nimirum infortuniorum sublevationem; et 
sicut equus immodico cursu agitatus vehementer stabulum, ubi 
requiescere possit, desiderat, sic patria, cui restituendus erat 
Orestes, bene dici poterat δάπεδον àvouévev βημάτων ὄρεγμα. 
Sic vocabulum βῆμα de reditu Orestis apud Sophoclem El. 
v. 159. Sq. Διὸς εὔφρονι βήματι μολόντα τάνδε γᾶν 'Opécrav. 
SCH. 

796. Schol. ἐνέμεινε τῇ μεταφορᾷ. φήσας yàp ἐν ἅρματι πημά- 
τῶν, τὸ δρόμῳ ἐπήγαγε. 

798. τοῦτ᾽ ἰδεῖν δάπεδον] Versus corruptus. 

799. πημάτων 'lurn. Steph. κτημάτων Rob. Scribendum 
βημάτων cum M. Guelf. Ald. 

801. πλουτογαθῆ ''urn. πλουταγαθῆ M. Guelf. Rob. Steph. 
πλοῦτ᾽ ἀγαθῆ Ald. 

νομίζετε] Per ἡνιοχεῖτε; διοικεῖτε explicat scholiasta. 

802. κλύετε] Accuratius hic versus antistrophico respondebit 
81 κλῦτε seribatur. " 

803. 804. Versus ex dochmio et dipodia iambica compositi. 


AD CHOEPHORAS. 491 


805. Post τέκοι punctum ponatur. Scholiasta, ᾿Αγαμέμνονος 
ὁ παλαιὸς φόνος μὴ συγχωρήσῃ φόνον τῷ ᾿Ορέστῃ τεχθῆναι διὰ 
τὸν φόνον ᾿᾽Ορέστου. 

806—811. Versus epiphthegmatici, repetendi post stropham 
proximam, ubi librarii brevitatis caussa denuo scribere omise- 
runt. 

806. τόδε (τὸ δε Rob., sed δὲ sine accentu) καλῶς κτάμενον] 
Hsc uteunque explicat scholiasta, διὰ τοῦτο τὸ καλῶς ἀναιρε- 
θησόμενον" λέγει δὲ τὸ αἷμα τοῦ Αἰγίσθου. ** Scribendum τὸ δὲ 
καλῶς κτίμενον ὦ μέγα ναίων στόμιον. Vix opus est ut Homerici 
ἐὐκτίμενον admoneamus." BAMBERGER. in Zimmermanni 
Diario a. 1836. p. 566. 

807. στόμιον] Os spelunca. Hesych. Στόμια: χάσματα. So- 
phocl. Ant. 1216. ápuóv χώματος λιθοσπαδῆ Aóvres πρὸς αὐτὸ 
στόμιον. Heathius hoc recte ad Apollinem refert, qui spelun- 
cam Delphis insidebat. Infra 940. μέγαν ἔχων μυχὸν χθονός. 
Strabo de oraculo Delphico 9. p. 641. ὑπερκεῖσθαι δὲ τοῦ στο- 
μίου τρίποδα ὑψηλόν. BLOMF. | De Orco intellexit scholiasta. 

808. ἀνιδεῖν] àv ἰδεῖν Rob. 

ἀνδρός] Orestis. 

810. Versus interpolatus. 7 addunt 'Turn. Steph., omittunt 
libri reliqui. 

811. ὄμμασι δνοφερὰς] ὄμμασιν ἐκ δνοφερᾶς Hermannus ad 
Viger. p. 779. Schutzius contulit v. 49. ᾿Ανήλιοι, βροτοστυ- 
yeis | ὃνόφοι καλύπτουσι δόμους | δεσποτῶν θανάτοισι. BLOMF. 
Genitivum legit scholiasta, qui verbis τοῦ σκότους explicat. 

812. ξυλλάβοι] ξυμβάλοι Guelf. a m. pr. et Rob. ξυμλάβοι 
Guelf. a correctore et Ald. 

δ᾽] Scribendum δ᾽ à» cum Lachmanno de chor. system. 
p. 76. 

813. émijopóraros] Lectio vitiosa. ἐπεὶ d$opóraros, quum 
prospero €i violento flatu feratur, res secundas concedens, 
Emperius apud Bambergerum in Zimmermanni Diario a. 1836. 
p. 566. émuj0opóraros Hermannus. **ézi$0opóraros de per- 
nicie Clyteemnestrze et /Egistho inferenda capiendum. Vulga- 
tum ἐπιφορώτατος facile se tueretur, modo metro strophici 
conveniret. Attamen ejus notio jam in πρᾶξιν οὐρίαν τελῶν 
comprehensa est. SCH.  dopóraros legit scholista, ὡς ἐπὶ 
ἀνέμου εἶπεν, ἀντὶ τοῦ λογικώτατος. 

814. θέλων] θέλεν M. τεχῶν Schuetzius. 

322 


492 ANNOTATIONES 


815. Aut in stropha deficiunt quzedam, aut qusedam in anti- 
stropha redundant. Voces πολλὰ δ᾽ ἄλλα φανεῖ χρήζων kpónT. 
glossatoris esse judicat Hermannus, quod mihi quidem vix cre- 
dibile videtur. $Seidlerus de Verss. Dochm. p. 407. conjicit, 
πολλὰ μὲν, ἄσκοπον δ᾽ ἔπος λέγων. BLOMF. Scholiasta, τὰ δὲ 
κρυπτὰ νῦν φανερώσει. "AAAoes. φανεῖ χρήζων κρυπτά: θέλων 
πολλὰ κρυπτὰ εὑρήσει. Verba illa recte ejecit Hermannus. La- 
cunam Bambergerus 1. 6. sic explevit πρᾶξιν οὐρίαν θέλων | 
δόλιος, ἄσκοπον à —. 

816. xpózr Pauwius. κρυπτὰ sine elisione libri. κρυπταῖος ex 
M. affertur, per errorem, ut videtur. 

ἄσκοπον δ᾽ ἔπος λέγων] Verte, cum Heathio, Sermonem vero 

captu difficilem proferens, et noctu tenebras ante oculos pre- 
Jfért, et. interdiu. (καθ᾽ ἡμέραν T) nihil est luculentior. ise 
respicere putat Heathius Apollinis oraculum jam supra rela- 
tum 263.sq. BLOMF. Qui hzc de Apolline intellexit: de 
Mercurio scholiasta. 

817. φέρει] φέροι Portus. νυκτὸς προὐμμάτων σκότον φέροι 
Bambergerus l. c. p. 567. 

818. δ᾽ om. Guelf. Ald. 'Turn. 

οὐδὲν] οὐδενὶ Rob. μεθ᾽ ἡμέραν oióev—Bambergerus dubi- 
tanter. 

Post v. 818. repetendos esse versus 806— 8 1 1. supra diximus. 

819—837. Horum versuum scriptura lacunis corruptelisque 
ita est turbata ut restitui in integrum ab editoribus non potu- 
erint, quorum conjecturze ne minimam quidem habent verita- 
tis speciem. 

819. xal τότε δὴ πλοῦτον libri universi: facilis erat correctio 
τότ᾽ ἤδη. Prom. 946. πατρὸς 0 ἀρὰ Κρόνου τότ᾽ ἤδη παντελῶς 
κρανθήσεται. Quod vulgo legitur, πλοῦτον, manifesto absurdum 
est, et metro contrarium. Correxi πολύν, dum aliquid magis 
probabile inveniatur, sive substantivum sit, sive adjectivum; 
πολὺν νόμον μεθήσομεν satis poetice dicitur; Eurip. Hippol. 
1196. Ἔνθεν ris ἠχὼ, χθόνιος ὡς βροντὴ Διὸς, Βαρὺν βρόμον 
μεθῆκε. BLOMF. Forsan legendum καὶ τότ᾽ ἤδη πάλιν. IDEM 
in Addendis. Scholiasta, καὶ τότε δή: ὅταν ἀπαλλαγῶμεν. πλοῦ- 
vov: τὸν πλοῦτον τῶν δωμάτων ἐλεύθερον τῇ πόλει μεθήσομεν. 
λυτήριον : ἐλεύθερον. νῦν γὰρ ὑπὸ τυράννων ἀποκέκλεισται. 

821. οὐριοστάτης] Prospere institutus. .Allusio est ad χορο- 
στασίαν, quam ducebant χοροστάται. BLOMF. 


AD CHOEPHORAS. 498 


822. κρεκτὸν] κρεκτῶν "Turn. Inserui δὲ post ὁμοῦ ob me- 
trum. Hesychius, a Stanleio laudatus ; Θρεκτοῖσι νόμοις : ἀντὶ 
ToU τραχέσι. Σοφοκλῆς ᾿Οδυσσεῖ Μαινομένῳ. ἔνιοι δὲ, κρεκτοῖς. 
Quoniam vero hujusmodi cantilenze rebus letis parum conve- 
nire videntur, malim legere οὐ δὲ κρεκτὸν γοατῶν νόμον, sed non 
qualis ab iis qui lamentantur ingeminari solet. Vide autem, an 
cantilena, quam se editurum esse ait chorus, h:ec fuerit: TIóAet 
τόδ᾽ εὖ. ἐμὸν, ἐμὸν δ᾽ x. τι 4. In loco tantum non deplorato, 
conjecturze nonnihil indulgendum judicavi. BLOMF. 

γοήτων 'lTurn. Steph. Revocandum γοητῶν, quod est in 
libris reliquis. ** Schol. γοήτων: τὸν τῶν γοήτων, oi ὡς δουσι 
περιϊόντες τὴν πόλιν. Sed hzc interpretatio nemini, ut opinor, 
placebit. Scripsi γοητῶν, debui forsan yoaróv, genitiv. sc. a 
yoárgs. Olim suspicabar γοήτων corruptam fuisse ex βοητόν, 
quod glossema fuerit τοῦ, κρεκτόν." BLOMF. Alia sceholiastee 
annotatio hec est, ὁμοῦ μεθήσομεν τὸν κρεκτὸν γοήτων νόμον 
(ὁμοῦ τεθήσομεν τῶν κρεκτῶν γοήτων νόμων ed. Robort.), ὅ ἐστι, 
καὶ τῶν ἀγαθῶν τῇ πόλει μεταδώσομεν καὶ τὸν ᾿Αγαμέμνονα ἀκιν- 
δύνως θρηνήσομεν. 

823. νόμον] νόμων M. a pr. m. et Steph. 

μεθήσομε»] μεθέλσομεν Rob. 

825. Alterum ἐμὸν om. Rob. Scholiasta, τὰ καλῶς ἀποβαί- 
vovra τὸ ἐμὸν κέρδος ἐστίν" τῶν δὲ περὶ ᾿Ορέστην καὶ ᾿Ηλέκτραν 
ἀπαλλαγὴ ἄτης. 

826. ἄτα] ἄτῇ M. ἄτη Rob. 

ἀποστατεῖ) ϑιεογϑιηι stat. Stanleius confert Agam. 1073. 
ἀλκὰ δ᾽ ἑκὰς ἀποστατεῖ. Sic Eum. 417. Πρόσω δικαίων ἥδ᾽ ἀπο- 
στατεῖ θέμις. BLOMF. 

827. ὅταν] ὅτ᾽ ἂν M. Ald. Rob. Huic versui θέρ. prsefixum 
in Rob. Scholiasta, ὦ 'Opécra, σὺ δὲ θαρρῶν ἐμοὶ τέκνον θροούσῃ 
πρὸς σὲ πατρὸς αὐδὰν, ὅ ἐστιν, ὡς ἂν εἰ πατὴρ συμβουλεύσῃ, ὅταν 
ἥκῃ καιρὸς, ἔργῳ ἐπιβαλοῦ ἐπικαλεσάμενος τὸ εἴδωλον τοῦ πατρός" 
πρόσεχε δὲ κἀμοὶ συμβουλευούσῃ σοι οἷα πατήρ. μέρος ἔργων: ὁ 
καιρὸς τοῦ ἔργου. 

ἥκῃ] ἥκει Ald. 

828. ἐπαΐσας] ἔπαυσας Guelf. Ald. ἐσβύσας codex Robor- 
telli. 

θροούσᾳ separato versu scriptum in M. et edd. vett. θροοῦσα 
Guelf. Ald. θρούσᾳ Rob. 60pooís "Turn. * Apertum est," in- 
quit Seidlerus de Verss. Dochm. p. 406. ** librariis deberi pra- 


494 ANNOTA'TIONES 


vas repetitiones ἔργων---ἔργῳ, et sarpós—smarpós. Quibus ejec- 
tis lego; σὺ δὲ θαρσῶν ὅταν ἥκῃ | μέρος ἔργων, ἐπαΐσας πατρὸς 
αὐδὰν | θροούσᾳ τέκνον ! | πρός σε, πέραιν᾽ ἐπίμομφον ἄταν. i. e. 
T'u cero constanti animo, quando venerint partes tuc, accla- 
mans patris vocem (matri) ad, te, o fili! clamanti, confice sce- 
leratam pestem. In πέραινε librarii apostrophum habuisse 
videntur pro syllaba ev. Conf. Bast. ad Gregor. Cor. p. 778. 
seq." Hsec ille. zépaw' Auratus. Quse dedi, cum strophicis 
optime congruunt. ἄτα Clytzemnestree certe non ἐπίμομφος erat, 
choro saltim judice; nam Seidleri interpretationem nullo modo 
amplectendam censeo, confice sceleratam pestem. Melior est 
Schutzii versio, finem impone calamitati huic abominanda ; 
sed ἄτα» omnino de czxde Clytzemnestree eum  Butlero accipi- 
endum. Quod si particula negationis recte abesse potest, tum 
legerim ἐπάῦσον----περαίνων ἐπίμομφον ἄταν.  Dubitari quidem 
potest de locutione θροούσᾳ «e, τέκνον, meas tamen aures non 
ledit. Ceterum pene suspicor veram lectionem esse, ézaizas 
πατρὸς Ópyárv. Si recte se habet αὐδάν, interpretarer, patris 
vocem, idem esse ac paíris nomen. sc. quum illa clamabit tibi, 
τέκνον, tu illi ingeminabis πατήρ. BLOMF. Qui scripsit 
ézaícas πατρὸς αὐδὰν, | θροούσᾳ σε, τέκνον, | πέραιν᾽ oix ἐπί- 
μομφον ἄταν. 

829. αὐδὰν] αὐδῶν Guelf. Ald. 

830. ἐπίμομφον] ἐπίμομφαν Guelf. Ald. et fortasse M. 

ἄταν] $árav Ald. 

831. τ᾽ Porsonus. τε libri. 

Περσέως καρδίαν] ** Hoc est saxeum," inquit Stanleius: mi- 
nus recte. Quis enim de Persei sa;eo corde fando audivit? Vel 
denotat simpliciter audaciam, qualis erat Persei; vel cum scho- 
liasta interpretandum ; ἐπεὶ ἀπεστραμμένος ἐκαρατόμησε τὴν Mé- 
δουσαν" ἀποστραφεὶς, φησὶν, ὡς ἐκεῖνος, μή πως θεώμενος αἰδεσθῆς 
τὴν μητέρα. Sed forsan hoc nimis argutum. Notus est Perseus 
ob mulieres interemtas; neque enim Medusam tantum, sed et 
alias, quae cum Baccho contra Argos militabantur; vid. Pau- 
san. 2, 20, 3. BLOMF. 

φρεσὶν] φρεσσὶν M. Guelf. φρεσὶ 'Turn. Steph. 

832. σχεθὼν] σχέθων vulgo. ““σχέθων in κατασχέθων ob 
metrum mutavi; non tamen ut hoc pro certo habeam. xaré- 
xev interdum idem valet ac simplex ἔχειν, e. g. Agam. 441. 
1547. Suppl. 26. Eurip. Bacch. 877. χεῖρ᾽ ὑπὲρ κορυφᾶς | τῶν 


AD CHOEPHORAS. 495 


ἐχθρῶν κρείσσω κατέχειν. Sed propior est Med. 759. Ὧν 7 
ἐπίνοιαν σπεύδεις κατέχων Πράξειας. vel legi possit, Περσέως τ᾽ 
ἐν φρεσὶν | σαῖσι καρδίαν σχέθων." BLOMF. 

833. τοῖς θ᾽ R. Steph. τοῖς τ᾽ 'Turn. τοῖσδ᾽ M. Guelf. Ald. 

φίλοισι Porsonus. φίλοισιν libri. 

834. προπράσσων] Heathius vertit, pro amore quo tibi con- 
juncti sunt tristibus eorum iris morigeratus. Non probo. Aut 
vertendum iras evplens, gratia (matris) posthabita, πράσσων 
ὀργὰς πρὸ χάριτος, aut legendum, sicut in Bigot. χάριτας ópyàs 
λυπρᾶς, vel Avypüs, quod malim. BLOMF. 

835. ὀργὰς λυπρὰς 'l'urn. Steph. ὀργᾶς λυπρᾶς Guelf. Ald. 
Rob. 

ἔνδοθεν rois δ᾽ ἔνδοθεν Blomfieldus. 

837. δ᾽ om. Turn. 

μόρου 'T'urn. Steph. μόρον M. Guelf. Ald. Rob. 

838. ὑπάγγελος] ὑπ᾽ ἄγγελος Ald. Legendum puto ὑπ᾽ àyyé- 
Xov, sc. κληθείς. Sophocl. Aj. 289. τί τήνδ᾽ ἄκλητος, οὔθ᾽ ὑπ᾽ 
ἀγγέλων Κληθεὶς, ἐφορμᾷς πεῖραν, οὔτε του κλύων Σάλπιγγος ; 
'Trachin. 395. Μίμν᾽, ὡς ὅδ᾽ ἁνὴρ οὐκ ἐμῶν ὑπ᾽ ἀγγέλων, ᾿Αλλ᾽ 
αὐτόκλητος ἐκ δόμων πορεύεται. — Hsec loca contulit Abreschius. 
Comparar etiam potest ''hucyd. 6, 87. οὐκ ἄκλητοι, παρακλη- 
θέντες δέ. ubi vid. Abresch. Ceterum idem histrio qui Eleetrze 
partes egerat usque ad v. 718. nunc redit sub /Egisthi per- 
sona; nescio an etiam Nutricis habitum induerit ad v. 734. 
vide infra ad 878. BLOMF. 

840. uoAórras] μολῶντας Guelf. Ald. 

ἐφίμερον] ἐφήμερον "urn. 

841. δ᾽ γ᾽ Stanleius recte. 

. ἀμφέρειν] ἂν φέρειν 'Turn. ἀναφέρειν est referre ad aliquem; 
ut in Eurip. Orest. 76. Eis Φοῖβον ἀναφέρουσα τὴν ἁμαρτίαν, 
qui sensus huic loco parum convenire videtur. Forsan legen- 
dum καὶ τόδ᾽ a) φέρειν. Sententia, ut videtur, hac est; et hoc 
quidem inferre domibus, nova erit calamitas cruenta ei (generi) 
quod pristina cede exulceratum est. Schutzius vero, qui reti- 
net δειματοσταγὲς, hunc in modum interpretatur; Ex hoc ru- 
more per domum sparso existeret novus dolor timorem stillans, 
accedens ad, pristinam cedem, tanquam ad vulnus exulcera- 
tum et doloribus mordens. δεδηγμένῳ active positum | putat. 
BLOMF. 


842. αἱματοσταγὲς Stanleius. δειματόσταγ᾽ és M. δείματος τάγ᾽ 


496 ANNOTATIONES 


ἐς Ald. Rob. 'Turn. δειμαστοσταγὲς Guelf. δειματοσταγὲς 
Steph. 

844. βλέποντα] Clara, sicut c&ca pro obscuris dicuntur. 
SCH. 

845. δειματούμενοι λόγοι dicuntur. pro λόγοι ὑπὸ δειματουμέ- 
νων λεχθέντες. Sic malim interpretari, quam vertere cum 
Abreschio, rumores ad terrorem conficti: confer notata. Sed 
fieri potest ut δειματούμενοι vim suam servet, Zimore pleni, nam 
δειματόω proprie est £imorem injicio, ut ópparóe est oculos 
insero (841.) δεῖμα vero non est fimor, sed id quod terrorem 
incutit. BLOMF. δειματουμένων Stanleius. 

848—850. /Egistho continuat Ald.: nutrici tribuit Porso- 
nus, nuntio Turn. Steph., choro recte Rob. 

849. ἔσω] Praestat εἴσω, quod scripsit Blomfieldus. 

850. αὐτὸν Porsonus. αὐτὸς libri. 

αὐτῶν 'T'urn. Steph. αὐτὸν libri reliqui. 

οὐδὲν----ὡς αὐτὸν k. T. À.] [Nihil est nuntiorum auctoritas, 
praut ipsum interrogare. Plena constructio esset, οὐδεὶς áyye- 
Aos οὕτως σθένει, ὡς αὐτὸν ἄνδρα πεύθεσθαι περὶ αὐτῶν. | Recte 
schol. οὐ τοσοῦτον ἰσχύει εἰπεῖν ἄγγελος ὡς αὐτόπτης. Similis 
fere ratio est locutionis οὐδὲν οἷόν ἐστ᾽ ἀκοῦσαι τῶν ἐπῶν, Ari- 
stoph. Av. 967. Pilato Gorg. p. 5. ed. Heind. βούλομαι γὰρ 
πυθέσθαι παρ᾽ αὐτοῦ, τίς ἡ δύναμις τῆς τέχνης τοῦ ἀνδρὸς kal Tí 
ἐστιν, ὃ ἐπαγγέλλεταί τε καὶ διδάσκει---Κ͵Αλ. Οὐδὲν οἷον τὸ 
αὐτὸν ἐρωτᾶν, ὦ Σώκρατες. et sic alibi: vid. Matthize. Gr. Gr. 
δ. 541. not. Citatur Abreschio Sophocl. CEd. T. 7. "Aya à- 
καιῶν μὴ παρ᾽ ἀγγέλων, τέκνα,  AAXov ἀκούειν, αὐτὸς ὧδ᾽ ἐλήλυθα. 
BLOMF. 

852. ἦν] ἣεν Guelf. Ald. Rob. 

854. φρέν᾽ ἂν Elmsleius ad Eurip. Med. 416. φρένα libri. 

κλέψειεν Stephanus et Elmsleius. κλέψειαν libri. 

ὠμματωμένην] ὠμματουμένην Rob. Suppl. 1463. ξυνῆκας" ὠμ- 
μάτωσα γὰρ σαφέστερον. Stanleius confert Ovid. Met. 15, 63. 
Mente Deos adiit ; εἰ, quod natura negabat Visibus humanis, 
oculis ea, pectoris hausit. Abreschius citat Epicharmum, Νοῦς 
ὁρᾷ, καὶ νοῦς ἀκούει, τἄλλα κωφὰ καὶ τυφλά. Eurip. Hel. 120. 
Αὐτὸς γὰρ ὄσσοις εἰδόμην, καὶ νοῦς ὁρᾷ. Adjici potest Eum. 104. 
Εὕδουσα γὰρ φρὴν ὄμμασιν λαμπρύνεται. — Sed hsec non expri- 
munt ὠμματωμένην φρένα, mentem perspicacemn. BLOMF. 

856. κἀπιθοάζουσ' 'Turn. κἀπιθοάζωσα Ald. κᾷπι θοάζουσα 


AD CHOEPHORAS. 497 


Rob. κἀπιθοάζυσα M. Guelf. Steph. Equidem legendum puto 
κἀπιθεάζουσ᾽. 'Thucyd. 8, 53. Εὐμολπιδῶν---μαρτυρομένων καὶ 
ἐπιθειαζόντων μὴ κατάγειν. ubi schol. ἤγουν θεῖά τινα ἐπιβοωμέ- 
VOV. 7,75. οὐκ ἄνευ ὀλίγων ἐπιθειασμῶν καὶ οἰμωγῆς ἀπολειπό- 
μενοι. Sine « Plato Phaedr. 40. p. 233. Heind. ὁ δὲ ἀναγκάζε- 
ται διώκειν ἀγανακτῶν kal ἐπιθεάζων. Eandem correctionem fieri 
debere suspicor in Eurip. Med. 1406. Τάδε καὶ θρηνῶ, kàmi- 
θοάζω, Maprvpópevos δαίμονας. ubi rescribendum Κἀπιθεάζω ex 
"Thucydidis loco patet. Hesych. Ἐπιθεάζει: θεοὺς ἐπικαλεῖται. 
"Emi8eácas: κατευξάμενος.  Pherecrates, ab Albertio citatus; 
᾿ Ὕστερον ἀρᾶται κἀπιθεάζει τῷ πατρί. BLOMF. Eadem Schuetzii 
conjectura fuit. 

858. πῶς ἴσον εἰποῦσ᾽ ἀνύσωμαι] Ubi justa vota benevolentice 
causa finiam? Abreschio videbatur ἴσον cum ἀνύσωμαι con- 
'struendum, hoc sensu: Quid pre benevolentia et fuvcoris studio 
loquens impetrabo, quod equum sit. SCH. 
᾿ς 860. μιανθεῖσαι πεῖραι komávev dicitur pro πεῖραι κοπάνων 
μιανθέντων, quemadmodum ἐκπατίοις ἄλγεσι παίδων etc. Agam. 
148. BLOMF. 

863. πῦρ καὶ φῶς, nempe ἐπιβώμιον. Agam. 579. Eurip. Or. 
1135. 'OAoAvypós ἔσται, πῦρ τ᾽ ἀνάψουσιν θεοῖς. BLOMF. 

864. δαίω»] δαΐων Ald. 'l'urn. Steph. 

ἀρχαῖς τε πολισσονόμοις Porsonus. ἀρχάς τε πολισσονόμους 
libri. 

865. πατέρων] πάτρων Ald.ex quo 'Turn. πατρῷον fecit. 

ἕξει πατέρων μέγαν ὄλβον) Sic Orestes ap. Sophocl. El. 72. 
se fieri vult ἀρχέπλουτον καὶ καταστάτην δόμων. SCH. 

866. πάλην] πάλιν codex Robortelli et Ald. 

μόνος om. Guelf. Ald. 'Turn. 

àv] ὧν ἂρ Turn. 

ἔφεδρος] S'ubsessor. - T'ertiarius. τρίτος ἐφεδρεύων, Hesych. 
Sie dicebatur athleta qui certamini adsidebat, et cum victore, 
51 ita visum est, decertabat. BLOMF. 

867. θεῖος 'T'urn. θείοις libri reliqui. 

868. &yew] Conserere. Rarior usus: plerumque dicitur 
συνάπτω μάχην. Eum. 307. χορὸν ἅψωμεν. Hesych. "Amzrew: 
συνάπτειν. BLOMF. 

νίκῃ) νίκην Ald. l'urn. Supra 478. πέμπετ᾽ ἀρωγὴν | παισὶν 
προφρόνως ἐπὶ νίκην ; Quod si ἐπὶ νίκην sit, ad victoriam repor- 


3R 


498 ANNOTATIONES 


tandam, ἐπὶ νίκῃ vero, victoria reportata, prius huic loco aptius 
videatur. BLOMF. ᾿ 

871. κέκρανται M. Stepb. κέκραρται Rob. κέκαρται Guelf. 
Ald. 'Turn. 

873. ἀναίτιαι] ἀναίτιοι Blomfieldus dubitanter. 

875. Persons notam addidit 'T'urn. 

πανοΐμοι] Eheu omnino! Simile compositum non memini 
vidisse. BLOMF. πανοίμοι Porsonus. πὰν οἴμοι M. Guelf. 
Ald. Turn. Steph. πᾶν οἴμοι Rob. μάλ᾽ οἴμοι Canterus frustra. 

τελουμένου] Lectio suspecta. πεπληγμένου Schuetzius. 

878. γυναικείυς M. Rob. Turn. γυναικίους Guelf. Ald. 
γυναικείας Steph. et recentiores. Sed illud prestat. Dicitur 
quidem v. 620. γυναικείαν ἄτολμον alyuáv, in Eurip. Andr. 
362. διὰ γυναικείαν ἔριν ; metro jubente; sed in v. 948. ejus- 
dem fabulsee habemus τὰς γυναικείους νόσους. Contra in Inus 
fragm. 1. ὦ γυναικεῖαι φρένες, quod tamen Stobszi scribe 
deberi potest. Dicebant tragici épke(ovs πύλας, (supra 561.) 
αὐλείους πύλας, Eurip. Hel. 445. φροντὶς οἰκεῖος, Heracl. 634. 
et alia similia; unde hoc tantum colligo, eos, ubi metrum 
alterutram terminationem indifferenter admitteret, masculinam 
formam praetulisse si sic homceoteleuton evitarent. Ceterum ex 
hoc loco discimus, ut opinor, in scena duas fuisse portas, qua- 
rum una in ἀνδρωνῖτιν, altera in γυναικωνῖτιν ducebat. Illa 
protagoniste erat, hzc vero deuteragoniste ; Pollux 4, 124. 
τριῶν δὲ τῶν κατὰ τὴν σκηνὴν θυρῶν, ἣ μέση μὲν βασίλειον, (sicut 
in hac fabula) ἢ σπήλαιον, (sicut in Philocteta) ἢ οἶκος ἔνδοξος; 
ἢ πᾶν τὸ πρωταγωνιστοῦν ro) δράματος. ἡ δὲ δεξιὰ, τοῦ δευτερα- 
γωνιστοῦντος καταγώγιον. ἡ δὲ ἀριστερὰ, ἢ τὸ εὐτελέστατον ἔχει 
πρόσωπον, ἢ ἱερὸν ἐξηρημωμένον, ἢ ἄοικός ἐστι. In hac autem 
fabula Orestes primas partes agit, Electra secundas, Clytsem- 
nestra vero tertias. Confer notata ad v. 838. BLOMF. 

879. μοχλὸς, Obez, quo vel claudebant fores, vel reserabant. 
Homer. Od. A. 442. θύρην δ᾽ ἐπέρυσσε κορώνῃ ' Apyvpégy ἐπὶ δὲ 
κληΐϊδ᾽ ἐτάνυσσεν ἵμαντι. ubi schol. τὸ λεγόμενον παρ᾽ ἡμῖν κλεῖ- 
θρον. δύο δὲ εἶχε τοὺς ἵμαντας ἐξηρτημένους διά τινων τρησέων, 
ὃν μὲν ἐκ δεξιῶν, ὃν δὲ ἐξ ἀριστερῶν, εἰς τὸ δύνασθαι καὶ ἀνοῖξαι 
καὶ κλεῖσαι. — Hinc μοχλῶσαι τὴν θύραν, pessulum foribus ob- 
dere, Aristophanes apud Polluc. 10, 25. κλῇθρα συμπεραίνειν 
μοχλοῖς Eurip. Or. 1567. Cf. Androm. 952. Contra vero ἀνα- 


AD CHOEPHORAS. 499 


μοχλεύειν vel ἐκμοχλεύειν τὴν θύραν, fores pessulo reducto rese- 
rare. Hemsterhus. ad Polluc. 10, 22. Hoc est quod dicit 
JEschylus μοχλοῖς χαλᾶν τὰς πύλας. Eurip. Iph. T. 99. xaA- 
xórevkra κλῇθρα λύσαντες μοχλοῖ. Ad vulgatum loquendi 
genus propius accedere πύλης (πυλῶν) μοχλοὺς χαλᾶν, obser- 
vavit Arnaldus; citato Aristoph. Lys. 310. Kàr μὴ καλούντων 
τοὺς μοχλοὺς χαλῶσιν αἱ γυναῖκες, Ἐμπιμπράναι χρὴ τὰς θύρας, καὶ 
τῷ καπνῷ πιέζειν. BLOMF. 

880. ὥστ᾽ Porsonus. ὡς δ᾽ hbri. 

διαπεπραγμένῳ Τατη. Steph. et scholiasta, qui τῷ σφαγέντι 
interpretatur. διαπεπραγμένων libri reliqui. 

τί γάρ] Quid enim? i. e. quid enim adtinet? Agam. 1210. 
Kal τῶνδ᾽ ὅμοιον εἴ τι μὴ πείθω. τί γάρ; In Iphigenia ap. schol. 
Sophocl. Aj. 721. Οὔτοι γυναιξὶ χρὴ κυδάζεσθαι" τί γάρ: In 
capite sententie Eum. 675. Τί γάρ; πρὸς ὑμῶν πῶς τιθεῖσ᾽ 
ἄμομφος ὦ; Eurip. Or. 476. Τί γάρ; φίλου μοι πατρὸς ἐστὶν 
ἔκγονος, ubi valet quidni! BLOMF. 

882. ποῖ] ποῦ Elmsleius recte fortasse. 

Κλυταιμνήστρα] κλυταιμνήστρας Guelf. Ald. 

883. αὐτῆς] αὖ τῆσδ᾽ (ut prius ZEgisthi, sic nunc. rursus 
hujus) Martinus in Observat. criticis in. /Eschyli Oresteam 
Posnanisze editis a. 1837. p. 22. 

ἐπὶ ξυροῦ (ξυρὸν Guelf. Ald.)]| Lectio vitiosa. ἐπιξήνου 
Abreschius collato Agam. 1277. βωμοῦ πατρῴου δ᾽ ἀντ᾽ ἐπίξηνον 
μένει θερμῷ κοπεῖσαν φοινίῳ προσφάγματι. 

884. αὐχὴν] ἀρχὴν Ald. unde ἀρχὴ Turn. 

πεπληγμένης) πεπληγμένος Guelf. Ald. Rob. 

886. Hunc versum servo tribuunt Turn. Steph., Oresti 
Guelf. Ald. Rob. 

τοὺς TeÜrqkóras] Fama mortuos. 

λέγω] λόγῳ "Turn. Steph. 

887. 893. 928. ot ᾽γὼ] Libri ot ἐγὼ vel oi ἐγώ. 

89o. ἢ νικῶμεν] Scribendum εἰ νικῶμεν cum "Turn. Steph. 

892. ἔχει] ἔχοι Ald. 

893. Constructionem φίλτατε Αἰγίσθου βία, ubi est σχῆμα 
πρὸς τὸ σημαινόμενον illustrarunt Matthie. Gr. Gr. δ. 434. 
Elmsleius ad Sophocl. CEd. T. 1167. Eurip. Bacch. 1306. Hoc 
tamen exemplum unicum est hujus circumlocutionis, βία rios, 
cum adjectivo masculini generis conjuncte. BLOMF. 

894. τάφῳ] τῷ τάφῳ Rob. 

322 


500 ANNOTATIONES 


895. κείσει] κείσῃ libri. 

896. δ᾽ αἴδεσαι Rob. 'T'urn. Steph. ex conjectura Sophiani. 
δήσεται libri reliqui. 

z'ai—rékvov] Notandum est poetze artificium. Clyteemnestra, 
quo magis Orestem misericordia tangat, intra pauxillum spa- 
tium filium eum bis nominat ; παῖ, τέκνον. Etiam chorus, quum 
Orestem et Electram blandiuscule compellare vult, eadem no- 
mina repetit, 258. *O, παῖδες, ὦ σωτῆρες ἑστίας πατρὸς, Xvyà0 , 
ὅπως μὴ πεύσεταί ris, à τέκνα. BLOMF. 

897. à σὺ Rob. Steph. ὠκὺ Guelf. Ald. ὠὴν M. ὃ καὶ 
"Turn. 

βρίζων] Stanleius contulit Eurip. Or. 519. Ἐπεὶ τίν᾽ εἶχες, ὦ 
τάλας, ψυχὴν τότε, "Or. ἐξέβαλλε μαστὸν, ἱκετεύουσά σε, Μήτηρ ; 
et 829. ὦ μέλεος ματρὸς, ὅτε | χρυσεοπηνήτων φαρέων | μαστὸν 
ὑπερτέλλοντ᾽ ἐσιδὼν | σφάγιον ἔθετο ματέρα, πατρῴων παθέων 
ἀμοιβάν. Homer. Il. X, 8o. Κόλπον ἀνιεμένη, ἑτέρῃφι δὲ μαζὸν 
üveoxe, Καί μιν δακρυχέουσα Fémea πτερόεντα προσηύδα. "Ekrop, 
τέκνον ἐμὸν, τάδε τ᾽ αἴδεο, καί μ᾽ ἐλέησον Αὐτήν" εἴ ποτέ τοι λαθι- 
κηδέα μαζὸν ἔπεσχον, Τῶν μνῆσαι, φίλε τέκνον. item epigramma 
de Clytemnestra, II ξίφος ἰθύνεις; κατὰ γαστέρος, ἢ κατὰ 
μαζῶν; Ταστὴρ ἥ σ᾽ ἐλόχευσεν, ἀνεθρέψαντο δὲ μαζοί. Αἀ]ῖοα 
Eurip. El. 1217. Κατεῖδες, otov ἃ τάλαιν᾽ ἑῶν πέπλων Ἔβαλεν, 
ἔδειξε μαστὸν ἐν φοναῖς. Berglerus ad Aleiphr. 1, 31. ait Phry- 
nem coram judicibus mammas denudasse ex imitatione Cly- 
teemnestre; et confert, preter Euripidis locum, Aristoph. 
Lys. 155. Ὅ y ὧν Μενέλαος τᾶς 'EAévas rà μᾶλά πω Γυμνᾶς 
παρενιδὼν, ἐξέβαλ᾽ οἴω τὸ ξίφος. Cf. Valckenzr. ad Eurip. 
Phoen. 1560. Gaisford. ad Androm. 627. BLOMF. 

898. οὔλοισιν] Gingivis. Hesych. Οὗὖλον---τὸ μαλακὸν, ὅ ἐστι 
τὸ ἁπαλόν. ὅθεν καὶ τὰ ἐπάνω τῶν ὀδόντων πάνυ μαλακὰ ὄντα, 
οὖλα καλεῖται. Hippocrates dixit etiam οὐλαί: vid. Foesium. 
BLOMF. 

εὐτραφὲς] εὐτρεφὲς 'T'zetza Histor. 12, 868. 

9oo. Schol. μετεσκεύασται ὃ ἐξάγγελος eis Πυλάδην, ἵνα μὴ 
διλέγωσιν.  "T'yrwhittus in Aristot. Poet. $. 10. optime corrigit 
ἵνα μὴ δ΄ λέγωσι, ne quatuor n eadem scena loquantur ; ** neu 
"uarta loqui persona laboret." Nempe é£áyyeXos, qui est oiké- 
της, exit post v. 886. ut Pyladis personam, quam prius gessis- 
set, iterum induat. Rem ilustravi in Mus. Crit. Cantab. 
vol. 2. p. 205. BLOMF. 


AD CHOEPHORAS. 501 


δὴ rà Porsonus. δῆτα 'Turn. δὲ rà Guelf. Ald. Rob. δαὶ 
τὰ M. ποῦ δῆτά σοι rà Λοξίου μ. Blomfieldus. 

ποῦ τὰ μαντεύματα ;] ““ Ita et Eurip. ΤΎΟ. 428. ποῦ δ᾽ ᾿Απόλ- 
λωνος λόγοι, οἵ φασιν x. τ. X. Sophocli ἵνα placuit in CEd. T. 
952. Τὰ σέμν᾽ ἵν᾽ ἥκει τοῦ θεοῦ μαντεύματα ; et 946. ὦ θεῶν μαν- 
τεύματα, Ἵν᾽ ἔστε;" AnREscH. Euripides, sive quis alius, ap. 
Plutarch. Consol. ad Apoll. p. 192. Ποῦ yàp rà σεμνὰ κεῖνα, 
ποῦ δὲ Λυδίης Μέγας δυνάστης Kpoicos— ; Anglice diceremus 
(What is become of —?) BLOMF. 

905. κρείσσον᾽ κρέσσον᾽ Μ. Rob. κρέσσ᾽ ὧν Ald. 

906. ξυγκάθευδ᾽ συγκάθευδε Rob. 

908. νῦν] Scribendum σὺν cum Aurato. 

910. παραιτία] παναιτία Bothius. 

912. σεβίζει] σεβίζῃ libri. 

914. eis] Scribendum és cum Rob. Steph. 

ἀπέρριψ᾽ és δόμους δορυξένους] Recte monuit Pauwius sup- 
plendum esse πέμψασα, .Abjecisse quidem te non recte dicor, 
quum in hospitis edes miserim. Schol. οὐκ ἔστιν ἀπορρῖψαι, τὸ 
δορυξένοις ἐνδοῦναι πρὸς ἀνατροφήν. Lege ἐκδοῦναι. BLOMF. 

915. διχῶς ἐπράθην) Primum nempe quasi vendiderat mater 
filium, ex sedibus eum paternis ejiciendo, iterum vero, patre 
occiso, bona ejus invadendo, quorum hseres esse debebat. 
Heathio in mentem venit αἰσχρῶς ἐπράθην. SCH. 

916. ὁ τῖμος Canterus. ὁ τιμὸς Steph. ὅτιμος Guelf. Ald. 
Rob. ἄτιμος 'T'urn. 

** Animadverte a nonnullis grammaticis scribi non τιμὸς, sed 
Tipos, et fortasse melius, retracto accentu in priorem, ut fit in 
Gros et ὠνή." H. SrEPH. Eustath. in Il. E. p. 563, 25. ἔτι 
ἰστέον ὅτι ὥσπερ φθογγὴ φθόγγος, χολὴ χόλος, τιμὴ Tipos, παρὰ 
τῇ κωμῳδίᾳ, τὸ τίμημα, ποθὴ πόθος, ὠνὴ ὦνος, βολὴ βόλος, καὶ 
ἕτερα, οὕτω πύλη πύλος, ἀρσενικῶς. Sed πύλη, ob accentuum 
diversitatem, non oportuit cum ceteris comparare. BLOMF. 

917. σοι Canterus. cov libr. 

918. μὴ, ἀλλ Scribendum μάλλ᾽. 

μὴ] Scil. αἰσχύνου, q. d. remitto tibi istum pudorem ; expro- 
brare enim mihi licet, qua ois, modo etiam patris tui malos 
errores similiter memores. Máras cum dicit, concubinarum 
amores tangit, quibus Agamemnon obnoxius fuerat. SCH. 

920. ἄλγος γυναιξὶν} Eadem dixerat Clytaemnestra in Agam. 
v. 870: 


502 ANNOTATIONES 


τὸ μὲν γυναῖκα πρῶτον ἄρσενος δίχα 
ἧσθαι δόμοις ἔρημον, ἔκπαγλον κακόν. SCH. 

924. ὅρα, φύλαξαι Le Iph. T. 67. a Wellauero compara- 
tus, ὅρα, φυλάσσου, μή τις ἐν στίβῳ βροτῶν. φυλάξω Guelf. 
Ald. 'T'urn. 

κύνας] Furias. Cur sic dicte fuerint ipse declarant in 
Eum. 246. Τετραυματισμένον yàp ὡς κύων νεβρὸν, Πρὸς αἷμα 
καὶ σταλαγμὸν ἐκμαστεύομεν. Eurip. El. 1349. κύνας Τάσδ᾽ 
ἀποφεύγων στεῖχ᾽ ἐπ᾽ ᾿Αθηνῶν. Stanleius contulit, prseter 
Electra locum, Orest. 255. et Hesych. Κυών : — οἱ δὲ τὴν 'Epi- 
νύν. Confer Brunck. ad Sophocl. CEd. T. 391. Eurip. El. 
1261. Aewal δὲ Kfjpes, ai κυνώπιδες θεαί. BLOMF. 

926. Schol. παροιμίαν εἶναι τοῦτο φασὶ, πρὸς τύμβον κλαίειν 
καὶ πρὸς ἄνδρα νήπιον. ubi pro καὶ legendum ἤγουν. BLOMF. 

927. σοὐρίζει (1. e. σοι ὁρίζει) Elmsleius ad Euripidis Med. 
57. σ᾽ ópite libri. 

929. ἢ] Orestis nomen recte preffixum in libris male omisit 
Stanleius, non animadverso, quod vidit Wellauerus, unum post 
hzec verba excidisse versum, qui fuit Clyteemnestrze. 

930. OP. Stanleius KA. libri. 

ἔκανές y Heathius. κάνες y M. Guelf. Rob. Steph. κἂν és 
y Ald. κἀν és γ᾽ Turn. 

πάθε] His dictis intro abripuit matrem Orestes, ut eam super 
ZEgisthi cadavere trucidaret, ef. v. g04. Simul hac arte cavit 
JEschylus, ne spectatorum oculis objiceretur dira matris czedes 
filii manibus perpetrata. SCH. 

931. Xo. "Turn. Steph. 'Op. Ald. Rob. et Xo. ante v. 935. 

στένωμεν] στένω μὲν Guelf. Ald. Rob. quod przferendum: 

τῶνδε] τόνδε Guelf. Ald. 

932. ἐπήκρισεν) ἐπ᾽ ἄκρον ἦλθε, schol. Hesych. ᾿Επήκρισεν: 
ἐπ᾽ ἄκρον ἤγαγε. τέλος ἐπέθηκε. Euripides dixit in Orest. 275. 
Τί δῆτα μέλλετ᾽ ; ἐξακρίζετ᾽ αἰθέρα IIrepois. ubi schol. εἰς τὰ 
ἄκρα τοῦ αἰθέρος πέτεσθε. et Bacch. 677. ὑπεξήκριζον, tacite 
summa attingebant, vel pene summa attingebant. BLOMF. 

933. τλήμων "Opéergs] Orestem sic passim audire notavit 
Abreschius. Horatius dixit £ristis Orestes. BLOMF. 

αἱρούμεθα] αἰτούμεθα cum Musgr. vel airóue0a legendum 
puto. BLOMF. 


935—945 946—954. 
955—961 962—972. 


AD CHOEPHORAS. 508 


935. 936. et antistrophici in unum versum conjungendi. 

938. Schol. διπλοῦς λέων: οἱ περὶ ᾿Ορέστην xal Πυλάδην. 
Hoc tamen non nimis apte cohzeret cum iis quze dixerat chorus 
in v. 854. Τοιάνδε πάλην μόνος ὧν ἔφεδρος Δισσοῖς μέλλει θεῖος 
Ὀρέστης "Ayrew. Comparari autem. debet Eurip. Or. 1397. 
Ἦλθον els δόμους, ἵν᾽ αὔθ᾽ ἕκαστά σοι λέγω, | λέοντες "EAAaves 
δύο διδύμω. BLOMF. 

939. 940. et antistrophici in unum versum contrahendi. 

939. ἔλασε δ᾽ és τὸ πᾶν] Lectionem ἔλακε nemo est, qui 
commode explicaverit. Scholiastes legisse videtur ἤλασε δ᾽ eis 
τέλος, vel ἤλασε δ᾽ εἰς ἀγῶν᾽.  Interpretatur enim: ἤλασε δὲ 
εἰς τὸ τέλος τοῦ δρόμου" ὅ ἐστιν, ἤνυσα τὸν ἀγῶνα. ᾿Αφίκετο, 
φησίν, εἰς τὸ τέλος τοῦ ἀγῶνος. Qua in explicatione nullum 
certe lectionis vulgatz;e est vestigium. ϑ6α certi nihil definire 
ausim. Ad scripturam vulgatam proxime accederet 

ἔλαχε δὴ τὸ πᾶν. 
T'otum nempe hoc negotium quasi sortito obtigit Oresti. SCH. 

9 és τὸ] δ᾽ éró Ald. unde δὲ τὸ Turn. 

940. ὁ πυθοχρήστας φυγὰς] Schol. ὁ ὑπὸ Πυθοῦς χρησθεὶς 
᾿Ορέστης. Interpunctio post φυγάς posita tollatur et post ὡρμη- 
μένος transferatur. 

941. εὖ φραδαῖσιν] ἐφραδαῖσιν Ald. ἀφραδαῖσιν Rob. δὲ φρα- 
δαῖσιν 'lTurn. ἐν φραδαῖσιν Porson. εὐφραδαῖσιν M. unde εὖ 
φραδαῖσιν Hermann. probante Seidlero de Verss. Dochm. p. 8g. 
qui etiam cum Schutzio plene distinguit post ὡρμημένος, non 
sicut ceterl, post φυγάς. Hesych. Φραδαῖσι: βουλαῖς. (MS. 
φράδεσι) et mox Φράδη : φράζε. λέγε----Φρονήσει: συνέσει. Binas 
glossas conjungendas esse censet Ruhnkenius: sed legendum 
puto, Φράδε: φράζε. λέγε. Φραδῇ : φρονήσει. συνέσει. Eurip. 
Phe. 677. Παλλάδος φραδαῖς | γαπετεῖς δικὼν ὀδόντας | εἰς 
βαθυσπόρους γύας. Penacute scribitur ap. Pindar. Ol. 12, 13. 
τῶν δὲ μελλόντων τετύφλωνται φράδαι. BLOMF. 

942. ἐπολολύξατ᾽ ὦ) Sic optime Seidlerus l. c. pro vulgato 
ἐπολολυξάτω, collatis Eurip. 'Tro. 335. βοάσατ᾽ εὖ τὸν Ὑμέναιον, 
ὦ, μακαρίαις ἀοιδαῖς. Phoen. 302. ἔβας, ὦ, χρόνῳ γᾶν πατρῴαν. 
et Sophocl. 'Trach. 205. ἀνολολύξατε, δόμοι, ἐφεστίοις | ἀλαλα- 
γαῖς. BLOMF. 

943. τριβὰς edd. vet. sed genitivum τριβᾶς recte. posuit 
Schutzius; effugium malorum et direptionis bonorum, a duo- 
bus sceleratis füctce. 'lum vero δυσοίμου τύχας appositio 


504 ANNOTA'TIONES 


erit; non autem, quod voluit Schutzius, genitivus post μιαστό- 
pow. BLOMF. 

τριβᾶς}] /Egisthus et Clytzemnestra paternam Orestis hzre- 
ditatem consumendo adterebant. BLOMF. 

944. δυοῖν] δοιοῖν M. 

ὑπὸ] ὑπαὶ Herm. Scehuetz. 

μιαστόροιν] μιαιστόροιν Guelf. Ald. Rob. 'T'urn. 

94.5. δυσοίμου] Lamentabilis. Schol. óvezopeórov τύχης. He- 
sych. Δύσοιμος : ἐπὶ κακοῦ ἥκουσα, jj δύσοδος. Uterque igitur 
derivavit ex οἶμος, via. Ego potius duxerim ab οἴμη, vel 
oluos, cantus, ut sit idem ac δύσθροος, δυσβάῦκτος, δυσκέλαδος. 
BLOMF. 

946. à Auratus. $ libri. Scholiastes interpretatur τῷ Ai- 
γίσθῳ ἔμολε, τῷ ἀποκτείναντι δόλῳ τὸν ᾿Αγαμέμνονα. Sed mani- 
festum est Poenam esse, ᾧ μέλει κρυπταδίου μάχας. BLOMF. 

947. Post IIowà comma ponatur. 

IIowá] Pana. Hesych. IIowais: ἐφικταῖς ᾿Βρινύσι, τιμωρίαις 
ubi Hemsterhusius corrigit ΠΠοιναῖς φρικταῖς : ᾿Ερινύσι τιμωρη- 
τικαῖς. quod etsi non omnino probem, nihil tamen habeo quod 
praferam. Furiz dicuntur IIowal in Eum. 323. Ποινᾶν kA00'. 
vel, si Musgravium sequimur, ἀλαοῖσι καὶ δεδορκόσι ποινάν. 
Varro ap. Non. 4, 418. T'ertia Panarum Infümia stans nexa 
in vulei pectore, fluctuant intonsa. coma, sordido vestitu, ore 
severo. Val. Flacc. 7, 147. T'urbidus ut Panis, cecisque pavo- 
ribus ensem Corripit, et sevc ferit agmina matris Orestes. 
Hec exempla dedit Facciolati Lex. v. Pena. BLOMF. 

948. δὴ Porsonus. δὲ libri. Scribendum δ᾽ ἐν cum Pauwio. 
Et sic, ut videtur, scholiasta, 7; δὲ Διὸς θυγάτηρ ἡ Δίκη πάρε- 
στιν ἐν τῇ πρὸς Αἴγισθον μάχῃ καὶ ἐφήψατο τοῦ ξίφους. 

μάχᾳ] μάλα Ald. ''urn. 

ἐτήτυμος] Scribendum ἐτητύμως cum Scaligero. 

949. κόρα] κόρας Rob. κούρα 'l'urn. Steph. 

Δίκα---Διὸς κόρα] Hesiod. ''heog. 902. de Jove; Δεύτερον 
ἠγάγετο λιπαρὴν Θέμιν, ἣ τέκεν “Ὥρας, Εὐνομίην re, Δίκην τε, kai 
Εἰρήνην τεθαλυῖαν. Confer Arati Phzen. 96. Eratosth. Catast. 
Ρ. 3. ed. Fell. et schol. Germanici p. 46. ed. Buhle. BLOMF. 

951. Post καλῶς comma ponatur. 

952. πνέουσ᾽ ἐν] πνέουσα ἐν Rob. et in corrigendis πνέουσαν 
ἐν. Scribendum πνέουσαν cum Aurato, deleto ἐν. 

953. IIapváctos] Παρνάσσιος libri. 


AD CHOEPHORAS. 505 


954. Lacunam post hzc verba indicavit Hermannus apud 
Bluemnerum in libello de notione fati p. 63. Exciderunt hujus 
antistrophi versus ultimi duo proximseque strophze quinque 
primi. 

955. ἐπ᾿ ὄχθει ü£ev (ἄξεν᾽ Stanleius) ἀδόλως δολία» ἐπ᾽ éx6po- 
ξένοις | δόλοισιν δόλια Hermannus. Versus in M. sic sunt 
divisi uéyav— | á£ev— | βλαπτομέναν---- | 0cicav—. 

956. δολίαν Steph. δολίας libri reliqui. Scholiasta δολίαν : 
τὴν Κλυταιμνήστραν τὴν δολίως βλάπτουσαν kal ἐπὶ πολὺν χρόνον 
τὸν οἶκον ἐποίχεται ἡ δίκη. ἐπεξῆλθε τὴν δίκην βλαπτομένην ἐκ 
πολλοῦ ᾿Ορέστης. 

957. χρονισθεῖσαν Hermannus. ἐν χρόνοις θεῖσαν libr. 

958. Versus corruptus, non emendatus ab editoribus. 

kpareiraí πως] κρατεῖ δέ πως Portus, Stanleius. κρατεῖ ré πως 
aliquis in Marg. Ask. probante Elmsleio ad Eurip. Med. 
p. 86. n. qui monet metrum idem esse hujus versus ac 957. τὸ 
πᾶν ἰδεῖν ἀκοῦσαι θρεομένοις. Omnino falsa est scholiastze inter- 
pretatio; συμβάλλεται οὖν τὸ θεῖον rois μὴ ὑπουργοῦσιν τοῖς κα- 
κοῖς, nec melius, ut opinor, Stanleius, firmiter statuit Deus non 
opitulari malis. Recte vero Heathius, Imperium obtinet 
quodammodo divinitas ex 60 quod malis operam mon prestat. 
Voces παρὰ τὸ μὴ ὑπουργεῖν κακοῖς Butlerus pedestrem inter- 
pretis orationem sapere arbitratur. BLOMF. 

960. ἄξιον Bothius. ἄξιον δ᾽ libri. ἄξια δ᾽ Hermannus. Revo- 
candum δ᾽ : nam vitii non animadversi sedes est in adjectivo 
ἄξιον. 

οὐρανοῦχον ἀρχὰν]ὔ Scholiasta, τοὺς θεοὺς ἢ τὸν Δία. 

961. πάρα τὸ] παρὰ τὸ 'Turn. Steph. παρά re M. Guelf. Ald. 
πάρα re Rob. 

ἰδεῖν] εἰδεῖν Rob. 

962. μέγα Portus et Porsonus. μέγαν libri. 

τ] γ᾽ Portus. Aptius δ᾽ Blomfieldus. 

ἀφῃρέθην] ἀφῃρέθη Stanleius. Quum chori non essent οἶκοι, 
loqui vix potuit in prima persona. 

VáMov] Hesych. Y.: κωλυτήριον, χαλινός. Quod ad meta- 
phoram attinet, conferatur Agam. 132. BLOMF. 

963. ἄναγε μὰν δόμοις Ald. Rob. Steph. (sed ἄναγε Ald.) 
ἀνὰ γεμὰν 'Turn. Quod dedi, certissimum puto: Quin resur- 
gite; Homer. Il. Z, 179. ᾿Αλλ᾽ ἄνα, μηδ᾽ ἔτι κεῖσο. Heathius, 


3 8 


506 ANNOTATIONES 


qui ἄνα pro ἀνάστηθι (ἀνάστητε) positum recte judicat, confert 
Sophocl. Aj. 194. ᾿Αλλ᾽ ἄνα ἐξ ἑδράνων. Particulze ye μὴν cum 
imperativo recte junguntur: Sophocl. (Ed. C. 587. "Opa ye 
pw οὐ σμικρὸς οὖν ἁ᾽ γὼν ὅδε. Mox πολλὺν Ald. πλὴν Rob. 
BLOMF. Scribendum ἄνα γε μὰν δόμοι cum Blomfieldo. 
δόμοι Hermannus. 

964. χαμαιπετεῖσε κεῖσθ᾽ ἀεὶ, Ald. Rob. (nisi quod hic κεῖθ᾽) 
et sic M. Guelf. χαμαιπετῆ σε κεῖσθ᾽ ἀεί Turn. Steph. BLOMF. 

ἀεὶ] αἰεὶ M. Guelf. 

965. παντελὴς χρόνος] Scholiasta, ὁ πάντα τελῶν χρόνος τὰ 
πρόθυρα τῶν οἴκων ἀλλάξει ἀπὸ κατηφείας εἰς λαμπρότητα. ἀμείψε- 
ται: ἀλλαγήσεται' οὐχ ὁμοίως ἔσται τοῖς πρώην ἐν τῷ οἴκῳ ἡμῶν. 
Probabilior Elmsleii emendatio est ad Eurip. Med. 50. παντε- 
λὴς χορός. 

966. ὅταν) ὅτ᾽ ἃν M. Ald. Rob. 

ἀφ ἀμφ᾽ M. 

967. μύσος Porsonus. μῦσος vulgo. 


ἐλάσῃ] ἐλάσεϊ M. 

968. καθαρμοῖσιν Hermannus. καθαρμοῖς libri. 

ἀτᾶν Schuetzius. Legebatur ἅπαν. καθαρμὸς ἄτας éAarüjptos 
conjecerat Stanleius. 

&Aarijjpiov] Purgatorium. φάρμακον καθαρτικόν. Hesych. sic 
etiam schol. Hinc herba quadam, cucumis agrestis, elate- 
rium dicitur, ob vim ejus purgatricem. Plura dabit Feesius. 
BLOMF. 

969. τύχᾳ δ᾽ εὐπροσωποκοίτᾳ Hermannus. τύχα δ᾽ εὐπροσώπῳ 
κοίτᾳ libri: quod legit scholiasta, 7j δὲ τύχη νῦν ἐν εὐόπτῳ κοίτῃ, 
τοῦτ᾽ ἔστιν ἐν ἀγαθῇ καταστάσει πρὸς τὸ ἰδεῖν τὰ νῦν γεγονότα 
καὶ ἑτέρων λεγόντων ἀκοῦσαι. λείπει τὸ ἐστί. 

970. ἰδεῖν ἀκοῦσαι Ópeouévois] Lectio vitiosa, ἰδεῖν θρευμένοις 
Hermannus. 

971. μέτοικοι δόμων Scaliger: quod legit scholiasta, οἱ νῦν τοὺς 
δόμους οἰκοῦντες πεσοῦνται els τὸ ἔμπαλιν τῆς πρώτης τύχης. τοῦτο 
δὲ ἀπὸ τῶν κύβων μετήγαγε. μετοικοδόμων M. Rob. Steph. μετ᾽ 
οἰκοδόμων Guelf. Ald. 'T'urn. 

972. πάρα Porsonus. παρὰ vulgo. 

973. τὴν διπλῆν τυραννίδα] Musgravius confert Libanium 
vol. 1. p. 507. C. ἄλλαι τυραννίδες "Exerot καὶ Φαλάριδες. 


AD CHOEPHORAS. 507 


Bene autem observavit scholiasta: ἀνοίγεται 7j σκηνὴ, καὶ ἐπὶ 


ἐγκυκλήματος ὁρᾶται τὰ cópara' ἃ λέγει διπλῆν τυραννίδα. 
BLOMF. 
976. δὲ Abreschius. re libri. 


978. ἀθλίῳ Portus. ἀθλίως libri. Conf. v. 981. 

981. τὸ μηχάνημα] Astutum illud Clytemnestre inventum, 
indusium exitum non habens; infra v. 1003. dicitur δόλωμα. 
SCH. 

982. χειροῖν] χερσὶ 'T'urn. 

983. αὐτὸν} Scribendum αὐτὸ cum Aurato. 

᾿“παρασταδόν] Prope; de eo dictum qui παρίσταται, adstat. ἐκ 
τοῦ σύνεγγυς. Hesych. Homer. Il. O. 22. Λῦσαι 9 οὐκ ἐδύ- 
vavro παρασταδόν. Od. K. 172. ἀνέγειρα δ᾽ ἑταίρους Μειλιχίοις 
ξεπέεσσι, παρασταδὸν ἄνδρα Fékacror. BLOMF. 

984. στέγαστρον] Operimentum. Pollux 10, 180. Abreschio 
laudatus; καὶ στέγαστρον δὲ ὅστις ἐθέλει ὀνομάζειν, ἧπερ ἡ πολλὴ 
χρῆσις τὴν στεγαστρίδα διφθέραν, τὸν σκύτινον τοῦτον χιτῶνα, 
καταφευγέτω ἐπὶ τὸν Αἰσχύλον εἰπόντα, ᾿᾽Οστέων στέγαστρον. 1. e. 
pellem, uti ingeniose locum explicuit Hemsterhusius. Ceterum 
post δείξατε subaudi ἡλίῳ. Sie Eurip. Or. 812. μελάνδετον δὲ 
φόνῳ | ξίφος és αὐγὰς ἀελίοιο δεῖξαι. Phoen. 684. αἵματος δ᾽ 
ἔδευσε | γαῖαν, ἅ νιν εὐείλοισι | δεῖξεν αἰθέρος πνοαῖς. Herc. F. 
1207. ῥέθος ἀελίῳ δεῖξον. Hesiod. Op. 609. τότε πάντας ἀπό- 
ὃρεπε Foíkabe βότρυς, Δεῖξαι δ᾽ ἠελίῳ δέκα τ᾽ ἤματα καὶ δέκα 
νύκτας. (Virg. G. 2, 261. Aquiloni ostendere glebas.) Sophocl. 
El. 428. ἡλίῳ δείκνυσι, τοῦναρ. Macho ap. Athen. 8. p. 349. A. 
καὶ κυάθους πολλοὺς λαβὼν, Τῷ θ᾽ ἡλίῳ τὴν κύλικα δείξας, avvró- 
pos Iur ἐκάθευδε. Vid. Misc. Obss. 11. p. 21. BLOMF. 

ἀνδρῶν} Scribendum ἀνδρὸς cum M. Rob. 

ἴδῃ M. Guelf. correctus et Rob. ἴδοι libri reliqui. 

986. μητρὸς] ματρὸς Ald. 'Turn. Qui frequens in Aldinis 
tragicorum editionibus error est. 

987. Scholiasta, ἐν δίκῃ : ἐν τῇ κρίσει τῶν ᾿᾽Ερινύων. 

989. λέγω 'lurn. Steph. et scholiasta. ψέγω libri re- 
liqui. 

990. αἰσχυντῆρος] Qui dedecore afficit, Stupratoris. Homer. 
Od. Θ. 26. "Αρης---πολλὰ δ᾽ ἔδωκε, λέχος δ᾽ ἤσχυνε xal εὐνὴν 
᾿ΗἩφαίστοιο Fávakros. Stephanus laudat Lysiam, τοῖς παρὰ τοὺς: 
νόμους τὰς ἀλλοτρίας καταισχύνουσι γυναῖκας. Sic Agam. 392. 

3.52 


508 ANNOTATIONES 


ἤσχυνε ξενίαν rpáne|(av κλοπαῖσι γυναικός. 1334. [1363 (1372)] 
δόμων καταισχυντῆρσι, i. e. Z/Egistho et Clytaemnestre. BLOMF. 
ὡς om. Rob. 

νόμου] Scribendum νόμος cum Cantero. 

992. ἐξ ob] ἐκ σοῦ M. Guelf. Ald. 'Turn. et codex Robor- 
tell. 

τέκνων ἤνεγχ᾽] τέκνω νῦν ἔχει codex Robortelli. 

ἤνεγχ᾽ Steph. ἤνεγκ᾽ "Turn. ἠνέχῃ M. Guelf. Ald. Rob. 

994. σοι] Solem alloquitur. DOBRJEUS. 

μύραινα] Murcena. (Angl. a lamprey.) Primam producit : 
Epicharmus Athen. 7. p. 312. C. Οὔτε γόγγρων τις παχήων, 
οὔτε μυραινᾶν ἀπῆς. versus est tetrameter trochaicus. Nicander 
ibid. D. Μυραίνης δ᾽ ἔκπαγλον. Ex murzenze autem cum vipera 
coitu, genus mursenarum nasci, quarum morsus erat letalis, 
tradit Andreas περὶ Δακετῶν ibidem citatus. Vid. Spanhem. ad 
Aristoph. Ran. 478. Hinc ad hominem malignum translatum 
est nomen. Photius, Mópawa: καταφερής. (Suidas κατωφερής. 
utrumque probum.) ἀπὸ τοῦ ζῴου. ἾΩ πρόδοτι, kal παραγωγὲ, 
καὶ μύραινα σύ. ubi tamen non tam καταφερὴς significat, quam 
δηκτήριε. Hesych. Μύραινα: ἐπὶ τοῦ κακοῦ ἐλέγετο, ὡς ἔχιδνα. 
Utrumque, sicut noster, conjunxit Aristophanes Ran. 473. 
"Exivá θ᾽ éxaroykédaXos, 1) rà σπλάγχνα σου Διασπαράξει, πλευ- 
μόνων τ' ἀνθάψεται Ταρτησία μύραινα. Sophocl. Ant. 530. Σὺ δ᾽, 
ἡ kar οἴκους, ὡς ἔχιδν᾽, ὑφημένη, Λήθουσά p éfémwes. Eurip. 
Ale. 309. 'Ex0pà γὰρ ἡ ᾿πιοῦσα μητρυιὰ τέκνοις Τοῖς πρόσθ᾽, 
ἐχίδνης οὐδὲν ἠπιωτέρα. Andr. 271.*A δ᾽ ἔστ᾽ ἐχίδνης καὶ πυρὸς 
περαιτέρω, Οὐδεὶς γυναικὸς φάρμακ᾽ ἐξεύρηκέ πω Κακῆς. Vid. 
Valckensr. ad Eurip. Phoen. 1030. Cum his confer Agam. 
1022. τί vw καλοῦσα δυσφιλὲς δάκος Τύχοιμ᾽ ἄν; ἀμφίσβαιναν, ἢ 
Σκύλλαν rwa— ; BLOMF. 

μύραινά γ᾽ ἢ Ald. 'Turn. Steph. μύραινάτ᾽ 5r Rob. μύραινα 
y ἢ τ Guelf. Scribendum μύραινά y εἴτ᾽ cum Hermanno 
Observ. crit. p. 133. 

995. θιγοῦσ᾽ ἂν Blomfieldus. θίγουσ᾽ ἂν Rob. 'T'urn. Steph. 
θίγουσαν M. Guelf. Ald. ** Equidem legendum conjicio, μύ- 
pawá y εἴτ᾽ ἔχιδν᾽ ἔφυ Σήπειν θιγοῦσα μᾶλλον οὐ δεδηγμένον, 
mum murc&na, sew vipera, magis a natura composita est ad 
tabefüciendum aliquem sine morsu? 'T'um σήπειν erit infiniti- 


vus post ἔφυ, ut in 'Theodecte apud Stob. 32. p. 139. Gr. 


AD CHOEPHORAS. 509 


“Απαντ᾽ ἐν ἀνθρώποισι γηράσκειν ἔφυ, et in nota formula χαίρειν 
πέφυκεν, et similibus. Bene autem observavit scholiasta in hoc 
loco hyperbolam esse, ὅτι xal τὸν μὴ δηχθέντα, ἀλλὰ μόνον 
ἁψαμένην, σήπει." BLOMF. 

996. καδίκου] κἀνδίκου M. Guelf. Ald. Rob. 

997. καὶ Portus et Porsonus. κἂν libn. Rectum est sine 
dubio καὶ τύχω, Quo nomine hoc compellabo, et simul a. vero 
nomine mon aberrabo? Vid. Agam. 1233. Monk. ad Eurip. 
Hipp. 828. BLOMF. 

998. ποδένδυτος] Quo pedes circumdantur. | Fortius videtur 
quam ποδήρης, ad pedes usque pertinens. Mox, ποδιστῆρας 
πέπλους. BLOMF. 

999. δροίτης] 'Turn. δρύτης Rob. Steph. Utraque scriptura 
confusa δρυοίτης Guelf. Ald. 

κατασκήνωμα] Integwumentum. Eum. 629. a Stanleio citatus ; 
Τὰ πλεῖστ᾽ ἀμείνον" εὔφροσιν δεδεγμένη Δροίτῃ, περῶντι λουτρὰ, 
κἀπὶ τέρματι Φᾶρος παρεσκήνησεν, ἐν δ᾽ ἀτέρμονι Κόπτει πεδήσασ᾽ 
ἄνδρα δαιδάλῳ πέπλῳ. BLOMF. κατὰ σκήνωμα Guelf. Ald. 

1000. ἄρκυν) ἄρην Rob. 

ποδιστὴρ, Pedes constringens. Modum narrat schol. τοὺς πλέον 
τῶν ποδῶν καθήκοντας. Xenoph. Anab. 3, 4, 21. νυκτὸς ἵπποι 
αὐτῶν δέδενται, kal ὡς ἐπιτοπολὺ πεποδισμένοι εἰσί. BLOMF. 

IOOI. τοιοῦτον ἂν 'T'urn. Steph. τοιοῦτο μὰν M. Guelf. Rob. 
τοιοῦτο p. ἂν Ald. 

φηλήτης Scaliger. φιλήτης libr. Hesiod. Op. 373. Ὃς δὲ 
γυναικὶ πέποιθε, πέποιθ᾽ ὅγε φηλήτῃσι. ubi docta quzedam nota- 
vit Gaisfordius de vera hujus vocis orthographia. Hesych. 
Φηλήτῃσι: λῃσταῖς. Idem Φιλήτης : κλέπτης, λῃστής. .A vero 
aberrat Hemsterhusius ad Polluc. 9, p. 1120. qui et φιλήτης, 
et φηλήτης probat; et illud quidem, quod latrones * osculis 
amplexuque benigno deceptos homines trucidarent." Citat 
autem Senec; locum Ep. 51. Voluptates precipue exturba, et 
imvisissimas habe, latronum more, quos Philetas. ZEgptii 
vocant: im hoc mos amplectuntur, ut strangwulent. Laudat 
item Menandri fragmentum, δύ᾽ οἰκίας Φηλῶν (s. φήλων) yepóv- 
TOv, ὡς λέγεις, ἀβελτέρων. BLOMF. 

1003. νομίζων] γομίζω Guelf. Ald. νομίζοι Rob. 

1004. θερμαίνοι] θερμαίνει Ald. Emendandum θέρμ᾽ ávo:. 

1005. τοιάδε poi] Scribendum τοιάδ᾽ ἐμοὶ cum M. Guelf. 
Rob. 


510 ANNOTATIONES 


1006. πρόσθεν τη. Steph. πρόσθ᾽ libri reliqui. 

1007 —1009 — 1018—1020. 

1007. αἰαῖ αἰαῖ] αἱ αἱ hbri. Quse duplicavit Bothius. 

100g. € € extra metrum posita. Ejecit Bothius. 

μίμνοντι] Remanenti, superstiti, interpretatur Wellauerus. 
Scholiasta, τῷ τοιαῦτα πράξαντι χρόνῳ πάθος ἀνθεῖ. 

1010— 1017. choro continuanturin libris. Correxit Stanleius. 

1010. ἔδρασεν] Orestes paululum addubitat utrum ZEgisthus 
vere patrem suum occiderit necne? Itaque post ἔδρασεν ἢ οὐκ 
ἔδρασεν signum interrogandi ponendum est; et supplendum 
ἀλλ᾽ ἔδρασε, ante μαρτυρεῖ δέ μοι. Fecitne an. non fecit? Imo 
vero fecit. T'estatur scilicet hoc vestimentum, quomodo eum 
ZEgisthi ensis confoderit. SCH. 

1011. ἔβαψεν} Recte Butlerus, ** haec vestis testatur se ab 
JEgisthi ense tinctam esse." BLOMF. 

IOI2. κηκὶς] x««is M. Guelf. Ald. 

1014. αὐτὸν} Hermannus legit αὑτὸν, pro ἐμαυτόν, quod non 
usurpabant Grseci, etsi dixerunt αὑτοὺς pro ἡμᾶς αὐτούς, vid. 
Elmsl. ad Eurip. Bacch. 722. Omnino languere videtur παρών. 
Robortellus παρόν. Butlerus probat Schutzii conjecturam νῦν 
αὖ τόδ᾽ (vel τάδ᾽) αἰνῶ. Nescio an prsestaret νῦν ταὐτὸν αἰνῶ, 
νῦν ἀποιμώζω παρόν. Botheus πόρον, sed melius esset μόρον, 
cf. Agam. 320. BLOMF. Fort. νῦν αὔτ᾽ ἀναιρῶ, nunc illud 
(τὸ φᾶρος) damno. BO'TH. 

Io17. νίκης] νίκας Ald. 'T'urn. 

éxov) ἔχω Guelf. 'Turn. ἐχομιάσματα Ald. 

1019. διὰ πάντ᾽ ἄτιμος ἀμείψεται] Lectio vitiosa. διὰ παντὸς 
Heathius. διὰ πάντ᾽ ἔντιμος ἀμείψει Erfurdüus in. Annalibus 
Heidelberg. a. 1809. p. 294. preeunte Bothio, qui διὰ πάντ᾽ 
ἔντιμος ἀμείψαι scripsit in ed. prima. | Scholiasta, 7) διά πρὸς τὸ 
ἀμείψεται. ἄτιμος : ἀτιμώρητος. 

1020. € €] Legebatur ἐς. 

μόχθος M. μόχθον vulgo. 

ἥξει ''urn. z£e M. Guelf. ἦξεν Rob. Steph. εἴξαι Ald. 

1021. ἀλλ᾽, ὡς ἂν εἰδῇς] ἄλλος ἂν εἰ δὴ M. Guelf. Rob. ἄλλος 
ἂν εἰδῇ Ald. ἄλλος y ἂν εἰδῇ "Turn. Steph. Audacter rescripsi 
ἀλλ᾽, ὡς ἂν εἰδῇς. Eurip. Or. 527. Ως οὖν ἂν εἰδῇς, Μενέλεως, 
τοῖσιν θεοῖς Μὴ πρᾶσσ᾽ ἐναντί᾽, ὠφελεῖν τοῦτον θέλων. Phoen. 
IOII. Qs οὖν ἂν εἰδῆτ᾽, εἶμι, καὶ σώσω πόλιν. Plenius in Iph. 
A. 1435. Ὥς οὖν ἂν εἰδῇς rm ἐμοῦ λελεγμένα, ᾿Ελθὼν τάδ᾽ ὅπλα 


AD CHOEPHORAS. 511 


θήσομαι βωμοῦ πέλας. Aristoph. Plut. 112. Σὺ δ᾽, ὡς ἂν εἰδῇς, 
ὅσα παρ᾽ ἡμῖν, ἣν μένῃς, Γενήσετ᾽ ἀγαθὰ, πρόσεχε τὸν νοῦν, ἵνα 
πύθῃ. Supra 433. ἜἘμασχαλίσθη δ᾽, ὡς τόδ᾽ εἰδῆς. BLOMF. 

ὅπη] ὅποι Blomfieldus. ““Ὅποι τελεῖ, 4d quem finem deve- 
nient. 'lheb. 656. Τάχ᾽ εἰσόμεσθα τἀπίσημ᾽ ὅπη τελεῖ. Ald. et 
Rob. ὅποι, quod repositum velim. Suppl. 611. "Erwe δ᾽ ἡμῖν 
ποῖ κεκύρωται τέλος, Δήμου κρατοῦσα χεὶρ ὅποι πληθύνεται. vid. 
supra 521. Infra 1062. Eurip. Tro. 1036. ἵν᾽ εἰδῇς οἵ τελευ- 
τήσω λόγον." BLOMF. 

1022. ἡνιοστρόφου] Scribendum ἡνιοστροφῶ cum Stanleio. 
Eurip. Phoen. 176. ἅρμα λευκὸν ἡνιοστροφεῖ. Substantivo, ἡνιο- 
στρόφος, utitur Sophocles El. 731. Ceterum Stanleius confert 
Prom. 908. "Efe δὲ δρόμου φέρομαι, λύσσης Πνεύματι μάργῳ, 
γλώσσης ἀκρατής. BLOMF. 

1024. φόβος] Ingeniose locum refinxit Schutzius; πρὸς δὲ 
καρδίᾳ κότος "Αιδειν ἕτοιμος, ἣ δ᾽ ὑπορχεῖσθαι φόβῳ. Sic τότ. 
ὀρχεῖται δὲ καρδία φόβῳ. Prom. 9o6. Κραδία δὲ φόβῳ φρένα 
λακτίζει. Sed quum vulgata sensum haud ineptum fundant, 
nihil mutavi. Proclus Chrestom. p. 345. ὙὝπόρχημα δὲ τὸ μετ᾽ 
ὀρχήσεως ἀδόμενον μέλος ἐλέγετο. καὶ yàp oi παλαιοὶ τὴν ὑπὸ 
ἀντὶ τῆς μετὰ πολλάκις ἐλάμβανον. (vid. Matthize. Gr. Gr. 
$. 592. 8.) Quartus ρξοη, ὁ ἐκ τριῶν βραχειῶν καὶ μακρᾶς, dice- 
batur ὑπορχηματικός, quia aptus saltantibus videbatur: schol. 
Hephsest. p. 161. ubi vid. Gaisford. Lucian. de Salt. vol. 2. 
p. 278. τὸ γοῦν rois χοροῖς γραφόμενα τούτοις (in Delo ad tibiam 
peractis) ᾷσματα, ὑπορχήματα ἐκαλεῖτο. Etymol. M. p. 69o, 7. 
ὑπορχήματα, ἅτινα πάλιν ἔλεγον ὀρχούμενοι kal τρέχοντες κύκλῳ 
τοῦ βωμοῦ, καιομένων τῶν ἱερείων. Athensus 14. p. 631. C. ἡ 
δὲ ὑπορχηματική ἐστιν, ἐν ἣ ᾷδων ὁ χορὸς ὀρχεῖται. Hinc satis 
defenditur hujus loci lectio vulgata ᾷδειν: ^ Conferri potest 
Eustathius ad Od. O. p. 1597, 18. ex Athenz;o proficiens. 
BLOMF. 

1025. κότῳ] κότων M. 

1029. φίλτρα] Schol. καὶ τὰς ἐπιθυμίας τῆς τόλμης φημὶ τὸν 
᾿Απόλλωνα χρήσασθαί μοι. BLOMF. 

πλειστηρίζομαι] Macimi estimo. Notior forma erat πλειστη- 
piácew, quod idem valet ac ἀνατιμᾶσθαι, καὶ τὸ τῷ πλέον δόντι 
θέλειν πιπράσκειν, teste Polluce 7, 14. Conf. auctores adlegatos 
ad Hesych. v. Πλειστηριαζόμενος. Recte igitur schol. interpre- 
tatur, καυχῶμαι. BLOMF. 


512 ANNO'TATIONES 


1032. παρέντι 'T'urn. Steph. παρέντα M. Rob. παρόντα Guelf. 
Ald. πράξαντα---παρέντα Portus, male. 

1033. τόξῳ] τόξων Guelf. Ald. 

Pro vulgato προσίξεται, quod cum genitivo conjunctum dis- 
plicet, Schutzius ἐφίξεται. | Scribae oculum fefellit προσίξομαι 
in v. 1035. Hesych. ᾿Εφικνεῖται : καταλαμβάνει. ᾿Εφικνούμενος : 
νοῶν. Cum genitivo construitur. Adpositum est quod ex Iso- 
crate citat H. Stephanus in 'T'hesauro vol. 1. p. 1684. E. τότε 
μὲν yàp ᾧμην ἀξίως δυνήσεσθαι περὶ τῶν πραγμάτων εἰπεῖν" νῦν 
δὲ οὐκ ἐφικνοῦμαι τοῦ μεγέθους αὐτῶν, ἀλλὰ πολλά με διαπέφευ- 
γεν ὧν διενοήθην. et Demosth. ὅλως δὲ οὐδ᾽ ἂν εἷς ἐφικέσθαι τῷ 
λόγῳ δύναιτο τῶν ἐκεῖ κακῶν ὄντων. Ceterum τόξῳ metaphorice 
posuit, sicut in Agam. 628. "Exvpcas, ὥστε τοξότης ἄκρος, σκο- 
ποῦ, quod notavit Butlerus. BLOMF. προσίξεται cum geni- 
tivo constructum, quod Aristophani Equit. 761. ex cod. Ra- 
vennate et Suida restitui, etsi defendi fortasse potest, tamen 
probabilior hoc loco videtur Schuetzii conjectura. 

1035. θαλλὸς, Hamus viridis, olivae sc. quem gerere sole- 
bant supplices. Hesych. Θαλλός : κλάδος ἐλαίας. Eurip. Suppl. 
IO. Ἵκτῆρι θαλλῷ. Eumen. 43. Orestem depingit Pythia, veo- 
σπαδὲς ξίφος "Εχοντ᾽, ἐλαίας θ᾽ ὑψιγέννητον κλάδον, Λήνει μεγίστῳ 
σωφρόνως ἐστεμμένον, ᾿Αργῆτι μαλλῷ. Confer Sophocl. CEd. 'T. 
3. ubi vide Musgravii notata; qui tamen falsus est de εἶρε- 
σιώνῃ, qua a ramo supplicatorio longe erat diversa. Hos 
autem ramos gestabant qui oraculum Delphicum ob aliquod 
infortunium consultum ibant. Herodot. 7, 141. quum Athe- 
nienses responsum sinistrum tulissent, ''imon Delphicus evve- 
βούλευέ σφι, ἱκετηρίας λαβοῦσι, δεύτερα abris ἐλθόντας χρᾶσθαι 
τῷ χρηστηρίῳ ὡς ἱκέτας. BLOMF. 

1036. Comma post ἵδρυμα et πέδον recte posuit Pauwius. 
Hunc versum contulit Dobrzeus ad Aristoph. Plut. 772. cum 
Eurip. Andr. 1086. τὸ κλεινὸν ἤλθομεν Φοίβου πέδον. Iph. T. 
972. ἐς ἁγνὸν ἦλθον αὖ Φοίβου πέδον. BLOMF. 

1037. Schol. πυρός τε φέγγος : τὸ ἐν Παρνασσῷ. Virg. /En. 2, 
297. ZEternumque adytis effert penetralibus ignem. | Stanleius 
citat Callim. H. Apoll. 83. de hoc igne sempiterno abiete sola 
nutrito: item Plutarch. Num. p. 66. qui memorat πῦρ ἄσβε- 
στον Πυθοῖ καὶ ᾿Αθήνησιν, et Strabon. 9. p. 396. 0 τε ἀρχαῖος 
νεὼς ὁ τῆς Πολιάδος, ἐν ᾧ ὁ ἄσβεστος λύχνος. Extinctus fuit hic 
ignis, templo a Medis incenso, bello item Mithridatico atque 


AD CHOEPHORAS. 518 


Romanorum civili Lucernarum perennium catalogum satis 
amplum ex Liceto protulit Hoffmannus in Lexico v. Lucerna. 
BLOMF. 

1038. φεύγων τόδ᾽ M. Guelf. Rob. φεύγοιντο δ᾽ Ald. φεύγειν 
τόδ᾽ "Turn. Steph. 

αἷμα κοινὸν} Eurip. Suppl. 147. Ἦλθον δὲ δὴ πῶς πατρίδος 
ἐκλιπόνθ᾽ ὅρους; ΑΔ. Τυδεὺς μὲν, αἷμα συγγενὲς φεύγω: χθονός. 
Hipp. 35. ᾿Επεὶ δὲ Θησεὺς Κεκροπίαν λείπει χθόνα, Μίασμα 
φεύγων αἵματος Παλλαντιδῶν. BLOMF. 

ἐφ᾽ ἑστίαν ''urn. Steph. ἐφέστιον libri reliqui. 

1040. 1041. Hos versus transposuit Blomfieldus, cujus hzc 
est annotatio ** Vulgo inverso ordine leguntur hi versus; τάδ᾽ 
ἐν χρόνῳ pot, πάντας ᾿Αργείους λέγω, Kal μαρτυρεῖν μὲν ὡς ἐπορ- 
σύνθη κακά. quae ali aliter tentarunt. "Transpositionem adhi- 
bendo, constructionem satis expeditam reddidi. Sed quum AI. 
dus cum M. et Guelf. habeat καὶ μαρτυρεῖν μοι μενέλεως ἐπορ- 
σύνθη κακά, Robortellus μενέλεας, (in erratis corr. μοι ὅσ᾽) 
Turnebus et Stephanus καὶ μαρτυρεῖν μοι, λεὼς, vide an 
legendum sit, καὶ μαρτυρεῖ λεὼς, ὡς ἐπορσύνθη κακὰ Τάδ᾽ ἐν 
χρόνῳ μοι, πάντας ᾿Αργείους λέγω." μὲν ὡς non in libris 
legitur, sed ex Porsoni conjectura positum est. Nihil horum 
verum. 

1042. τῆσδε] εἶμι Dobreus. **Stanleius contulit. Agam. 
1253. Φυγὰς δ᾽ ἀλήτης, τῆσδε γῆς ἀπόξενος. Cum v. 1043. com- 
parari potest Sophocl. El. 985. Ζώσαιν θανούσαιν θ᾽ ὥστε μὴ 
᾿κκλιπεῖν κλέος." BLOMF. 

1044—1047. choro tribuit Heathius, Oresti continuant 
libri. 

1044. εὖ ye πράξας Stanleius. εὖτε πράξας libri. Scribendum 
εὖ y ἔπραξας cum "T yrwhitto. 

μήτ᾽ ---μήτ᾽ Porsonus. μηδ᾽ ---μηδ᾽ libri: quod revocandum. 

ἐπιζευχθῆς Heathius. ἐπιζεύχθη Ald. Rob. ἐπιζευχθῇ "Turn. 
Steph. 

1045. φήμαις πονηραῖς Auratus. φῆμαι πονηραὶ libri. 

ἐπιγλωσσῷ Steph. ἐπιγλώσσω Ald. Rob. Τατη. Post κακά 
punctum ponatur. 

1046. ἐλευθερώσας) Scribendum ἠλευθέρωσας cum Blom- 
fieldo. 

᾿Αργείαν Porsonus. ᾿Αργείην libri. ᾿Αργείων Guelf. a m. pr. 

1048. αἵδε] Erinyes, quas conspicere sibi videtur Orestes. 


3T 


514 ANNOTATIONES 


l'opyóvov] Prom. 824. Δρακοντόμαλλοι Γοργόνες fporoorvyeis. 
Eum. 48. de Furiis, Οὔτοι γυναῖκας, ἀλλὰ Γοργόνας λέγω. 
Apollodorus 2, 4. εἶχον δὲ αἱ Γοργόνες κεφαλὰς μὲν περιεσπειρα- 
μένας φολίσι δρακόντων. Hsec dedit Stanleius. Vid. Athen. 5. 
p.221. A.B. BLOMF. 

1049. φαιοχίτωνες͵ φαιωχίτωνες "Turn. Steph. Alios tro- 
chseos in principio senarii stantes notavit Priscianus p. 1328. 
laudatus ad 'Theb. 484. nempe 'Izzo | μέδοντος et 'AAd« | 
σίβοιαν. Qui tamen, si ineorrupti sunt, trochzeum in. φαιοχί- 
reves non tuentur: hanc enim licentiam si sumebant tragici, 
sumebant in propriis tantum nominibus: vide Hermanni El. 
Doetr. Metr. p. 43. qui tamen olim in hoc loco pronuntiandum 
censuit φαιοκχίτωνες. Contra analogiam peccat compositum 
φαιωχίτων. JEschylus fortasse seripsit μελαγχίτωνᾶς, gramma- 
ticus autem qui noverit Eumenidum vestes non nigras fuisse, 
. sed pullas, notare potuit, ἤγουν φαιοχίτωνας. Stanleius laudat 
Pausan. 8, 34. de Eumenisi, ταύτας τὰς θεὰς, ἡνίκα τὸν 'Opéorqv 
ἔκφρονα ἔμελλον ποιήσειν, φασὶν αὐτῷ φανῆναι μελαίνας. Diog. 
Laert. 6, 102. de Menedemo Cynico, eui, Furias imitanti, 
χιτὼν erat φαιὸς ποδήρης. (conf. Suid. in v. Φαιός.) Strabon. 3. 
p. 175. de incolis Cassiteridum, qui Furiis similes describun- 
tur, μελάγχλαινοι, ποδήρεις ἐνδεδυκότες χιτῶνας. et Eumen. 52. 
φαιός autem erat color compositus ex nigro et albo, qualis erat 
murium, (Angl. du») teste Etymologo, quem citat Stanleius. 
: BLOMF. 

πεπλεκτανημέναι] Sept. ad Theb. 490. ᾿Οφέων δὲ πλεκτάναισι 
περίδρομον κύτος. vid. supra 246. πλεκτάνην kámvov dixit Ari- 
stoph. Av. 1714. πλεκτάνην πυρός noster in Orithyia. πλεκτά- 
ναι dieuntur polypodum cirri vel brachia. Furiarum in£orti 
capillis angues memorantur multis in locis, a nemine tamen 
ante /Eschylum, qui primus euo δράκοντας ἐποίησεν ὁμοῦ ταῖς 
ἐν τῇ κεφαλῇ θριξὶν εἶναι, teste Pausania 1, 28. a Stanleio adle- 
gato. BLOMF. 

1050. ἂν μείναιμ᾽ ἀμμείνοιμ᾽ M. Rob. ἀμείνοιμ᾽ Guelf. Ald. 

1051. XO.] Pyladi tribuit R. 

πατρί] Recte monet Butlerus, ideirco patris mentionem inje- 
cisse chorum, ut animum Orestis a contemplatione maternzse 
czedis ad paternas injurias revocaret. Nempe vertendum puto 
φίλτατε πατρί, patris amantissime, qui te patri amicissimum 
ostendisi. BLOMF. 


MEM ur E ME ὦ... 


AD CHOEPHORAS. 515 


1052. φόβου νικῶ Porsonus. φοβοῦ νικῶν libri. 

1053. οὐκ εἰσὶ] οὐκ εἰὰ Ald. οὐκ, εἴα "Turn. 

1056. πίτνει] πιτνεῖ libri. 

1057. πληθύουσι] πληθύουσαι M. Guelf. Ald. Rob. 

1059. εἰσὶν καθαρμοὶ Schuetzius. “ εἰσ᾽ ὁ καθαρμὸς Ald. εἰς 
σ᾽ ὃ καθαρμὸς M. Guelf. Rob. εἴσω καθαρμός '"ατη. Steph. 
ἐστὶν καθαρμός Schutz. ut in Agam. 931. "Ecriv θάλασσα. Ad- 
jici potuit Eurip. Hipp. 480. Εἰσὶν δ᾽ ἐπῳδαὶ, xal λόγοι θελκτή- 
ριοι. Φανήσεταί τι τῆσδε φάρμακον νόσου. Elmsleius ad Sophocl. 
CEd. 'T. 60. corrigit ἔσται καθαρμός, sicut ediderat Botheus. 
Sed przstat, ut opinor, εἰσὶν καθαρμοί. Supra 954. dieitur 
καθαρμοῖς in plurali. Eum. 276. ᾿Εγὼ, διδαχθεὶς ἐν κακοῖς, ἐπί- 
σταμαι Πολλοὺς καθαρμούς. 482. Ποταίνιον γὰρ ὃν, πρὸς ἑστίᾳ 
θεοῦ Φοίβου καθαρμοῖς ἠλάθη χοιροκτόνοις. 'Theb. 735. Τίς àv 
καθαρμοὺς πόροι; BLOMF. 

Λοξίου] Λοξίας Auratus: quod tamen librarii vix mutassent. 
Nominativus pendens, sive absolutus, προσθιγών, hodie ne tiro- 
nes quidem impedire poterit. Vid. Matthize. Gr. Gr. $. 562, 1. 
BLOMF. Probabilior Aurati conjectura Λοξίας est, quod in 
Aofíov mutavit librarius proximo, quod genitivum requirere 
videretur, verbo προσθιγὼν deceptus. 

προσθιγὼν] προσθίγων vulgo. προθίγων Guelf. Ald. 

1062. ἂν μείναιμ᾽] ἀμμείναιμ᾽ Μ. ἀμμείβομ᾽ Guelf. ἀμείβομ᾽ 
Ald. 'Turn. 

1064. φυλάσσοι] φυλάσσει Guelf. Ald. 

καιρίοισι M. Guelf. Rob. καὶ ῥίοισι Ald. καὶ ῥύοισι codex 
Robortelli. καιρίοις ἐν 'Turn. Steph. ex annotatione scholiastee, 
καιρίοις : ἐγκαίροις συντυχίαις. 

1067. πνεύσαι Scaliger. πνεούσαι libri. 

yorvías] Hesychius, Γονίας : εὐχερής. Αἰσχύλος ᾿Αγαμέμνονι. 
(unde diseimus hane fabulam etiam Hesychii temporibus cum 
Agamemnone confusam fuisse.) Scholiasta vero, Γονίας ἄνεμος, 
ὅταν ἐξ εὐδίας κινηθῇ χαλεπὸν πνεῦμα. unde apud Hesychium 
forsan legendum δυσχερής. BLOMF. Agamemnonem pro 
Choephoris memorize errore nominat grammaticus: neque 
enim probabile est has fabulas jam Hesychii temporibus con- 
fusas fuisse. 

1068. παιδόβοροι Auratus. παιδόμοροι libri. Scribendum παι- 
δοβόροι. 

1069. ráAavés τε] ráAavós ye Auratus. τάλανές γε Heathius. 

3T2 


516 | ANNOTATIONES AD CHOEPHORAS. 


1073. Anxius de futuro chorus dubitat, an Orestem sospita- 
torem potius, ob regnum Clytzemnestrze et /Egisthi tyrannide 
liberatum, an μόρον h. e. nove cladis auetorem dicat, quee 
forte sit piaculum ex matris cede eonceptum consecutura. 
SCH. 

τρίτος σωτήρ] Nempe Orestes. Jovem intelligit Spanhemius 
ad Aristoph. Plut. 1176. ut in Eum. 756. Παλλάδος καὶ Λοξίου 
"Exart, kal ToU πάντα kpaívovros τρίτου Σωτῆρος. Suppl. 27. Kai 
Ζεὺς σωτὴρ τρίτος. V. ad Agam. 237. Et inest fortasse allusio 
quzedam ad Jovem Sospitatorem. BLOMF. 

1075. ποῦ δῆτα κρανεῖ] Similis querela de continuatis Pelopiae 
domus ealamitatibus apud Sophoclem Eleetr. v. 505. SCH. 

ποῖ κι] πῆ x. Ald. 'Turn. 

1076. μετακοιμισθὲν] μετακοιμίζομαι, Interquiesco. Sicut apud 
Homerum μεταπαύομαι. 1]. P. 373. μεταπανυόμενοι δὲ μάχοντο. 
Vel simpliciter post quiesco, ut μετακλαίειν est. post lacrymare ; 
Iliad. A. 763. BLOMF. μέγα κοιμισθὲν Valcken. ad Eurip. 
Phoen. 1576. 

ἄτης] ἄτην Ald. In Guelf. adscriptum, τέλος Αἰσχύλου δρά- 
ματος Χοηφόροι. 


EUMENID E 5. 





TERTIA hzc est trilogiee Orestez fabula, cujus de tempore 
dictum est in Prolegomenis ad Agamemnonem. Chorus, cujus 
precipus in hac fabula partes sunt, quum ex Furis esset 
eomponendus, tribus, quas Grecos coluisse constat, duodecim 
alias adjunxit ZEschylus, quo legitimum chori tragici persona- 
rum numerum assequeretur: quemadmodum e contrario Danai 
filiarum quinquaginta numerum ad quindecim personarum nu- 
merum minuit in Supplicibus. De specie habituque scenico 
Furiarum copiose explicuit adhibitis et veterum scriptorum 
testimoniis et artificum operibus Boettigerus in libro Germanice 
scripto de persona Furiarum (Die Furienmaske ἐπὶ T'rauer- 
spiele), Vimarize edito a. 1801. post Boettigerum alii, quorum 
observationes exposuit suisque auxit Wieselerus in Prolego- 
menis ad Conjectanea in ZEschyli Eumenides, Gottingze edita 
a. 1839. 

Fabulosam quandam de terrore, quem Furiarum chorus 
spectatricibus, quas in theatro Attico vix ullas fuisse constat, 
incusserit, seriptor vitae /Eschyli his verbis prodidit, τινὲς δέ 
φασιν ἐν τῇ ἐπιδείξει τῶν Εὐμενίδων σποράδην εἰσαγαγόντα τὸν 
χορὸν τοσοῦτον ἐκπλῆξαι τὸν δῆμον ὥστε τὰ μὲν νήπια ἐκφῦξαι, τὰ 
δὲ ἔμβρυα ἐξαμβλωθῆναι.  Quibuscum comparanda similis, sed 
non sine gravioribus quibusdam erroribus ficta narratio, cujus 
a Polluce mentio facta est 4, 110. τὸ δὲ παλαιὸν ὁ τραγικὸς χορὸς 
πεντήκοντα ἦσαν ἄχρι τῶν Εὐμενίδων Αἰσχύλου" πρὸς δὲ τὸν ὄχλον 
αὐτῶν τοῦ πλήθους ἐκπτοηθέντος συνέστειλεν ὁ νόμος εἰς ἐλάττω 
ἀριθμὸν τὸν χορόν. Quorum commentorum vanitatem in clara 
luce collocavit Hermannus in dissertationibus de choro Eume- 
nidum ZEschyli duabus, scriptis a. 1816, repetitis in Opusculis 
vol. 2. p. 124—166. Illud vero recte fortasse dixit gramma- 


518 ANNOTATIONES 


tieus, σποράδην introivisse chorum Furiarum, i. e. non certis, 
ut solitum erat, ordinibus instructum, sed singulas nullo certo 
ordine: v. Hermann. p. 134. 


2. Τὴν πρωτόμαντιν Γαῖαν] Pausanias 10, 5, 5. φασὶ yàp δὴ 
τὰ ἀρχαιότατα Τῆς εἶναι τὸ χρηστήριον, καὶ Δάφνην [Δάφνιδα] 
ἐπ᾿ αὐτῷ τετάχθαι πρόμαντιν ὑπὸ τῆς Γῆς. Schol. noster, Μελαί- 
νης δὲ καὶ ἸΠοσειδῶνος, Δελφός: ἀφ᾽ οὗ οἱ Δελφοί. Scholiastes 
Lycophronis 767. ἄλλοι δέ φασι Δελφοὺς κληθῆναι ἀπὸ Δέλφου 
υἱοῦ ἸΤοσειδῶνος καὶ Μελάνθους τῆς Δευκαλίωνος θυγατρός. Quin 
vide quz ad v. 16. dicemus. Qua ratione oraculi Delphici 
initum "Terre fuerit attributum, ex Diod. Siculo 16, 25. con- 
jicere est, ubi qua occasione inventum est refert. Erat scilicet 
primitus terree hiatus, cui qui appropinquabant divino furore 
corripiebantur, δι às αἰτίας θαυμασθῆναι τότε [re τὸ] μαντεῖον 
καὶ νομισθῆναι τῆς Γῆς εἶναι τὸ χρηστήριον. Porro quee /Eschylo 
πρωτόμαντις γαῖα, Virgilio prima "Tellus dicitur, /En. 4, 166. 
Verum quod /Eschylus 'l'errz, id auctor argumenti Pythio- 
rum Pindari Nocti tribuit: εἶτα ἔρχεται (Apollo) ἐπὶ τὸ μαν- 
τεῖον, ἐν ᾧ πρώτη Νὺξ ἐχρησμῴδησεν, εἶτα Θέμις. Idem tamen 
post pauca, μητρῷον δὲ, ὅτι Γῆς ἐστι τὸ μαντεῖον. 'lzetzes ad 
Lycophr. 202. etiam Saturno tribuit: τὸ ἐν Δελφοῖς μαντεῖον 
πρότερον τοῦ Κρόνου. Hunc ZEschyli locum respexit Harpocra- 
tion in voce Θεμιστεύειν᾽" ὅτι δὲ γέγονε τὸ ὄνομα ἀπὸ τοῦ Θέμιν 
ἐσχηκέναι ποτὲ τὸ μαντεῖον πρὸ τοῦ ἡλίου, Αἰσχύλος ἀρχόμενος 
τῶν Εὐμενίδων φησί. Pro ἡλίου legerim Φοίβου. S'lTANL. 
Imo ᾿Απόλλωνος, quod nunc ex codice restitutum. 

Θέμιν] Diodorus 5, 67. Θέμιν δὲ μυθολογοῦσι μαντείας kal 
θυσίας καὶ θεσμοὺς τοὺς περὶ τῶν θεῶν πρώτην εἰσηγήσασθαι. 
Apollodor. 1, 4. ᾿Απόλλων δὲ τὴν μαντικὴν μαθὼν παρὰ τοῦ Πα- 
νὸς τοῦ Διὸς καὶ Θύμβρεως, ἧκεν εἰς Δελφοὺς, χρησμῳδούσης τότε 
Θέμιδος. Hinc lux Hesychio, Θέμησις" δικαιοσύνη παρὰ Πυθίᾳ. 
Huc etiam speetat quod heroici carminis initium ei tribuatur. 
Clem. Alex. Strom. 1. p. 226. Ἔτι φασὶ τὸ ἡρῷον τὸ ἑξάμετρον 
Φανοθέαν τὴν γυναῖκα 'Ixapíov, οἱ δὲ Θέμιν μίαν τῶν Τιτανίδων 
εὑρεῖν. 'T'hemist. Orat. 24. p. 305. Αἱ Χάριτες καὶ φοιτῶσαι πρὸς 
τὴν Θέμιν, οὔπω γὰρ εἶχε Δελφοὺς ᾿Απόλλων. S'TANL. Conf. 
annot. ad Prometh. 209. 


AD EUMENIDES. 519 


4. τρίτῳ λάχει] T'ertiam autem vicem obtinuit, illa quidem 
volente, haud vi, ut quidam perhibent, coacta. Nempe * A pol- 
linem vi Delphicum Oraculum occupasse ex Pindaro refert 
scholiastes, expulsa scilicet 'Themide; ideoque "Terram, 'T'he- 
midis matrem, qusesivisse, ut in "Tartarum eam przeceipitaret. 
Idem dicit et Euripides in Iphigenia 'Taurica v. 1259: 

Θέμιν δ᾽ ἐπὶ Γᾶς ἰὼν παῖδ᾽ ἀπενάσατο 

ἀπὸ ζαθέων χρηστηρίων. 
et postea v. 1267 : 

- Γαῖα δὲ 

Μαντεῖον ἀφείλετο τιμὰν 

Φοῖβον φθόνῳ θυγατρός." STANL. 
Utrum vero /Eschylus, quod hic de Phoebe narrat, confinxerit, 
an apud Cyclieos, quos secutus est, invenerit, equidem de- 
cernere non ausim. SCH. 

6. καθέζετο] καθέζεται Rob. 

7. Φοίβη] Quam faciunt nonnulli Latonze matrem teste He- 
raclide p. 416. ed. Gal.: inter quos nomen suum profitetur 
Hesiodus 'Theog. 407. qui ibid. v. 136. dicit 'Themin et 
Pheeben sorores esse, Coeli terrzeque filias, WAKEF. 

δίδωσι] δίδωσιν M. Ald. Steph. 

γενέθλιον δόσιν] Munus die natali missum, non eo die quo 
natus est, sed quo nomen impositum. [ta clare distinguit 
Terentius loco statim proferendo, ad quem hsc annotat Do- 
natus: Solebant enim antiqui octavum diem pueri natalem 
constituere, e£ eo die singulis annis letum conoivium parare, 
sicut Judai in octava die circumcidunt, et id non leviter pro- 
bant ZEschyli verba, que. proxime sequuntur. Ita et Hesy- 
chius, ᾿Αμφίδρομον θεὸν /Eschyli explicat per γενέθλιον.--- Αμ- 
φίδρομος" Αἰσχύλος Σεμέλῃ ἔπλασε δαίμονα καινὸν περὶ rà ᾿Αμφι- 
δρόμια, ὡς εἰ ἔλεγες τὴν γενέθλιον, cum tamen Amphidromia 
quinto post partum die observata fuerint. Morem hunc mu- 
nera die lustrico mittendi non facile observabis: memorat vero 
"Terent. Phorm. 1, 1, 12. 

— porro autem Geta 
F'erietur alio munere, ubi hera pepererit. 
Porro alio autem, ubi erit puero natalis dies 
Ubi initiabunt ; 
ad quz Donatus: Solebant enim in illo octavo die dare puero 
amici vel bovem vel ovem, vel aliud munus. | Scholiasten, qui 


520 ANNOTA'TIONES 


γενέθλιον δόσιν interpretatur τὸ ὀπτήριον, reprehendit Meursius 
Exerc. Crit. p. 2. immerito. Etenim munera, quse spectandi 
causa dantur, ὀπτήρια dici satis constat. Callimachi scholiastes 
in Hymn. 3, 74. ὀπτήρια, rà ὑπὲρ τοῦ ἰδεῖν δῶρα. Et quod ita 
nuncupata fuerint munera natalitia, diserte docent ipsius Cal- 
limachi verba, qui Dianam infantem a matre Latona Vulcano 
oblatam narrat, ut ὀπτήρια daret : 


κοῦρα, σὺ δὲ προτέρω περ, ἔτι rpiérgpos ἐοῦσα 
εὖτ᾽ ἔμολεν Λητώ σε μετ᾽ ἀγκαλίδεσσι φέρουσα 
Ἡφαίστου καλέοντος ὅπως ὀπτήρια δοίη. 


Alias ὀπτήρια dicuntur τὰ ἐν τοῖς ἀνακαλυπτηρίοις διδόμενα δῶρα 
τῇ νύμφῃ teste Hesychio. STANL. 

8. τὸ Φοίβης δ᾽ ὄνομ᾽ ἔχει παρώνυμον] /Eschylus, qui multus 
est in paronomasiis observandis, vult Phoebum ut oraculum, ita 
et nomen a Phoebe derivasse. Latona enim Phoebes filia, filius 
Latonz Phoebus. Φοῖβος igitur παρωνύμως ἀπὸ τῆς μάμμης 
Φοίβης, ut loquitur Eustathius p. 38, 2. ἀπὸ Φοίβης μάμμης 
νομικῶς, ὡς '"Ho(obos, inquit Etymol. p. 796, 56. Negat id 
recte dictum Sylburgius: Φοίβη enim mon avia Phaobi est, 
inquit, sed avi soror, soror videlicet Saturni, Coli et T'erre 
ilia, ut Apollodorus initio lib, 1. et Hesiodus, T'heosm. v. 136. 
memorice prodiderunt. Hsec ille adversus sententiam veterum, 
minus recte. Phoebe enim non tantum avi soror, sed et avia: 
avi quidem ex patre soror, ex matre autem avia. Phoebe enim 
mater Latonse, Latona Phoebi. Et hic notandus veterum 
Grecorum ritus, ut liberi scilicet proximorum cognatorum 
nomina acciperent. Demosthenes contra Beeotum de nomine 
(p. 1002.) ᾿Αξιοῖ δὲ αὐτὸς ὡς δὴ πρεσβύτερος ὧν τοὔνομ᾽ ἔχειν τὸ 
τοῦ πρὸς πατρὸς πάππου. Et ibid. (p. 1004.) Ἔστι δ᾽ ὁ Βοιωτὸς 
ἀδελφοῦ τῆς τούτου μητρὸς ὄνομα" ἐπειδὴ δὲ εἰσάγειν ὃ πατὴρ τού- 
τους ἠναγκάζετο-------οὕτω τοῦτον εἰσάγει Βοιωτόν. Vide et Po- 
lysenum Strateg. 6, 6. Qui ritus a (ἀγθοῖβ ad Romanos deri- 
vatus est, Suetonius in Neron. cap. 6. Future felicitatis sio- 
num evidens lustrico die exstitit. Nam C. Casar, rogante 
sorore, ut infünti ei quod. vellet nomen daret, intuens Clau- 
dium, ejus dare se dizit. Xiustathius p. 581, 3. IIaAaírarov 
ἔθος ἣν τοὺς éyyóvovs καλεῖσθαι τοῖς τῶν πάππων ὀνόμασι. — Ve- 
rum hac /Eschylea Phoebi etymologia non placet Heraclidi in 
Allegoris Homericis. STANL. 


AD EUMENIDES. 521 


9. λίμνη non est, ut Abreschius putabat, mare, sed palus 
Deliaca, ad quam Apollo natus erat, et Δηλίαν χοιράδα 
JEschylus non de universa insula Delo, sed potius de Cyntho 
monte intelligi voluit. λίμνην Δηλίαν re χοιράδα, dictum est pro 
λίμνην kal xoipába Δηλίαν. Ejusdem paludis Deliacze mentio- 
nem facit Callimachus Hymn. in Del. v. 261. qui eam rpoyó- 
eccar appellat et περιηγῆ λίμνην. H. in Apoll. v. 59. item Eu- 
ripides Ione v. 267. et Iphig. ''aur. v. 1103. Τροχοειδῆ voca- 
tam esse, auctor est Herodotus 2, 170. SCH. De Cyntho 
monte intellexit scholiasta: rectius de litore scopuloso Wiese- 
lerus p. 3. AgAías χοιράδας dixit Eurip. Tr. 8g. Aliam quee 
in scholiis adjecta est interpretationem, Δηλίαν re xotpáóa : τὴν 
στρογγύλην, ad λίμνην esse referendam docent loci ab Schuetzio 
supra indicati, in quibus τροχοειδὴς hiec palus vocatur. 

1I. Παρνησοῦ M. Rob. πανησοῦς Ald. Παρνησσοῦ vulgo. 
Nomen hoc ejusque derivata in paucis quae supersunt tragico- 
rum exemplis modo Παρνησός modo IIapracós scribitur : quae 
librariorum, non poetarum inconstantia esse videtur. Ego etsi 
Ionicam formam rationibus quibusdam defendi posse intelligo, 
tragicos tamen ut in aliis vocabulis multis ita in hoc quoque 
Doricam formam preetulisse arbitror. Quam Blomfieldi quoque 
sententiam esse ad Choeph. 563. notavimus. 

Παρνησοῦ θ᾽ ἕδρας] Quippe ad pedem montis Parnasi sita 
erat urbs Delphi. STANL. 

12. πέμπουσι) Ubique Athenas celebrandi occasionem eaptat 
JEschylus, ideoque hic artificio summo Apollinem ab Atheni- 
ensibus deductum commentus est, ut pompa, quam Delphos 
mittebant, tam egregia et celebri origine niti videretur.  Pin- 
darus vero in laudem patrie suz ex 'lanagra Bocotim, ut 
observat scholiastes noster, deduci finxit. Verum cum nostro 
convenit Ephori historia apud Strabonem, 9. p. 422. καθ᾽ ὃν 
χρόνον τὸν ᾿Απόλλωνα τὴν γῆν ἐπιόντα ἡμεροῦν τοὺς ἀνθρώπους 
ἀπό τε τῶν ἀνημέρων καρπῶν καὶ τῶν βίων ἐξ ᾿Αθηνῶν ὁρμηθέντα 
ἐπὶ Δελφοὺς ταύτην ἰέναι τὴν ὁδὸν ἣ νῦν ᾿Αθηναῖοι τὴν Πυθιάδα 
πέμπουσι. ST ANL. 

σεβίζουσιν)] θεσπίζουσι Par. 

13. κελευθοποιοὶ παῖδες “Πφαίστου] Recte interpretatus est 
Wakefieldus fabros, et id genus artifices mercenarios, viam 
salebrosam, (addas licet: virgultis fruticibusque obsitam et 
impeditam) difficlemque pompse sternentes, et impedimenta 


3U 


522 ANNOTATIONES 


omnia amoventes ad Delphum proficiscentibus. Erravit Stan- 
leius, eum ZEschylum ad 'Thesei facinus in latronibus truci- 
dandis respexisse putavit. SCH. 

παῖδες Ἡφαίστου] Athenienses Vulcani vocat filios, quasi 
artium omnium peritissimos. Nam a Vulcano et Minerva 
omnes artes perfectae. Unde Homer. Odyss. Z, 233. 


ὃν Ἥφαιστος δέδαεν καὶ Παλλὰς ᾿Αθήνη. 
Et Hymn. in Vulc. v. 1. 





Ἥφαιστον κλυτόμητιν ἀείδεο, Μοῦσα Acyeta: 
ὃς μετ᾽ ᾿Αθηναΐης γλαυκώπιδος ἀγλαὰ ἔργα 
ἀνθρώπους ἐδίδαξεν ἐπὶ χθονός. 





Ni potius quia Erichthonius, a quo Athenienses, Vulcani erat 
filius. Fabulam recenset Etymologus p. 371, 29. STANL. 

16. Δελφός] A quo scilicet urbi nomen: nam observat Pau- 
sanias 10, 6, 4. Δελφὸν δὲ (εἶναι) ἀφ᾽ οὗ τὸ ὄνομα τῇ πόλει τὸ 
ἐφ᾽ ἡμῶν ἐστιν. ἘΠ᾿ 5. Οἱ μὲν δὲ γενεαλογεῖν τὰ πάντα ἐθέλοντες, 
παῖδα εἶναι Δελφοῦ Πύθιν, καὶ ἀπὸ τοῦ βασιλεύσαντος γενέσθαι 
τῇ πόλει τὸ ὄνομα ἥγηνται. Α Delpho ergo Delphi, a Pythe 
Pytho. Scholiastes ex Epaphrodito: Μελαίνης δὲ καὶ Ποσει- 
δῶνος Δελφὸς, ἀφ᾽ οὗ oi Δελφοί. S'TANL. 

17. τέχνης---ἔνθεον] Nec τέχνῃ cum Pauwio reponendum, 
neque, quod voluit Abreschius, post τέχνης, ἕνεκα supplendum 
est. Τέχνης ἔνθεον φρένα κτίσας significat postquam ejus men- 
tem dicina vaticinandi arte implevit. Ordo autem verborum 
est: Ζεὺς δέ νιν, κτίσας φρένα ἔνθεον τέχνης, ἵζει τέταρτόν. 
SCH. 

18. θρόνοις] χρόνοις L.M. Guelf. Ald. Rob. 

19. Διὸς προφήτης] Virgilius ZEneid. 3, 250. 

Accipite ergo animis, atque haec mea figite dicta, 

Quse Phoebo pater omnipotens, mihi Phoebus Apollo 

Przdixit. 
Ubi Servius: Notandum Apollinem quce dicit ab Jove cog- 
noscere. Et Maerobius, Saturnal. 5, 22. Affirmo doctissimum 
vatem etiam in hoc ZEschylum, eminentissimum. tragcdiarum 
scriptorem, secutum ; qui in fübula, que Latina lingua sa- 
CERDOTES inscribitur (nempe 'Iépeuu), sic ait : 

Στέλλειν ὅπως τάχιστα" ταῦτα yàp πατὴρ 

Ζεὺς ἐγκαθίει Λοξίᾳ θεσπίσματα. 





AD EUMENIDES. 529 


Et alibi (hunc ipsum locum innuens) : 
Πατρὸς προφήτης ἐστὶ Λοξίας Διός. 

Et quid (l. ecquid) clarum factum est inde sumpsisse. Virgi- 
lium quod Apollo ea vaticinatur que sibi Jupiter fatur? Alii 
Apollinem ipsi "Terre in hoc oraculo successisse tradunt. 
JElian. Var. Hist. 3, 1. Ἐνταῦθά τοί φασι παῖδες Θετταλῶν xal 
τὸν ᾿Απόλλωνα τὸν Πύθιον καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα τοῦ Διὸς, 
ὅτε τὸν Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν, ἔτι φυλάττοντα τοὺς 
Δελφοὺς, τῆς Γῆς ἐχούσης τὸ μαντεῖον" στεφανωσάμενον οὖν ἐκ 
ταύτης τῆς Δάφνης τῆς Τεμπικῆς, καὶ λαβόντα κλάδον εἰς τὴν 
δεξιὰν χεῖρα ἐκ τῆς αὐτοῦ δάφνης, ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς, καὶ παρα- 
λαβεῖν τὸ μαντεῖον. S'TANL. 

20. τούτους] Terram scilicet, 'Themin, Phoeben, Apollinem. 
STANL. 

21. Παλλὰς προναία] Delphis Pronzam fuisse Palladem, 
quod ante templum Apollinis ipsa esset collocata, et hinc 
patet, et ex hoe Callimachi versu, a scholiaste allato, 


χὴ Παλλὰς, Δελφοί νιν ὅθ᾽ ἱδρύοντο mpovaínv. 


Et erat zedes ei saera, ut Pausanias 10, 8, 6. 'O τέταρτος (ναὸς) 
᾿Αθηνᾶς ἐστι Προνοίας. 1. IIpovaías. Ejusdem cognominis Mi- 
nerva et ad 'Thebas. Pausanias 9, 10, 2. Πρῶτα μὲν δὴ λίθου 
κατὰ τὴν ἔσοδόν ἐστιν ᾿Αθηνᾶ καὶ “Ἑρμῆς ὀνομαζόμενοι Πρόναοι. 
De hac intelligendus mihi videtur /Eschines Oratione contra 
Ctesiphontem p. 69. H.St. ᾿Αναθεῖναι ᾿Απόλλωνι τῷ Πυθίῳ καὶ 
[τῷ] ᾿Αρτέμιδι καὶ Λητοῖ καὶ ᾿Αθηνᾷ Προνοίᾳ. Lege Προναίᾳ. 
Licet mendum satis sit antiquum, et apud Harpocrationem 
etiam recipiatur s. v. Πρόνοια. Sed videndus omnino de hac 
re Meursius in Lectionibus Atticis, p. 87. STANL. Veram, 
qu&e ZEschylo quoque restituenda sit, nominis scripturam, ab 
librariis jam antiquis temporibus non raro depravatam, πρόνοια 
esse doctissima disputatione ostendit Lennepius ad Phalar. 
Epist. p. 143 seqq. 

22. ἔνθα Κωρυκὶς πέτρα] Κωρυκὶς πέτρα, interprete scholiaste 
Παρνασσός, sed minus recte; additur enim κοίλη, ut intelli- 
gatur ἄντρον Κωρύκιον, quod non erat poete praetereundum ; 
est enim omnium, quze notatu digna, maximum ; observante 
Pausania 10, 6, 3. Nymphas autem illic veneratur Pythia 
tum quod nomen sortitum sit a Nympha (λέγεται δὲ καὶ ἄλλος 
διάφορος λόγος τῷ πρότερον, ᾿Απόλλωνι ἐκ Νύμφης Κωρυκίας 

40 2 


524 ANNOTATIONES 


γενέσθαι Λύκωρον, kal ἀπὸ μὲν Avkdpov πόλιν Λυκώρειαν, τὸ 
ἄντρον δὲ ὀνομασθῆναι τὸ Κωρύκιον ἀπὸ τῆς Νύμφης.); tum quod 
Nymphis cum Pane potissimum haberetur sacrum. Ἱερὸν δὲ 
αὐτὸ oi περὶ τὸν Παρνασσὸν Κωρυκίων Te εἶναι Νυμφῶν καὶ 
Πανὸς μάλιστα ἥγηνται. Pausan. ibid. Addendus Strabonis 
locus 9. p. 417. Ἱεροπρεπὴς δ᾽ ἐστὶ πᾶς ὁ Παρνασσὸς, ἔχων ἄντρα 
τε καὶ ἄλλα χωρία τιμώμενά τε καὶ ἁγιστευόμενα' ὧν ἐστὶ γνω- 
ριμώτατον καὶ κάλλιστον τὸ Κωρύκιον Νυμφῶν ἄντρον, ὁμώνυμον 
τῷ Κιλικίῳ. S'TANL. Alia v. ap. Elmsl. ad Eurip. Bacch. 
559. 

23. díXopris] Scilicet lucus, qui antrum Corycium cingebat, 
ab avibus frequentabatur. SCH. 

δαιμόνων ἀναστροφὴ ] deorum dicerticulum, locus a diis fre- 
quentatus. SCH. ἀναστροφὴ Steph. ἀναστροφὰ M. Guelf. Ald. 
Rob. 'Turn. unde ἀναστροφαὶ 'T. ex correctione, ut videtur, 
"'Triclinii. 

24. Βρόμιος δ᾽ (δ᾽ om. Rob.) ἔχει τὸν χῶρον] inprimis autem 
Bacchus hanc sedem obtinet, cui ex duobus Parnassi verticibus 
alterum sacrum fuisse constat. Stanleius comparat Eurip. Iph. 
Taur. v. 1243. 

Τὰν βακχεύουσαν Διονύσῳ 
Παρνάσιον κορυφάν. SCH. 

25. 26. Penthei interitus ab Agave ceterisque. Bacchabus 
discerpti luculenter depingitur apud Eurip. Bacch. v. 1110 sqq. 
SCH. 

25. οὗτε] o? γε Porsonus: quo non opus. 

26. Aayà δίκην] Sicut lepuseulus enim discerpitur, Pentheus 
a Bacchabus lacerabatur. Et visa sibi est Agave, dum in 
filium irruebat, in leonem, ut Euripides 1. l., vel in aprum, ut 
Ovidius memorat, (Metam. 3, 715.) irruere; apud quem alia 
similitudine illustratur facilitas ac celeritas sumti de Pentheo 
supplicii : 

Visis ululavit Agave, 
Collaque jactavit, movitque per aéra crinem, 
Avulsumque caput digitis complexa cruentis 
Clamat : Io comites, opus hac victoria nostrum est. 
Non citius frondes autumno frigore tactas 
Jamque male herentes alta rapit arbore ventus, 


Quam sunt membra viri manibus direpta nefandis. 
SCH. 


AD EUMENIDES. 525 


27. Πλείστου τε πηγὰς] Post Corycias Nymphas Plistum in- 
vocat; ille enim hujus fluvii filie, ut refert Apollonius 
2, 711. 


Πολλὰ δὲ Κωρυκίαι νύμφαι Πλείστοιο θύγατρες. 


Nihil tritius apud poetas veteres, quam fluviorum invocatio. 
Noster in Suppl. v. 1031. 


μηδ᾽ ἔτι Νείλου 
προχοὰς σέβωμεν ὕμνοις. 


S'TANL. Scripsi Πλειστοῦ cum Stanleio. πλείστους M. Guelf. 
Ald. Rob. Etym. M. p. 676, 5. ᾿Απολλώνιος (2, 711.), Πολλὰ 
δὲ Κωρύκιαι νύμφαι Πλειστοῖο θύγατρες. τινὲς ἀναγινώσκουσι προ- 
περισπωμένως, ἐπειδὴ καὶ ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων λέγεται Πλειστός 
ὀξυτόνως" ἔστι δὲ ποταμὸς ἐν Δελφοῖς. Ἡρωδιανὸς δὲ ἐν τῇ 
καθόλου Πλεῖστος βαρύνει. 

Ποσειδῶνος κράτος] Non sine ratione et Neptunum invocat, 
cujus prius fuerat urbs Delphi, donec eam Calauria ('Tzenaro, 
ut Strabo 8. p. 250.) permutaverat. Callimachus (fr. 221.) 


Μέσφα Καλαυρείης ἦλθεν és ἀντίδοσιν. 


STANL. Invoeatur Neptunus, quia colebatur Delphis, et 
id quidem cognomine ᾿Αμοιβέως, ut tradit "Tzetzes ad Ly- 
cophr. 617. Exstitit nimirum ara ejus, in templo Apollinis 
exstrueta. Conf. Pausan.10, 24, 4. Alia est ratio cur in fine 
τέλειος ὕψιστος Ζεὺς invocetur. Fuit tamen etiam Moeragetze 
statua in eodem templo. Vide Pausan. l.l. Muellerus in edit. 
Eumen. p. τοι. Jovem intelligit Avkopator. WIESELER. 

29. eis] Scribendum és. 

30. εἰσόδων] Male hoc Abreschius de reditibus accepit. 
Rectius Wakefield: felicior ingressus prioribus contingat 
mihi; velut pressius tragici verba sequamur: Et nune qui- 
dem precor, ut haec numina, quze invocavi, hunc ingressum 
superiorum omnium longe faustissimum esse velint; ordo enim 
verborum hic est: καὶ νῦν δοῖεν με τυχεῖν μακρῷ ἄριστα τῶν πρὶν 
εἰσόδων. SCH. 

μακρῷ] μακρῶν Ald. 'T'urn. 

31. kel παρ᾽ Ἑλλήνων] Male Abreschius κεὶ πάρ᾽ Ἑλλήνων 
τινὲς, quasi πάρα pro πάρεισι dictum sit. Immo elliptica est 
forma κεὶ παρ᾽ “Ἑλλήνων τινὲς πάρεισι, et si adsint a Graecis 
nationibus legati quidam oraculum consulturi, (rev πάλῳ Aa- 


526 ANNOTATIONES 


xóvres, accedant ordine, quà sortito iis obtigit. Nempe id ita 
fiebat (quod Spauhemius ad Callimach. in Apoll. v. 45. expo- 
suit), * ut quum olim ac diu quidem, notante id Plutarcho 
Q. Grzc. p. 292. semel tantum in anno et stata quadam die, 
postea singulis mensibus liceret Delphicum oraculum consulere, 
tum adventante die, sorte electi e Delphis primates viri, qui 
'Tripodi Delphico adstarent, ibique ab iis sortes jacerentur, 
quinam et quo ordine ex iis, qui nomina tum Delphis ad 
consulendum oraculum, oblatis prius pro more donariis, edide- 
rant, essent admittendi. Quod factum solemni illa formula, 
quae ἃ Simplicio traditur lib. 2. Physic. p. 75. et a Kühnio ad 
JE]. V. H. p. 245. erudite animadversa. Δελφοῖς δὲ kal προκα- 
τῆρχεν ἐν ταῖς ἐρωτήσεσιν, ὦ Τύχη καὶ Aofía τίνι θεμιστεύεις. 
Delphis etiam. primum locum (Fortuna nempe) 2n interroga- 
tionibus tenuit : o Fortuna et Apollo cuinam respondes s. va- 
ticinaris ? Ubi vero sors exiisset, el cui illa obtigerat, tum 
laxatis templi foribus et mactata prius ad aram ove, patebat in 
sacellum ejusdem zedis aditus." SCH. 

33. μαντεύομαι yàp] Carmina enim s. vaticinia eo ordine pro- 
nuntio, quo deus Apollo, sortibus scilicet imperans, me duxerit. 
His dictis Pythias, quod. recte admonuit scholiastes, templum 
ingreditur; scenaque aliquantisper vacuefit, donec Furiarum 
adspectu exterrita e templo redeat. SCH. 
. 86. σωκεῖν} σωκῶ" ἰσχύω, ut Sophocl. Elect. 119. μούνη yàp 
ἄγειν οὐκ ἔτι σωκῶ λύπης ἀντίρροπον ἄχθος. W AKEF. 

àxraívew] De vocabulo ἀκταίνειν docte disputat Ruhnkenius 
ad 'Timzei lex. Plat. p. 20. ed. 2. unde, quae ad nostrum locum 
faciunt, mutuabimur. Primum affert ex Phrynichi Προπαρασκευῇ 
Σοφιστικῇ MS. (Bekk. Aneed. p. 23, 7.) hane glossam : ᾿᾽Ακται- 
νῶσαι σημαίνει μὲν τὸ ὑψῶσαι καὶ ἐπᾶραι καὶ μετεωρίσαι. εἴρηται δὲ 
ἀπὸ τῆς ἀκτῆς τοῦ φυτοῦ, ἀφ᾽ οὗ τὰ ἀκόντια τέμνεται, καὶ ἐπεὶ τὰ 
ἀκόντια εἰς ὕψος αἴρεται ἀφιέμενα, διὰ τοῦτο καὶ ἐπὶ παντὸς ὑψου- 
μένον καὶ πηδῶντος μεθ᾽ ὁρμῆς ἐτέθη τὸ ᾿Ακταινῶσαι. Αἰσχύλος, 
οὐκ ἔτ᾽ ἀκταίνω, φησὶ βαρυτόνως, οἷον οὐκ ἔτ᾽ ὀρθοῦν δύναμαι 
épavrór.— Etymol. M. p. 54. ᾿Ακταίνω, ἐπὶ ἵππων. ᾿Ακταίνειν, 
τὸ μετεωρίζεσθαι, kal ἐπαίρεσθαι, καὶ yavpiüv. Παρὰ τὸ ἧκται 
ἀκτὸς καὶ ῥῆμα ἀκτῶ, ἀφ᾽ οὗ τὸ κουφίζω παρὰ Αἰσχύλῳ, ἐξ οὗ 
᾿Ακταίνω, (quod recte Ruhnkenius sie emendat: ἀφ᾽ οὗ Akratvo 
τὸ κουφίζω, παρὰ Αἰσχύλῳ) xal ᾿Ακταῖνον μένος τὸ ἀνάγον kal 
δυνάμενον ἀνορθοῦν. SCH. 


AD EUMENIDES. 521 


στάσιν] βάσιν varia lectio adscripta in M. et memorata ab 
Stephano: quae praeferenda scripture vulgatae. 

37. τρέχω δὲ] Priorum hic verborum constructio πάλιν p 
ἔπεμψεν, non proxime antecedentium, continuatur. Jam scho- 
liastes vidit hie describi Pythiadem quadrupedum more ince- 
dentem. Ceterum Stanleius comparat locum Eurip. Hecub. 
1058. ubi Polymestor excaecatus loquitur : 


τετράποδος βάσιν θηρὸς ὀρεστέρου 
τιθέμενος ἐπὶ χεῖρα kar ἴχνος. SCH. 


38. οὐδέν male pro accusativo eum δείσασα construendo ac- 
cepit Abreschius. Est nominativus, ut Suppl. 730. γυνὴ μονω- 
θεῖσ᾽ οὐδέν" οὐκ ἔνεστ᾽ " Apys. et alibi non raro. WELLAUER. 

39. πολυστεφῆ μυχὸν] Quoniam sacellum Apollinis et Py- 
thiados tripus laureis coronis ornata erant. Sie δόμος Φοίβου 
vocatur στέμμασί γ᾽ &yóvros ap. Eurip. Ion. v. 224. SCH. 

40. ἐπ᾿ ὀμφαλῷ] Delphos in meditullio orbis terrarum sitos 
ideoque £erree umbilicum dictos, tralatitium est. Loca multa 
Pindari, Euripidis, aliorum de ea re congessit Barnes. ad 
Eurip. Ion. l. . Hic autem sedes marmorea intelligitur, in 
Apollinis sacello, quam ferebant ipsum medium terrarum 
punctum s. centrum obtinere. Sic Pausan. 10, 16, 3. Τὸν δὲ 
ὑπὸ Δελφῶν καλούμενον ὀμφαλὸν, λίθου πεποιημένον λευκοῦ, 
τοῦτο εἶναι τὸ ἐν μέσῳ γῆς πάσης αὐτοὶ λέγουσιν οἱ Δελφοί, καὶ 
ἐν ὠδῇ τινι Πίνδαρος ὁμολογοῦντά σφισιν ἐποίησε. SCH. 

θεομυσῇ] θεομισῆ Par. Ald. θεομισεῖ "Turn. 

41. ἔχοντα] ἔχοντι M. Par. Guelf. Ald. Rob. quod inter er- 
rores typotheticos retulit Rob. 

42. νεοσπαδὲς ξίφος] Wakefieldus quzerit, quomodo id Pythia 
conjicere aut visu intelligere potuerit, gladium recenter vagina 
extractum esse. Αἴ cum Orestis manus sanguine recenti stil- 
larent, gladiusque vagina vacuus itidem cruore infectus esset, 
quidni colligeret eum ab recenti eczde huc confugisse, ut ne 
tempus quidem ei suppeteret gladium in vagina recondendi. 
Id quod pulchre convenit cum Orestis fuga in extrema Choe- 
phorarum scena. Nihil igitur opus est νεοσφαγὲς ξίφος, quod 
ille volebat, reponere. SCH. 

44. Verba λήνει μεγίστῳ de vittis praelongis sunt intelligenda 
eum interprete Gallico Dutheilio: quas moris fuisse monu- 
menta docent. Vide, ut hunc unum laudem, Orestem Sup- 


528 ANNOTATIONES 


plicem apud Millinum Galerie mythologique tab. 170. n. 622. 
WIESELER. 

46. θαυμαστὸς) θαυμαστῶν Guelf. Ald. 

λόχος] λέχος M. Par. Guelf. Ald. 

48. ἀλλὰ Γοργόνας λέγω] Non minus ob serpentinos crines et 
mixtam formam Furiarum, quam terribilem speciem, eas assi- 
milat Pythia Gorgonibus. Lycophron. v. 669. ποῖα δ᾽ 'Epwis 
μιξοπάρθενος κύων. Orpheus hymn. 68. de Furiüis: ὀφιοπλόκα- 
μοι, πολύμορφοι. — Elegantissime Statius "Theb. 1, 597. 


— monstrum infündis Acheronte sub imo 
Conceptum Eumenidum thalamis ; cui virginis ora 
Pectoraque ; «ternum stridens a vertice surerit 
Et ferrugineam frontem discriminat angruis. 


Pausan. 1, 28. πρῶτος δέ σφισιν (Ἐρινύσιν) Αἰσχύλος δράκοντας 
ἐποίησε ὁμοῦ ταῖς ἐν τῇ κεφαλῇ θριξὶν εἶναι. Cf. Catull. 63, 193. 
cum Ovid. "Trist. 4, 7, 12. et quz contulit Davis. ad Cic. Leg. 
1,14. WAKEF. 

50. εἶδον ποτ᾽ ἤδη Φινέως γεγραμμένας] Versus ex duorum 
versuum reliquiis compositus sic separandis, 


eDóp aor dy o La 

γεγραμμένας . . . . . Φινέως 

δεῖπνον φερούσας ----. 
verbo γεγραμμένας, quod nunc loco minus apto collocatum est, 
in suam sedem revocato. Defectum verborum ex vi sententize 
supplevit scholiasta, ἀλλ᾽ οὐδ᾽ 'Apmvías αὐτὰς λέγω" εἶδον yàp 
αὐτὰς ἐν γραφῇ πτερωτάς. cujus ex annotatione Wakefieldus 
conjecit ante verba εἶδόν ποτ᾽ ἤδη versum unum excidisse, cujus 
sententia hsec fuerit, οὐδ᾽ ᾿Αρπυίαισι. τὰς yàp ἐπτερωμένας---. 
quam in metri formam redegit Hermannus, ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ἂν 'Ap- 
πυίαις προσεικάσαιμί νιν. quale quid si scripsisset. /Eschylus, 
non εἶδόν ποτ᾽ ἤδη pergere, sed sic potius verba sequentia con- 
formare debuisset, às εἶδον ἐν γραφαῖσιν ἐπτερωμένας | Φινέως 
φερούσας δεῖπνον" ἄπτεροί γε μὴν | αὗται----. Ναπο quum εἶδόν 
ποτ᾽ ἤδη dixerit, manifestum est haec verba in principio sententize 
collocata fuisse. Quocum Wellauerus similis orationis formae 
exemplum comparavit Suppl. 284. 

duéos] De Harpyis Phinei regis dapes rapientibus et 

fcedantibus res nota ex Argonauticorum scriptoribus Apollonio 


Rhodio lib. 2. Valerio Flacco lib. 4. SCH. 


AD EUMENIDES. 599 


51. ἄπτεροι] Ita et v. 250. tribuit Furiis ἄπτερα πωτήματα. 
Alatas fingit Euripides Orest. 317. STANL 

52. μέλαιναι] Euripides a Boettigero p. 29. citatus Orest. 
408. νυκτὶ προσφερεῖς κόρας et 320. μελαγχρῶτες Ἐὐμενίδες. 
Electr. 1345. χειροδράκοντες, χρῶτα κελαιναί. Apud ZEschylum 
Furie atre vocantur Sept. 962. 977. Agam. 450. ubi tamen 
non opus est cogitare de corporis colore, ut in loco Ovidii 
Epist. Heroid. 11,103: Ferte faces in me, quas fertis Erinyes 
atre. In hymno Orph. 7o, 6. dicuntur κυανόχρωτοι. Apud 
Statium 'Fheb. 1, 597. seqq. monstro Acheronte sub imo con- 
cepto Eumenidum thalamis tribuitur férruginea frons. Pausa- 
nias 8, 34, 2. hsec refert: ταύτας τὰς θεὰς (Furias), ἡνίκα τὸν 
᾿Ορέστην ἔκφρονα ἔμελλον ποιήσειν φασὶν αὐτῷ φανῆναι μελαίνας" 
ὡς δὲ ἀπέφαγε τὸν δάκτυλον, τὰς δὲ αὖθις δοκεῖν οἱ λευκὰς εἶναι, 
καὶ αὐτὸν σωφρονῆσαί τε ἐπὶ τῇ θές, καὶ οὕτω ταῖς μὲν ἐνήγισεν 
ἀποτρέπων τὸ μήνιμα αὐτῶν, ταῖς δὲ ἔθυσε ταῖς λευκαῖς. Ad m- 
gras vestes Furiarum spectant hi loci ZEschylei, Choeph. 1044. 
Eum. 332. 352. In Sept. 682. memoratur μελαναιγὶς '"Epwis, 
quze scholiastze est μέλαιναν αἰγίδα φοροῦσα. WIESELER. 

βδελύκτροποι] βδελύτροποι "1᾽. βδελύκτοποι Ald. 

53. ῥέγκουσι δ᾽ οὐ πλαστοῖσι φυσιάμασιν)] Stertunt autem 
halitu, cui periculosum est appropinquare. Male interpres 
Latinus verterat 20n fictis flatibus. Hesych. πλαστά : προσπέ- 
Aacra. Ut enim angues apud Ovid. Metam. 4, 494. 'T'isi- 
phones crinibus abrupti inspirant graves animas, sic ἢ. l. 
furiarum halitus dicuntur οὐ πλαστὰ φυσιάματα ob tabificam 
vim, qua infecta sunt. cf. v. 137. sqq. SCH. . Recte interpre- 
tatur Schuetzius: sed vera vocabuli forma πλατοῖσι est, quam 
restituit Elmsleius ad Eurip. Med. 149. 

54: ἐκ δ᾽ ὀμμάτων λείβουσι δυσφιλῆ βία» Quod hann: 
V. 1055. ἐξ ὀμμάτων στάζουσιν αἷμα δυσφιλές. | Hine αἱματωποὺς 
vocat Orestes ap. Eurip. v. 256. ABRESCH. βίαν ex conjec- 
tura Sophiani ediderunt Rob. 'Turn. Steph. δία M. Guelf. 
codex Robortelii, Ald. Scribendum λίβα cum G. Burgesio. 

55- κόσμος) Qualis fuerit amictus scenicus furiarum, ex Stra- 
bone discimus, qui de Cassiteridibus insulis agens 3. p. 175. 
Τὰς δ᾽ ἄλλας, inquit, οἰκοῦσιν ἄνθρωποι μελάγχλαινοι, ποδήρεις 
ἐνδεδυκότες χιτῶνας, ἐζωσμένοι περὶ τὰ στέρνα, μετὰ ῥαβδῶν περι- 
πατοῦντες, ὅμοιοι ταῖς τραγικαῖς llowais: discimus etiam ex 
Diogene Laértio 6, 102. in Menedemo Cynico, οὗτος (καθά 


3X 


590 ANNOTA'TIONES 


φησιν "Ermóforos) eis τοσοῦτον τερατείας ἤλασεν, ὥστε ᾿Ερινύος 
ἀναλαβὼν σχῆμα περιήει, λέγων ἐπίσκοπος ἀφῖχθαι ἐξ “Αιδοῦ τῶν 
ἁμαρτανομένων, ὅπως πάλιν κατιὼν ταῦτα ἀπαγγέλλοι τοῖς ἐκεῖ 
δαίμοσιν. ἣν δὲ αὐτῷ ἡ ἐσθὴς αὕτη χιτὼν φαιὸς ποδήρης, περὶ 
αὐτῷ ζώνη φοινικῆ' πῖλος ᾿Αρκαδικὸς ἐπὶ τῆς κεφαλῆς, ἔχων ἐνυ- 
φασμένα τὰ δώδεκα στοιχεῖα, ἐμβάται τραγικοὶ, πώγων ὑπερμεγέ- 
θης, ῥάβδος ἐν τῇ χειρὶ μειλίνη. S'TANL. 

57. τὸ φῦλον---ὁμιλίας Stanlei. interpretatur: Gentem Àu- 
jusce commercii nusquam vidi. At ὁμιλία h. l. est 1. q. ὅμιλος 
adeoque cafum significat; sic antea θαυμαστὸς γυναικῶν λόχος 
v. 46.  Vertendum igitur: Nusquam vidi mulierum genus, 
quocum hunc catum comparare possem. SCH. 

58. οὐδ᾽ ἥτις ala M. Rob. οὐδ᾽ ἥτι γαῖα 'T. οὐ δήτι γαῖα "Turn. 
Steph. οὐδ᾽ εἴτις γαῖα Ald. 

59. ἀνατεὶ] Scribendum ἀνατί. 

μεταστένειν]ὔ μετὰ στένειν 'Turn. 

πόνων Scribendum πόνον cum Arnaldo. 

60. τἀντεῦθεν ἤδη] τἀντεῦθε μὲν οὖν 'T. 

62. 63. ἰατρομάντις----καθάρσιος] Bene heec supplementis illus- 
travit scholiastes. Si res medicina eget, medicus est; si divi- 
natione, aruspex est; si expiatione, est is, qui lustrare et pur- 
gare valeat. τοῖσιν ἄλλοις δωμάτων καθάρσιος potest explicari: 
alias quoque zedes valet purgare, quanto magis suas sedes hac 
Furiarum et Orestis praesentia contaminatas. Sic etiam scho- 
liastes accepit. SCH. 

65. πρόσω δ᾽] πρόσωθ᾽ Wakefieldus frustra. 

66. πέπων yp. πρέπων M. Par. 

67. Interpunctionem post ὕπνῳ vulgo positam, a Rob. plane 
omissam, post ὁρᾷς transtulit Bothius. 

69. γραῖαι, παλαιαὶ παῖδες] γραῖαι ex glossemate illatum 
inutili nomen expulit necessarium, quod restituit Valckenarius 
ad Callim. p. 147. Νυκτὸς παλαιαὶ παῖδες, collatis v. 322. 419. 
748. 1036. 

μίγνυται] Verbo utitur ambiguo, quod et de solo vitee eom- 
mercio et de connubio intelligi potest. 

76. βεβῶτ᾽ Stephanus. βεβῶντ᾽ libri: quod seripsit librarius 
de 8e8óvra cogitans. 

ἀνατεὶ 'lurn. et Steph. interpolatio est. ἂν αἰεὶ codices et 
Ald. Rob. à» ex ἀνὰ corruptum esse vidit Hermannus. Scri- 
bendum igitur ἀν᾽ ἀεί. 


AD EUMENIDES. 531 
77. πόντον] πόντου M. Guelf. Ald. Rob. 


zepippóras] Notanda terminatio feminina, nisi 7epippórovs 
scripsit. 

78. βουκολούμενος sensu passivo dictum, ut primus recte 
statuit Wakefieldus ; πόνον de cursu concitato, ut ssepius. 
V. L. Dindorf. ad Xenoph. de arte equestri p. XXIV. WIE- 
SELER. 

79. Παλλάδος in fine versus collocatum in codice Robortelli. 

80. ἵζου] &ov Turn. 

81. δικαστὰς τῶνδε] Respicit Areopagitas, quos Minerva ju- 
dices datura erat. cf. v. 480. v. 563. sqq. SCH. 

θελκτηρίους μύθους} Innuit orationem Apollinis, pro Oreste 
habendam v. 614. sqq. SCH. 

85. sqq. ἄναξ "AszoAXovr —] Horum verborum sensum pror- 
sus pervertit interpretatio Stanleiana: AZ?ex Apollo, nosti me 
injuriam non, fecisse, e quoniam nosti ne me negligas ; Robur 
tuum αὐ faciendum sat idoneum est.  1mo vero sic erant red- 
denda: O rex Apollo, bene quidem tenes propositum injuriam 
mihi haud faciendi, (quod fecisset Apollo, si Orestem ad ma- 
tris ezedem a se incitatum haud defendisset) ; quandoquidem 
vero hoc in animum inducisti, cura quoque, ne me incuria 
quadam negligas. Potentia vero tua, te rem bene gesturum, 
satis mihi spondet. Nempe v. 87. ordo hic est verborum σθένος 
δὲ τὸ σὸν φερέγγυόν ἐστι εὖ ποιεῖν. SCH. 

85. μὴ ᾿δικεῖν] μήδικεῖν Ald. 'Turn. μὴ δοκεῖν codex Ro- 
bortelli. Seribendum μἀάδικεῖν. 

86. ἐπίστᾳ Porsonus. ἐπίστα vulgo. 

μὴ ᾿μελεῖν] μὴ μελεῖν Ald. Rob. μήμελεῖν 'Turn. Scribendum 
μἀμελεῖν. 

89. αὐτάδελφον αἷμα Wakefieldus interpretatur ev eadem 
matre non minus quam patre; indeque existimat /Eschylum 
aliam, quam quze vulgo Apollini et Mercurio tribuitur, origi- 
nem maternam adsignasse. Nobis tamen vocabulum αὐτάδελ.-- 
φον molestius haud premendum videtur. "Tota ῥῆσις hoc sig- 
nificat: mi frater eodemque patre prognate. SCH. 

92. ἐκ νόμων] ἐκνόμων M. Guelf. Scribendum ἐκνόμως cum 
Hermanno et σέβας intelligendum de munere Mercurii. 

94. εὕδοιτ᾽ ἄν] Hsec cum indignationis sensu pronuntiat Cly- 
temnestra. Non est igitur : dormitisne? ut Stanl. vertit, sed 
potius: Quid vos (malum!) hic dormitis? Dormiatis igitur, 

3X2 


532 ANNOTATIONES 


hem ! per me quidem licet. Eodem sensu v. 117. μύζοιτ᾽ ἄν. 
SCH. 

95. ἐγὼ---ἀπητιμασμένη dixit constructione non verbo pro- 
ximo ἐκλείπεται accommodata, quod ἐμοὶ---ἀπητιμασμένῃ postu- 
labat, sed remotiori ἀλῶμαι. 

96. ὡς] Scribendum ὧν cum 'T'yrwhitto, commate post ἔκτα- 
vov deleto. óv autem ad solam refertur Agamemnonis perso- 
nam: qui non infrequens est pluralis numeri usus. 

101. ὑπέρ μου] ὑπὲρ μοῦ Ald. 

102. χερῶν] χειρῶν Guelf. Ald. 

103. ὅρα δὲ πληγὰς τάσδε, καρδία, σέθεν Porsonus. ὅρα δὲ 
πληγὰς τάσδε καρδίας (καρδία M. Guelf. Rob.) σέθεν vulgo. ὁρᾷ 
δὲ πληγὰς τάσδε καρδία σέθεν Pauwius. Scribendum cum Her- 
manno ὅρα δὲ πληγὰς τάσδε καρδίας ὅθεν. 

104. εὕδουσα γὰρ φρὴν] Cicero de Divinat. 1, 30. Cum est 
somno sevocatus ὦ societate et contagione corporis, tum meminit 
praeteritorum, presentia cernit, futura providet. Idem Plato 
[sub initium] lib. 9. de republ. cujus verba Latine reddidit Cicero 
ibid.c.29. In eandem sententiam abit Aristoteles lib. Περὶ τῆς καθ᾽ 
ὕπνον μαντικῆς c. 2. Recte itaque Peripateticis hoc dogma tribuit 
JElianus, rationemque ab iis traditam adducit Var. hist. 3, 11. 
oi Περιπατητικοί φασι μεθ᾽ ἡμέραν θητεύουσαν τὴν ψυχὴν τῷ σώ- 
ματι περιπλέκεσθαι, καὶ μὴ δύνασθαι καθαρῶς τὴν ἀλήθειαν θεω- 
ρεῖν. νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν τῆς περὶ τοῦτο λειτουργίας, καὶ σφαι- 
ρωθεῖσαν ἐν τῷ περὶ τὸν θώρακα τόπῳ, μαντικωτέραν γένεσθαι, ἐξ. 
ὧν τὰ ἐνύπνια. — Porro /Eschylum hane sententiam (ut et ple- 
rasque alias) e fonte Pythagorze hausisse nullus dubito. Cf. 
Jamblich. in ejus vita c. 15. STANL. 

ὄμμασιν] ὄμμασι M. Guelf. Ald. Rob. Turn. 

105. μοῖρα πρόσκοπος M. Ald. μοῖρα πρόσκοπτος Rob.  Scri- 
bendum μοῖρ᾽ ἀπρόσκοπος cum '"l'urn. Steph. quod legit scho- 
liasta, 7j τῆς φρενὸς μοῖρα ov προορᾷ ἐν ἡμέρᾳ. 

βροτῶν] Ineptum est βροτῶν, quum non de mortalibus, sed 
de deabus agatur. Recte Hermannus φρενῶν, idque fortasse 
legit scholiasta, cujus verba modo apposuimus. 

106. ἦ πολλὰ μὲν] Sacrificia quse Clytsemnestree umbra se 
Furis obtulisse memorat, haud alia intelligenda sunt, quam 
qua post mariti czedem ad avertendam Furiarum ultionem 
fecerat. SCH. 

107. χοάς τ᾽ &oívovs] Sophocl. CEdipus Col. v. 10. : 


AD EUMENIDES. 598 


— οὐ yàp ἄν more 
πρώταισιν ὑμῶν ἀντέκυρσ᾽ ὁδοιπόρων 
νήφων ἀοίνοις. 
ad quem locum scholiastes : ἀοίνους αὐτὰς λέγει ((Edipus), ὅτι 
οὐ σπένδεται οἶνος αὐταῖς ἀλλ᾽ ὕδωρ. διὸ kal νηφάλιαι καλοῦνται 
αἱ σπονδαὶ αὐτῶν. ta senes Attici CEdipum docent, quomodo 
placandze sint Eumenides : 


5εὕ᾿ 


πρῶτον μὲν ἱερὰς ἐξ ἀειῤῥύτου χοὰς 

κρήνης ἐνέγκου. 
Et rursus: 

ὕδατος, μελίσσης, μηδὲ προσφέρειν μέθυ. 
Mulsum enim, seu aquam cum melle, Eumenidibus sine vino 
libabant—. S'TANL. νηφάλια μειλίγματα, ut νηφάλιαι θυσίαι 
apud Suidam, cujus locum eum hoc nostro comparavit Jacobs 
ad Anthol. [ T. 4. p. 82.] vol. 4. P. 1. p. 151. SCH. νιφάλια M. 
Guelf. Ald. 

108. νυκτίσεμνα δεῖπνα] Compositum arbitror ab 7Eschylo 
vocabulum νυκτίσεμνα, non ut in Guelf. Ald. et Rob. editione, 
in νυκτὶ σεμνὰ disjungendum. νυκτίσεμνα dicuntur sacrificia, 
qu& eo ipso, quod noctu fiunt, augustiora sunt, et sacrum 
quasi horrorem incutiunt. SCH. 

τος. ὥραν --- θεῶν] Circa horam, nempe μεσονύκτιον, qua 
nemini alii Deorum sacrificare mos est. SCH. De usu accu- 
sativi v. Elmsl. ad Eurip. Bacch. 722. 

112. ἀρκυστάτων 'lurn. Steph. ἀρκυσμάτων Par. M. Guelf. 
Rob. ἀρκισμάτων Ald. 

113. ἐγκατιλλώψας] ἐκκατιλλώψας 'T. Ald. Rob. 

115. ὄναρ yàp ὑμᾶς νῦν Κλυταιμνήστρα καλῶ] Nam nunc qui- 
dem ego illa Clytemnestra, que vos invoco, nil nisi umbra et 
somnium sum. Sic recte Schuetzius post Wakefieldum : male 
alii ὄναρ interpretati sunt 4n somnio. De illo autem usu voc. 
ὄναρ v. ad Agam. 82. 

118. ἁνὴρ] ἀνὴρ libri. 

119. φίλοις γάρ εἰσιν οὐκ ἐμοῖς] Scribendum φίλοι γάρ εἰσιν 
(Oresti), οὐκ égol,—cum Schuetzio. 

mpocíkropes sensu passivo accipiendum esse vidit Schwenkius. 
Intelliguntur autem Apollo et Mercurius. Apollini hunc 
versum tribuit Rob. 

121. ἄγαν] y addit T. 


534 ANNOTATIONES 


123. ὠγμός Rob. Steph. μωγμός M. μυγμός Guelf. Ald. 
Turn. 

124. Gets, ónvooceis] ὥζεις ὑπνώσσουσ᾽ Muellerus. 

οὐκ] xov 'T. 

ἀναστήσει] ἀναστήσῃ libri. 

125. τί σοι πέπρακται πλὴν τεύχειν κακά] Conf. ad Pro- 
meth. 49. 

127. κύριοι συνωμόται (scr. ξυνωμόται)] Agam. 656. ξυνώμο- 
σαν γὰρ, ὄντες ἔχθιστοι τὸ πρὶν, πῦρ καὶ θάλασσα. quem locum 
comparavit Wieselerus. 

130. Verba extra metrum posita. Quater repetitum λαβέ 
vulgo παροξυτόνως scriptum λάβε. 

131. κλαγγαίνεις] kAayyáves scribendum esse ostendi in 
"Thesauro Stephani. 

134. μηδ᾽ ἀγνοήσῃς πῆμα] πῆμα refertur ad Orestis fugam, 
quz antea v. 119. πάθος dicebatur. Eam vult Clyteemnestra 
Furias haud ignorare, sed animadvertere. SCH. ἀγνοήσεις 
Par. 

μαλθαχθεῖσ᾽] μαλαχθεῖσ' Rob. 

135. ὀνείδεσιν] ὀνείδεσσιν M. Ald. 

136. τοῖς σώφροσιν] Cordati enim. ejusmodi opprobriis tan- 
quam stimulis afficiuntur. SCH. 

γίγνεται] γίνεται libri. 

137. σὺ δ᾽ Pearsonus. οὐδ᾽ libri. 

138. κατισχναίνουσα] κατισχαίνουσα 'T. Ald. 

139. διώγμασιν»)] His dictis Clyteemnestrae umbra ex oculis 
spectatorum evanescit, nee evigilantes Eumenides exspectat. 
Eodem modo Polydori umbra secedit Hecuba adveniente apud 
Euripidem. SCH. 

140. éyeip ] Una. furiarum. expergefaeta eam quae proxime 
accubuerat, excitat, et sic deinceps : ἐγὼ δέ σε dictum est pro 
ὡς ἐγὼ σὲ ἤγειρα. SCH. 

142. ἰδώμεθ᾽ εἰδώμεθ᾽ M. Par. Ald. Rob. 

εἴ τι τοῦδε φροιμίου ματᾷ]) Pideamus an aliquid ex hoc quod 
nobis prelusit somnio vanum sit. Circumspicientes deinde 
intelligunt, nimis verax fuisse somnium. SCH. 

143—148 — 149—154. 

155—161 162—168. 

169—173 174—178. 

144. 1]—€yó] Hc mapev0éros dicuntur. SCH. 


AD EUMENIDES. 535 


145. δυσαχὲς M. Rob. δυσαχθὲς libri reliqui. 

147. δ Scribendum θ᾽ cum Hermanno. 

148. κρατηθεῖσ᾽] κρατηθεῖσα M. Guelf. Ald. Rob. 

ἄγραν] ἄταν Ald. 

149. παῖ Διὸς] Apollo. De syllaba ancipiti in fine dochmii 
v. Seidler. de vers. dochm. p. 85. 

πέλει] πέλῃ libri. 

150. νέος δὲ γραίας δαίμονας Quoniam Eumenides ex anti- 
quiorum deorum ordine erant, sub Saturni regno; Apollo 
vero ex Jovis familia, expulso demum Saturno regnum adepti. 
Cf. Prometh. v. 149. SCH. 

156. érwjev] Cum hoc verbo construendi sunt accusativi 
φρένας et AoBór v. 158. 

158. ὑπὸ λοβὸν] Scil. hepatis. Sic v. 135. dixerat Clytaem- 
nestra ἄλγησον ἧπαρ ἐνδίκοις ὀνείδεσι. SCH. Post Aofór 
punctum ponatur. 

159. 160. et antistrophici 166. 167. in unum versum conjun- 
gendi. Interpunctio post μαστίκτορος et δαμίου deleatur. 

161. τὸ om. Rob: in τι mutabat Wakefieldus. 

162. oi νεώτεροι θεοί] Prscipue Apollinem hic tangunt. 
SCH. 

163. Hunc versum om. Par. Deleatur colon post πλέον. 

164. φονολιβῆ Arnaldus. φονολειβῆ libri. 

θρόνον] Scribendum θρόμβον cum Wakefieldo. Recte hse 
interpretatur Hermannus, potiti, nefas, superbiter sanguineam 
guttam circa pedem et caput, i. e. arrogantes sibi judicium de 
interfectore, circa pedem et caput sanguine contaminatum. 
θρόνον legit scholiasta. 

165. Post κάρα punctum ponatur. 

166. γᾶς ὀμφαλόν] ''emplum Delphicum. 

167. προσδρακεῖν] πρὸς δρακεῖν Ald. 'l'otum versum om. Par. 

168. αἱρούμενον] αἱρόμενον 'T. Scribendum ἀρόμενον cum 
Abreschio. Scholiasta, λείπει ὁ καὶ, ὥστε (kal addit Abreschius) 
τὸν ὀφθαλμὸν ἐπαίροντα ἔχειν αἱμάτων ἄγος. 

169. μάντις ὧν Schuetzius. Legebatur μάντι σῷ. Alloquitur 
Apollinem. 

170. μυχὸν] σὸν οἶκον 'T. ex glossemate. 

éxparvas 'lurn. ἔχρανάς 7 Steph. ἔχρανάστ᾽ Rob. ἔχρανατ᾽ 
(hoc accentu) Guelf. Ald. ἐχθράνα 7 'T. 

171. παρὰ νόμον Par. Rob. παρανόμον M. παρανόμων hbri 


536 ANNOTATIONES 


reliqui. ἔξω νόμων interpretatur scholiasta, quem πέρα νόμων 
legisse conjicit Wieselerus. 

Bpórea] Bpérea '. 'T'urn. Steph. 

172. Μοίρας] De his v. 724. 

174. κἀμοί τε] κἀμοί ye Pearsonus. 

λυπρὸς] πικρὸς Par. 

ἐκλύσεται] Notandus transitus ab secunda ad tertiam per- 
sonam. 

175. φυγὼν Porsonus. φεύγων libri. 

176. ὧν δ᾽ Porsonus. δ᾽ ὧν libri. 

178. ἐκείνου] Scribendum ἐκ κείνου, post illud, quod ante 
passus est. Ita Soph. Phil. 685. εὐδαίμων ἀνύσει καὶ μέγας ἐκ 
κείνων, ubi Aldus menda simili ἐκείνων. BOTH. 

zácera. M. Guelf. Rob. πάσσεται libri reliqui. Per λήψεται 
explicat scholiasta. 

181. πτηνὸν ἀργηστὴν ὄφιν) Sagitte ab aureo nervo emisse 
descriptio, cui serpentum adspectus, quibus Eumenidum crines 
redimiti erant, occasionem dedisse videtur. SCH. 

183. uéXav ἀπ’ ἀνθρώπων ἄφρον] Eumenides diserte haud 
uno loco apud ZEschylum finguntur hominem exsucto sanguine 
tabefacere. Cf. v. 264. sqq. Itaque minatur Apollo se eas 
sagittis immissis tam vehementi dolore afflicturum, ut iis ne- 
cesse futurum sit sanguinem hominum, quem suxerint, evo- 
mere. SCH. 

184. θρόμβους φόνου] Sanguinis grumi. Hesychius: Θρόμ- 
Bor ---αἷμα παχύ, πεπηγός, ὡς βουνοί. SCH. 

185. δόμοισι] δόμοις σε margo Askewii. 

χρίμπτεσθαι] χρίμπτεται Guelf. Ald. 

186. ἀλλ᾽ οὗ καρανιστῆρες etc.] Luce elarius est, poetam ἢ. l. 
exquisitissima humanse crudelitatis exempla coacervare, quo- 
rum spectaculo, tanquam festis epulis, Furize delectentur. Ζ0ὲ 
vos adesse decet, inquit Apollo, ubi exercentur vindict& capita 
abscindentes, oculosque effodientes, ubi jugulationes, ubi viridis 
puerorum ctas seminis corruptione leditur, ubi mutilatio, e£ 
lapidatio, e ubi palis ànfici ejulatu suo multam pretereuntium 
misericordiam cient. SCH. 

καρανιστῆρες 'lTurn. Steph. ' καρανηστῆρες M. Guelf. Rob. 
ἀλλ᾽ οὐκ ἀρανητῆρες Ald. καρανιστὴς μόρος ap. Eurip. Rhes. 
817. 


187. σπέρματός τ᾽ ἀποφθοραὶ παίδων, κακοῦ τε χλοῦνι5] Legen- 


AD EUMENIDES. 591 


dum σπέρματός τ᾽ ἀποφθορᾷ παίδων κακοῦται χλοῦνις ex Er- 
furdtii (ad Soph. ΤΥ. 145.) emendatione, ut χλοῦνις accipiatur 
pro viridi segete, i. q. χλόη; qua ex ratione pulcherrima ex- 
oritur metaphora puerorum castrationem designans. Vulgo 
σπέρματος T ἀποφθοραὶ, quod de abortus procuratione violenta 
intellexit Stanleius; et κακοῦ re χλοῦνις, quod idem in κακή τε 
χλοῦνις mutandum censebat, vertebatque Zestium exsectio, col- 
lato adjectivo χλούνης, quod τὸν ἀπόκοπον s. τὸν τομίαν σῦν 
interpretantur grammatici. SCH. 

188. κακοῦ τε χλοῦνις "Turn. Steph. κακοῦ τελλοῦνις Ald. 
κακοῦται χλοῦνις M. Par. Guelf. Rob. 

àxpervía] Hoc vocabulum nihil aliud signifieare. quam 
ἄθροισμα s. ἀθροισμὸν, πλῆθος, ex annotatione scholiastz, qui 
Herodiani utitur auctoritate, aliisque testimoniis grammatico- 
rum constat: v. Hesych. Etym. M. p. 53, 41. Bekk. Anecd. 
p.372, 2. Ex quo sequitur aliquid post hunc versum exci- 
disse, quum non appareat cujus illa esse congregatio s. multi- 
tudo dicatur. 

189. Aevouóv] λευσμός Casaubonus, recte, nisi przecedentis 
versus, qui excidit, ea fuit constructio ut recte haberet 
λευσμόν. 

190. ὑπὸ ῥάχιν mayévres] Antiquissimum hoc est vestigium 
supplieiüi atrocissimi, et ex usu gentium humanitatis cultu 
florentium dudum sublati, quod Gallice empaZer dicitur, ubi 
Stipite per obscena secundum spinam dorsi adacto homines 
immaniter cruciabantur. SCH.  ózoppáyw M. Guelf. 'T'urn. 

192. πᾶς δ᾽ ὑφηγεῖται τρόπος μορφῆς] Eo quoque ducit uni- 
versa species oris vestri corporisque conformatio. Similiter 
Vulcanus τῷ Κράτει foedam μορφὴν exprobrat Prometh. v. 87. 
SCH. 

193. αἱματορρόφου]) αἱματορόφου Rob. 

195. πλησίοισι] πλησίοις M. Guelf. Ald. "Tam inutile hoc 
est epitheton ut non dubitem quin πλουσίοισι corrigendum sit, 
quod conjecit Pauwius. 

τρίβεσθαι) ἐν χρηστηρίοις τρίβεσθαι μύσος dictum pro ἐντρί- 
βεσθαι xp. μύσος. ἘΠῚ schol. exponit προστρίβεσθαι. SCH. 

μύσος "Turn. Steph. μῦσος Rob. μῖσος Ald. | 

197. εὐφιλὴς] ἐμφιλὴς Par. 

199. πέλει] πέλῃ libri. 

200. eis] Scribendum εἷς cum Cantero. 

20 


538 ANNOTATIONES 


és] Scribendum à» cum Martino. 

201. πῶς δή ; τοσοῦτο] πῶς δῆτα τοῦτο 'T. Rob. 

204. δέκτωρ] δ᾽ ἔκτορ Guelf. Ald. δ᾽ ἔκτωρ 'T. Rob. 

αἵματος δέκτωρ νέου est novse csedis defensor ac patronus, 
qui eam in se recipit. Sic διαδέκτωῤ Eurip. Ione v. 478. 
SCH. 

206. προπομποὺς h. l. in malam partem accipiendum, de 
deabus ultricibus peenze causa scelestum persequentibus. SCH. 

209. γέρας καλόν] Ironice dictum. SCH. 

211. γυναικὸς} Intelligendum φονέα ex precedente μητρα- 
Aoías. 

212. Hunc versum Apollini continuat Ald. 

ὅμαιμος] Neque enim ex eodem sanguine prognati sunt ma- 
ritus et uxor. Eodem argumento ad Clytemnestram defen- 
dendam utitur chorus v. 605. 

213. AII.] Choro tribuit Ald. 

ἠρκέσω] Lectio vitiosa. ἀρκέσω Par. ἀρκέσει Bothius. ἠδέσω᾽ 
Wellauerus. 

216. γίγνεται] γίνεται libri. 

217. μόρσιμος Rob. μόρσιμοι M. Guelf. Ald. μορσίμη 'Turn. 
Steph. recte fortasse. 

218. ὅρκου 'cri Porsonus. ὅρκους τι M. Par. Ald. ὅρκου τι 
Guelf. ὅρκοις (nisi hic typothetse error est pro ὅρκους) τι ex suo 
codice affert Rob. qui ipse ὅρκος ris scripsit. ὅρκου re 'lurn. 
Steph. 

219. εἰ Canterus. ἦ libri. 

220. γενέσθαι] Scribendum τίνεσθαι cum Meinekio ad Me- - 
nandr. p. 226. 

221. Apollinis persona praefixa in Ald. qui versus przce- 
dentes choro tribuerat. 

σ᾽ y M. Guelf. Ald. 

ἀνδρηλατεῖν) ἄνδρας κατεῖν (fort. pro πατεῖν) codex Ro- 
bortelli. 

222. οἶδα] οὔτοι 'T. 

rà μὲν yàp] Alterum enim (nempe Orestis facinus,) video te 
cegerrime tulisse, vehementi ob id àra incensam, alterum vero 
(Clytaemnestrz) multo remissius tractare. SCH. 

224. δὲ Παλλὰς] δ᾽ ἐπ᾽ ἄλλας Guelf. Ald. 'Turn. et codex 
Robortelli. 

225. Acro Porsonus. λείπω libri. 


AD EUMENIDES. 529 


227. σύντεμνε] ξύντεμνε scrib. cum Porsono. 

229. παρὰ Porsonus. παρ᾽ Ald. πὰρ vulgo. 

λέγει] λέγῃ libn. 

230. ἄγει] ἄγειν M. Par. Guelf. Ald. 

δίκας (δίκη T.) μέτειμι τόνδε] De hac constructione dixit 
Elmsl. ad Eurip. Heracl. 852. 

231. κακκυνηγέτις] κακκυνηγέτης M. Guelf. Ald. καὶ κυνηγέτης 
Par. «al κυνηγέτις "Turn. Steph. γ᾽ ὡς κυνηγέτης T. καὶ κυνη- 
γετῶ Stanleius, reete nisi quod κἀκκυνηγετῶ scribere debebat, 
quod posuit Hermannus. 

232.0 ἀρήξω] δ᾽ ἄρ᾽ ἥξω Tl. 

233. θεοῖς] θεοῖσι M. Guelf. Ald. 

234. εἶ] ἣν Porsonus. 

235. Notandum est, scenam jam Athenas translatam sic 
institui, ut primo Orestes solus conspiciatur in templo Minervze 
supplex ejus simulacrum venerans; paulo post autem eum 
consequantur Eumenides, quse initio quidem eum nondum 
oculis conspiciunt, sed vestigia tantum sanguinis odoratee eum 
haud procul abesse conjiciunt, donec eum v. 258. sqq. oculis 
quoque deprehendant. SCH. 

236. ἀλάστορα] Reum se csdis confitetur, negat autem se 
adhuc προστρόπαιον i. e. piaculo pollutum esse. SCH. 

237. οὐδ᾽ ἀφοίβαντον χέρα] 1. e. ἀκάθαρτον. Hesych. SCH. 

238. πρὸς] Notanda praepositio in fine versus collocata, ut 
apud Soph. CEd. Col. 495. λείπομαι yàp ἐν | τῷ μὴ δύνασθαι 
μηδ᾽ ὁρᾶν, δυοῖν κακοῖν. Idem in articulo sibi interdum permi- 
serunt tragici. Ke 

ἀλλ᾽ ἀμβλὺν ἤδη] sed jam obtusum et probe exercitatum aliis 
in edibus multorumque hominum, quos purificationis causa 
adii, salutationibus. Fingit nimirum ZEschylus Orestem an- 
tequam 1058. Athenas veniret in itinere solemni ritu non uno 
in loco czedis maternze piaculo purificatum esse. Apud Troc- 
zenios id factum esse narrat Pausanias Corinth. p. 74. ed. 
Sylb.: Τοῦ δὲ ἱεροῦ τοῦ ᾿Απόλλωνός ἐστιν οἰκοδόμημα ἔμπροσθεν, 
᾿Ορέστου καλούμενον σκηνή. πρὶν γὰρ ἐπὶ τῷ αἵματι καθαρθῆναι 
τῆς μητρὸς, Τροιζηνίων οὐδεὶς πρότερον ἤθελεν αὐτὸν οἴκῳ δέξα- 
σθαι καθίσαντες δὲ ἐνταῦθα ἐκάθαιρον καὶ εἱστίων, és ὃ ἀφήγνι- 
σαν.----καθῆραι δέ φασιν ᾿᾽Ορέστην καθαρσίοις καὶ ἄλλοις καὶ ὕδατι 
ἀπὸ τῆς ἵππου κρήνης. Metaphora in ἀμβλὺν sic explicanda. 
Sicut ferri acies crebra frictione retunditur, sic acies piaculi 

3Y2 


540 ANNOTATIONES 


Oresti inhzerentis retusa et hebetata erat piaculis.  Audacius 
autem ipse ἀλάστωρ dicitur ἀμβλύς. SCH. 

243. αὐτοῦ] καὐτοῦ Schuetzius. 

ἀναμένω] ἀναμενῷ Stanleius. Scribendum ἀμμένω vel àp- 
pev, 

244. τέκμαρ] Nempe Eumenides fingunt se tanquam canes 
venaticas Orestem matris sanguine imbutum et contaminatum 
hujus sanguinis odore investigare, quo vestigia quoque ejus 
infecta sentiant. SCH. 

245. μηνυτῆρος ἀφθέγκτου φραδαῖς significat ipsas illas san- 
guinis notas in Orestis vestigiis impressas, mutas quidem illas, 
sed tamen viam, qua aufugerit, clare satis indicantes. SCH. 

246. νεβρὸν Steph. νεκρὸν M. Guelf. Ald. Rob. 'T'urn. 

247. πρὸς αἷμα kal craAaypóv] 1. e. πρὸς αἵματος σταλαγμόν. 
Aiunt enim se Orestis vestigia ex materni sanguinis notis 
eodem modo intelligere, quo canis vestigia hinnuli vulnerati 
ex odore guttarum sanguinis, quz in terram ceciderint, cog- 
noscat. SCH. 

ἐκμαστεύομεν) Scribendum ἐκματεύομεν. 

248. φυσιᾷ σπλάγχνον] Anhelare se queruntur longo itinere 
fessas fatigatasque. SCH. 

οὐδὲν ὑστέρα νεώς] Non universe de navibus dictum; sed 
significatur navis qua Orestes ad Athenas appulerat; eam se 
aiunt Eumenides celeritate sua consequutas. SCH. 

252. καταπτακών] καταπτακὼς interpolarunt 'Turn. Steph. 
Ad hunc loeum referenda fortasse glossa Hesychii, karazAa- 
kór: καταπλήξας. Scribendum xarazrakóv: καταπτήξας. κατα-͵ 
πτήξας conjecit Lobeckius Paralip. p. 541. 

254. 255. pariterque 256. 257. in unum versum conjun- 
gendi, μὴ ad versum priorem relato. 

254. ὅρα ὅρα] ῥέα ὅρα Ald. 'T'urn. 

255. λεύσσετον Rob. Steph. λευσσετὸν (hoc accentu) Ald. 
λεῦσσε τὸν Guelf. 'Turn. Aeóvcere Wakefieldus. λεῦσσέ τοι 
Schuetzius, reete λεῦσσε, male vero roi, pro quo re scribendum 
cum Hermanno. 

256. φύγδα] φυγάδα Ald. 'T'urn. 

257. ὁ recte delevit Hermannus. 

258. ὅδ᾽] Scribendum ὁ δ᾽ cum Bothio. 

αὖτε γοῦν Rob. αὖτέ y οὖν M. Par. Guelf. Ald. 'l'urn. αὖτέ 
y οὐκ Steph. Scribendum αὖτέ y cum Hermanno, deleto οὖν, 


AD EUMENIDES. 541 


quod corrector metricus trimetri faciendi caussa addidit, ver- 
bisque περὲ βρέτει in versum proximum, qui dochmiacus est, 
translatis. 

περὶ Bpérei] περιβλέπει T. 

260. ὑπόδικος θέλει γενέσθαι χερῶν] Vult reus esse manuum, 
i e. cedis peracte. Solebant ad judices provocare confu- 
gientes primum ad statuas deorum, a quibus non discedebant 
prius quam cognita esset causa. Hesyeh. Ὑπόδικος" ὑπεύθυνος. 
χρεώστης ἔνοχος δίκης. S'TANL. χερῶν in χρεῶν mutandum 
videbatur Scaligero, quod Wakefieldus ab scholiasta lectum 
esse conjecit, qui annotavit, ἀνθ᾽ ὧν ἡμῖν χρεωστεῖ πρόσφυξ θέλει 
γενέσθαι τῆς θεοῦ. Quocum comparandum. quod conjectura 
non improbabili χρέος pro χερὸς restituit Jacobsius infra 
v. 280. 

263. τὸ διερὸν] τόδ᾽ ἱερὸν Guelf. Ald. τὸ àv ἱερὸν Rob. τὸ δ᾽ 
ἱερὸν 'T. ''urn. 

πέδῳ] πέδον Par. 

χύμενον Porsonus.  Legebatur κεχυμένον. 

266. βοσκὰν φεροίμαν)] Scribendum φεροίμαν βοσκὰν cum 
Wellauero. Versus ex dochmio duobusque creticis com- 
positus. 

πώματος πόματος Steph. 

267. κάτω] καὶ κάτω Rob. Post κάτω ponatur comma. 

268. ἀντιποίνους] Scribendum ἀντίποιν᾽ ὡς cum Schuetzio. 

τίνῃς Steph. τείνῃς M. τείνῃς Rob. τείνεις Par. Guelf. Ald. 
rives "Turn. 

μητροφόνας] Scribendum ματροφόνου eum Casaubono. 

269. δὲ κεἴ τις Schuetzius. δ᾽ ἐκεῖ τις libri. 

ἄλλο» Scribendum ἄλλος cum Heathio. 

βροτῶν] βροτὸν 'T'urn. 

270. 271. ἢ θεὸν---φίλους] Hec in unum versum conjun- 
genda. Post ἀσεβῶν duas excidisse syllabas, quce iambi men- 
suram habuerint, animadvertit Wellauerus. 

271. rw] τί Ald. Turn. 

274. 275. ÉvepÜe—dpev(] Hac in unum versum conjun- 
genda. 

275. δελτογράφῳ---φρενί] Saepius utitur ZEschylus hac ima- 
gine memorize similitudinem cum pugillaribus adumbrante. 
Vid. Prometh. v. 795. Et nostrum hunc locum Euripidi in 


549 ANNOTATIONES 


fragm. Melanippes obversatum esse recte judicat Jacobsius ad 
Anthol. vol. 3, 1, p. 142. SCH. 

ἐπωπᾷ] ἐποπτᾷ 'T. 

φρενί] τῇ φρενί 'T. Rob. 

279. φωνεῖν] φρωνεῖν Ald. unde φρονεῖν 'Turn. 

280. μαραίνεται χερὸς, μητροκτόνον j..] Speciosa est conjectura 
Jacobsii (ad Anth. gr. vol. 3, 2, p. 10.) hos versiculos ita scri- 
bendos et distinguendos existimantis : 

βρίζει yàp αἷμα καὶ μαραίνεται χρέος 

μητροκτόνον, μίασμα δ᾽ ἔκπλυτον πέλει. 
SCH. Conf. ad v. 260. Δημοκράντου ἀρᾶς τίνειν χρέος dixit 
JEschylus Ag. 457. Stanleio corrigendum videbatur χερὸς 
μητροκτόνου, μίασμα ὃ΄---. 

282. ποταίνιον] Piaculum e materna ezede conceptum, quod 
recens erat tum quum ad A pollinis templum accederem, postea 
sacrificiis extinctum est. SCH. 

283. χοιροκτόνοις] Porcorum usus in sacrificiis expiatoriis 
satis notus est vel ex illo Plauti in Mensechmis 2, 2, 14. 


ME. responde mihi 
Adolescens, quibus hic pretiis porci veneunt 
Sacri sinceri? CY. Nummo uno. ME. En a me accipe! 
Jube te piari de mea pecunia, 
Nam ego quidem insanum esse te certo scio. 
Ibid. v. 358. 
Jubeas, si sapias, poreulum afferri tibi ; 
Nam tu quidem hercle certo non sanu's satis 
Mensechme, qui nunc ipsus maledicas tibi. 


Accedit et Horatianum illud Serm. 2, 3, 174. 


immolet zequis 
Hic porcum Laribus. 








Uterque de insanis (qualis fuerit Orestes) intelligendus. Lu- 
culenter czedis expiandze ritum. describit Apollon. 4, 704. ubi 
de Argonautarum expiatione ob interfectum Absyrtum agit : 

Πρῶτα μὲν àrpémrow λυτήριον 1j γε φόνοιο 

τειναμένη καθύπερθε συὸς τέκος, ἧς ἔτι μαζοὶ 

πλήμμυρον λοχίης ἐκ νηδύος, αἵματι χεῖρας 

Téyyev, ἐπιτμήγουσα δέρην. 





Interpres Grzcus: Λυτήριον τὸ καθάρσιον λέγει" ὅ ἐστι χοιρίδιον 


OOUNUOMSTOTSUNBRERERNRR 


AD EUMENIDES. 543 


μικρὸν ὅπερ οἱ ἁγνίζοντες θύσαντες τὰς χεῖρας τοῦ ἁγνιζομένου τῷ 
αἵματι αὐτοῦ βρέχουσιν. De immolatione porci plura reperies 
apud Varronem de Re Rust. 2, 4. STANL. 

285. ὅσοις M. Par. Guelf. Rob. ὃς rois Ald. ὅστις "Turn. 
Steph. 

ἀβλαβεῖ] ἀβλαβῆ Par. Guelf. 

286. χρόνος καθαιρεῖ (καθαίρει Stanleius) πάντα γηράσκων 
ὁμοῦ] Prometh. 980. ἀλλ᾽ ἐκδιδάσκει πάνθ᾽ ὁ γηράσκων χρόνος. 
STANL. Versum loco inepto aliunde insertum recte delet 
Hermannus. 

292. ἀλλ᾽ εἴτε] In invocationibus deorum solemne erat di- 
versa loca, qus dii maxime celebrabant, per disjunctionem 
adhibita particula εἴτε --- εἴτε commemorare. Cf. Aristoph. 
Nub. v. 270 sqq. ** Legitur autem hic vers. cum seq. apud 
Lycophr. schol. ad v. 519. et Λιβυστίοις pro Λιβυστικοῖς. 
Utrumque novit Steph. Byzant. prius tamen noster iterum 
in Suppl. v. 287." Aóresch. SCH. 

Λιβυστικοῖς] Λιβυστικῆς Casaubonus. 

293. Τρίτωνος] Circa flumen et lacum "Pritonis Minerva 
primum virginali habitu apparuisse dicebatur; hinc nomen ei 
Τριτογένεια ; hinc est quod Catullo rapidi T'ritonis hera nun- 
cupatur Argon. v. 394. SCH. 

πόρου] σπόρου schol. Lycophr. v. 519. 

294. τίθησιν ὀρθὸν ἢ κατηρεφῆ πόδα] Heathius opinatur κα- 
ταρρεπῆ legendum esse, utrum rectum statuat am proclivem 
pedem. Sed unice vera est vulgata lectio, quam tamen nolim 
cum Wakefieldo sic exponere, q. d. s?ve habeat ibi statuam 
erectam et apertis adeo plantis insistentem, sive sedeat imago 
dec et perinde vestimentis usque ad terram defluentibus pedes 
ejus obtegantur. Ymo de des persona, non de statua agitur ; 

adeoque significatur: sive ambulet, sive sedeat. —Abreschius 
᾿ κατηρεφῆ τιθέναι πόδα de sessione in curru intelligit. SCH. 
Scholiasta, καταβάλλει yàp ἢ ὀρθοῖ. κατωφερῆ Burgesius. 

295. εἴτε Φλεγραίαν πλάκα] Aristid. orat. in Minervam vol. 
I. p. 20. Cant. Λέγεται yàp ὡς, ἐπειδὴ oi γίγαντες παρετάξαντο ἐν 
τῇ Φλεγρᾷ, ᾿Εγκέλαδον μὲν kal τοὺς ἡγουμένους αὐτῶν κτείνει ἡ 
θεός (Minerva). S'TANL. 

302. ἀναίματον) Scholiasta, ὁ μηδὲ αἷμα σχήσων ἐξ ἡμῶν, ἀλλ 
γενησόμενος σκιά: ῥοφήσομεν γάρ σου τὸ αἷμα (conf. v. 254.). 
ἐναίματον, ἀντὶ τοῦ ζῶντά σε νεκρὸν ποιήσομεν. 


^ 
à 
“Ὁ 
ἢ 


544 ANNOTATIONES 


Comma post δαιμόνων ab Schuetzio additum. 

σκιάν Heathius. σκιά libri. 

304. Post καθιερωμένος interrogandi signum recte posuit 
Hermannus. Irascitur chorus Oresti, qui Apollinis et Mi- 
nervs confisus tutela nullam minarum ab Furis jactarum 
rationem habet. 

305. 306. Apollini tribuunt Ald. 'Turn. Steph. 

306. ἀκούσει] ἀκούσῃ libri. 

ὕμνος δέσμιος carmen. ligatorium, est ex genere incantatio- 
num, quo furize Orestem se quasi constricturas et in potesta- 
tem suam redacturas esse minabantur. [5 ὕμνος δέσμιος incipit 
v. 321. ejusque quasi prooemium versiculis 307—320. conti- 
netur. SCH. 

307. καὶ χορὸν] Nempe non canebant solum, sed et saltabant, 
prorsus ut Shakespearius, in Macbethi tragcedia, nobilissimum 
illud sagarum canticum instituit. SCH. 

308. μοῦσαν στυγερὰν horrendum carmen, ipsum illum ὕμνον 
δέσμιον. SCH. 

309. δεδόκηκε] δεδόκημεν Ald. Rob. 

311. ἅμα] Scribendum ἅμά cum Cantero. Post ἁμά punc- 
tum, post ἡδόμεθ᾽ εἶναι colon ponatur. 

312. εὐθυδίκαι] Desideratur dipodia acataleetica, quam resti- 
tuit Hermannus e?6vóíkatot — . 

6'] Seribendum δ᾽ cum Casaubono. 

ἡδόμεθ᾽ εἶναι] οἱδοίμεθ᾽ εἶναι M. Guelf. Rob. οἱδοίμεσθ᾽ εἶναι 
Ald. ἡδόμεσδ' "Turn. Steph. οἶδ᾽ οἶμαι θεῖναι T. 

313. τὸν μὲν ---προνέμοντ᾽] τοὺς μὲν---προσνέμοντας (προνέμον- 
ras 'T.) libri. τοὺς μὲν ---ἔχοντας correctoris metrici conjectura 
ab 'Turnebo memorata. Singularem numerum restituendum 
esse recte animadvertit Heathius, sed male scripsit τὸν μὲν---- 
ἔχοντα γάρ, quum servato quod codices prs;ebent verbo προνέ- 
μοντ᾽ deberet, quod in editione sua posuit Hermannus.  Simil- 
limo errore τὸν κακῶς πράσσοντ᾽ in τοὺς κακῶς πράσσοντας cor- 
ruptum fuit Prometh. 264. 

314. ἐφέρπει] Hiatum verbis aliter collocandis amovendum 
judicabat Porsonus, οὔτις ἐφέρπει μῆνις ἀφ᾽ ἡμῶν. 

316. ἀλιτρῶν) Scribendum ἀλιτών cum Stanleio, qui pravo 
accentu ἀλιτῶν scripsit. 

ἁνὴρ] ἀνὴρ libr. 

317. φονίας) φονίους Par. 


AD EUMENIDES. 545 


319. παραγιγνόμεναι] παραγινόμεναι libri. 

πράκτορες] κράκτορες Par. 

321—333 — 334—346. 

347—359 — 360 —372. 

373—376 —377—380. 

381—388 — 389—396. 

321. érikres] ἔτεκες Ald. "Turn. 

322. ἀλαοῖσι Pauwius. ἀλαοῖσιν libri. 

323. ποινᾶν»] Scribendum zowàv cum Ald. Rob. 

«X00 ὃ Λατοῦς] «A90 ἑλατοῦς Ald. unde κλῦθι Λατοῦς ''urn. 

325. 326. in unum versum conjungendi pariterque antistro- 
phici 339. 340. 

325. πτῶκα] πτᾶκα M. mráxa Guelf. Ald. et codex Ro- 
bortelli. 

328. ἐπὶ δὲ τῷ τεθυμένῳ] Super illo capite autem nobis devoto 
canatur carmen, amentiam, delirium, mentis deliquium ciens, 
hymnus furiarum ligatorius a lyra alienus, tabem hominibus 
inferens. SCH. ἐπὶ δὲ τῷ τότε θυμουμένῳ 'T. Versus sic divi- 
dendi ézi— | zyapakonà— | ὕμνος---- | δέσμιος--- βροτοῖς. 

330. zapadopà] παραφοραὶ Par. 

φρενοδαλής] φρενοδαλίς 'Turn. Steph. Versus pseonieus eum 
catalexi anapzestiea. 

331. 'Epwiev] 'Epwróov 'Turn. Steph. 

333. ἀφόρμικτος] Agam. 990. comparat Stanleius, τὸν δ᾽ ávev 
λύρας ὅμως ὑμνῳδεῖ θρῆνον ᾿Ερινύος αὐτοδίδακτος ἔσωθεν θυμός. 

αὐονὰ βροτοῖς] αὔων βροτούς Steph. hic et v. 346. ' 

334. διανταία Μοῖρ᾽] Omnia penetrans, efficax, fatum. 'T'rans- 
latio est a gladio, quod vidit scholiasta, 7j διαμπὰξ τιμωρουμένη. 

336. θνατῶν Canterus. θανάτων libri. 

avrovpyía.] Hoc de ccdibus propinquorum aut consangui- 
neorum intelligendum. Cf. paulo post v. 356. Choeph. v. 470. 
Sept. adv. 'T'heb. v. 736. SCH. Αὐτουργίαι μάταιοι sunt homi- 
cidia scelesta μιαρὰ et φόνοι αὐθένται, ut vocat v. 207. Sic μά- 
ταια et ἀνόσια κνώδαλα Suppl. v. 769. et μάταιοι χεῖρες Soph. 
'Trach. 574. ABRESCH. 

αὐτουργίαι "'urn. αὐτουργίαις M. Guelf. Ald. Rob. Steph. 

ξυμπέσωσιν) ξυμπάσωσιν M. ξύμπασωσεν (sic) Rob. 

339. ὑπέλθῃ] Id est ὑπέλθῃ τις, quod recte infertur post nu- 
merum pluralem. ἐπέλθῃ Ald. 

343. 7apadopà] παράφρονα vel παραφρονὰ M. Guelf. 

5z 


546 ANNOTATIONES 


φρενοδαλής] φρενοδαλίς Guelf. 'T'urn. Steph. φρενοδαής Par. 

344. ὕμνος] ὕμνοις Par. Guelf. 

Ἐρινύων] ᾿Εριννύων 'T'urn. Steph. 

346. V. ad v. 333. 

447. ἁμὶν Porsonus. ἁμῖν libri. 

349. ἀθανάτων δ᾽ ἀπέχειν χέρας] Scholiasta, μὴ πλησιάζειν ἡμᾶς 
τοῖς θεοῖς. 

351. συνδαίτωρ ''urn. Steph. συνδάτωρ M. Ald. Rob. Recte 
ξυνδαίτωρ Porsonus. 

352. 353. Hi versus in unum conjungendi pariterque anti- 
strophici. "Versus ex duobus compositus trimetris dactylieis in 
bisyllabum, 7 5, “οὖ -- ΟἹ! 24 - οὐ --ἰ. 

352. παλλεύκων] πανλεύκων M. Ald. 

3.53. ἄκληρος inutile ad sententiam, perniciosum metro est, 
cui accommodari potest si ἄμοιρος κλήρου ἐτύχθην scribatur. 
Sed verisimilius videtur ἄκληρος ex glossemate adscriptum, 
quemadmodum Hesychius ἄμοιροι per. ἄκληροι explicat, genui- 
num expulisse vocabulum, quod fortasse μούνα fuit. 

355- 356. et 357. 358. in duo eontrahendi tetrametri, et anti- 
strophici 368. 369. et 370. 371. 

355. ὅταν] ὅτ᾽ ἂν M. Rob. 

"Aprs, τιθασὸς àv] h. e. sà quis percussor, non justo in. bello, 
sed cum propinquus sit, ez insidiis, propinquum, cui amicus 
esse debebat, occiderit. Quare non opus est ὃν φίλον. cum 
Stanleio emendare. Nam in "Apgs τιθασὸς hostis domesticus 
(metaphora a cicuribus animalibus, quz. domi aluntur pe- 
tita, quare τίθασος recte exp. seholiastes οἰκεῖος, φίλος) jam 
inest significatio animi hostilis adversus eum, in quem ob 
necessitudinem mitis et pius esse debebat. Simili ratione 
Agam. v. 1235. /Egisthus dicitur λέων ἄναλκις oixovpsó. 
SCH. 

τιθασὸς Porsonus. τίθασος Guelf. ''urn. r(0accos Rob. πι- 
0acós M. mí0acos Ald. Steph. 

356. φίλον] φίλος M. Rob. 

357. ἐπὶ τὸν, ὦ] ἐπιτόνως 'Turn. Recte scholiasta, διὰ μέσου 
τὸ ὦ. 

358. ὄνθ᾽ Scribendum ὄντα περ cum Hermanno. 

ὅμως Arnaldus. ὁμοίως libri. 

359. ὑφ᾽ (ἐφ᾽ Par.) αἵματος véov] Verba ab interpolatore ad- 
jecta: quibus deletis quattuor syllabarum lacuna indicanda. 


AD EUMENIDES. 54 


Legit in libro suo seholiasta, qui explicat διὰ τὸ νέον αἷμα τοῦ 
(τὸ Hermannus) νεωστὶ εἰργασμένου (εἰργασμένον Hermannus) 
ὑπ᾽ αὐτοῦ. Verba αἵματος νέου leguntur v. 204. 

360. σπευδόμεναι] σπευδόμιαι Ald. unde σπεύδομαι "Turn. 
Steph. non animadversa typothetze Aldini consuetudine qui : 
sepissime pro εν posuit. Scribendum σπευδομένα eum Bur- 
gesio. De usu forms medize dictum ad Agam. 151. Notanda 
autem liberior orationis constructio, ab Hermanno explicata. 
Nam quum dieendum esset σπευδομένα ---- μάλα — καταφέρω, 
propter interpositam parenthesin Ζεὺς --- ἀπηξιώσατο novam 
orsus constructionem μάλα yàp οὖν — kara$épo dixit, relicta 
priore constructione. 

τινὰ] Scribendum Δία cum Pauwio. 

361. τάσδε] τᾶσδε M. Rob. 

362. ἐμαῖσι λιταῖσι sensu passivo accipiendum esse monet 
Hermannus, hoe sensu: eo quod nos invocamur deos puniendi 
munere liberamus. Longe aliter scholiasta hzec accepit, εὔχο- 
μαι τοῖς θεοῖς τελέσαι pov τὸ βούλημα kal μὴ els μάχην μοι 
ἐλθεῖν. 

464. μηδ᾽ ἐς ἄγκρισιν ἐλθεῖν] Hoc non de diis, sed de Furiis 
dictum esse annotavit Hermannus: quas non evocari ad ἀνά- 
κρισιν, quia jure non dubio utantur. ἀνάκρισις autem quid sit 
in foro Attico explicant Harpocratio aliique grammatici: v. 
Meier. in libro de lite Attica p. 622. 

és] éz Ald. Turn. Scribendum eis cum Pauwio. 

ἄγκρισιν lectio ab Stephano memorata, et sie M. ἔγκρισιν "T. 
Rob. ἄκροισιν Guelf. Ald. ''urn. Steph. Post ἐλθεῖν et post 
ἀπηξιώσατο colon ponatur: v. ad v. 360. 

365. 366. Ζεὺς yàp αἱματοσταγὲς ἀξιόμισον ἔθνος τόδε Aéoxas] 
Lectio illato in textum glossemate αἱματοσταγὲς depravata, sic 
in integrum restituenda, Ζεὺς yàp ἀξιόμισον πᾶν ἔθνος τόδε 
λέσχας- ---. 

366. ἔθνος] Scholiasta, τὸ τῶν φονέων. Eodem spectat glos- 
sema αἱματοσταγές. 

368—372. μάλα---ἄταν] Hi versus in libris leguntur post 
ἐπιφθόνοις ποδός v. 376.  'T'ransposuit Heathius. 

368. οὖν om. Rob. 

ἁλομένα Hermannus. ἁλωμένα Rob. ἁλλομένα libri reliqui. 

369. &yka0ev] Scribendum ἀνέκαθεν cum Hermanno. 

371. σφαλερὰ] Scribendum σφαλερὰ yàp cum Hermanno. 

322 


548 ANNO'TATIONES 


Verba σφαλερὰ---κῶλα in parenthesi posita sunt. Itaque comma 
post κῶλα ponendum. 

375. ἡμετέραις] Scribendum ἁμετέραις. 

376. ἐπιφθόνοις Heathius. ἐπιφόνοις libri, nisi quod émi 
φόνοις Rob. 

377. πίπτων] πίπτον Ald. 

πίπτων δ᾽ οὐκ olóev] Et sic quidem prosternitur, casu haud 
preciso, stolide nimirum cecutiens; tante scilicet. tenebree 
homini propter piaculum sibi contractum, offunduntur, ac 
nébulosam. caliginem. «dibus objectam queruntur multiplices 
gemitus. SCH. 

378. τοῖον Heathius. τοῖον yàp libri. 

μύσος Canterus. μῦσος Rob. 'T'urn. Steph. μῖσος Ald. 

πεπόταται] ἐπιπόταται Rob. 

381—383. et antistrophici 389—391. in unum versum con- 
jungendi. 

381. μένει] Similiter Agam. 1563. μίμνει δὲ, μίμνοντος ἐν 
θρόνῳ Διὸς, παθεῖν τὸν ἔρξαντα. quem locum comparavit Her- 
mannus. Dobrseo μέλει scribendum videbatur, collato Sept. 
ad Theb. v. 287. 

εὐμήχανοι] ἐσμὲν recte supplet scholiasta. 

382. δὲ] Scribendum re cum Wakefieldo. 

383. μνήμονες] τλήμονες Par. ** Prometh. 515. Μοῖραι τρίμορ- 
φοι μνήμονές τ᾽ 'Epwies." STANL. 

485. ἄτιμ᾽ ἀτίετα] Obeuntes regna ignobilia deorumque Ao- 
nore carentia, a diis locis situ sentis et sole carentibus dis- 
juncta, vivis et mortuis aspera. SCH. 

àr(era inde a Cantero editum, consentiente fortasse M. ἀτίε- 
ται Guelf. Ald. Rob. 'T'urn. Steph. ἀτίετον lectio ab Stephano 
memorata. 

386. λάχη ejiciendum videtur Wellauero conjectura parum 
probabili: nam veri similius est duas ex versu antistrophico 
syllabas excidisse. 

387. ἀνηλίῳ] Scribendum ἀναλίῳ. 

λάμπᾳ] λάμπαι M. Ald. Rob. unde λάμψαι "Turn. Steph. 
λάμπᾳ lectio ab Stephano memorata: quse vera est, nisi quod 
λάπᾳ scribendum cum Wieselero. Nam hane legitimam esse 
vocabuli formam pluribus docebitur in "Thesauro Stephani. 

389. οὐχ ἅζεται] ov χάζεται Guelf. Rob. 

390. δέδοικεν] δέδοικε libri. 


AD EUMENIDES. 549 


392. μοιρόκραντον] μοιρίκραντον Guelf. Ald. μοιρόκρατον Rob. 

393. ἐπὶ] Seribendum ἔπι ex seholiasta, qui per ἔπεστι expli- 
cat. ἔστι "Turn. 

394. γέρας παλαιὸν, οὐδ᾽] Duse ex hoc versu syllabz:e excide- 
runt, quarum restituendarum plures patent vize. πάλαι παλαιὸν 
conjecit Wieselerus collatis Euripidis verbis Orest. 802. πάλαι 
παλαιᾶς ἀπὸ συμφορᾶς δόμων. | Licebat probabiliora excogitare. 

οὐδ᾽ ἀτιμίας κυρῶ] Haec repugnare videntur superioribus, ubi 
λάχη sua ἄτιμα et áríera nominabant. Sed duplex erat conditio 
Furiarum. Altera, quod exclus; essent a deorum consortio, 
et quod apud illos honoratz non essent, cf. v. 186. 223; 
altera, quod hominibus veneranda essent, ab iisque non sine 
metu et horrore colerentur. SCH. 

396. δυσήλιον] Scribendum δυσάλιον. 

397. Deleatur comma post βοήν et ponatur post Σκαμάνδρου. 

398. γῆν καταφθατουμένη]) Sic legendum arbitror. 4 ,ϑοα- 
mandro, terram occupans quam—. Hesychius, hunc locum, ut 
videtur, respiciens, Καταφατουμένη (l. καταφθατουμένη) : kara- 
κτωμένη. κυρίως δὲ τὸ ἐκ προκαταλήψεως. Sigeum intelligit, ubi 
templum fuisse Minerve Herodotus refert 5, 95. Αὐτὸς μὲν 
(Alezus) φεύγων ἐκφεύγει, τὰ δέ οἱ ὅπλα ἴσχουσιν ᾿Αθηναῖοι, καί 
σφε ἀνεκρέμασαν πρὸς τὸ ᾿Αθήναιον τὸ ἐν Σιγείῳ. Eandem his- 
toriam innuit Alezeus apud Strabon. 13. p. 6co. Hinc ansam 
captat ZEschylus, quo excitet Athenienses ad recuperandum 
Sigeum in Mitylenzorum manus nuper delapsum. Scholiastee 
verba, cujus ex auetoritate tota illa pendet, quam attulimus, 
interpretatio, hzec sunt: Μιτυληναῖοι ἐμάχοντο πρὸς ᾿Αθηναίους 
περὶ πόλεως Σιγείου" (Laertius in vita Pittaei 1, 74. περὶ τῆς 
᾿Αχιλλειτίδος χώρας. Strabo 13. p. 413. Cas. τὸ ᾿Αχίλλειον vocat, 
qui Achillis templum et sepulehrum πρὸς τῷ Σιγείῳ memorat) 
ἔδοξεν οὖν μονομαχίᾳ λῦσαι τὸν πόλεμον, kal ὑπὲρ μὲν Μιτυλη- 
ναίων ἐπολέμει Πιττακὸς, ὑπὲρ δὲ ᾿Αθηναίων Φρύνων" (qui Dio- 
geni Laertio παγκρατιαστής. Idem fortasse, quem Eusebius eo 
nomine ad Olympiadem 36. collocat) ἡττηθέντος δὲ Φρύνωνος 
διελύθη τὰ τῆς μάχης, quasi ex hae victoria Sigeum Atheniensi- 
bus cesserit; sieut innuere videtur Polyznus, de reti, quo 
impedivit Phrynonem Pittacus, agens, 1, 25. καὶ Σίγειον τοῖς 
δεσμίοις τῷ τε λίνῳ ἐθήρευσεν. Magis diserte Laertius 1, 74. καὶ 
κτείνας ἀνεσώσατο τὸ χωρίον. Statim vero subdit: ὕστερον 
μέντοι φησὶν ᾿Απολλόδωρος ἐν τοῖς χρονικοῖς διαδικασθῆναι τοὺς 


550 ANNOTA'TIONES 


᾿Αθηναίους περὶ τοῦ χωρίου πρὸς τοὺς Μιτυληναίους, ἀκούοντος τῆς 
δίκης Περιάνδρου ὃν καὶ τοῖς ᾿Αθηναίοις προσκρῖναι. Hec ille ex 
Apollodoro. At post victoriam Ῥιτ801 ne sic quidem finitum 
esse bellum, eontra quam sentit scholiastes, testis est Strabo 
l. e. Mérorros 9 ἔτι τοῦ πολέμου, inquit, Περίανδρος διαιτητὴς 
αἱρεθεὶς ὑπὸ ἀμφοῖν ἔλυσε τὸν πόλεμον. Neque unquam tunc 
temporis ad Mitylenzos delatum est Sigeum, quantum ex 
Herodoto conjicere est, 5, 95. Refert enim ille, statuisse Peri- 
andrum ut utrique ea colerent que haberent, atque hoc modo 
Sigeum faetum esse Atheniensium. Κατήλλαξε δὲ ᾧδε" νέμεσθαι 
ἑκατέρους τὴν ἔχουσι. Σίγειον μὲν νῦν οὕτω ἐγένετο ὑπ᾽ ᾿Αθη- 
ναίοισι. Hactenus de interpretatione, quam adducit scholi- 
astes: poterint vero, si cui hac non fecerint satis, verba Mi- 
nerve nude et secundum literam intelligi, de Graecis, qui ex 
Trojana expeditione redierint. STANL. τὴν καταφθατουμένην 
libri, quod scholiasta per καταφθάσασαν explicat. Verbum sim- 
plex annotavit Hesychius φθατήσῃ : φθάσῃ. 

401. εἰς] Seribendum ἐς. 

403. ἄτρυτον 700a] His verbis nihil aliud. significatur nisi 
eam cursu indefesso, id est nulla interposita quiete, advenisse, 
nequaquam vero pedibus iter confecisse, quod de aéra traji- 
cliente imaginari plane esset ridiculum. -.Illa vero ῥοιβδοῦσα 
κόλπον αἰγίδος hoc tantum exprimunt, deam tanta cum velo- 
citate aéra tranasse ut ex ipso motus incitatioris impetu stri- 
deret segidis sinus, quod seque evenisse potuit sive curru sive 
pedibus fuisset usa; nam alis eam non fuisse usam diserte 
memoratur. Absurda scholiastze opinio est, deam sgide pro 
velo usam navigationem quodammodo per aéra instituisse. 
HEATH. Scholiastz opinionem secutus Wakefieldus πώλοις 
in κώλοις mutandum esse conjecit. 

404. ῥοιβδοῦσα] ῥοιδοῦσα Guelf. Ald. 

406. καινὴν Canterus. καὶ νῦν libri. 

τήνδ᾽] τῆσδ᾽ Par. 

409. ἐφημένῳ ξένῳ] Nescio an satis perspicuo et evidenti 
argumento hinc evincatur, Palladium Atheniense fuisse sta- 
tuam sedentem, non rectam. Eo tamen utitur Strabo 13. 
p. 601. contra Ilienses, affirmans Palladis statuam ab eis tunc 
temporis cultam, quae recta fuit, eandem esse non potuisse 
cum prisca Homerica, de qua sic Homerus Il. Z, 92. 

θεῖναι ᾿Αθηναίης ἐπὶ γούνασιν — 


AD EUMENIDES. 551 


Et Il. I, 455. 
μήποτε γούνασιν οἷσιν ἐφέζεσθαι φίλον υἱόν. 


Et refert idem plurimas Minervse statuas antiquas sedentes 
fuisse: πολλὰ δὲ τῶν ἀρχαίων τῆς ᾿Αθηνᾶς ξοάνων καθήμενα 
δείκνυται, καθάπερ ἐν Φωκαίᾳ, Μασσαλίᾳ, Ῥώμῃ, Χίῳ καὶ ἄλλοις 
πλείοσιν. Verum noster ἐφέζεσθαι pro nudo amplexu, ut vide- 
tur, paullo post sumit v. 446. 

Πρὸς χειρὶ τἠμῇ τὸ σὸν ἐφεζομένῃ βρέτας. S'TANL. 

ξένῳ] Oresü. στένω T. 

411. ὁρωμένας Stanleius. ὁρωμέναις libr. 

412. οὖν] ἐν Ald. 'Turn. 

413. δ᾽ om. Ald. Turn. 

ἄμορφον] ἄμομφον Rob. 

415. πεύσει] πεύσῃ libri. 

συντόμως] Scrib. ξυντόμως. 

416. αἰανῆς 'T. 'Turn. 'Tzetza ad Lycophr. 72. et Eudocia 
Violar. p. 151. αἰανῆ libri reliqui. De quo dixi ad Soph. Aj. 
672. Eurip. Orest. 408. comparavit Wakefieldus, ἔδοξ᾽ ἰδεῖν 
τρεῖς Nvkrl προσφερεῖς κόρας. ** Eumenides Noctis filias fuisse 
tradunt etiam Lycophron. 437. Ovid. Metam. 4, 451. Virgil. 
JEn. 12, 845. Alii ahter."^ STANL. 

417. 'Apal] Aliter Servius in Virgilii: /En. 4, 610. Nam 
Dire in celo, ut, — 

dicuntur gemine pestes cognomine Dire, 


d 


Furie in terris, Eumenides apud inferos. S'TANL. ᾿Αραὶ 
Canterus. ἀρὰ libri. 

ὑπαὶ κεκλήμεθα] ὑπαικεκλήμεθα Ald. ὑπεκεκλήμεθα Rob. Aa; 
κεκλήμεθα τη. Correctum in Steph. quae ὕπαι κεκλήμεθα. 

418. κληδόνας Porsonus. κλῃδόνας vulgo. κλύδονας Ald. 

419. πεύσει] πεύσῃ libr. 

420. ἐμφανῆ] ἐκφανῆ Ald. 'Turn. 

422. ποῦ τὸ Arnaldus. τοῦτο libri. 

φυγῆς Pearsonus. σφαγῆς libri. 

423. ὅπου---νομίζεται) Descriptio sedis inferorum. S'TANL. 

424. émippoet] Scribendum ἐπιρροιζεῖς cum Stanleio. 

426. ἄλλης) Num vero matrem suapte sponte occidit, am 
vero alius necessitatis iram timens, h. e. an potius necessitate 
compulsus, quod eum czdis auctorem haberet, cujus ira, nisi 
perpetrasset, ei verenda esset. SCH. — Non inest hoc verbis ut 


552 ANNOTATIONES 


nunc scripta leguntur. Recte Bothius in editione priore cor- 
rexisse videtur ἄλλαις ἀνάγκαις, ἤ τινος τρέων κότον ; 

428. δυοῖν παρόντοιν] Hie Minerva filum colloquii abrumpit : 
Enimvero cum duc partes sint, dimidium quidem sermonem 
hactenus audioimus, jam vero et altera pars. audienda est. 
SCH. 

λόγος] λόγου M. Ald. 'T'urn. 

429. ἀλλ᾽ ὅρκον] Observat ritus curize Areopagiticse, teneba- . 
tur enim reus jurare se csedis auctorem non fuisse. Lysias 
Orat. in '"Theomnéstum (p. 352. Reisk.) ὁ μὲν yàp διώκων ὡς 
ἔκτεινε διόμνυται, ὃ δὲ φεύγων ὡς οὐκ ἔκτεινε. S'TANL. 

οὐ δοῦναι θέλει] εἰ δοῦναι θέλῃς Stanleius recte, nisi quod 
θέλοις scribere debebat, quod fecit Hermannus. 

430. δικαίως Rob. Steph. δικαίους M. superscripto e, Guelf. 
Ald. Turn. Scribendum δίκαιος. 

πρᾶξαι] Intelligendum δίκαια vel δικαίως ex  prscedente 
δίκαιος. 

431. πένει] πένῃ libri, nisi quod πέλῃ T. 

434. κἀπ᾽] « éz Guelf. Ald. Turn. 

435. σέβουσαι] σέβοιμεν IT. 

ἀξίαν Porsonus. ἀξίαν T vulgo. ἀξίαν σ᾽ Wakefieldus, reete 
fortasse. 

ἐπαξίων] ἐπ᾽ ἀξίων Rob. "Turn. ἀπ᾽ ἀξίων Stanleius: quod 
legisse videatur scholiasta, ἀξίων οὖσαν γονέων, interpretatus. 

438. ἀμυναθοῦ] Scribebatur ἀμυνάθου. 

440. ἁμῆς] Scribendum potius ἐμῆς. ἑστίαν aram intelligen- 
dam esse monet Stanleius. 

441. ἐν τρόποις "If(ovos] De expiatione Ixionis supplicis a 
Jove faeta lege schol. Pind. in Pyth. 2, 40. STANL. 

442. τούτοις] Id est πρὸς ταῦτα. ABRESCH. 

446. ἐφημένῃ Porsonus. ἐφεζομένη libr... Scribendum ἐφημέ- 
vov cum Burgesio. 

448. üá$0oyyov] Euripides Iphigenia in "Tauris de Oreste 


951. 
Σιγῇ δ᾽ ἐτεκτήνατ᾽ ἀπόφθεγκτόν μ᾽, ὅπως 


δαιτὸς γενοίμην πώματός T αὐτοῦ δίχα. S'T ANL. 
449. ἔς τ᾽ ἂν] ἐπ’ ἂν Ald. ἐπὰν Turn. 
450. καθαιμάξωσι νεοθήλου Steph. nisi quod καθαιμάξωσιν. 
καθαιμάξουσι νοθήλου M. Guelf. Ald. καθαιμάζουσιν ὀθήλου 
Rob. 


AD EUMENIDES. 559 


νεοθήλου] νεοθηλοῦς Abreschius. 

βοτοῦ] Porci: v. 283. S'TANL. Structura est: ἐστ᾽ ἂν 
πρὸς ἀνδρὸς αἵματος καθαρσίου σφαγαὶ νεοθηλοῦς Boroü καθαιμά- 
ἕωσι ἀνὴρ αἵματος καθάρσιος est, qui aliquem sanguinis piaculo 
liberat. Sic Apollo dicitur φόνου καθάρσιος v. 568. SCH. 

452. kal pvrois πόροις] Oresti in expiatione Hippocrenes 
aquam adhibitam fuisse, refert Pausanias 2, 7, 7: καθήραι δέ 
φασιν ᾽᾿᾽Ορέστην καθαρσίοις τε καὶ ἄλλοις kal ὕδατι, ἀπὸ τῆς ἵππου 
κρήνης. Abluto interfectore sordes ae maculas, quze καθάρσια 
s. ἀποκαθάρματα dicta ex domo foras projicere, atque in secreto 
aliquo loco occultare solebant. Neque praetereundum est, quod 
tradit Pausanias l. c. nempe laurum illic enatam, ubi Orestis 
καθάρσια abdebantur: κατορυχθέντων δὲ ὀλίγον ἀπὸ τῆς σκηνῆς 
τῶν καθαρσίων φασὶν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀναφῦναι δάφνην, ἣ δὴ καὶ és 
ἡμᾶς ἐστιν 1j πρὸ τῆς σκηνῆς ταύτης. STANL. 

453. ταύτην] ταύτη Rob. 

454. πεύσει) πεύσῃ libn. 

456. ναυβατῶν M. Guelf. νανατῶν libri reliqui vitio sollemni, 
de quo dixi in annot. ad ΒΟμη σοῖο P. 337- 

458. ἔφθιθ' οὗτος] ἔφθηθ᾽ οὗτος 'T. ἔφθιθ᾽ οὕτως M. Guelf. 
Ald. unde οὗτος ἔφθιτ᾽ 'T'urn. Steph. 

459. ἐς] Scribendum εἰς. 

461. λουτρὼν lectio ab Stephano memorata. λουτρῶν libri, 
quod legit scholiasta. Eo revocato scribendum cum Hermanno 
Opusc. vol. 4. p. 339. κρύψασ᾽, à λουτρῶν ἐξεμαρτύρει φόνον. 
** Conf. Choeph. 1005. ἔδρασεν ἢ οὐκ ἔδρασε: μαρτυρεῖ δέ μοι | 
φᾶρος τόδ᾽, ὡς ἔβαψεν Αἰγίσθου ξίφος. De ratione czedis deque 
veste, qua irretitus fuerat Agamemno, conf. Agam. 1097. 
1355. 1562. Choeph. 975. 992. Eumen. 601. Eurip. Orest. 25. 
et schol. ad 15. schol. ad Eurip. Hec. 1276. schol. ad Hom. 
Il. 1, 7. Lycophr. 1099. et 1375. et schol. Philostr. Imag. 2, 
το. Senec. Agam. 879. seqq. Both." WIESELER. λουτρῶν 
à Scaliger. 

468. σύ T] σὺ δ᾽ Pearsonus. Conf. ad Prom. 705. 

469. πράξας yàp ἐν coi] 1. q. πράξας yàp τὴν δίκην ἐν σοὶ, 
πανταχῆ τάδ᾽ αἰνέσω ἃ σὺ κρίνεις. SCH. 

470. ἤ τις Pearsonus. εἴ τις libri. Valckenario ad Herodot. 
3, 14. scribendum videbatur ἤ τιν᾽ οἴεσθαι τόδε βροτὸν δικάζειν. 

472. φόνου Rob. φόνους libri reliqui. 

ὀξυμηνίτου] ὀξυμηνίστου M. ὀξυμηνίτους Stanleius. 

4 A 


554 ANNOTATIONES 


473. κατηρτυκὼς] φόνον intelligit Bothius. Inepte scholiasta, 
τέλειος τὴν ἡλικίαν" τοῦτο δὲ ἀπὸ τῶν ζῴων. quod nihil ad rem 
facit. 

ὅμως] Vitiosum esse ὅμως animadvertit Pauwius, qui ἐμοῖς 
correxit: recte, nisi accusativus aliquis latet cum κατηρτυκώς 
conjunctus. κατηρτυκὼς νόμους, ritibus perfunctus, Wieselerus. 
Probabilius foret κατηρτυκὼς νόμῳ, si κατηρτυκὼς pro κατηρτυμέ- 
vos dici posse videretur, quod putavit Schuetzius qui κατηρτυ- 
κὼς ὅπως ἱκέτης scripsit cum Heathio, hoc sensu, supplicis ritu 
adornatus. 

474. Post δόμοις colon vel comma ponatur. 

475. ὅμως δ᾽ ἄμομφον ὄντα σ᾽ αἱροῦμαι πόλει] Versus spurius: 
quem qui scripsit αἱροῦμαι metri necessitate adactus pro δέχο- 
μαι posuit, quod sententiam postulare sensit scholiasta, qui 
explicat, δέχομαι ἐν τῇ πόλει. 

476. ἔχουσι M. Rob. ἔχουσαι libri reliqui. 

μοῖραν οὐκ «e)méumeAov] Scholiasta, εὐπαραίτητον, εὐχερῆ, 
εὐάρεστον. δυσάρεστοι φύσει εἰσὶν αὗται. Rectius Wellauerus, 
Harum vero ea est ratio ut non, facile dimitti possint. 

477. τυχοῦσαι] Scholiasta, ἀντὶ τοῦ τυχουσῶν. 

478. χώρᾳ μεταῦθις Wellauerus. χῶραι μετ᾽ αὖθις M. Guelf. 
Ald. Rob. et (qui αὖτις) Par. χωροῖεν αὖθις 'T'urn. Steph. 

479. πέδῳ] Seribendum πέδοι. V. ad Prom. 749. 

480. Post ἐστίν colon, post ἀμφότερα comma ponatur. 

481. δὲ] re "T yrwhittus, recte, ut videtur. 

δυσπήμαντ᾽ ἀμηχάνως ἐμοί] Lectio interpolata: neque enim 
ἀμηχάνως ἐμοί pro ἀμήχανον ἐμοί dici potuit. Cujusmodi adver- 
bium verbum aliquod postularet, velut ἔχει. 

δυσπήμαντ᾽ Stanleius. δυσπήματ᾽ Rob. Steph. δυσπήμαθ᾽ M. 
δυσσήματ᾽ Ald. Turn. δυσποίμαντ᾽ Casaubonus. 

ἀμηχάνως] Scholiasta, πέμπειν αὐτὰς ἀμηνίτως δυσχερές ἐστιν 
ἐμοί. Ex quo hsc componi potest totius versus scriptura, 
πέμπειν τε δυσπήμαντ᾽ ἀμηνίτως ἐμοί. 

482. ἐπέσκηψεν] Scholiasta, ὡς σκηπτὸς ἐπῆλθεν. 

483. ὁρκίων αἱρουμένους] Scribendum ὁρκίους αἱρουμένη cum 
Pearsono. Scholiasta, οἷον ἐνόρκους δικαστὰς ἐγὼ θήσω. Spec- 
tant autem hzec ad Areopagum, quem ab Minerva institutum 
fingit ZEschylus: de quo alios alia tradidisse Meursius aliique 
de Areopago scriptores ostenderunt. 

486. καλεῖσθ᾽ καλεῖθ᾽ Rob. 


AD EUMENIDES. 555 


487. rà BéXrara] Callim. Hymn. 1, 70. 
Εἵλεο δ᾽ αἰζηῶν ὅ,τι φέρτατον. 

Constabat Senatus Areopagiticus ex viris summa virtute con- 
spicuis. Socrates apud Xenoph. Memor. 3, 5, 20. ἡ δ᾽ ἐν 
᾿Αρείῳ πάγῳ βουλὴ, ὦ Περίκλεις, οὐκ ἐκ τῶν δεδοκιμασμένων καθί- 
σταται; Maximus in Prolog. in Dionys. Areopag. sub init. Οὐ 
παντὸς ἀνδρὸς ἦν els τὴν ἐξ ' Ape(ov πάγου βουλὴν τελεῖν" ἀλλ᾽ οἱ 
παρ᾽ ᾿Αθηναίοις πρωτεύοντες ἔν τε γένει καὶ πλούτῳ καὶ βίῳ 
χρηστῷ. Idem referunt Georgius Pachymerius et 'T'heophanes, 
quos citat Meursius in Areopago, c. 4. STANL. 

488. ἥξω] F. ἄξω. Adducam ut judicent. S'T ANL. 

489. περῶντας] Leetio vitiosa. ὅρκον διδόντας explicat scho- 
lasta: unde zopóvras Hermannus. "Totum versum om. TT. 

μηδὲν] μηδὲν δ᾽ Ald. μηδέν᾽ 'Turn. 

φρεσίν] φράσειν Marklandus ad Eurip. Suppl. 1:2. cui 
prseiverat Pearsonus, qui φράσαι conjecit. 

490—498 — 499—507. 

508—516— 517—525. 

526—537 — 538—549. 

309—357 535—365. 

490. Scholiasta, ᾿Αθηνᾶ ἀπῆλθεν εὐτρεπίσαι δικαστάς: ὁ δὲ 
Ὀρέστης ἱκετεύων μένει. αἱ δὲ "Epwóes φρουροῦσιν αὐτόν. μέλος 
δὲ οἰκεῖον ἄδουσι τῇ ἑαυτῶν προαιρέσει. 

νῦν καταστροφαὶ νέων] Male Stanleius nunc eversio novarum 
legum; καταστροφαὶ enim vicissitudinem designat novarum 
rerum, quibus pristinze leges abolentur. SCH. — Subversiones, 
quibus originem dant novz leges. WAKEF. 

491. re addidit Heathius. 

495. εὐχερείᾳ])] εὐχερίᾳ M. Ald. Rob. 

συναρμόσει] ξυναρμόσει Porsonus recte. 

498. μετά τ᾽ αὖθις] μὲν αὖθις Guelf. μεταῦθις Par. Rob. 

499. οὔτε] Scribendum οὐδὲ cum Elmsleio. 

504. Post κακὰ comma excidit. 

505. λῆξιν ὑπόδοσιν] λῆξις ὑπόδοσις 'T'urn. 

ὑπόδοσιν] Scribendum ὑπόδυσιν cum Heathio. 


506. οὐκέτ᾽ 'Turn. àxér libri reliqui. Seribendum ἄκεά 7 
cum Schuetzio. 


507. δὲ Pauwius. δέ ris libri. 

511. ὦ---ὦἍ Pauwius. ió—ió libri. 

"Epwóev M. ᾿Εριννύων vulgo. 
442 


556 ANNOTA'TIONES 


515. 516. et antistrophici 524. 525. in unum versum con- 
jungantur. 

515. οἰκτίσαιτ᾽] οἰκτίσετ᾽ Rob. 

ἐπειδὴ] ἐπεὶ δὴ Ald. 

516. πίτνει] πιτνεῖ libri. : 

517. ἔσθ᾽ ὅπου τὸ δεινὸν εὖ] Scholiasta, οὐ πανταχῆ τὸ δεινὸν 
ἀπεῖναι φρενῶν δεῖ. 

519. δειμανεῖ] Scribendum δεῖ μένειν cum anonymo apud 
Dobrzeum. Hunc et proximum versum om. Rob. 

520. ὑπὸ στένει] ὑποστένει Guelf. Ald. 

521. ris δὲ---σέβοι δίκαν] Eadem sententia infra simplicius, 
utpote extra choricum carmen, expressa recurrit v. 699: 

Τίς yàp δεδοικὼς μηδὲν ἔνδικος βροτῶν; SCH. 

φάει] λαμπρότητι καὶ ὀρθότητι φρενῶν explicat scholiasta. Sed 
sensus δέει postulat, quod restituit Schuetzius. 

522. καρδίας Canterus. καρδίαν libri, quod revocandum. 

ἀνατρέφων)] Scribendum ἂν ἀνατρέφων cum  Lachmanno 
P. 43: 

523. 1j—0 ] Notanda responsio particularum 7j—re, cujus anti- 
quissimum exemplum est apud Hom. Il. B, 289. ὥστε yàp ἢ 
παῖδες veapol xíjaí re γυναῖκες | ἀλλήλοισιν ὀδύρονται οἷκόνδε 
νέεσθαι. io 

525. σέβοι] σέβει M. 

δίκαν] δίκας Ald. 'T'urn. 

526. üávapkrov] οὖν versus explendi caussa addidit Heathius, 
recte, nisi ἄναρκτον alius adjectivi quadrisyllabi glossema est. 
Neque enim probabile est δέ in versu antistrophico 538. 
delendum esse, quz Lachmanni fuit sententia p. 44. 

529. 530. et antistrophici 540. 541. in unum versum conjun- 
gendi. 

529. παντὶ Pauwius. ἅπαντι libri. 

μέσῳ τὸ] μέτῳ τὸ Ald. quo vitio deceptus 'T'urn. μὲν ὅτῳ 
posuit. 

530. ἀλλ᾽’ ἄλλᾳ Lachmannus. ἄλλα ἄλλα hbri, nisi quod 
ἄλλᾳ ἄλλα Rob. 

δ᾽ ἐφορεύει] δι’ ἐφορεύει M. διεφορεύει Ald. 

534. δυσσεβίας Porsonus. δυσσεβείας libri. 

535. ὑγιείας] ὑγείας Rob. 

536. πᾶσιν Heathius. πᾶσι libri. 


538. τοι] Seribendum σοι cum M. Par. Guelf. Rob. 


AD EUMENIDES. 557 


αἴδεσαι] αἴδεσται Ald. unde αἰδεῖσθαι ''urn. 

540. 1v] τὴν δίκην explicat scholiasta, quod glossema textui 
illatum est in Par. 

ἀτίσῃς) πατήσῃς (yp. àríoys) M. Par. 

546. ἐπιστροφὰς δωμάτων Heathius. δωμάτων ἐπιστροφὰς 
libri, nisi quod δώματ᾽ ἀνεπιστροφὰς Ald. 

550. 551. et antistrophici 558. 559. in unum versum conjun- 
gendi. 

550. ἐκ τῶνδ᾽ Scribendum ἑκὼν δ᾽ cum Wieselero. 

552. πανώλεθρος] πανόλεθρος Ald. Rob. 

δ᾽ addidit Pauwius. 

553. παρβάταν Hermannus. περαιβάδαν M. Ald. Rob. παραι- 
Bárav 'Turn. παραιβάδαν Steph. V. ad Sept. c. ΤῊ. 743. 

554. παντόφυρτ᾽] παντόφυρτον Guelf. Ald. 'Turn. 

ἄνευ] Scribendum ἄγοντ᾽ ἄνευ cum Pauwio. 

δίκης} Scribendum δίκας. 

555- βιαίως] βιαίῳ 'Γ τη. 

556. ὅταν] ὅτ᾽ ἂν libri. 

550. ἐν addidit Abreschius. 

δυσπαλεῖ re "Turn. δυσπαλεῖται M. Ald. Steph. δυσπαλεῖ δὲ 
Rob. , 

560. δὲ] δ᾽ ὁ "Turn. Steph. et lemma scholii ap. Rob. 

θερμῷ Pauwius. θερμουργῷ (0epuoepyg M. Par.) libri ex 
glossemate. 

561. ἀμηχάνοις} Scribendum ἀμαχάνοις. 

562. Aézabvov] Scribendum λαπαδνὸν cum Hermanno. Quod 
idem est atque ἀλαπαδνὸν, quz:e usitata adjectivi forma est. 

565. αἴστος Porsonus. ἄϊστος vulgo. Eadem contractione 
aliquoties usus est Lycophron, de quo dixit Bachmannus ad 
v. 71. 

566. κήρυξ] Scribendum κῆρυξ cum Rob. 

κατειργαθοῦ) κατεργάθου libri. κατειργάθου Porsonus pravo 
accentu. ἥ 

567. ἥ τ᾽ οὖν] εἴτ᾽ οὖν M. εἴ 7 οὖν Guelf. Par. ἢ 7 οὖν Ald. 
Turn. εἶτ᾽ οὖν Rob. Lacunam imperite explevit "Triclinius in 
TT. etr οὖν διάκτορος πέλει τυρσηνική. 

διάτορος] διάκτορος Par. διάτορος ἡ Rob. 

572. eis] Scribendum ἐς. 

573. τόνδ᾽ Par. τὸν Guelf. Ald. τῶνδ᾽ libri reliqui. τόνδε 
Orestem dicit, 


558 ANNOTATIONES 


576. δόμων] Scribendum νόμῳ cum Burgesio. Conf. v. 473. 
Soph. (Ed. Col. 548, comparavit Hermannus, νόμῳ δὲ καθαρὸς 
ἄϊδρις és τόδ᾽ ἦλθον. 

577. ἁνὴρ] ἀνὴρ libri. 

ἐφέστιος] ἐφεστίως Μ. 

579. δ᾽ om. Turn. 

580. τοῦ] τοῦδε M. Paris. Guelf. Ald. Rob. 

581. ὅπως] Scribendum ὅπως τ᾽ cum Hermanno et comma 
post ἐπίστᾳ (ἐπίστα libri) delendum. 

κυρώσων 'Turn. Steph. Scribendum κύρωσον ex M. Guelf. 
Ald. Rob. 

583—644. om. 'T. 

585. πολλαὶ] Recte scholiasta, τοῦτο οὐ πρὸς τὰς τρεῖς, ἀλλὰ 
πρὸς τὸν χορόν" ιε΄ γὰρ ἦσαν. 

δὲ] μὲν Guelf. Ald. 

συντόμως] ξυντόμως Rob. 

587. κατέκτονας] κατόκτονας Ald. κατέκτεινας Rob. κατέκτα- 
ves Elmsleius ad Eurip. Med. 774. recte fortasse. Et sic 
v. 591. 

589. ἐν---παλαισμάτων] 'T'ertia nimirum in luctationibus ab- 
jectione in terram victoria constitit. Plato in Euthydemo: ἔτι 
δὴ ἐπὶ τὸ τρίτον καταβαλὼν ὥσπερ πάλαισμα, ὥρμα ὁ ἘΕϊθύδημος 
πρὸς νεανίσκον. Seneca de Benef. 5, 3. Luctator ter abjectus 
perdidit palmam, non tradidit. Aristides: τὸ τρίτον πλεύσας, 
ὥσπερ οἱ παλαισταὶ παλαίουσιν. S'TANL. παλαιμάτων Rob. 

592. λέξω] λέγω M. Par. Rob. non male. 

596. ἀεὶ] αἰεὶ 'Turn. Steph. 

598. πέμπει] πέμψει Scaliger. 

599. πέπεισθι] πέποιθε 'lurn. Steph. rarioris imperativi 
forms ignari, de qua dixit Buttmannus Gramm. vol. 2. p. 12. 

600. μιασμάτοιν Elmsleius ad Eurip. Med. 798. Legebatur 
μιασμάτων. 

602. Hunc versum recte explicuit Pauwius, virum interfecit 
eumque ànterficiens simul patrem meum. 

603. τοιγὰρ] τὸ yàp Ald. 'T'urn. 

φόνου] Scribendum φόνῳ. Jíaque tu quidem vivis (ut te pro 
ezede matris ulcisci possim) h«c autem ccde (qua tu eam ne- 
casti) ab ultione mea libera evasit, dudque scelus satis expia- 
vit. SCH. 

605. ὅμαιμος] Conf. v. 212. 


AD EUMENIDES. 559 


607. πῶς γάρ σ᾽] πῶς γάρ Ald. πῶς y εἰ σ᾽ Rob. in corri- 
gendis. πῶς ἥ σ᾽ Stanleius frustra. πῶς, quomodo nisi sanguine 
8uo. 

608. ἀπεύχει]ὔ ἀπεύχῃ libn. 

αἷμα] αἷμα τὸ Guelf. Ald. Rob. 

610. σὺν] Scribendum ξὺν cum Porsono. 

615. δικαίως] δικαίας Ald. "Turn. 

ὧν δ᾽ Canterus. δ᾽ ὧν libri. δ᾽ ejecit "Turn. 

618. ᾽κέλευσε Porsonus. κελεύσει libri. Scribendum κελεύσαι 
cum Hermanno. 

622. λέγεις σὺ, τόνδε] λέγεις, σοὶ τόνδε Burgesius. 

629. ἀκούσει) ἀκούσῃ libri. 

631. μιν] Scribendum vw cum Porsono. 

ἠμποληκότα] ἐμπολᾶν teste Hesychio i. e. q. περιποιεῖν, 
πραγματεύεσθαι, aut secundum schol. in Sophocl. Antig. v. 
1049. κερδαίνειν, περιποιεῖν. Itaque ἀπὸ στρατείας μιν ἠμπολη- 
κότο τὰ πλεῖστ᾽ ἀμείνονα significat: cum enim ab eapeditione 
bellica plurima meliora lucrifécisset, ἢ. e. multas res optime 
gessisset. SCH. 

632. àpe(voy ] ἄμεινον Ald. Post hunc versum indicanda 
lacuna. 

633. δροίτῃ) δρύτῃ Steph. 

634. παρεσκήνωσεν] παρεσκήνησεν 'T'urn. Steph. 

ἀτέρμονι (exitu carente)—7é7A0] ἄπειρον ἀμφίβληστρον voca- 
vit Agam. 1382. ἄπειρον ὕφασμα Euripides Orest. 25. 

636. οὗτος] οὕτως Ald. 'l'urn. Steph. 

638. δηχθῇ] δειχθῇ M. Rob. 

639. ὅσπερ] ὥσπερ Rob. 

643. ταῦτ᾽] τοῦτ᾽ Ald. Turn. 

645. ἂν] às Guelf. Ald. 'T'urn. 

650. ἄνω καὶ κάτω cum στρέφων, non cum τίθησιν copulan- 
dum: cetera vero omnia Jupiter constituit, sursum deorsum 
volvens; h. e. modo sic, modo aliter dirigens. SCH. ve om. 
M. Guelf. Ald. 

651. οὐδὲν ἀσθμαίνων μένει] De viribus nullo labore exhau- 
riendis dicitur, sive de eminente Jovis potentia, cui nihil grave 
aut difficile est. Facili opera, uno quasi impetu, non /aboris 
anhelus, ut loquitur Sil. Ital. 15, 721. neque ἄσθματος καὶ àzo- 
ρίας μεστὸς γενόμενος, ut ap. Plat. de Rep. p. 496. Noster 
supra v. 243. πολλοῖς μόχθοις ἀνδροκμῆσι φυσιᾷ σπλάγχνον. 


560 ANNOTATIONES 


SCH. Non animadvertit Schuetzius haec ex duorum versuum 
reliquiis esse conflata, quorum prioris servatum initium est 
στρέφων τίθησιν, alterius finis οὐδὲν ἀσθμαίνω μένει. Nam 
ἀσθμαίνω recte scriptum in M. Ald. Turn. 
652. ὑπερδικεῖς] ὑπερδικὴς Guelf. ὑπερδοκεῖς Rob. 
ὅρα] ὁρῶ Guelf. Ald. 
653. πέδῳ] Scribendum πέδοι. V. ad Prom. 749. 
656. xépvwy] xépri£ Guelf. Ald. 
$parópev] Scribendum φρατέρων cum M. Par. Ald. 
προσδέξεται] προσδέξετε M. προσδέξαιτο Rob. et yp. Par. 
658. οὐκ ἔστι μήτηρ] Sententiam hanc Euripides quoque 
expressit Orest. v. 551. 
πατὴρ μὲν ἐφύτευσέν pe, σὴ δ᾽ ἔτικτε παῖς, 
τὸ σπέρμ᾽ ἄρουρα παραλαβοῦσ᾽ ἄλλου πάρα. 
ἄνευ δὲ πατρὸς τέκνον οὐκ εἴη ποτ᾽ ἄν" 
ἐλογισάμην οὖν τῷ γένους ἀρχηγέτῃ 
μᾶλλον p. ἀμῦναι τῆς ὑποστάσης τροφάς. 
Similiter fere apud Eurip. fragm. inc. 58. 


ἀλλ᾽ ἴσθ᾽ ἐμοὶ μὲν οὗτος οὐκ ἔσται νόμος, 

τὸ μὴ οὔ σε, μῆτερ, προσφιλῆ νέμειν ἀεὶ 

καὶ τοῦ δικαίου καὶ τοκῶν τῶν σῶν χάριν. 
στέργω δὲ τὸν φύσαντα τῶν πάντων βροτῶν 
μάλισθ᾽, ὁρίζω τοῦτο: καὶ σὺ μὴ φθόνει. 
κείνου γὰρ ἐξέβλαστον, οὐδ᾽ ἂν εἷς ἀνὴρ 
γυναικὸς αὐδήσειεν, ἀλλὰ τοῦ πατρός. SCH. 

κεκλημένου] κεκλημένη 'T. 

660. ἅπερ] ὥσπερ Par. 

661. βλάψῃ] βλάψει Par. 

664. Post hunc versum aliquid exeidisse animadvertit But- 
lerus: non animadverterat Schuetzius, quum proximum οὐδ᾽ in 
οὐκ mutari vellet. 

666. ἔρνος] épvos Ald. 

667. ὡς] ὅσ᾽ Guelf. ὃς Ald. 

670. eis] Scribendum ἐς. 

672. αἰανῶς] αἰῶνος Ald. Rob. àv αἰῶνος Guelf. 

673. rà πιστὰ] τ᾽ ἄπιστα M. Guelf. Ald. Rob. 

674. κελεύω] κελεύσω Rob. 

678. ἄμομφος] ἄμορφος Ald. 

680. αἰδεῖσθε] αἰδεῖσθαι Rob. et superscripto ε M. 


AD EUMENIDES. 561 


682. πρώτας] πρῶτον 'T'urn. 

683. Αἰγέως Scaliger. Alyéo Rob. Alyée Ald. Αἰγείῳ Turn. 

684. ἀεὶ] αἰεὶ libri. 

δικαστῶν Canterus. δ᾽ ἑκάστων libri. 

685. " Apeiov] Scribendum ὄρειον eum Hermanno.  Ineptum 
enim est "Apetor τόνδε dici, quum in sequentibus demum versi- 
bus explicetur, cur petra haec "Apetos sit cognominata. 

πάγον 9'"Apewr] Quia post hzc verba longior sequitur 
parenthesis verborum ᾿Αμαζόνων ἕδραν----πάγος 7 "Apes, facile 
excusabitur árakoAovÓ(a constructionis, quze nulla esset, si sta- 
tim sic incepisset /Eschylus hanc periodum ἐν δὲ πάγῳ ᾿Αρείῳ 
τῷδε---ἐν δὲ τῷ σέβας ete. SCH. Huc pertinere Ennianum 


illud fragmentum creditur (p. 252. ed. Hess.) 
Areopagiticam ea de re vocant petram. S'TANL. 


᾿Αμαζόνων ἕδραν] Meminit et Etymologici auctor p. 139, 8. 
ἴΑρειος πάγος, δικαστήριον ᾿Αθήνησιν οὕτω καλούμενον ὅτι αἱ 
᾿Αμαζόνες ἐπὶ τὸν τόπον ἐκεῖνον ἐστρατεύοντο "Apeos οὖσαι. Νο- 
tandum vero quod in etymologia nominis ab /Eschylo recedit ; 
neque enim Areopagum ita dictum vult, quod ibi Amazones 
Marti sacra fecerint, sed ab ipsis Amazonibus, utpote quz 
essent Martis filie. — Cui astipulatur etiam Eustathius in. Dio- 
nysi Perieg. v. 653. 'Adq' ὧν, ὡς ἐξ "Apeos ἀγομένων, kal ὁ 
"Apeuos πάγος ἐν ᾿Αθήναις ὠνόμασται, οἷα μέχρι καὶ ἐκεῖ ἐλθου- 
σῶν. Longe vero aliter omnes alii, qui ab ipso Marte nomen 
accepisse velint, quod judicium illic primus subierit. Pausa- 
nias I, 28, 5. Καθ᾿ ὃ καὶ ὃ "Apeios πάγος---καλούμενος, ὅτι πρῶ- 
τος "Apgs ἐνταῦθα ἐκρίθη" vel ob adulterium, (Ecumenius in 
Act. 17. 34. "Apetos δὲ πάγος ἐλέγετο ὃ τόπος, ἐπειδὴ ὁ " Apys, 
ὥς φασι, τῆς μοιχείας ἐκεῖσε δίκας ἔδωκε᾽ vel ob czedem Halir- 
rothii, Aristides vol. 1. p. 185. Cant. Λαγχάνει Ποσειδῶν ἤΑρει 
τὴν ὑπὲρ τοῦ παιδὸς, kal νικᾷ ἐν ἅπασι τοῖς θεοῖς kal τὴν ἐπωνυ- 
μίαν ὁ τόπος λαμβάνει τὴν αὐτὴν, τοῦτο συμβάντος σύμβολον καὶ 
δικαιοσύνης ὥσπερ ἄλλο τι μαρτύριον καὶ πίστιν ἐς ἀνθρώπους. 
Arundeliana Epocharum stela, l. 5. 'A$' οὗ δίκη ᾿Αθήνησιν 
ἐγένετο ἔΑρει καὶ Ποσειδῶνι ὑπὲρ ᾿Αλιρροθίον τοῦ Ποσειδῶνος, 
καὶ ὁ τόπος ἐκλήθη " Apevos πάγος, ἔτη XHH A|ATIIH βασιλεύον- 
τος ᾿Αθηνῶν Κραναοῦ. S'T ANL. 

686. 07 τ᾽ 'Turn. om. Ald. 

687. veózroAw] veózoAw Ald. 


4 B 


562 ANNOTATIONES 


688. Post róre comma ponatur. 

691. φόβος συγγενὴς non est fimor ab natura ingrenitus, ut 
Wakefieldus putat, sed £imor cum reverentia cognatus, quam 
cives Areopago przestituri essent. SCH. Scribendum £vyyerijs 
eum Porsono. 

μὴ ᾿δικεῖν "Turn. μὴ ἀδικεῖν libri reliqui... Scribendum μάδι- 
κεῖν. 

692. τό 7] τόδ᾽ M. Ald. Rob. τόθ᾽ 'T'urn. τό, θ᾽ Steph. 

ἦμαρ] ἧμαρ libri. 

693. μὴ ᾿πικαινούντων Stephanus. μὴ ᾿πικαινόντων libri, Scri- 
bendum μὴ ᾿πιχραινόντων cum Wakefieldo. 

694. Post ἐπιρροαῖσι colon omisit typotheta. 

0 Scribendum δ᾽ cum Pearsono. 

696. ἄναρχον] ἄναρκτον Bentleius, ex v. 526. 

μήτε] μήδε (hoc accentu) M. μὴ δὲ Rob. quod ipsum quoque 
nihil aliud esse quam μὴ ré ex eo colligi potest quod pro μήτ᾽ 
ἄναρχον similiter expressum est μὴ τ᾽ ἄναρχον. 

δεσποτούμενον] δ᾽ addendum videbatur Stanleio. 

697. περιστέλλουσα Porsonus cum Heathio. Revocandum 
quod in libris est περιστέλλουσι. 

σέβειν] σέθεν M. Par. Guelf. Ald. Turn. Vera scriptura 
annotata in margine M., restituta in Rob. Steph. 

700. ro. om. Rob. 

703. οὔτ᾽ ἐν] οὔτε Par. Ald. 'T'urn. 

Ekó0awiw] Σκύθῃσιν libri, nisi quod Σκύθοισι Par. 

704. κερδῶν] κερδῶν τ᾽ Pauwius. Preestat κερδῶν δ᾽, quod 
conjecit Schwenkius. 

708. eis] Seribendum és. 

709. kai] ézi Rob. 


710. αἰδουμένους Stanleius. αἰδουμένοις libri, interpunctione j 


post δίκην posita, post ὅρκον omissa. 

ὅρκον] νόμον Par. ; 

713. küyeye] κἀγώ ye Rob. Steph. κἀγώ M. Guelf. Ald. 
"Turn. 

714. κελεύω] κελεύσω Rob. Idem vitium v. 674. 

716. μαντεύσει] μαντεύσῃ libri. 

μένων] Scribendum νέμων cum Hermanno. 

717. ἢ typothetze error pro 5j. 

723. Φέρητος ἐν δόμοις) Respicit Alcestidem Admeti uxorem 
ab inferis revocatam. Cf. Eurip. Alcest. v. 28. sqq. SCH. 


MULA arn es 


Buoni Uni Acci lbs CARCER EE Ὺ o 1o o ac 


AD EUMENIDES. 563 


726. xóre] χ᾽ ὥτε Steph. χ᾽ ὥς re Guelf. Ald. 'T'urn. χ᾽ ὡς 
Rob. 

727. παλαιὰς δαίμονας] παλαιὰν διανομὴν 6 libro MS. restitui 
in Zimmermanni Diario a. 1836. 
dem tradit schol. Eurip. Alcest. 12. 






731. καἀθιππάζει] καθιππάζῃ libri. 

733- ἀμφίβουλος] ἀμφίβολος M. Guelf. Ald. Rob. 

735. ψῆφον---προσθήσομαι}" Minervam suum adjecisse caleu- 
lum, quo absolutus est Orestes, tradunt alii quoque... Aristides 
vol. 1. p. 24. Cant. τὴν δὲ φιλανθρωπίαν (Minerve) oi περὶ 
'Opéarqv λόγοι μαρτύρονται, ὃν φυγόντα μὲν ἐξ " Apyovs ᾿Αθήναζε, 
φεύγοντα δ᾽ ᾿Αθήνησι δίκην ὑπ’ Εὐμενίδων, ἴσων τῶν ψήφων yevo- 
μένων προσθεμένη τὴν παρ᾽ αὐτοῖς σώζει. καὶ τοίνυν ἔτι νῦν σώζει 
πάντας, ἐὰν ἴσαι γένωνται. Julianus p. 114 D. ᾿Αθήνησι μὲν οὖν 
φασιν ὅτι τοῖς πρώτοις ἔθεσιν ἐχρῶντο, καὶ ἔζων τοῖς οἰκείοις πει- 
θόμενοι νόμοις, μεγάλην καὶ πολυάνθρωπον οἰκοῦντες πόλιν, εἴ 
ποτε τῶν δικαζόντων αἱ ψῆφοι κατ᾽ ἴσον φαίνοιντο τοῖς φεύγουσι 
πρὸς τοὺς διώκοντας, τὴν τῆς ᾿Αθηνᾶς ἐπιτιθεμένην τῷ τὴν δίκην 
ὀφλήσειν μέλλοντι, ἀπολύειν ἄμφω τῆς αἰτίας. Philostratus Vit. 
Soph. 2, 3. in Aristocle, εὐδοκιμοῦντι δὲ αὐτῷ κατὰ τὸ Πέργαμον 
κἀξηρτημένῳ πᾶν τὸ “Ἑλληνικὸν, ἐξελαύνων ὁ Ἡρώδης εἰς Πέργα- 
μον, ἔπεμψε τοὺς ἑαυτοῦ ὁμιλητὰς πάντας" καὶ τὸν ᾿Αριστοκλέα 
εἶδεν ὥσπερ τις ᾿Αθηνᾶς ψῆφος. Meminit et Dio 51, 19. ἔκκλη- 
τόν τε δικάζειν καὶ ψῆφόν τινα αὐτοῦ ἐν πᾶσι τοῖς δικαστηρίοις 
ὥσπερ ᾿Αθηνᾶς φέρεσθαι ἐκέλευσαν. 5.ΤΑΝΊΙ,. ΑὉ illorum scrip- 
torum narratione eo dissentire /Eschylum manifestum est, quod 
Minervam nondum numeratis Areopagitarum calculis suum in 
urnam conjecisse ealeulum eoque effecisse finxit ut par in 
utramque sententiam calculorum numerus evaderet Orestesque 
secundum legem v. 741. constitutam absolveretur. Cum 
ZEschylo consentiunt scriptores ab Hermanno p. 189. indicati, 
scholiasta Aristidis ad vol. r. p. 108, το. p. 428. ed. Fromm. 
φασὶ δὲ ὅτι τῶν ἐξ θεῶν προστιθέντων ταῖς "Epwóct καὶ τῶν € τῷ 
᾿Ορέστῃ, μετέωρον ἔχουσαν τὴν ψῆφον ᾿Αθηνᾶν ὕστατον προστι- 
θεῖσαν νικῆσαι αὐτὸν πεποίηκεν" εἰκότως" ὑπὲρ οὗ γὰρ τὴν ἐκεῖσε 
κρίσιν ἠγάπησεν, ἀντὶ χάριτος χάριν αὐτῷ εἰσενήνοχεν. εἰ δέ τις 
εἴποι, πῶς τὸ ἴσον ἔχων τῶν θεῶν νενίκηκεν, ἐρεῖς ὅτι θνητὸς àv 
τὰς ἴσας τῶν θεῶν ψήφους ἐδέξατο, διὰ τοῦτο νενίκηκε. Lucian. 
Piscat. c. 21. ἐμὲ δὲ ἤν που κρατούμενον ἴδῃς (Minervam dicit) 

452 


564 ANNOTA'TIONES 


καὶ πλείους ὥσιν ai μέλαιναι, σὺ προσθεῖσα τὴν σεαυτῆς σῶζε. 
Harmonid. c. 3. ὥστε ἤν που καὶ νῦν ἐμοὶ ἐς τὸ χεῖρον ῥέπωσιν αἱ 
ψῆφοι ἐν τῷ λόγῳ καὶ ἐλάττους Qoi αἱ ἀμείνους, σὺ τὴν τῆς ᾿Αθη- 
νᾶς προστιθεὶς ἀναπλήρου τὸ ἐνδέον παρὰ σεαυτοῦ. Eurip. Iphig. 
T.. 965. ἴσας δέ μοι ψήφους διηρίθμησε Παλλὰς ὠλένῃ. 

739. οὐ] καὶ Ald. 'T'urn. 

745. àp] ἀλλ᾽ Par. 


746. Hunc versum Oresti tribuit Abreschius, choro conti- : 


nuant libri. 

748—751. Apollini tribuit Steph.: choro continuant libri 
reliqui. Oresti tribuendos esse vidit Wieselerus p. 151. 

749. μὴ Duketv] μὴ ἀδικεῖν libri. Scribendum μἀάδικεῖν. 

750. γίγνεται] γίνεται libri... Post μέγα comma ponatur. 

751. βαλοῦσα] Sensus postulat βληθεῖσα, quod conjecit Bent- 
leius, vel πεσοῦσα. Vulgatam scripturam defendit Lobeckius 
Paralip. p. 165. ““ ψῆφος βαλοῦσα non aliter dici videtur quam 
$pvkrepía τρὶς ἐξ βαλοῦσα Agam. 33. 1d est εὐβολοῦσα, εὐτυ- 
χοῦσα, imagine a tesserarum jactu prospero repetita." 

ὥρθωσεν] ὥρθωσαν Guelf. Ald. 

752. ἀνὴρ ὅδ᾽ ékméjevyev] Si ex hac fabula hausta fuerit 
Enniana, huc pertinet fragmentum illud apud Nonium in v. 
Facessere. 

Dico ego vicisse Orestem, vos ab hoc fücessite. 
Alii ad v. 741. referunt. S'TANL. 
753. ἴσον γάρ ἐστι τἀρίθμημα] Orestem ἰσοψηφίᾳ a Minerva 
liberatum refert ipsa apud Euripidem Iph. in "Taur. v. 1469. 
οὕνεκ᾽ ἐκσώσασά σε 
καὶ πρίν γ᾽ ᾿Αρείοις ἐν πάγοις ψήφους ἴσας 
κρίνασ᾽, ᾿Ορέστα' καὶ νόμισμ᾽ ἐς ταὐτό γε 
νικᾶν ἰσήρεις ὅστις àv ψῆφους λάβῃ. 
Meminit et in Electra Euripides 1265. 
ἴσαι δέ σ᾽ ἐκσώζουσι μὴ θανεῖν δίκῃ 
ψῆφοι τεθεῖσαι. 
Et ibid. 1268. 
καὶ τοῖσι λοιποῖς ὅδε νόμος τεθήσεται 
νικᾶν ἴσαις ψήφοισι τὸν φεύγοντ᾽ ἀεί. 
Alludit etiam Aristophanes in Ranis 695. 
κελαδεῖ δ᾽ ἐπίκλαυτον ἀηδόνιον νόμον ὡς ἀπολεῖται, 
κὰν ἴσαι γένωνται. 


Y"'Y 3 WO A 


TX oes Uer ee ^ e e at 


AD EUMENIDES. 565 


Quare vero cum caleuli pari numero accusatori et reo fuerint, 
reum vincere sancitum sit, διὰ τί ποτε ὅταν καὶ τῷ φεύγοντι kal 
τῷ διώκοντι φαίνωνται ψῆφοι ἴσαι, φεύγων νικᾷ, plures assignat 
rationes Aristoteles Probl. 29, 12. STANL. 

755. καὶ γῆς] Scribendum γαίας. 

757. ἁνὴρ] ἀνὴρ libri. 

760. σωτῆρος] Jovis. V. Eurip. Herc. f. 48. WAKEF. 

762. στρατῷ] Populo. 

763. τὸ λοιπὸν---πλειστήρη χρόνον͵ Recte auctore Heathio 
vertitur: Deinceps in omne futurum tempus, quamvis longis- 
simum sit. SCH. πλεισθήρη Guelf. ''urn. πλεισθήρῃ Ald. 

χρόνον] χρόνῳ Ald. 

766. ἐποίσειν M. Par. Rob. Steph. ἐπείσειν Guelf. ἐσήσειν 
Ald. 'Turn. * Idem juramentum in Euripidis Suppl. 119o. 


ὁ δ᾽ ὅρκος ἔσται μήποτ᾽ ᾿Αργείους χθόνα 
εἰς τήνδ᾽ ἐποίσειν πολέμιον παντευχίαν, 
ἄλλων T ἰόντων, ἐμποδὼν θήσειν δόρυ." S'TANL. 


767—774. αὐτοὶ γὰρ----εὐμενέστεροι) Versus non /Eschylei, 
sed ab homine scripti qui quae breviter graviterque versibus 
pracedentibus dixerat ZEschylus loquacitate sua ineptissime 
dilatavit, oratione usus quam emendare frustra conati sunt 
critici. 

768. παρβαίνουσι] παρμένουσι Par. 

769. ἀμηχάνοισι] ἀμηχάνοις M. Guelf. Ald. 

πράξομεν] Male per τιμωρησόμεθα explicat scholiasta. Neque 
enim dubitandum quin hic poeta orationem suam sic con- 
struxerit, rots παρβαίνουσι πράξομεν ὡς αὐτοῖσι μεταμέλῃ πόνος. 

Post δυσπραξίαις comma recte posuit 'T'urn. 

770. παρόρνιθας] παρ᾽ ὄρνιθας Guelf. Ald. 'T'urn. 

772. ὀρθουμένων) ὀρθουμένοις 'Turn. 

773. ἀεὶ) αἰεὶ Rob. τη. Steph. 

774. ἐσμεν) écópe0 potius dicere debebat, quod conjecit 
Heathius. 

εὐμενέστεροι] ἀσμενέστεροι Rob. 

775. Comma non post λεὼς, sed post χαῖρε poni debebat. 

779- χερῶν] χειρῶν Ald. 

780. 810. ἡ] Scribendum ἁ et interpunctio post βαρύκοτος 
delenda. 


782. ἰοὺ iov,] Scribendum ἰὸν ἰὸν ex M. Guelf., deleto com- 


566 ANNOTATIONES 


mate. Conf. v. 478. χώρᾳ μεταῦθις ἰὸς ἐκ φρονημάτων πέδοι 
πεσὼν ἄφερτος αἰανὴς νόσος. 

ἀντιπαθῆ lectio ab Stephano memorata et reperta in Par. 
Revocandum ἀντιπενθῆ ex M. Guelf. Ald. Rob. ''urn. Steph. 
Scholiasta, ἰσοπενθῆ, ὅμοια δρῶντα οἷς πέπονθα. 

783. μεθεῖσα pro μεθήσω accipit scholiasta: quod fieri nequit. 
Mihi verbum aliquod, quale βαλῷ est, ante μεθεῖσα excidisse 
videtur. 

784. χθονὶ ἄφορον 'lurn. χθόνια φόρον Ald. χθονιαφόρον 
Rob. quod legit scholiasta, qui explicat τὸν εἰς τὴν γῆν φερόμε- 
vov. Ego χθονὶ vel delendum vel versui 781. pro γᾷ restitu- 
endum arbitror. Quo remoto dochmius prodit ἄφορον" ἐκ 
δὲ τοῦ. 

785. λιχὴν] Scribendum λειχήν. V. ad Choeph. 282. 

λιχὴν] Signifieatur pestiferum virus ex sangruineis Eumeni- 
dum stillis propagatum. 

ἄφυλλος ἄτεκνος] I. e. frugibus terre et humane soboli per- 
niciosus; ut Sophocles de peste in 'lhebas ssviente (Ed. 
Tyr. 25. 

φθίνουσα μὲν κάλυξιν éykápmois χθονὸς, 
φθίνουσα δ᾽ ἀγέλαις βουνόμοις, τόκοισί Te. . 
ἀγόνοις γυναικῶν. 
Et Virgil. /En. 3, 137. 
subito cum tabida membris 
Corrupto cali tractu, miserandaque venit 
Arboribusque satisque lues et letifer annus. 


WAKEF. Versus non integer. 

786. ἐπισύμενος M. ἐπεσύμενος Rob. ἐπεσσυμένος "Turn. 
Steph. ἐπέσσυμος Ald. 

788. βαλεῖ 'T'urn. βαλεῖν libri reliqui. 

789. στενάζω] στενάξω M. Par. 

γένωμαι ;] Hoc etsi ita defendi potest ut pronomine ex ante- 
cedentibus repetito pro τί γένωμαι accipiatur, probabilior tamen 
'Tyrwhitti emendatio est γελῶμαι. — Versus est bacchiacus. 

791. μεγάλατοι Xld. Recte in aliis divisim μεγάλα τοι. 

794. πίθεσθε] πείθεσθε Ald. Rob. πείθεσθαι Guelf. 

795—823. om. T. 

796. ἀτιμίᾳ] ἀτιμίας Ald. 'T'urn. 

798. χρήσας 'Turn. ᾿θήσας libri reliqui. 


AD EUMENIDES. 56'1 


8oo. à? τῇ γῇ τῇδε μὴ B.] δέ τε τῇδε γῇ B. M. Par. Guelf. 
Ald. Rob. 
802. δαιμόνων] Lectio vitiosa. πλευμόνων Wakefieldus. 
σταλάγματα] yp. στενάγματα M. Par. 
803. αἰχμὰς] Lectio vitiosa. αὐχμοὺς Scaliger. 
805. ἐνδίκου] ἐνδίκους Heathius. 
809. χερῶν εἵλεσθε] χειρῶν εἵλετε Ald. 
812. ἰοὺ ἰοὺ,] Seribendum ἰὸν ἰὸν ex M. Par. 
ἀντιπαθῆ M. Par. Ald. Rob. Recte ἀντιπενθῆ "Turn. Steph. 
813. καρδίας] καρδίαν 'T'urn. 
814—823. Eadem in libris scripturze discrepantia quae v. 
784—793. 
827. καὶ---θεῶν} Hoc etiam Virgilius testatus est, quod nec 
Stanleium fugit. En. 1, 46. de Minerva: 
Ipsa Jovis rapidum jaculata e nubibus ignem 
Disjecitque rates, evertitque equora ventis ; 


ubi Servius consulendus est. Nec appositus non videtur Cal- 
limachus Jac. Pall. 131. 


ε , SA S3 m * e? 55 " 
Ὡς φαμένα κατένευσε" τὸ δ᾽ ἐντελὲς, ᾧ κ᾿ ἐπινεύσῃ 
^ *, ^ Z ^ , ! 
Παλλὰς, ἐπεὶ μούνᾳ Ζεὺς τό ye θυγατέρων 
^ , - 
Δῶκεν ᾿Αθαναίᾳ πατρώϊα πάντα φέρεσθαι. W AKEF. 


828. ᾧ] οἷς Schuetzius. 

830. γλώσσης ματαίας καρπὸς sunt limguc ira concitats, 
adeoque ad temeritatem et audaciam prone imprecationes, 
quibus efficitur ut omnia male procedant. SCH. 

832. κοίμα---μένος] Consopias quceso atre bilis in te effer- 
vescentis acerbam vim. SCH. 

834. τῆσδε τἀκροθίνια 'T'urn. τῆς 9er ἀκροθίνια Ald. τῆς δέ τ᾽ 
(δὲ 7 Rob.) ἀκροθίνια M. Hoc est τῆσδ᾽ ἔτ᾽ ἀκροθίνια, quod 
recte posuit Hermannus. Post ἀκροθίνια et post τέλους com- 
mata ponantur. 

835. τέλους] τέλος Guelf. Ald. 'T'urn. 

838. 871. κατὰ] Scribendum κατά re, quod altero loco prze- 
bent M. Rob. 

γᾶν] Scribendum γᾶς cum Hermanno. 

839. 872. μύσος M. Steph. μῦσος Rob. μῖσος Ald. 'Turn. 

841. 874. ot ot (ot οἵ Ald.), δᾶ φεῦ] Scribendum oiot δᾶ, φεῦ. 

843. 876. πλευρὰς ὀδύνα)] Dochmium restituit Wieselerus 
p. 161. πλευρὰς, ὦ, oia. 


568 ANNOTA'TIONES 


844. 878. ἄϊε media syllaba producta dictum, ut apud He- 
siod. Oper. 215. σὺ δ᾽ die δίκης. Nam clausula est. choriam- 
bea-oo-o-c- 5 

845. 879. τιμᾶν] τιμῶν Μ. τιμῶν Par. Ald. Rob. 

δαμιᾶν Schuetzius. δαμίαν ''urn. δαμαίων M. δαμαίων Ald. 
Rob. δαμαίαν Par. Guelf. Scribendum δαναιᾶν cum. L. Din- 
dorfio in ''hesauro vol. 2. p. 885. γέρας παλαιὸν vocat v. 394. 

846. 880. δυσπάλαμοι) δυσπάλαλοι Guelf. Ald. 

δόλοι] δόλῳ M. δόλῳ Turn. 

840. καίτοι γε μὴν σὺ κάρτ᾽ Steph. καίτοι μὲν σὺ κάρτ᾽ M. 
Guelf. καίτοι μὲν σὺ γάρ τ᾽ Ald. Rob. καίτοι σὺ μὲν kápr. εἶ γ᾽ 
'Turn. καὶ τῷ γε μὴν σὺ κάρτ᾽ Wakefieldus. Recte Wieselerus 
p. 163. καὶ τῷ μὲν εἶ σὺ kápr. "lotum versum delevit Bothius 
in editione prima. 

852. προὐννέπω] προυνέπω Ald. 

856. τεύξει] τεύξῃ libri. 

στόλων] στόλον Guelf. Ald. Ante hunc versum versus unus 
excidit, in quo substantivum fuit ad quod refertur ὅσην. 

857. σχέθοις] σχέθης Ald. 

βροτῶν] βροτοῖς Par. 

860. νέων] ναίων conjecit Robortellus. 

ἀοίνοις Robortellus. ἀοίνους libri. àoívovs dicit rixas non ex 
vino natas, sed ab Furiis injectas, quarum sacrificia sunt dowa : 
v. ad v. 107. 

ἐμμανεῖς] ἐμμανὴς Auratus. 

861. μηδ᾽] Seribendum μήτ᾽. 

ἐξελοῦσ᾽] Lectio vitiosa. ἐξάγουσ᾽ Burgesius. éfébovo Her- 
mannus, collato Homerico θυμοβόρος ἔρις. Scholiasta in ed. 
Rob. ἐξελθοῦσα : διαπεράσασα. in ed. Steph. ἐξελοῦσα : ἀναπτε- 
ρώσασα" μάχιμον γὰρ τὸ ὄρνεον, τῶν τε ἄλλων ξῴων τὸ συγγενὲς 
αἰδουμένων μόνος οὐ φείδεται. 

862. ἐμοῖς ἀστοῖσιν Steph. ἐμοῖς αὐτοῖσιν 'lurn. ἐμοῖσιν 
ἀστοῖσιν M. ἐμοῖσιν αὐτοῖσιν Guelf. Ald. Rob. 

ἱδρύσῃς "Apy Stephanus in annotatione. ἱδρύσῃ κάρη M. Par. 
ἱδρύση κόρη Guelf. Ald. 'Turn. ἱδρύση βάρη Rob. 

863. ἀλλήλους] ἑλλήνους Ald. ἕλληνας 'T'urn. 

864. οὐ μόλις] Per οὐ μακρὰν explicat scholiasta. Ad pugnam 
Marathoniam respici conjicit Hermannus. 


(t, 
865. ἔσται] ἔστι Μ. ἔστι Par. 


AD EUMENIDES. 569 


866. ἐνοικίου δ᾽ ὄρνιθος} Sunt. enim galli, ut loquitur Varro 
de Re Rustica 3, 9, in certamine pertinaces,—et ad pralian- 
dum inter se mazimeidonci. Philo Περὶ τοῦ πάντα σπουδαῖον 
εἶναι ἐλεύθερον p. 885. Οἱ γοῦν ἀλεκτρυόνες οὕτως εἰώθασι φιλο- 
κινδύνως ἀγωνίζεσθαι, ὥστε ὑπὲρ τοῦ μὴ εἶξαι καὶ παραχωρῆσαι, 
κἂν ἡττῶνται τοῖς δυνάμεσιν οὐχ ἡττῶνται ταῖς εὐτολμίαις, ἄχρι 
γὰρ θανάτου παραμένουσιν. S'T ANL. 

870—880. V. ad v. 837—846. 

883. πολισσούχω»] πολισσοῦχον Ald. πολισσοῦχος ''urn. 

887. θέλεις] θέλῃς Μ. 

888. οὔτ᾽ —à»| Scribendum vel οὔ τἂν eum Wellauero vel 
οὐκ ἂν cum Pearsono. 

ἐπιρρέποις] ἐπιρρέπεις Guelf. Ald. 

889. κότον rw] κότον τε Ald. ex quo κότον ποτ᾽ fecit "Turn. 

89o. τῇδέ y εὐμοίρου 'lTurn. Steph. τῇδέ y ἀμοίρου M. Par. 
Guelf. Ald. τῇδε δ᾽ ἀμοίρυ (sic) Rob. Recte Dobrzus τῆσδε 
yapópo. 

892. éxew] ἕξειν Elmsleius Mus. Cantabr. 6. p. 303. 

894. καὶ δὴ δέδεγμαι] F'ac me accepisse. V. Elmsl. ad Eurip. 
Med. 5380. WELLAUER. 

895. εὐθενεῖν Scaliger. ἀθενεῖν Rob. εὖ σθένειν M. εὖ σθε- 
νεῖν ''urn. εὐσθενεῖν Ald. 

897. συμφορὰς] ξυμφορὰς Porsonus recte. 

898. καί μοι] μή poc Par. 

πρόπαντος Abreschius. πρὸ παντὸς libri. 

θήσει] θήσῃ libri. 

899. ἔξεστι] ἔξεστιν Guelf. Ald. Rob. EInterrogationis 
signum in fine versus ponunt Rob. Steph. 

901. ἐπικτήσει] ἐπικτήσῃ libn. 

902. τῇδ᾽ ἐφυμνῆσαι) τῇδ᾽ εὐφημῆσαι Ald. τῇδε φημῆσαι 
"Turn. 

903. νίκης] Scribendum νείκης cum Hermanno. V. ad Agam. 
1378. 

905. Delendum comma post ἀήματα positum. 

907. βροτῶν] Scribendum βοτῶν cum Stanleio. 

908. εὐθενοῦντα)] εὐθενοῦντας M. Guelf. Ald. Idem voluit 
Rob. qui typothetze errore εὐθινοῦντας. 

910. In ἐκφορωτέρα Abreschius imaginem ab elatione funeris 
ductam esse existimat. Aptius tamen est, sic interpretari, ut 


4c 


570 ANNOTATIONES 


JEschylus respexerit ad nocias et inutiles herbas, quce ex horto 
egeruntur, et evstirpantur. Hoc enim interdum dicitur ἐκφο- 
peiv. Wakefieldus éx$operépa reddit infructuosior, q. d. illis 
facias potius vacuam domum quam plenam. |. Enimvero si hoc 
voluisset /Eschylus, τοῖς δυσσεβοῦσι scribendum erat. SCH. 

911. 912. choro tribuit Rob. 

91I. φιτυποιμένος] Rectius φιτυποίμενος. V. Lobeck. Para- 
lip. p. 195. 

913—915. choro tribuit Ald. 

913. τοιαῦτα σοὔστι Porsonus. τοιαῦτα σοῦ ᾽στι Rob. Steph. 
τοιαῦτας οὗτοι Ald. τοιαῦτά σ᾽ οὗτοι Guelf. "Turn. τοιαῦτα σ᾽ 
Ves RAP. 

915. τήνδ᾽] τὴν Guelf. Ald. 'T'urn. 

916—926-— 938—948. 

. 918. 919. pariterque 920. 921. conjungendi, et in antistro- 
pho 940. 941. et 942. 943. 

920. ῥυσίβωμο»] ῥυσίβολον Guelf. Ald. 'T'urn. 

924. ἐπισσύτους] ἐπισεύτους Ald. unde ἐπιτεύκτους "Turn. 

925. ἐξαμβρόσαι] ἐξ ἀμβρόσαι Rob. Lectio vitiosa infelicibus 
tentata criticorum conjecturis, ἐξαμβρῦσαι, ἐξαμβλῶσαι, éfap- 
φῦσαι. 

929. κατανασσαμένη] κατανασαμένη Ald. 

932. βαρέων] Lectio vitiosa. ““ Nobis aptissimum visum est 
ὁ δὲ μὴ κύρσας πράφων τούτων reponere. Quicunque vero has 
KEumenides non, fuerit expertus mites et mansuetas, sed potius 
iratas, etc. Omnino ad illustrandum h. l. comparandi sunt 
versus 550—556." SCH. 

934. ἀπλακήματα Pauwius.. ἀμπλακήματα libri. 

935. σιγῶν] Scribendum σιγῶν δ᾽. cum Mess delendum- 
que comma post ὄλεθρος positum. 

936. μέγα φωνοῦντ᾽] μεγαφώνους τ᾽ Ald. μεγαφώνους, omisso 
T, lurn. 

938. δενδροπήμων] ANocens arboribus, eas ἀφύλλους reddens 
et àkápzovs. W AKEF. 

939. Post λέγω comma ponatur. ** Τὰν ἐμὰν χάριν λέγω 
nihil aliud est. quam pergo enim beneficia mea enarrare." 
SCH. 

940. φλογμός τ᾽ 'Turn. Steph. φλοιγμὸς libri reliqui sine τ᾽ 
Scribendum φλογμοῖς ὀμμ. cum Hermanno. 


AD EUMENIDES. 511 


φλογμὸς] De solis ardoribus. Huc referas Horatii Od. 3, 1, 
36: 
arbore nunc aquas 
Culpante, nunc torrentia agros 
Sidera, nunc hiemes iniquas ; 


et ibid. 23, 5. 


Nee pestilentem sentiet Africum 
Fecunda vitis, nec sterilem seges 


Rubiginem. WAKEF. 


— 


941. τόπων] τόπον Rob. 

944. εὐθενοῦντ᾽ (evo0evoüvr Ald. εὐθυνοῦντ᾽ Rob.) ἄγαν] 
Recte Dobrzeus εὐθενοῦντα γᾶ. Commata post cond et ἐμβρύοις 
deleantur. 

945. διπλοῖσιν Stanleius. διπλοῖς libri. 

ἐμβρύοις] ἐν βρύοις Μ. 

946. γόνος] Duas quae exciderunt syllabas recte supplevit 
Hermannus, γόνος δὲ γᾶς, quze verba de argentifodinis sunt 
intelligenda Laureoticis. Eodem spectat Pers. 238. ἀργύρου 
πηγή τις αὐτοῖς (Atheniensibus) ἐστι, θησαυρὸς χθονός. γόνον 
Turn. interpunctione Aldina post γόνος deceptus. 

948. τίοι] τισι sine accentu Ald. τίσι Rob. 

949. πόλεως φρούριον] Vos urbis custodes et-presides. Areo- 
pagum alloquitur. SCH. 

950. ot] ota M. Guelf. Ald. 


τοι 


ἐπικραίνει Pauwius. ἐπικρανεῖ libri: quod defendi potest. V.. 


ad Agam. 1340. 

yàp om. Rob. 

951. Ἐρινὺς) "Epwvis Ald. 'Turn. 

954. δακρύων] κρύων M. Par. Guelf. Rob. 

956—967 — 976—987. 

956. 957. et 961. 962. conjungendi, et antistrophici 976. 
977. 981. 982. 

956. ἀώρους] ἀώροις Rob. 

960. Post ἔχοντες comma ponatur. κύρι᾽ ἔχοντες dii intelli- 
guntur nuptiarum przesides. 

961. θεαὶ, τῶν] Seribendum θεαί τ᾽ ὦ cum Hermanno. éxor- 
τες θεοὶ καὶ Μοῖραι Butlerus. 

962. ματροκασιγνῆται] ** Nox enim et Zumenidum et Parca- 
rum mater. Hesiodus de Nocte 'Theog. 217: — * 

4652 


512 ANNOTA'TIONES 


καὶ Μοίρας καὶ Κῆρας ἐγείνατο νηλεοποίνους. 
Cum quo versu compares supra v. 321. WAKEF. 

963. δαίμονες--- θεῶν) Hec sententia mirum in modum ob- 
scuratur interpunctione vulgari, qua post ἐπιβριθεῖς commate 
distinguitur, quod autem sequitur ἐνδίκοις ὁμιλίαις cum. ultimo 
versiculo conjungitur. Imo comma post ἐπιβριθεῖς tollendum 
ac post ἐνδίκοις ὁμιλίαις plenius distinguendum est. Qua ra- 
tione servata sensus oritur aptissimus: Ὁ dece justitiam et 
legum rigorem. sancte observantes, omnem domum ex cquo 
invisentes, (scil. ab omni partium studio prorsus alienze) omni- 
que tempore justo accessu irruentes, omnino autem honoratis- 
simze dearum. Cf. supra v. 312. sqq. SCH.  Deleatur comma 
post ἐπιβριθεῖς, ponatur post ὁμιλίαις. 

964. μετάκοινοι] μεγάκοινοι M. Par. Ald. Rob. 

967. 7avrà] πάντα libn. 

970. πειθοῦς] Scribendum Πειθοῦς litera majuscula. 

973. Ζεὺς ἀγοραῖος ] Epithetum compluribus diis commune, 
tum precipue iis, qui rebus forensibus et facundisz przesunt, 
quo sensu de Jove intelligendum hoc loco. Accedit, quod a 
Plutarcho de genio Socratis narratum, nempe Socratis patrem 
Oraculo monitum fuisse, ut sacra faceret ὑπὲρ αὐτοῦ (nempe 
pro filio recens nato) Διὶ àyopaío καὶ Μούσαις. SCH. 

974. ἀγαθῶν ἔρις] Contentio bonorum, i. e. certamen utrum 
Minerva an Eumenides plura in civitatem bona conferant. 

977. ἐπεύχομαι] ἀπεύχομαι Par. ἐπαύχομαι Rob. 

980. πολιτᾶν] πολιτῶν Ald. 'T'urn. 

981. ποινὰς] Scribendum ποινᾶς cum Pauwio. 

985. κοινοφελεῖ M. Ald. κοινωφελεῖ libri reliqui.  Scriben- 
dum κοινοθελεῖ cum Wieselero. κοινοφιλεῖ Hermannus. Cete- 
rum deleatur comma post διανοίᾳ. 

988. àpa] ἄρα edd. vett. 7j ja Wakefieldus. ἄρτι Burgesius. 

φρονοῦσι] φρονοῦσιν Guelf. Ald. φρονούσης Rob. Recte 
Hermannus φρονοῦσα. 

989. εὑρίσκειν Porsonus ex Pauwii conjectura. εὑρίσκει libri. 
Scribendum εὑρίσκεις ; ex conjectura Robortelli. 

992. εὔφρονας] εὐφρόνως Rob. 

ἀεὶ] αἰεὶ "τη. Steph. 

993. γῆν καὶ πόλιν ὀρθοδίκαιον----πάντες] Recte γῆ καὶ πόλις 
ὀρθοδίκαιοι--- πάντως Hermannus, γῆ καὶ πόλις ex conjectura, 
reliqua ex cotld., scripsit. 


AD EUMENIDES. 518 


996—1002 — 1013—1020. 

996. χαίρετ Scribendum χαίρετε χαίρετ᾽ cum "Turn. 

ἐν αἰσιμίαις] Recte Butlerus ἐν αἰσιμίαισι. ἐραισιμίαις Ald. 
ἐναισιμίαις Μ. 

997—1002. Hi sex versus in tres sunt describendi pariter- 
que in antistropho. 

997. àcrik0s] ἀστυκὸς Steph. ᾿Αττικὸς Erotianus s. v. ἔκταρ 
p. 192. 

999. παρθένου] παρθένους M. Guelf. Ald. 

1001. δ᾽ om. Guelf. Ald. 'T'urn. 

1003. δ᾽ ἐμὲ Porsonus. δέ με libri. 

1004. "Tollenda interpunetio post ἀποδείξουσαν in 'Turnebi 
aliorumque editionibus posita et transferenda post προπομπῶν, 
ut in ed. Rob. factum. In Ald. eommata post ἀποδείξουσαν et 
προπομπῶν posita sunt. 

1005. πρὸς φῶς ἱερὸν τῶνδε προπομπῶν ] Jam nimirum Eume- 
nides pompa sollemni deducuntur ad fanum iis destinatum. 
Prait Pallas viam quasi monstratura; sequuntur viri, Areo- 
pagits precipue, qui judices sederant, v. 1010. cum victimis, 
v. IOI3. hos excipit Eumenidum chorus; easque comitatur 
triplex agmen, puellarum, mulierum, et viduarum, s. omnino 
vetularum, cum facibus, v. 1027. SCH. 

προπομπῶν Bentleius. προπομπόν libri. 

1006. σφαγίων] Hoc quoque loco uti poterat Spanhemius 
ad Callimach. Hymn. in Pallad. v. 117, ubi docet furiarum 
sacrificia non semper ἄπυρα fuisse. Hic enim diserte σφάγια 
victime nominantur, eademque σεμνὰ dicuntur, haud dubie 
ob nigrum colorem. Nigram certe ovem Orestes Eumenidibus 
mactasse fertur schol. ad Sophocl. CEdip. Col. v. 42. SCH. 

1007. κατὰ γῆς σύμεναι] In fano Eumenidibus dicato erat 
cella subterranea, ubi nocturna iis sacrificia fiebant. In hanc 
igitur cellam. deducuntur, indeque finguntur ad 'Tartarum 
descendere. SCH. σύμμεναι Guelf. Ald. δύμεναι 'T urn. 

ἀτηρὸν Bentleius. ἀτήριον libri. 

O11. μετοίκοις "Turn. Steph. μέτοικοι libri reliqui. 

1013. ἐπιδιπλοίζω, quod in veteribus editionibus ἐπιδιπλοίζω 
scriptum est, seclusit Porsonus Piersoni sententiam (ad Mar. 
p. 167.) secutus. Non est ejiciendum, sed emendandum ἔπος 
διπλοίζω. 


IOI. εὖ σέβοντες] εὐσεβοῦντες Guelf. Ald. Rob. 


514 ANNOTATIONES 


1021. δὲ] ye Pearsonus frustra. 

1022. re] τι Rob. 

φέγγη] φέγγει M. Guelf. Ald. Rob. quod defendit Ahren- 
sius p. 7. collato Pers. 1076. πέμψω τοί σε δυσθρόοις γόοις. 

1023. eis] Scrib. és. 

ἔνερθε] érepüev Rob. 

1024. ξὺν προσπόλοισι»] Sacerdotes templique ministros suos, 
Palladium rite colentes, cum facibus Eumenidum chorum comi- 
tari jubet Minerva. SCH. 

1025. ὄμμα] Flos populi ; ut ὀφθαλμὸς Choeph. v. 926. de 
principe familie. SCH. 

1026. Θησῇδος] Θησηΐδος libri. 

1027.. Post hunc versum plura excidisse animadvertit Her- 
mannus Opusc. vol. 2. p. 133. et vol. 6. part. 2. p. 117. rec- 
teque ad hanc fabulz partem rettulit Harpocrationis verba, ab 
Photio et Suida repetita, Εὐμενίδες, Δημοσθένης ἐν τῷ κατ᾽ ᾽Αρι- 
στοκράτους. Αἰσχύλος ἐν Εὐμενίσιν εἰπὼν τὰ περὶ τὴν κρίσιν τὴν 
᾿Ορέστου, φησὶν ὡς 7 ᾿Αθηνᾶ πραὔνασα τὰς "Epwóas ὥστε μὴ 
χαλεπῶς ἔχειν πρὸς τὸν ᾿Ορέστην, Εὐμενίδας ὠνόμασεν. εἰσὶ δὲ 
᾿Αληκτὼ, Μέγαιρα καὶ Τισιφόνη. 

1028. φοινικοβάπτους Ald. φοινικόβαπτος 'T'urn. 

1029. τιμᾶτε] τιμᾶται Guelf. Ald. et e superscripto M. Re- 
fertur hoc verbum ad Eumenidum nomen, quod in preceden- 
tibus qui perierunt versibus lectum fuit. 

1021. εὐάνδροισι] εὐάνδροισιν libri. 

1032. Προπομποί praescriptum in Steph. Xo.in M. Par. Ald. 
Turn. Neutrum in Rob. 

βᾶτε δόμῳ Wellauerus. βάτ᾽ ἐν δόμῳ M. Par. Guelf. Ald. 
Rob. 8ár ἐκ δόμων 'T'urn. Steph. 

φιλότιμοι] Idem fere quod πολύτιμοι. V. Lobeck. Paralip. 
P. 372. 

1034. παῖδες ἄπαιδες] Eodem sensu dictum esse quo παλαιαὶ 
παῖδες vocentur v. 69. monuit Schuetzius. 

πομπῷ] Continuatur oratio verbis γᾶς ὑπὸ x., interjecto epi- 
phonemate. εὐφαμεῖτε δὲ χωρῖται. 

1035. χωρῖται Hermannus Elem. doctr. metr. p. 435. Lege- 
batur χωρεῖτε. 

1036. γᾶς ὑπὸ κεύθεσιν ὠγυγίοισι] 'Templum enim Eumeni- 
dum Areopago erat proximum. — Pausanias 1, 28, 6. Πλησίον 
δὲ (Areopagi) ἱερὸν θεῶν ἐστιν às καλοῦσιν ᾿Αθηναῖοι Σεμνάς. 


AD EUMENIDES. 55 


Schol. "Thueyd. 1, 126. τῶν σεμνῶν θεῶν, τῶν ᾿Ερινύων, κατ᾽ 
ἀντίφρασιν" às μετὰ τὸν ᾿Ορέστην οἱ ᾿Αθηναῖοι πλησίον τοῦ ᾿Αρείου 
πάγου ἱδρύσαντο. Ulpian. in Comment. ad Orat. Demosth. in 
Midiam: ὧν (Eumenidum) καὶ τὸ ἱερὸν πλησίον ἵδρυτο τῆς 
βουλῆς. Diserte Euripides Electr. 1271. 

πάγον παρ᾽ αὐτὸν χάσμα δύσονται χθονὸς, 

σεμνὸν βροτοῖσιν εὐσεβὲς χρηστήριον. 
S'TANL. Deleatur comma post ὠγυγίοισι. 

1037. καὶ τιμαῖς] καὶ recte delet Hermannus. 

περίσεπτα! vel περισέπται M. Par. mepícenra Guelf. 'l'urn. 
zepwézra Rob. περὶ σεπτὰ Ald. Metrum, quod exazquatum 
esse debet versui 1034, vocabulum postulat quale restituit 
Hermannus, πυρισέπτορι. 

τύχᾳ Rob. τύχας Ald. τύχαις Turn. τύχαι M. Par. Guelf. 

1039. πανδαμεί] Scribendum πανδαμί ex M. Guelf. Ald. 

1040. εὐθύφρονες γᾷ] Recte Hermannus τᾷδ᾽ ebjpoves γᾷ. 

1041. πυριδάπτῳ] Metrum postulat oiv πυριδάπτῳ, quod con- 
jecit Hermannus. 

1042. λαμπάδι] Exspectes potius spondeum ut v. 1046. 
Quamobrem λάμπᾳ conjecit Hermannus, quae tamen non usi- 
tata forma est. 

1044. ἔνδαιδες] ἔνδαι δ᾽ és Ald. Turn. érógóes Rob. ἐνδᾷδες 
Hermannus. V. Lobeck. Paralip. Gramm. Gr. p. 143. 

Deleatur punctum post οἴκων ponaturque post ἀστοῖς. 

1045. ἀστοῖσι Ζεὺς) Scribendum ἀστοῖς" Ζεὺς ὁ cum Her- 
manno. 

πανόπτας] παντόπτας M. Rob. Deleatur punctum post 
πανόπτας. 


SUPPLICES. 





ARGUMENTUM hujus tragcediz excidit: poterit vero peti 
ex Apollodoro 2, 1. Zenobio 2, 6. Eustathio in Homerum, vel 
denique ex scholiaste in Prometheum v. 852. Epaphus filius 
Jovis et Ius, a contactu Jovis dictus, genuit Belum, qui duos 
filios habuit, /Egyptum et Danaum. /Egypti autem erant quin- 
quaginta fili, et Danai totidem filie; /Egyptus autem, ut 
regnum fratris ad se averteret, cupiebat suos filios cum patrue- 
libus uxoribus eonjungere; quod ipse Danaus ei recusabat, 
partim ob regnum, partim ob periculum necis, quam sibi in- 
stare ab uno filiorum fratris, ab oraculo cognoverat. Cum 
tamen /Egyptus esset potentior, et vi adigere Danaum ad con- 
ditionem filiorum accipiendam pararet, Danaus filias navi im- 
posuit, et Argos aufugit, unde meminerat Io auctorem sui 
generis olim venisse; ubi post regnavit, et Danais nomen a se 
dedit. Inducitur itaque chorus Danaidum supplicantium apud 
Argos, ut Argivi defendant illas ab injuria violentarum et 
injustarum nuptiarum. STANL. 


I. Ζεὺς μὲν ἀφίκτωρ] Hesychius: ᾿Αφίκτορα, τὸν ἱκέσιον Δία. 
scil. cum ᾿Αφίκτωρ de deo dicitur supplicum presidem nuit, 
cum de homine supplicem ipsum, ut v. 256. κλάδοι ye μὲν δὴ 
κατὰ νόμους ἀφικτόρων. S'TANL. 

2. στόλον ἡμέτερον νάϊον] Cactum nostrum navalem, i. e. nave 
huc profectum. SCH. In scholis Apolloni Rhodi legitur 
hanc navem, qua iste Danaides vectze, primam omnium exti- 
tisse a Danao zdificatam, et Danaida dictam ad 1, 4: ἄλλοι 
δὲ λέγουσι Δαναὸν διωκόμενον ὑπὸ Αἰγύπτου πρῶτον karackevá- 
σαι, ὅθεν καὶ Aavals ἐκλήθη. SPANH. 

4. ἀρθέντ ἀρθέντα 'Turn. ἀροέντ᾽ libri reliqui. 


r—— 


ANNOTATIONES AD SUPPLICES. 5T" 


4. ἀπὸ] πρὸ "Turn. 

προστομίων] στομίων Ald. Turn. 

λεπτοψαμάθων Pauwius. λεπτομαθῶν libri. 

5. δίαν] δῖαν "Turn. male. V. ad Eurip. Rhes. 224. 

λιποῦσαι "Turn. Steph. λειποῦσαι (hoc accentu) libri reliqui. 

7. δημηλασίαν duo libri Spanhemii. δημηλασίᾳ vulgo. De 
constructione v. Lobeck. ad Soph. Ajac. p. 351. 

8. γνωσθεῖσαι] Pro καταγνωσθεῖσαι dictum. 

9. αὐτογενῆ τὸν φυξάνορα] Lectio vitiosa. αὐτογενῆ φυξανορίᾳ 
Hermannus Opusc. vol. 2. p. 330. αὐτογενεῖ φυξανορίᾳ Bam- 
bergerus in Zimimermanni Diario a. 1839. p. 879. 

αὐτογενῆ τὸν] avroyéryrov Ald. Rob. 

$vfávopa] $vAafávopav M. Guelf. Ald. Rob. adscripto in 
M. yp. $v£áropav. 

13. τάδε πεσσονομῶν] H «c pensitans quasi calculis subductis. 
SCH. $ 

14. κύδιστ᾽ ἀχέων (ἀχαίων M.) émékpave] Sententiam hujus 
loci optime exposuit scholiastes, quamquam ejus interpretatio 
perperam ad v. 2. referatur. Duo scil. erant ἄχεα, nuptias 
incest et exilium. — His pensitatis Danaus ἄχος illud, quod 
neque pietatem neque famam violabat, praetulit ac. decrevit 
subeundum, exilium seilicet; quod igitur hic dicitur κύδιστ᾽ 
ἀχέων ex calamitatibus honestissima. HEA'TH. 

15. διὰ] δὲ διὰ Rob. 

κῦμ᾽ ἅλιον Canterus. κυμβάλεον vel κυμβαλέον M. Ald. 'T'urn. 
κυμαλέον Rob. ex sua ipsius conjectura: nam codex ejus κυβα- 
λέων. 

16. κέλσαι Rob. ex conjectura Sophiani et Steph. κέασαι M. 
Par. et codex Robortelli. ke(ace Guelf. xaíace Ald. ex quo 
κάλεσεν fecit '"Furn. 

17. οἰστροδόνου 'T'urn. Steph. οἰστροδόμου Guelf. Ald. Rob. 
οἰστρόδομον Par. 

18. ἐπιπνοίας] ἐπινοίας M. Guelf. Ald. Rob. Conf. v. 45. 

20. τίν᾽ àv οὖν Burgesius. τίνα οὖν libr, ex quo 'lurm. 
Steph. τίνα γοῦν fecerunt. 

23. ἐριοστέπτοισι Scaliger. ἱεροστέπτοισι libri. 

24. ὧν πόλις ὧν γῆ] ὦ πόλις ὦ γῆ codex Robortelli. 

γῆ καὶ Rob. Steph. γῆς, omisso καὶ, Ald. 'T'urn. 

λευκὸν ὕδωρ imitatione kÍomeri dixit: v. Il. v, 282. Od. E, 
7o. ABRESCH. 


4D 


518 ANNOTATIONES 


28. δέξαιθ᾽ Rob. Steph. δέξαιτ᾽ Ald. 'Turn. 

29. αἰδοίῳ πνεύματι χώρας] Cum benevolentia terra, 1. e. inco- 
larum. WELLAUER. à 

31. δ᾽ ἑσμὸν] δ᾽ ἐσμὸν vulgo. δεσμὸν Ald. Rob. 

33. ὄχῳ ταχυήρει] Nave. 

20. σφετεριξάμενον zarpabeAoe(av] Σφετεριξάμενον δὰ ἐσμὸν 
refertur. Orant autem virgines, ne a viris abripiantur, et in 
earum potestatem veniant, ac tamquam propriz ab ipsis usur- 
pentur. Id enim est σφετερίζεσθαι. — Hesychius: Σφετεριζόμε- 
vos, ὑφαιρούμενος, ἰδιοποιούμενος. Proles πατραδέλφου hic za- 
τραδελφία dicitur. Hesych. Πατράδελφος, θεῖος πρὸς πατρός. 
STANL. πατραδέλφειαν Pauwius. πατραδελφίαν libri. 

41—48 —49—56. 

57—62 263—968. 

69—76-—77—84. 

85—89— 90—94. 

95—102-— 103—110. 

I11—122- 123—133. 

134—143 — 144—153. 

154—167 — 168—175. 

41. ἐπικεκλόμεναι] ἐπικεκλομένα "Turn. recte. 

42. Δῖον móprw] Vitulum Epaphum vocat, ex Jove et Io 
quae vacca fuerat prognatum. Sic infra v. 313. SCH. 

ὑπερπόντιον τιμάορα] Vindicem nostrum transmarinum, quia 
scil. in ZEgypto fuerat. SCH. 

43. τιμάορ᾽ tv] τιμ ἀόρινιν Ald. unde τιμάορον tvw 'T'urn. 

44. àvÜovouoócas Porsonus. ἀνθονόμους τὰς M. et qui τὰς 
Par. Rob. ἀνθονόμους ταῖς Ald. ἀνθονόμου rais ''urn. àv6ovo- 
pais ταῖς Guelf. 

45. ἐπιπνοίας] ἐπιπνοίαις M. Guelf. Ald. τη. 

46. 47. et 54. 55. conjungendi. 

46. épayw] I. q. antea ἐπαφὴν v. 18. appellaverat. Con- 
trectationem. enim Jovis nomine filii confirmavit ejusque omen 
implevit fatale tempus (scil. graviditatis Iás usque ad partum) 
Epaphumque peperit ab ἐπαφῇ illa nominatum. Sic Prometh. 
v. 854. 

ἐνταῦθα δή σε Ζεὺς τίθησιν ἔμφρονα 
ἐπαφῶν ἀταρβεῖ χειρὶ καὶ θιγὼν μόνον. 
ἐπώνυμον δὲ τῶν Διὸς θιγημάτων 
τέξεις κελαινὸν Ἔπαφον. SCH. 


AD SUPPLICES. 519 


48. τ᾽ ἐγέννασεν" óvr Porsonus. δ᾽ ἐγέννασε é-óv? M. δὲ 
γέννας éóv? Par. Rob. re γεννέας ὄντ᾽ Ald. re γενεᾶς ὄντ᾽ 
"Turn. τε γέννας ἐόντ᾽ Steph. 

49. ὅντ᾽ ἐπιλεξαμένα] Hic resumunt Danaides orationis filum, 
parenthesi ΓΕφαψιν»---ἐγέννησε abruptum. ᾿Επιλεξαμένα autem 
i. q. ἐπικεκλομένα v. 41. malim vertere, appellans, nomen. ejus 
citans s. memorans, quam ut vulgo vertitur, àincocans. Nempe 
significant Epaphi nomen memorando se declaraturas, cujates 
sint, et quanam a stirpe originem ducant. cf. infra v. 274. 
seqq. SCH. 

50. ἐν ποιονόμοις ματρὸς ἀρχαίας τόποις Argivam terram 
designant, ut supra v. 16. sqq. Infra v. 553. eadem appellatur 
παλαιὸν ἴχνος ματέρος. SCH. 

52. τῶν πρόσθε πόνων μνασαμένα] Labores sci. Iàs olim 
ecantlatos enarratura. cf. v. 291. sqq. SCH. 

54. τά T ἀνόμοια (ἀνόμια Ald.) oiv (οἵδ᾽ Ald.)] Verba cor- 
rupta. τεκμήρι͵, ἅτ᾽ ἀνόμεν᾽, οἶμαι, ἄελπτα Porsonus in. Miscel- 
laneis p. 209. 

59. ἔγγαιος,] Delendum comma, seribendum éyydios, cum 
Bambergero. Idem οἰκτρὸν recte ejecit, praeeunte Bothio. 

60. ris] Scholiasta, πλεονάζει τὸ τις. τιν᾽ Pearsonus. 

ἀκούων] Recte Heathius ἀκούειν correxit. 

Τηρεΐας Hermannus Opusc. vol. 3. p. 216. Τηρείας libri. 
Τηρείας cum ἀλόχου, μήτιδος cum οἰκτρᾶς conjungendum esse 
monuit Bothius. 

61. οἰκτρᾶς ἀλόχου Secundum tragici nostri mentem uxor 
"Terei Philomela erat, non ut alii perhibuerunt Procne. SCH. 

62. 7] y Stanleius. 

ἀηδόνος] ἀηδονῆς M. Par. Ald. Rob. 

63. ἅτ᾽ ἀπὸ χώρων Steph. ἁτοποχώρων M. Par. ἄτοπο χώρων 
Ald. ἃ τἀπὸ χώρων Rob. à τόπων χώρων 'Turn. 

εἰργομένα] ἐργομένα M. Par. Rob. 'T'urn. ἐργομία Ald. cujus 
typotheta alibi quoque literas ἐν et  permutavit: de quo dixit 
Porsonus in Miscellaneis p. 209. 

64. ἠθέων] Hesych. ἤθεα, τοὺς συνήθεις τόπους kai διατριβὰς. 
ubi conferenda est Alberti nota, qui comparavit Apollon. 
Rhod. Argon. 2, 1242. χῶρόν re καὶ ἤθεα κεῖνα λιποῦσα, et 
JElian. hist. animal. 9, 9, qui eleganti paronomasia dixit τῶν 
μητρῴων kai ἠθῶν καὶ ἐθῶν ἐρᾶν, pro maternas sedes et mores 
amare. SCH. 

4D2 


580 ANNOTATIONES 


66. ἕθεν Porsonus. ἕο ἐν libri, M. a correctore. 

69. τὼς] τῷ Guelf. τὼ Ald. rós 'T'urn., omisso xai. 

φιλόδυρτος Heathius. φιλοδύρτοις libri. 

"Iaovíowt νόμοισι] Hoc non est de ea modorum musicorum 
ratione accipiendum, qua Phrygius, Lydius, Ionius aliique 
modi tonorum intervallis distinguebantur. Sed de universo 
canticorum charactere pro ingenio nationum diverso ut apud 
Lucian. in Harmonide Phrygio modo tribuitur τὸ ἔνθεον, Ly- 
dio τὸ βακχικὸν, Dorio τὸ σεμνὸν, lonio τὸ yAa$vpóv. SCH. 
ἰανοίοισι Ald. unde φιλοδύρτοισι αἰνοῖσι "Turn. Seribendum 
ἀηδονίοισι, quam conjecturam, ab Stanleio quoque memora- 
tam, Spanhemius ad Aristoph. Ran. 695. ut alias conjecturas 
plures codicibus quibusdam, qui nulli fuerunt, tribuit. Ex 
margine libri Vossiani sumptam esse testatur Burgesius p. 50. 
Idem comparavit fragm. 412. (ex Bekkeri Anecd. p. 349, 6.) 
θρηνεῖ δὲ γόον τὸν ἀηδόνιον. 

70. Νειλοθερῇ] Solis ardore /Esyptio tostam olim interpre- 
tatus est Bothius, qui postmodum male conjecit εἱλοθερῆ. Aliter 
scholiasta, τὴν ἐν τῷ Νείλῳ θερισθεῖσαν, ὅ ἐστι βλαστήσασαν ἐν. 
Αἰγύπτῳ. ἀπὸ τῶν σταχύων δὲ ἡ μεταφορά. Νειλοθαλῆ Pearsonus. 

71. καρδίαν] Metrum postulat κάρξαν, de qua forma dixi in 
"Thesauro Stephani vol. 2. p. 1106 D. 

73. yócóva δ᾽ ἀνθεμίζομαι] Choeph. 148. ὑμᾶς δὲ κωκυτοῖς 
ἐπανθίζειν νόμος. S'TANL. 

74. φίλους] /Egypti filios. 

7 5. àepías ἀπὸ γᾶς] /Egyptum dicit: v. Steph. Byz. s. v. 'Aepía. 

77. θεοὶ Pauwius. θεοὶ οἱ libri. 

78. ἢ καὶ] ἢ 8a M. Par. ἢ om. Guelf. ἥβαν Schuetzius. 

τέλεον] Plenum jus, quod obtinente choro severe puniendi 
fuerint /Egypt fili. Id etiamsi fatis obstantibus haud conce- 
dant dii, sed tantum vere oderint, h. e. serio prohibuerint, 
vim ac contumeliam istorum, tamen vel sic justos eos futuros 
esse illoque se pro modestia sua contentum fore significat. 
BO'TH. Post αἶσαν comma ponatur. 

8o. ἐτύμως Arnaldus. ἑτοίμως libri. 

στυγοῦντες] oróyovres M. Guelf. Ald. Rob. 

82. κἀκ πολέμου] κἀκ πτολέμου vulgo. κακοπτολέμου Guelf. 
Ald. 'T'urn. 

83. "Apns φυγάσιν] Scholiasta, καὶ τοῖς ὑπὸ πολέμου τειρομέ- 
vois καὶ τετραμμένοις εἰς φυγὴν δαιμόνων σέβας, ῥῦμα τῆς βλάβης 


AD SUPPLICES. 581 


ἐστίν. Ἢ οὕτως" kal τοῖς ὑπὸ πολέμου τειρομένοις καὶ τετραμμέ- 
vows εἰς φυγὴν ó βωμὸς "Apys ἐστίν" ὑπερμαχεῖ γὰρ αὐτῶν, καὶ 
οὐδὲν πάσχουσι διὰ τὸ σέβας τῶν θεῶν. Ex priore scholiastee 
interpretatione suspicor eum legisse ἄτης, per βλάβης enim 
explicat, in posteriore" Apys legit. Grotius ἀρῆς. ST ANL. ἀρῆς, 
quod ἀρᾶς scribendum, 'T'urn. edidit memor fortasse Homerici 
et Hesiodei ἀρῆς ἀλκτῆρα, quod comparavit Bambergerus. 
᾿Αρειφυγάσιν Bothius. ᾿Αρηφυγάσι voluerat Heathius. 

φυγάσι] φυγάσιν M. recte. 

85. εἰ θείη Διὸς εὖ παναληθῶς] Versus corruptus. εἰθείη M. 
Ald. Rob. conjunctim, quod et εἰ θείη et "εἴθ᾽ εἴη significare 
potest. 

86. Διὸς Tuepos—Aaots] Jovis consilium haud in promtu est 
conjectura indagare; nihilo secius id, etiam. tenebris involu- 
tum, ubique refulget cum atra fortune tempestate mortalium 
gentibus. Comparatio ducta est ἃ spectaculo fulminum atras 
nubes interlucentium, adeoque μελαίνα τύχα non est ἢ. ]. ut 
Abreschio placebat eventus obscurus, sed potius, ut in effectu 
horride tempestatis, calamitatem agris importantis, dira for- 
tuna ac tristis. SCH. 

87. πάντα] πάντη Rob. 

88. μελαίνᾳ ξὺν τύχᾳ Porsonus. μέλαινα fvvróya Rob. μέ- 
λαιναι ξυντύχαι M. Guelf. Ald. μέλαιναι ξυντυχίαι τη. 

90. πίπτει----τέλειο») Firmiter autem haud. supinum cadit, 
h. e. certum exitum habet, haud lubrieum eventum, si quid 
consilio Jovis perficitur. SCH. 

ἀσφαλὲς] ἀσφαλῶς "Turn. Steph. 

92. δαυλοὶ] Perplere enim et obscure mentis dioince vic 
sunt ac perspectu difficiles, ut adeo nemo ejus consilia impe- 
dire valeat. AavAór Hesych. intp. δασύ, et Δάσκιον idem 
exponit μεγάλως σκιάζον διὰ τὸ σύνδενδρον καὶ δασύ.  Meta- 
phora igitur ducta est a via per sylvam arboribus confertam 
ideoque perplexam et caliginosam. SCH. 

94. κατιδεῖν] κάτει δεῖν Rob. 

95. δ᾽ ἀπίδων Hermannus ad Pindar. vol. 3. p. 407. ed. 
Heyn. δ᾽ ἀπιδὼν Porsonus. δὲ ἀπιδὼν vulgo et, ut opinor, M, 
ex quo δὲ ἀπιδῶν enotatum. δὲ ἐπιδὼν Par. Scribendum δ᾽ 
ἐλπίδων cum Hermanno Elem. doctr. metr. p. 236. 

99. οὔτιν᾽ ] οὔτις ex Aurati exemplo et duobus codd. citat 
Spanhemius. SCH. 


582 ANNO'TA'TIONES 


100. τὰν ἄποινον δαιμονίων} Lectio vitiosa. Verba proxima 
explicat scholiasta, τὸ δὲ φρόνημα αὐτοῦ, ἐπὶ τῶν àyvàv ἑδρασμά- 
των ἐφήμενον, ἐξέπραξε τὸν σκοπὸν ἑαυτοῦ αὐτόθεν ἀπὸ τῶν 
ἁγνῶν ἑδρασμάτων, ὅ ἐστι τοῦ οὐρανοῦ. "AAAcs. ἢ τὸ ἄνω ἱδρύ- 
μενον, ἢ τὸ ἑδραῖον. 

102 ἐφ᾽ ἀφ᾽ codex (?) Spanhemii. **Qu:se vera esse leetio 
videtur. Conf. Hom. Od. 13, 56. αὐτόθεν ἐξ ἑδρέων. et Schsefer. 
ad 'T'heocr. 25, 170. "Apyeos ἐξ iepoto αὐτόθεν." J. WORDS- 
WORTH. in he Philol. Museum vol. 1. p. 211. 

103. eis] és libri. 

104. οἵᾳ Schuetzius. ofa libri. 

πυθμὴν] Scholiasta, 7j ῥίζα τῶν πεντήκοντα παίδων, ὅ ἐστιν 
Αἴγυπτος αὐτός. 

105. τὸ θάλλος Porsonus. τὸ θάλος libri. Corrigendum τεθα- 
λὼς cum Bothio: cujus emendationem confirmat scholiasta, οὐ 
φύλλοις, ἀλλὰ τῇ ἀνοίς τῶν παίδων ἑαυτοῦ, kal διάνοιαν μαινόλιν 
ἔχων" ὅπερ ἐστὶ κέντρον ἄφυκτον. 

109. μαινόλι»] μενόλιν M. Guelf. Ald. Rob. 

110. ἄταν] ἄτᾳ M. Steph. 

ἀπάτᾳ] ἐπ᾽ ἄτᾳ duo codd. Spanhemii. Hoc Pearsono tribuit 
Butlerus. 

111. θρεομένα] θρεβομία (hoc est θρεβομένα : conf. ad v. 63.) 
Ald. unde θρευομένα 'T'urn. 

λέγω Stanleius, λέγων libri, nisi quod λεγῶν Ald. γεγώνει 
Turn. Seribendum δ᾽ ἐγὼ cum Engero p. 72. et commata post 
δακρυοπετῆ et i) ijj ponenda. 

114. δακρυοπετῆ] Scholiasta, παρασκευαστικὰ ToU πίπτειν τὰ 
δάκρυα τῶν ἀκουόντων. 

116. Post ἐμπρεπῆ in libris leguntur verba ex v. 111. repetita. 
θρεομένη (θρευομένη "T'urn.) μέλη, quae delevit Porsonus. 

ζῶσα γόοις pe τιμᾷ] Scholiasta yp. ξώσατο οἷς με τιμᾶ, quod 
nihil aliud est quam ζῶσα γόοις με τίμα. 

με τιμᾷ Steph. με τιμῶ M. Par. Guelf. Ald. quod. revocan- 
dum. με τιμῶν Rob. μεθ᾽ ἡμῶν 'l'urn. ** Corruptum videtur με 
τιμῶ. ΑΔ sententiam quod attinet, comparetur Agam. 1293. 
εἰπεῖν ῥῆσιν ἢ θρῆνον θέλω ἐμὸν τὸν αὐτῆς. et cum verbis ζῶσα 
γόοις Hom. Il. 6, 500. αἱ μὲν ἔτι ζωὸν γόον Ἕκτορα. ubi vid. 
Clarkius."? WORDSWOR'TH. μέτειμι Canterus. 

117. ἱλέομαι] Supplez imploro Apiam terram, 1. e. metony- 
mice Argivam, simul ut barbaram orationem cqui bonique con- 


AD SUPPLICES. 583 


sulas rogo. καρβᾶνα δ᾽ αὐδὰν scribere potuit /Eschylus, etsi alibi 
formam κάρβανος amat. Etymol. M. testatur καρβᾶνες dici pro 
βάρβαροι. SCH. ἱλέωμαι Ald. Rob. ἱλάομαι Burgesius. | Sus- 
pectum est ἱλέομαι, quse forma aliunde non est cognita. 

118. καρβάνα)] Scribendum καρβᾶνα. ** Cum prius dixisset 
βοῦνιν, verborum quibus utitur observantissimus, statim addit 
καρβᾶνα δ᾽ αὐδὰν etc. Βοῦνις enim γῆ, κατὰ βαρβάρους, inquit 
scholiastes. Et Phrynichus notat βουνὸν esse ὀθνείαν φωνὴν 
τῆς ᾿Αττικῆς. Unde alieubi in eomoeedia, eum. quidam hune 
versum protulisset : 

Βουνὸν ἐπὶ ταύτῃ καταλαβὼν ἄνω τινά. 


regerit alter: 
Τίς ἐσθ᾽ ὁ βουνὸς, ἵνα σαφῶς σε μανθάνω ; 


5ΤΑΝΙ.. Βοῦνις γῆ vero dicitur ferra collibus frequens; sic 
infra γᾶ βοῦνις componitur v. 789; falluntur ergo qui 'Azíar 
βοῦνιν dictum esse putant pro ᾿Απίαν γῆν; cum significet 4piam 
(terram) collibus frequentem. cf. Interpr. ad Hesych. v. Bovvis 
yi^ SCH. 

119. evaxoe(s] εὐακοννεῖς M. Par. Guelf. Ald. Utrumque 
vitiosum. εὖ (vel σὺ), γᾶ, kovveis Boissonadius: quocum conf, 
v. l. ad 130. 

120. πολλάκι---καλύπτρᾳ] Identidem autem pr« tristitia la- 
cero vestimenta linea et Sidonium capitis temumentum. ἐμ- 
πιτνεῖν σὺν λακίδι nihil aliud est quam discerpere, dilacerare, 
impetum in vestes fücere lacerando. Sic Pers. v. 122. βυσσί- 
νοις δ᾽ ἐν πέπλοις πέσῃ Aak(s. SCH. 

ἐμπίτνω] ἐμπιτνῶ libri, quod ἐνπιτνῷ scriptum in Guelf. Ald. 
Rob. 

21. Σιδονίᾳ] Xibevig Ald. 'lTurn. Homer. Il. Z, 289. ἔνθ᾽ 
ἔσαν οἱ πέπλοι παμποίκιλοι, ἔργα γυναικῶν Σιδονίων. 

καλύπτρᾳ] καλύστρᾳ Guelf. Ald. 

123. πελομένων] πελομίων Ald. consueto sibi errore (v. ad 
v. 63.), quo non animadverso πολεμίων interpolavit 'T'urn. 

124. ,Embpouác ὅθι Rob. Steph. ἐπιδρόμω πόθι Ald. 'l'urn. 
ἐπιδρομὼω πόθι M. Seribendum ἐπίδρομ᾽, ὁπόθι cum Hermanno 
Opuse. vol. 4. p. 119. Sensum verborum sic explicuit scho- 
liasta, ὅπου δὲ θάνατος ἀπῇ, ἐκεῖ τῶν ἀνθρώπων εὐπραγούντων 
τιμαὶ τοῖς θεοῖς ἐπιτρέχουσιν. ἐναγέα δὲ ἐναγίσματα. Sed évayéa 
non apparet quomodo pro ἐναγίσματα dici potuerit. 


584 ANNOTATIONES 


ἀπῇ] ὅπη M. Ald. 'Turn. 

128—133. V.ad v. 117—121. 

128. ἱλέομαι] ἱλέωμαι Ald. Rob. 

129. αὐδὰν] αὐδὰ Rob. 

130. εὐακοεῖς] εὐγακόννις M. Par. ἐνγακόννις Guelf. érya- 
ypóvo:s Ald. 

131. éunírvo] ἐμπιτνῶ libri, quod ἐνπιτνῶ scriptum in Ald. 

132. λίνοισιν] atvowiw M. Guelf. Ald. 

Σιδονίᾳ])] Σιδωνίᾳ 'T'urn. 

133. πλάτα---πνοαῖς]} Stanl. ita reddidit: Remus quidem et 
lino consuta domus (i. e. navis) mare arcens a ligno, tem- 
pestate nulla jactatam me misit cum flatibus. Putabat nimi- 
rum ἅλα στέγων cum δορὸς conjungendum esse. At multo 
elegantius /Eschyloque dignius ἀχείματον δορὸς significat, eum 
qui belli tempestatem haud. expertus est. Adeoque Danaides 
felices se przedicant, quod navis, qua vectze sint, ipsas, belli 
tempestate, quze sibi ab /Egypti filiis imminebat, evitata, ventis 
secundis Argos detulerit. SCH. λινορραφίς Ald. 'T'urn. 

136. ἀχείματον] àx(uarov M. Guelf. Ald. Rob. 

σὺν πνοαῖς Porsonus. σὺν πνοιαῖς Steph. συμπνοιαῖς M. Rob. 
ἂν πνοιαῖς Guelf. Ald. ''urn. 

138. τελευτὰς Burgesius. τελευτᾶς libr. τελευτὰν---πρευμε- 
vijs Butlerus. 

δ᾽ ἐν] ἐν δὲ Ald. Turn. 

140. πρευμενεῖς] πρευμενὴς "τη. Steph. 

142. σπέρμα---ματρὸς] Danaides—Ius. 

143. 153. ἀδάματον Bothius. ἀδάμαντον libri. 

144. θέλουσα δ᾽ εὖ] θέλουσαν δ᾽ οὖν Ald. 'Furn. 

ἁγνά] ἀγμὰ Ald. ἁγνάν 'Turn. fortasse ex scholiastze annota- 
tione, θέλουσάν με εἶναι ἁγνήν. 

146. σέμν᾽ ἐνώπι] σεμ᾽ € πώπι Ald. ex quo μ᾽ ἐπ᾽ omi fecit 
"Turn. 

Ineptum est ἀσφαλὲς, quod ex v. 148. illatam vocem ab 
JEschylo hic positam expulit. Pro ἀσφαλῶς dictum accepit 
scholiasta. 

147. σθένουσι] σθένουσα 'Turn. Neutrum locum. habet. 
σθένει Heathius. 

148. διωγμοῖσι δ᾽ ἀσφαλίας} Versus corruptus. Lectio vul- 
gata Turn. et Stephano debetur. διωγμοῖσι | δ᾽ ier M. 
Guelf. Ald. διωγμοῖσιν ἀσφαλὲς Rob. 


AD SUPPLICES. 585 


149. 150. Scholiasta, àvri τοῦ ῥυσάσθω ἡ παρθένος ἡμᾶς τὰς 
παρθένους. 

155. ἣ διόκτυπον Rob. Steph. ἡδιόκτυπον M. Ald. 'lurn. 
Recte ab Wellauero emendatum ἡλιόκτυπον. Deleatur comma 
post γένος positum. 

156. τοὔγγαιον lectio absurde interpolata ab 'lurn., ab 
Steph. aliisque propagata. τόνταιον M. Guelf. Ald. τὸν ταίον 
Par. τόν rai» codex Robortelli, qui ipse ex conjectura τὸν 
rayóv edidit. τὸν ἀγραῖον Etymol. Gudian. p. 227, 42. et gram- 
maticus in Crameri Anecd. Oxon. vol. 2. p. 443, 12. unde τὸν 
Zaypéa scribendum videbatur Blomfieldo in Glossario ad Sept. 
c. "Theb. 858. male intelleetis grammatici de Zagreo verbis. 
Veram scripturam τὸν yáior restituit Wellauerus. τὸν καταχθό- 
νιον " Aug» explicuit scholiasta. Plutonem dicit, qui Ζεὺς τῶν 
κεκμηκότων vocatur. Ζεὺς καταχθόνιος ap. Homer. Il. I, 457. 

157. 158. et 171. 172. conjungendi. 

158. Ζῆνα] Δία grammatici modo citati. 

162. ἃ Ζῆν᾽, Ἰοῦς ἰὼ Bernhardyus in libro de syntaxi Grzca 
p. 134. ἀζηνιουσίω M. Par. ἀζηνὶ οὐσίω Guelf. Ald. ἄζηνι ovato 
codex Robortelli, qui à Ζεῦ 'loüs, ἰὼ ex conjectura edidit, 
repetita ab Steph. à Ζεῦ ἰοῦσα 'T'urn. Scribendum ἃ Zàv, ᾿Ιοῦς 
ib eum Bambergero. Et sic jam Salvinius apud Butlerum, 
nisi quod Ζήν servavit. 

163. uácreip ] Pro pacríkreipa accepisse videtur scholiasta, ὦ 
Ζεῦ, ἣ παρὰ τῶν θεῶν μῆνις κατὰ Ἰοῦς ἐστὶ μαστιγωτική. μνάστειρ᾽ 
Pearsonus. 

ἐκ θεῶν] ἐκθέει Schuetzius. 

164. κοννῶ δ᾽ ἄταν] A4gnosco autem noxam, h. e. iram perni- 
ciosam, Jovis conjugis, omnium calestium numinibus potentio- 
rem. Hesych. Κοννεῖν συνιέναι, ἐπίστασθαι, et Κοννοῦσι, ywó- 
exovci. SCH. κοννωδάταν M. Ph. Ald. Rob. Scholiasta, τὴν 
τῆς Ἥρας τῆς ἐν ἀνδρείᾳ νικώσης πάντας τοὺς ἐν οὐρανῷ θεούς.. 
καὶ ἐφ᾽ ἡμᾶς οὖν ἔφθασεν 7) μῆνις τῆς Ἥρας. 

γαμετᾶς οὐρανόνικον Porsonus. γαμετουρανόνεικον M. Par. 
Guelf. Rob. γάμετ᾽ οὐρανονείκου Ald. γαμετᾶς οὐρανονείκου 
"Turn. Steph. 

165. χαλεποῦ---χειμὼν} 4 vehementi enim procella. excitata 
procedit hac tempestas, h. e. pericula, quee nos urgent, adeo 
gravia sunt, ut haud sine irati alicujus numinis ejusque poten- 
tissimi vi et consilio concitata videantur. SCH. 


4E 


"^ 


586 ANNOTATIONES 


166. οὐ δικαίοις---λόγοις} Profecto Jupiter male audiret, in 
rumores ejus numine parum dignos incurreret. SCH. 

évéfera, Porsonus. ἐνεύξεται M. ἐν eifera Ald. ἀνεύξεται 
Rob. ἀνέξεται "Turn. ἐντεύξεται Steph. 

170. τᾶς βοὸς] lüs im vaccam mutate. Sic sepe breviter 
designatur. SCH. 

171. παῖδ᾽ ἀτιμάσας] Boós παῖς Epaphum significat, quem 
Jupiter parum erat honoraturus, si posteritatem ejus, Danai- 
des, neglexisset. SCH. ἀτιμᾶσθαι Guelf. 

172. γόνῳ] γόνον Pearsonus. 

175. κλύοι] κλύει Ald. 'Turn. Post hunc versum versus 
162—165. repetendos esse vidit Canterus. Absunt hoc loco ab 
libris. 

176. ἥκετε Porsonus. ἵκετε libri. 

177. ναυκλήρῳ πατρὶ] Classis vestre prafecto, itineris mari- 
timi duce. Sic supra v. 12. Danaus βούλαρχος καὶ στασίαρχος 
appellabatur. SCH. : 

178. καὶ τἀπὶ χέρσου] Recte scholiasta, ὡς rà ἐν θαλάσσῃ. 


προμήθειαν] προμήθειαν Μ. Recte προμηθίαν Guelf. Ald. 
λαβεῖν] Recte λαβὼν correxit Wordsworthus p. 211, φυλάξαι 
cum ἔπη conjungens, ut ἐπιστολὰς φυλάσσειν dixit Soph. Aj. 


782. 
179. ἔπη δελτουμένας] Memorie mandantes. ἐπιδελτουμένας 


codex Robortelli. 

183. λεύσσω] λεύσω M. Rob. 

185. πεπυσμένοι] πεπεισμένοι Ald. 

186. τεθυμμένος Abreschius. τεθυμένος ''urn. Steph. τεθει- 
μένος M. Guelf. Ald. Rob. τεθηγμένος Pearsonus. 

187. ézóprvra]] Rex hujus terre, qui supra numero plurali 
est designatus τῆσδε γῆς ἀρχηγέται. 

188. οὕνεκ᾽ Heathius. εἵνεκ᾽ libri. *zavrós οὕνεκα, 171 omnem 
eventum." SCH. 

189. πάγον] πάγου Rob. Steph. 

τῶνδ᾽] τόνδ᾽ "Turn. 

ἀγωνίων θεῶν] Hesychius: ᾿Αγώνιοι θεοὶ, οἱ τῶν ἀγώνων 
προεστῶτες. Qui sint, tradit infra v. 212. et seq. Scil. Jupiter, 
Apollo, Neptunus, Mercurius. De Apolline et Mercurio egi- 
mus ad Agamemn. v. 523. et 524. Jovis ἀγωνίου meminit 
Sophocles 'T'rachiniis, v. 26. 

τέλος θ᾽ ἔθηκε Ζεὺς ἀγώνιος καλῶς. 


AD SUPPLICES. 581 


De Neptuno, utpote qui Isthmiorum preeses, res clara est, 
quem JEschylus designat per tridentem v. 218. 

ὁρῶ τρίαιναν τήνδε σημεῖον θεοῦ. 
Et v. 763. 

οὐ μὴ τριαίνας τάσδε καὶ θεῶν σέβη 

δείσαντες --- S'TANL. 

190. κρεῖσσον] κρείσσων a pr. m. M. et eodex Spanhemii: 
quod praeferendum. 

192. ἱκτηρίας Steph. ἱκετηρίας libri reliqui. 

193. συνωνύμων] Recte εὐωνύμων Pearsonus ex verbis scho- 
liastse, ὅ ἐστι, ἀντέχεσθε τῇ δεξιᾷ τῶν ἀγαλμάτων, τῇ ἀριστερᾷ 
τοὺς κλάδους κατέχουσαι. 

194. γόεδνα] γοείδεα M. γοείδηα Ald. 

τὰ xpe? "Turn. Steph. τὰ xp Rob. τὰ χρέα M. Guelf. Ald. 

197. φθογγῇ Porsonus. $6oyyi) libri. 

ἑπέσθω] Scribendum ἐπέστω cum Bothio. 

198. τὸ μὴ μάταιον] βλέπος intelligit Porsonus przefat. ad 
Eurip. Hec. p. 36. 

μετώπων σωφρόνων] Lectio vitiosa. μετώπω (μετώπου secun- 
dum Fr. de Furia) σωφρονῶν M. μετόπω σωφρονῶν Guelf. 
Ald. μετωποσωφρόνων restituit Porsonus l. c. 

199. πρόσωπον] Scribendum προσώπων cum Ald. Rob. 

202. εἶ ξένη Rob. 'T'urn. Steph. εἶξεν ἡ codices et Ald. 

204. φρονοῦντας] $povoócas 'T'urn. Vict. 

205. φυλάξομεν 'T'urn. Steph. φυλάξομαι libri reliqui, quod 
revocandum. φυλάξομεν---μνησθεῖσαι Stanleius. 

206. γεννήτωρ] Scholiasta, ὁ ἔφορος τοῦ γένους. 

207—231. Personarum notas om. Ald. usque ad v. 232. ubi 
praefixum 7p. (1. e. πρέσβυς) cui tribuuntur v. 232—245. In 
Rob. personz sie sunt notatse, Πρ. uj —. Δαν. (i. e. Δαναΐδες) 
OéXow!—. Δαν. ἴδοιτο----. (Manifestum est ante ἰὼ Ζεῦ excidisse 
Πρ.) Πρ. keírov—. Δαν. καλοῦμεν----. ΠΙρ. σύγγνοιτο----. Δαν. τίν᾽ 
οὖν----. Πρ. δρῶ----. Δαν. ἀλλ᾽ —. Πρ. ἝἙ ρμῆς----. Δαν. ἐλευθέ- 
ροις----. Πρ. mávrerv—. Βα. ποδαπὸν-----. Δαν. εἴρηκας---. In 
"Turn. Πρ. μὴ---. Ko. (i. e. κόραι) 0éAou/—. Πρ. ὦ Ζεῦ----. Ko. 
ἴδοιτο----. lp. καὶ Ζηνὸς----. Ko. καλοῦμεν----. Πρ. σύγγνοιτο----. 
Πρ. ὁρῶ---. (Ante τίν᾽ οὖν igitur excidit Ko. quod supplevit 
Steph.) Ko. àÀAX —. reliqua ut Rob. 

207. μή vvv] μὴ νῦν libri. 

κράτος] τάχος Blomfieldus ad Prometh. 397. 

4EA 


588 ANNOTATIONES 


209. ὦ Zeb] Notandum est, antequam heo et sequentia pro- 
nuntiarentur, puellas cum patre ad aram illam ἀγωνίων θεῶν 
concessisse, ibique sedem cepisse. SCH. 

ὦ] ἰὼ M. Par. Ald. Rob. 

μὴ ᾿πολωλότας] μὴ ἀπολωλότας hbri. Scribendum μάπολω- 
λότας. 

212. Ζηνὸς ὄρνιν») Sequenti versiculo significatur hac peri- 
phrasi Solem intelligi, cum gallo gallinaceo comparatum. Ideo 
autem Solem ἀλέκτορα appellat, quod uterque dormientes exci- 
tet, ut observat scholiastes. SCH. 

κικλήσκετε] κικλήσκεται M.. Guelf. Ald. et codex Robortelli. 

214. Hunc versum citat Plutarch. Mor. p. 417 F. 607 C. 
* Ideo Apollinem invocant ad prsstandum ipsis auxilium, 
quod et ipse aliquando e ecelis relegatus a Jove fuisset ad 
Admeti armenta." S'TANL. 

215. εἰδὼς] αἰδὼς Par. Guelf. eibov Ald. ἰδὼν Turn. Steph. 

συγγνοίη Lobeck. ad Phrynich. p. 347. Seribebatur συγγνῴη. 

216. συγγνοῖτο] Recte ξυγγνοῖτο Porsonus. 

221. ἐλευθέροις] Id est ὥστε ἐλευθέρους ἡμᾶς γίγνεσθαι. 
WELLAUER. 

223. δ᾽ ἑσμὸς] δεσμὸς libri... Correxit Stanleius, qui δ᾽ ἐσμὸς 
scripsit. 

224. ἵζεσθε, κίρκων] ἵζεσθαι κρέκω M. Par. Guelf. Ald. 

226. ὄρνιθος---φαγών ;] ** Proverbialis locutio, eui respondet 
adagium, canis caninam non est; ap. Varronem de L. L. 6. 
(p. 320. Speng.). Juvenalis Sat. 15, 160. 


parcit 
Cognatis maculis similis fera". S'TANL. 


Observandum tamen, hane phrasin ἢ. 1. ad illicitas inter con- 
sanguineos nuptias pertinere, SCH. 
ἂν ἁγνεύοι] ἀναινεύοι M. Guelf. Ald. ἀνανεύοι Rob. 
227. γαμῶν] γάμων Ald. 
ἄκοντος πάρα] Alterum argumentum quo illicitas esse has 
nuptias contendit, a dissensu patris sumitur, cujus hac in re 
arbitrio stare tenebantur virgines. Donatus in Andriam Te- 
rentil 4, 4, 2: Summa potestas nuptiarum in paire puelle 
est. Hermione apud Euripidem in Androm. v. 988. 
Νυμφευμάτων μὲν τῶν ἐμῶν πατὴρ ἐμὸς 
Μέριμναν ἕξει κοὐκ ἐμὸν κρίνειν τάδε. 


.AD SUPPLICES. 589 


Hero apud Muszum v. 179. 


᾿Αμφαδὸν οὐ δυνάμεσθα γάμοις ὁσίοισι πέλάσσαι: 
Οὐ γὰρ ἐμοῖς τοκέεσσιν ἐπεύαδεν. 


STANL. Scholiasta παρὰ πατρὸς ἄκοντος. Hoc ipsum recte 
restituit Burgesius ἄκοντος πατρός. 

228. μὴ ᾽ν] μὴν M. Guelf. Ald. Rob. 

229. μάταιον) Lectio vitiosa. ματαίων Schuetzius. μάταιος 
Stanleius. 

230. τἀμπλακήμαθ᾽, ὡς] Sie Steph., nisi quod τἀπλακήμαθ᾽ ὡς 
seripsit. Idem in annot. * τἀπλακήμαθ᾽, ὡς. Sic annotatum est 
ex veteri; et optime, meo quidem judicio, modo addito μ᾽ 
legatur ἀμπλακήμαθ᾽." ταπλα ἐν pakes M. ra πλα ενμαβως 
Rob. ταπλὰ ἐνμὰ ὡς Guelf. τἀπλὰ ἐγμάβας Ald. ταπλάκημα 
βὰς Ττη. 

231. Ζεὺς ἄλλος ἐν καμοῦσιν] V. ad v. 156. 

232. σκοπεῖτε] σκοπεῖσθε Rob. 

κἀμείβεσθε τόνδε τὸν τόπον] Corrigendum τρόπον cum Stan- 
leio, e£ hunc in modum respondete, nempe quem v. 195. sqq. 
iis przeiverat, ubi ἀμείβεσθαι eodem sensu ponebatur. Et in 
ipsis, quee postremum elocutus erat, verbis v. 225—229. pars 
quaedam eontinetur eorum, quz Danaides respondere possent, 
ad causam suam Argivorum regi commendandam. Vulg. lectio 
τόνδε τὸν τόπον significat, e£. hunc locum cum alio permutate, 
ab hoc loco discedite; quod Danai consilio v. 189. 223. plane 
esset contrarium. SCH. 

234. ἀνέλληνα στόλον] Inutile est στόλον, remotum a Bothio, 
qui in editione prima correxit ἀνελληνόστολον. τὸν οὐχ “Ἕλληνα 
κατὰ στολὴν interpretatur scholiasta. 

235. mvkvópaci| Vestes spatha ferte, ob densitatem, quam 
inde consequebantur, πυκνώματα dietzee ap. /Esch. Suppl. 244. 
quod nempe σπάθης crebris ictibus, s. πληγαῖς, ut apud eumdem 
JEsch. Choeph. 232. (σπάθης τε πληγάς), subtemen texeretur 
ae densum inde fieret. Hinc Hesychio, qui ad postremum 
hunc tragici locum ibi omnino respicit: Σπάθημα" πύκνωμα, ἀπὸ 
τῶν ταῖς σπάθαις κατακρουόντων rà ὕφη. Quibus adde schol. ad 
Acharn. 179. Στιπτοὶ γέροντες, àyrl τοῦ mvkvo(: εἴρηται δὲ ἀπὸ 
τῶν ἐσθήτων, αἵτινες ὑφανθεῖσαι εἰς πυκνότητα συνάπτονται. 


SPANHEM. ad Aristoph. Nub. 53. 


590 ANNOTATIONES 


237. ἀφ às M. 

240. ἔτλητ᾽] éra codex Robortelli, qui ἔτλατ᾽ ex conjectura 
Sophiani edidit. 

ἀτρέστως] ἀκρέστως M. Par. Guelf. Ald. ἀρέστως (?) codex 
Robortelli. 

242. ὑμῖν] ἡμῖν Rob. ὑμῶν MSS. (Ὁ) Spanhemi: quod 
Pearsono tribuit Butlerus. 

243. μόνον τόδ᾽ Nempe supplices vos esse. SCH. 

συνοίσεται] Recte ξυνοΐσεται Porsonus. ξυνείσεται Bothius in 
ed. prima. συμφωνήσει interpretatur scholiasta. 

244. καὶ τἄλλα] κἄτ᾽ ἄλλα Wellauerus. 

πόλλ᾽] πολὺ Guelf. Ald. πού μ᾽ Hermannus Elem. doctr. 
metr. p. 112. Scholiasta, ἔμελλον ἂν στοχασμῷ τὰ καθ᾽ ὑμᾶς 
λέγειν, εἰ μὴ φωνὴν εἴχετε. 

247. érqv] δημότην interpretatur scholiasta. /Eschylus fragm. 
302. οὔτε δῆμος οὔτ᾽ ἔτης ἀνήρ. 

248. ἢ rypóv] Scholiasta, φύλακα.  Intelligendus custos are 
θεῶν ἀγωνίων, cui custodi apte tribuitur virga seu baculus ad 
abigendos castigandosque sacrilegos. BO'TH. ἠτηρὸν M. Guelf. 
Ald. Rob. 

ipo? ῥάβδον] ἱεροῦ ῥάβδον 'Turn. Steph. ἡεροῦ vel ἠεροῦ ῥάβ- 
ὃον (ῥάκδον Ald.) M. Guelf. Ald. κέρου ῥάβδον Rob. ἑρμοῦ 
ῥάβδον Par. Recte Schuetzius ἱερόραβδον, nisi quod ἱρόραβδον 
scribendum erat. 

249. λέγ᾽] Aéyer M. Guelf. Ald. 

εὐθαρσὴς 'Turn. εὐθαρσεῖς M. Guelf. Ald. Scribendum εὐθαρ- 
σῶς cum Rob. Steph. 

250. τοῦ γηγενοῦς γάρ εἰμ᾽ (ot μ᾽ Guelf. Ald.) ἐγὼ Παλαίχθο- 
vos] ** Salmasius de lingua Hellenistica, ZEschylus Pelasgum 
recentiorem, facit quam ab aliis fit. Nam imperasse tum Argis 
dixit, cum Danaides eo advenerunt. Nam Danaides sex ye- 
veais αὖ Inacho dissitee fuere, cum Pelasgus tribus tantum 
γενεαῖς ab eodem in descensu distaret juxta γενεαλογίαν Apol- 
lodoro delineatam. Praterea nondum Argos erat, cum Danaus 
aut Danaides in Peloponnesum commigrarent, nam a Danao 
conditum, fertur. Non ieitur Argis imperabat Pelaseus, cum 
Danaus Peloponnesi incolis nomen occupata ea regione muta- 
vit, e£ Danaos pro Pelasgis curavit appellandos. | Sed. ZEschy- 
lus ex persona sua locutus est, non regionem eo nomine appel- 


AD SUPPLICES. 591 


lavit, quo vocabatur tempore Danai: quod sollenne poctis, et 
precipue tragicis. Sic Euripides Danaos εἰς " Apyos venisse 
dicit, et condidisse ibi urbem Inachi, id est " Apyos, nam regio 
ab urbe nomen sortita est. 

ἐλθὼν (Danaus) és " Apyos ᾧκισ᾽ ᾿Ινάχου πόλιν. 
Ita Virgilius, 

— portusque require Velinos, 

€x persona sua, cum nondum Velini essent. — At secundum 
aliquos Pelasgus erat Jovis filius ex Niobe. Rhianus ap. schol. 
Apoll. Rh. 3. 1089. de 'T'hessalia loquens : 

Αἱμονίην δ᾽ ἐξαῦθις ἀφ᾽ Αἵμονος ὅν ῥα Πελασγὸς 

γείνατο φέρτατον υἱὸν, ὁ δ᾽ αὖ τέκε Θέσσαλον Αἵμων, 

τοῦ δ᾽ ἀπὸ Θεσσαλίαν λαοὶ μεταφημίξαντο. 
Apollodorus 3, 8. ᾿Επανάγωμεν δὲ νῦν πάλιν ἐπὶ τὸν Πελασγόν᾽" ὃν 
᾿Ακουσίλαος μὲν Διὸς λέγει καὶ Νιόβης, καθάπερ ὑπέθεμεν, 'Hoo- 
δος δὲ αὐτόχθονα. Qui αὐτόχθονα fuisse velint, h. e. eodem solo 
natum quod incoluit, iidem videntur esse qui et Palzchthonis 
f. predieant. STANL. 

251. Πελασγοῦ] Recte Canterus IIeAacyós. Cujus mentio et 
v. IO16. 
---οἴκησις δὲ kal διπλῆ πάρα; 

τὴν μὲν Πελασγὸς, τὴν δὲ καὶ πόλις διδοῖ, 
Pelasgus dicitur etiam Ovidio rex ille qui tune temporis Argis 
regnavit, Epist. Heroid. 14, 23. 

Ducimur Inachides magni sub tecta Pelasgi. 
At Apollodoro ZHelanor. 2, 1. Ἐντεῦθεν δὲ ἧκεν eis "Apyos 
(Danaus) καὶ τὴν βασιλείαν αὐτῷ παραδίδωσι "EAávop ὁ τότε 
βασιλεύων. Eusebio Gelanor Chron. Can. Φασί τινες ὅτι μετὰ 
Σθένελον "Apyovs ἐβασίλευσε Γελάνωρ, ὃν ᾿Αργεῖοι τῆς ἀρχῆς 
παύσαντες, Δαναὸν ἐβασίλευσαν, ὃς ἐκπεσὼν Αἰγύπτου καὶ κρατή- 
σας τοῦ "Apyovs ἔνυδρον αὐτὸ ἐποίησε διὰ τῶν λεγομένων Δαναΐ- 
δων. Alii de ipso Sthenelo hoc referunt, qui Gelanori in regno 
praecessit, Euseb. Ibid. Κάστορος περὶ ᾿Αργείων βασιλέων. Δα- 
ναὸς κρατήσας ToU" Apyovs καὶ ἐκβαλὼν Σθένελον τὸν Κροτώπου 
᾿Αργείων ἐβασίλευσεν, καὶ οἱ ἀπόγονοι αὐτοῦ μετ᾽ αὐτὸν, Δαναΐδαι 
καλούμενοι, ἐπ᾿ Εὐρύσθεα τὸν Σθενέλου τοῦ Περσέως. S'TANL. 
Recte Canterus. à 

252. εὐλόγως ἐπώνυμον] Significat Pelasgorum gentem hoc 

nomen a suo ipsius regis nomine derivasse. Eo respicit εὐλό- 


yos. SCH. 


5929 ANNOTA'TIONES 


254. atav, ἧς] atóvgs M. Par. Guelf. Ald. Rob. 

9C " AXyos ''urn. Steph. δ ἄλγος Par. Guelf. Ald. διάλγος 
M. Rob. Suspectum nomen fluvii aliunde non cogniti. 

255. Στρυμών τε] Perspicue hoc et tribus versibus sequenti- 
bus totam Macedoniam et Thessaliam describit, cujus imperii 
finis ab una parte est fluvius Strymon, ab altera Pindus mons 
etc., a reliquis duabus mare. Deinde addit, 

τῶνδε τἀπὶ τάδε κρατῶ, 
4186 verba in mendo cubant. Legendum 
τῶνδε κἀπὶ τάδε κρατῶ. 

Id est, preeter jam memorata, hujus etiam regionis imperium 
obtineo. Amplissiimum certe fuisse Pelasgorum regnum ex 
Strabone 5. p. 220. manifestum est: τοὺς δὲ Πελασγοὺς ὅτι μὲν 
ἀρχαῖόν τι φῦλον κατὰ τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν ἐπεπόλασε, kal μά- 
λιστὰ παρὰ Αἰολεῦσι τοῖς κατὰ Θεσσαλίαν, ὁμολογοῦσιν ἅπαντες 
σχεδόν τι. Et Herodot. 1, 1. τὸ δὲ ΓΑργος τοῦτον τὸν χρόνον 
προεῖχεν ἅπασι τῶν ἐν τῇ νῦν Ἑλλάδι καλεομένῃ χώρῃ. Quin 
ut melius Herodoti mentem capiamus, intelligendum est, quod 
"EAAàs olim tantum civitatem "T'hessaliz significabat, ἀπὸ τοῦ 
"EAAqvos Deucalionis filii. Cujus rei testes sunt ''hucydides 
I, 3. Stephanus περὶ πολέων, et Eustathius p. 321, 6. 1077. 
21, qui ubique apud Homerum Ἑλλάδα καὶ "EAAqvas 'Thes- 
saliae tantum civitatem et 'T'hessalos reddit. Mox vero omnem 
ilum terre tractum qui est a Sunio promontorio usque ad 
Acarnaniam et Athamanas ex occidente, et ''hessaliam a sep- 
tentrione, usque ad Melianum sinum: atque hzc est “Ἑλλὰς 
Ptolomsei, apud quem 'l'hessalia, quee primum Graeciae nomen 
“Ἑλλάδος dedit, a nominis participatione excluditur. Deinde 
latius, eundem terrae tractum, inclusis etiam 'T'hessalia et Pelo- 
ponneso, insulisque plurimis in mari /Egzeo, et heec est Graecia 
Strabonis. Postremo, non tantum terras istas, sed et Asiam 
minorem, et nonnullas etiam Africani littoris partes, et loca 
denique omnia, quae Graeci incoluerunt, et hoc sensu ut pluri- 
mum apud posteriores est usurpata. STANL. 

τε] τοῦ M. Par. Guelf. Ald. Rob. 

256. τήνδε] Scribendum τήν re cum Stanleio. 

258. ὅρος] ὄρος Ald. 

259. τῶνδε τἀπὶ τάδε Canterus. τῶνδε rümewa δὲ M. Rob. 
Steph. τῶνδέ τ᾽ ἔπει τάδε Guelf. τῶνδ᾽ ἔτ᾽ ἔπειτα δὲ Ald. τῶνδ᾽ 
ἔτ᾽ ἐπὶ τάδε ΤΌΣΗ. ἐπὶ τάδε quattuor locis Isocratis restitutum 


AD SUPPLICES. 598 


ex codice Urbinate, p. 65. 156. 195. (ubi vulgo ἔπειτα ut apud 
JEschylum) 244. Stanleii conjecturam κἀπὶ τάδε confirmare 
videtur scholiasta, ó δὲ ὅρος ὃ ἡμέτερος τἀπὶ Δωδώνην ἔχει ἕως 
τῆς θαλάσσης" καὶ ἐπέκεινα δὲ τῶνδε κρατῶ. 

260. ᾿Απίας] Peloponnesum 4piam ab Api dietam tradit, 
qua prius /Egialea, quem sequitur Pausanias 2, 5, 5. Οὗτος, 
inquit, ὁ "Azis és τοσόνδε ηὐξήθη δυνάμεως πρὶν ἢ Πέλοπα εἰς 
᾿Ολυμπίαν ἀφικέσθαι, ὡς τὴν ἐντὸς Ἰσθμοῦ χώραν ᾿Απίαν ἀπ᾽ 
ἐκείνου καλεῖσθαι.  Rhianus, 





τοῦ δὲ κλυτὸς ἐκγένετ᾽ " Amis, 
ὅς ῥ᾽ ᾿Απίην ἐφάτιζε καὶ ἀνέρας ᾿Απιδανῆας. 


Apollodorus 2, 1. "Azis μὲν οὖν εἰς τυραννίδα τὴν ἑαυτοῦ μετα- 
στήσας δύναμιν, καὶ βίαιος ὧν τύραννος, ὀνομάσας ἀφ᾽ ἑαυτοῦ τὴν 
Πελοπόννησον ᾿Απίαν. Euseb. Chronic. Can. Σικυωνίων ὁ ἾΑπις 
ἐβασίλευσεν ἔτη κέ ὑφ᾽ οὗ ᾿Απία ἡ Πελοπόννησος ἐκλήθη. Quin 
ZEschylus vult Apim non regem Sicyoniorum fuisse, sed quod 
regionem noxiis bestiis purgasset, in beneficii accepti memo- 
riam /Egialenses ab eo terram Apiam vocasse in publicis sup- 
plicationibus, quz antea /Egialea diceretur. Αἰγιαλεῖς, ᾿Απιδα- 
veis, Πελοποννήσιοι, idem sunt. Vide sis Jos. Scaliger. in 
Euseb. Animadv. 45. S'TANL. 

262. *Asis yàp ἐλθὼν ἐκ πέρας] Sic M. Rob. Steph. et Eu- 
stathius ad Dionys. Perieg. 414. nisi quod "Ass. ἔΑπις yàp 
ἐλθὼν ἐκ χώρας Ald. ex glossemate, quo deceptus ''urn. verba 
transposuit χώρας yàp ἐλθὼν Απις ἐκ. Valckenario in schol. in 
N. 'T. vol. 1. p. 331. scribendum videbatur ἾΑπις γὰρ ἐλθὼν ἐξ 
épas. πέρας legit scholiasta, qui hzec annotavit, τοῦ πέρατος. ἀνε- 
χρόνισε δέ" τῶν yàp Ἡρακλειδῶν ναυσὶ διαβάντων εἰς "Apyos 
οὕτως ἐκλήθη Ναύπακτος. 

264. τήνδ᾽ ἐκκαθαίρει] τήνδε καθαίρει Ald. τηνδὲ καθαίρει 
"Turn. 

265. δὴ] δὲ Guelf. Ald. Rob. 

παλαιῶν αἱμάτων) Scholiasta, ὡς τῶν πολιτῶν αὐτοκτονη- 
σάντων. 

266. χρανθεῖσ᾽] χρανθεὶς Guelf. Ald. 

μηνιαῖ ἄκη] Sic emendavi scripturam eodicum et Ald. Rob. 
μηνεῖται ἄκη, ex qua ''urn. et Steph. μήνη xoi δάκη fecerunt. 
puriat' ἄκη beluas dicit singulis mensibus emissas ulciscendo- 
rum scelerum caussa. 


4 F 


594 ANNOTA'TIONES 


267. δρακονθόμιλον Bothius. δράκονθ᾽ ὅμιλον libri. 

269. ἀμέμπτως] μεμπτῶς M. Par. Guelf. Ald. 

"Amis] ἄπεισ᾽ M. et, ut opinor, Par. ex quo ἄπειστ᾽ annota- 
tum. ézew Ald. 

270. μνήμην---λιταῖς} Pro meritis hanc mercedem tulit, ut 
ejus memoria benevole colatur, ipseque tanquam tutelare numen 
precibus invocetur. SCH. 

ποτ᾽ ἀντίμισθον] πονταντινεισθον M. Par. Guelf. cum accentu 
in syllaba tertia Ald. ποντατινεισθον Rob. 

εὕρετ᾽ Scribendum ηὕρετ᾽. 

271. ἔχουσ᾽ Steph. lectione suspecta. ἔχουσαν Ald. 'Turn. 
ἔχον δ᾽ ἂν M. ἔχον ἂν Guelf. ἔχεις δ᾽ ἂν Rob. ἔχουσα νῦν δὴ 
Burgesius. 

272. yévos—o? στέργει πόλις] Ut Homerum atque Pindarum 
ἐξεύχεσθαι sensu declarandi adhibuisse notee docent ad Hesy- 
chium, qui et εὔχεσθαι inter alia expl. per λέγειν, sie ZEschy- 
lus quoque. Verba καὶ λέγοις πρόσω respiciunt v. 249. πρὸς 
ταῦτ᾽ àpe(gov. Ubi cum regis sermonem plura interrogaturi . 
interpellarint virgines, is nunc hic continuatur. Addit rex, 
μακράν ye μὴν δὴ ῥῆσιν οὐ στέργει πόλις. Ut nempe Lacones, 
sie Argivi breviloquentiam colebant. Pind. Isthm. 6, 87. τὸν 
᾿Αργείων τρόπον εἰρήσεταί που κἀν βραχίστοις, ubi schol. Sopho- 
clis verba attulit, μῦθος yàp ᾿Αργολιστὶ συντέμνειν βραχύς. 
ABRESCH. 

γένος 1 Rob. ex eonjectura et Steph. γένοιτ᾽ codices et Ald. 
Turn. 

ἐξεύχοιο] ἐξεύχθιο Ald. ἐξεύχθοιο "T'urn. 

λέγοις πρόσω] λέγοι πρόσως M. Par. Guelf. Ald. 'T'urn. 

273. μὲν δὴ ῥῆσιν Rob. 'Turn. Steph. μιν δὴ ῥῆσιν Par. 
Guelf. μιν δηρίσιν M. Ald. 

275. ἐξευχόμεσθα] ἐξερχόμεσθα Ald. ''urn. 

276. προσφύσω] προσφήσω Rob. Aristoph. Nub. 371. ab 
Abreschio comparatus, τοῦτό γέ τοι τῷ νυνὶ λόγῳ εὖ mpocé- 
φυσας. 

277. ἄπιστα] ἄπειστα M. Guelf. Rob. 

280. γυναιξίν ἐστε] γυναιξὶ δ᾽ ἐστὲ M. Ald. Rob. 

281. θρέψειε] θρέψειεν M. Ald. Rob. 

282. Κύπριος χαρακτὴρ] Scholiasta, καὶ γυναῖκες ἂν Κύπριαι 
ἀνδράσι μιγεῖσαι τέκοιεν καθ᾽ ὑμᾶς. De Cypriis Herodotus 7, 
9o. τουτέων δὲ τοσάδε ἔθνεά ἐστι" οἱ μὲν ἀπὸ Σαλαμῖνος καὶ ᾿Αθη- 


AD SUPPLICES. 595 


νέων, οἱ δὲ ἀπ᾽ ᾿Αρκαδίης, οἱ δὲ ἀπὸ Κύθνου, oi δὲ ἀπὸ Φοινίκης, 
οἱ δὲ ἀπὸ Αἰθιοπίης, ὡς αὐτοὶ Κύπριοι λέγουσι. inde existimari 
potest mixtus ille χαρακτὴρ, quem dicit tragicus. ΒΟΤΗ. 
284. ᾿Ινδούς] Scribendum 'Iróás cum Bothio. 
ἀκούω] ἀκούων M. Guelf. Ald. 
ἱπποβάμοσιν] Scholiastes ἵπποις ἐοικυίαις κατὰ τὸ τάχος, €quis 
celeritate pares: est itaque ἱπποβάμων, quod olim a Scaligero 
observatum adversus "Titium lib. 4. c. 21. non qui equo insidet, 
sed qui equinam βάσιν habet et quadrupedanter incedit ut Cen- 
taurus. Recte addidit vir doctissimus, w£ Centaurus, quippe 
de iis usurpatur Sophocli in 'Trachiniis 1103. 
διφνῆ τ᾽ ἄμικτον ἱπποβάμονα στρατὸν 
θηρῶν. 
Verba sunt de pugna Herculis cum Centauris, quam fusius 
describit Apollodorus 2, 5. Quod vero inficiatur vir incompa- 
rabilis τὸ ἱπποβάμων de eo accipi, qui equo insidet, vereor ut 
hoc nimis late dictum sit, cum sensu illo de Arimaspis usurpet 
ZEschylus in Prometheo 804. 
τόν T€ μουνῶπα στρατὸν 
᾿Αριμασπὸν ἱπποβάμονα. 
quos ZEschylus ἱπποβάμονας Arimaspeorum auctor ἀφνειοὺς 
ἵπποις dixit. STANL.  Erfurdüus ad Soph. 'Trach. p. 351. 
ἱπποβάμοσιν explicat, quibus inequitant homines equorum in- 
star. SCH. 
285. ἀστραβιζούσαις) Scribendum ἀστραβιζούσας cum Stan- 
leio. 
ἀστραβιζούσας---ἀστυγειτονουμένας) ἀστράβην ephippium sive 
sellam equestrem significare plenissime constat, tum ex Suidae 
et Hesychii auctoritate, tum ex exemplis e Demosthene, Lu- 
ciano, et Machone comico apud Athenzum ab H. Stephano in 
"Thesauro suo congestis. Hac autem interpretatione admissa 
astruitur plane ac stabilitur Stanleiüi emendatio reponentis 
ἀστραβιζούσας, cum ipsas mulieres, non earum tantum reculas, 
quod Pauwio aliorum inventis semper iniquiori visum est, ca- 
melis vectas satis clare indicetur. Nec minus erravit idem vir 
doctus, quando infinitivum εἶναι aretius cum νομάδας copulari 
debere putavit; certissime enim a verbo ἀκούω pendet, et con- 
structio ita instituenda est: 'Akoíe re εἶναι ᾿Ινδοὺς νομάδας. 
Infelicissime vero ei cessit nimia in voce ἀστυγειτονουμένας ex- 
ponenda subtilitas. Revera enim ἀστυγείτων, prout in "The- 
4F2 


596 ANNOTATIONES 


sauro suo monet H. Stephanus, generalius ponitur et voci La- 
tinze. finitimus, conterminus, respondet, nec vicinarum urbium 
aut regionum unam altera magis respicit, prout ex loco ab illo 
allato ex Plutarchi Romulo p. 32. E. edit. Paris. ἀστυγείτονα 
τῆς Ρώμης πόλιν manifeste patet. Ibi enim ἄστυ, si ad alter- 
utrum, ad Romam potius quam ad πόλιν referri debere satis 
declarat ipsa orationis indoles. Hinc etiam nova emendationi 
Stanleianse accedit confirmatio. Accusativus enim χθόνα ut ab 
ἀστραβιζούσας pendeat necesse est, cum verbum ἀστυγειτονεῖ- 
σθαι, $i nomen quod immediate regat subjieitur, dativo, nun- 
quam vero accusativo jungatur. Ita igitur totum locum verte: 
Indasque esse audio nomadas, que camelis equinum gressum 
habentibus vecte per terram equitant, ZEthiopibus contermi- 
^as. Comma proinde post ἀστραβιζούσας tolendum est, et 
post χθόνα transponendum ; ἀστραβίζειν vero transitive juxta 
eandem qua ἱππάζεσθαι analogiam accipitur. HEA'TH. Quum 
ἀστράβη partim clitellas significet, partim etiam mulum sarcinis 
onustum, cui chtellae imponuntur, ἀστραβίζειν proprie est, ju- 
mento sarcinis onusto vehi, et καμήλοις ἀστραβιζούσαι vel sim- 
pliciter notat onustis camelis vecte s. inequitantes, vel camelis 
sic inequitantes, ut alice gentes mulis. Sed ἀστραβιζούσας tran- 
sitive cum χθόνα construere nolim ; quamvis etiam scholiastes 
ita acceperit: καμήλοις νωτοφορουμέναις κατὰ τὴν χθόνα. Ῥτε- 
stat χθόνα cum ἀστυγειτονουμένας jungere; si accusativus non 
placeat, χθονὶ in promtu est emendare. SCH. 

287. ἀνάνδρους) Virorum consuetudine abstinentes. 

κρεοβότους Stanleius. xpeofpórovs libri. Alüsfortasse xpeo- 
Bópovs placebit, quod conjecit opes apud Butlerum et 
Lobeckius Paralip. p. 260. 

288. ἤκασα] εἴκασα Rob. 

289. δ᾽ addidit Abreschius. 

290. 'Apyetov] ᾿Αργείων Guelf. Ald. ''urn. 

291—338. Personarum notas om. Ald. 

291. Xo.] Δαν. (i. e. Δαναΐδες) Rob. Ko. (i. e. Κόρα!) "Turn. 
Steph. 

292. τῇδ᾽ ἐν Rob. ex conjectura Sophiani, Turn. Steph. τῇ 
ἰδεῖν M. Guelf. Ald. et codex Robortelh. .. ἰδεῖν Par. 

293. Lacunam post hunc versum praeeunte Pearsono indica- 
vit Porsonus: recte, nisi aposiopesin statuere placeat, quse 
habet quo defendatur. 


AD SUPPLICES. 591 


295—300. Personarum notas om. 'T'urn. 

295. Ζῆνα μιχθῆναι] Eusebius Chronic. Can. Ζεὺς ἐμίγη "lot 
τῇ θυγατρὶ ᾿Ινάχου. Noster itidem in Prometheo v. 736. 

τῇδε yàp θνητῇ θεὸς 
χρήζων μιγῆναι. 

Porro quod zditua fuerit Io Junonis Αυρῖνε testatur etiam 
Apollodorus 2, 1. Ταύτην τὴν ᾿Ιὼ ἱεροσύνην τῆς Ἥρας ἔχουσαν 
Ζεὺς ἔφθειρε. Idem inquit Hesychius, licet depravatus sit 
eodex, 'Ià καλλιθύεσσα ἐκαλεῖτο 7) πρώτη ἱέρεια τῆς ᾿Αθηνᾶς. 
Joseph. Scaliger in Euseb. ann. 377. p. 24. de hoec loco Hesychii 
agens, Videtur, inquit, esse hec de qua loquimur, Καλλίθυια, ἣ 
πρώτη ἱέρεια τῆς Ἥρας, non τῆς ᾿Αθηνᾶς. ΕΞ sane est error aut 
Hesychii aut scriptoris, qui hoc illi persuasit : nam pro ᾿Ιὼ 
καλλιθύεσσα legendum, '1ó: Καλλίθυια. ut duplex illi nomen 
fuerit, Ἰώ, ut apud Apollodorum, Καλλίθυια, ut hic apud Euse- 
bium. Eusebü verba sunt, Chron. Can. ad annum 377. KaA- 
λίθυια Σπείραντος ἐν ΓΑργει πρῶτον ἱεράτευσεν τῆς Ἥρας. vel, 
D. Hieronymo interprete, Zn Argis prima sacerdotio functa 
est Callithya Piranthà filia. Ydem tradit in praepar. Evang. 3. 
p. 99 B. ex Plutarcho: λέγεται δὲ Πείρας ὁ πρῶτος ' ApyoA(0os 
Ἥρας ἱερὸν εἱσάμενος τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα Καλλίθυιαν ἱέρειαν 
καταστήσας, ἐκ τῶν περὶ Τίρυνθα δένδρων ὄχνην τεμὼν εὐκτέανον 
Ἥρας ἄγαλμα μορφῶσαι. —Phoronidis auctor [ap. Clem. ΑἹ. 
Strom. 1. p. 418.] 


Καλλιθόη κληδοῦχος [κλειδοῦχος] ᾿Ολυμπιάδος βασιλείης 
Ἥρης ᾿Αργείης, ἣν [ἢ] στέμμασι καὶ θυσάνοισι 
Πρώτη ἐκόσμησεν περὶ κίονα μακρὸν ἀνάσσης. 
"Theon in scholiis in Aratum Phzen. 161. Καλλιθέαν vocat. Οἱ 
δὲ μυθολόγοι τὸν "Hr(oxorv λέγουσιν εἶναι εἴδωλον ἢ Βελλεροφόν- 
του ἢ Τροχίλου τῆς [τοῦ] Καλλιθέας παιδὸς τῆς πρώτης v" Apyet 
γενομένης ἱερείας, ἅρμα πρῶτον [πρώτου] ζεύξαντος. Verum Cal- 
lithyam primum hoc sacerdotio functam esse, nisi eadem cum 
Ione fuerit, de qua idem tradunt /Eschylus, Apollodorus, et 
ali, parum verisimile est ; quod vero eadem fuerit, ex Hesy- 
chio nuper laudato colligere est. STANL. V. Heyn. ad l. 
Apollodori. 
296. κρυπτά (κρύβδα Stanleius recte) γ᾽ Ἥρας] κρυπτ᾽ ἄγκρας 
Ald. 
παλλακισμάτων Rob. ex conjectura. παλλαγμάτων codices 


598 ANNOTATIONES 


(nisi quod παλαγμάτων ex suo annotavit Robortellus) et Ald. 
unde τῶν παλαγμάτων 'T'urn. Steph. Scribendum παλλακευμά- 
των. Delenda lacun:e signa, quse post hunc versum posuit Por- 
sonus. Idem in eo erravit quod hunc versum regi tribuit. 

299. βοῦν τὴν Canterus. βούτην libri. 

"Apyeía θεός] Juno. V. Hom. Il. A, 8. Virgil. ZEn. 5, 547. 
STANL. 

300. οὐκοῦν } Scribendum οὔκουν cum Schuetzio. 

ἐπ᾿] ἔτ᾽ Schuetzius. 

eikpaípo] εὐκαίρῳ M. 

301. πρέποντα] πρέποντας M. Ald. τρέποντα Rob. 

302. δῆτα τη. (qui typothetze culpa 250a) Steph. codices 
et Ald. Rob. 

ταῦτ᾽ ἄλοχος ἰσχυρὰ Διός Pauwius. ταῦτα λόχοις ὀχυρὰ Guelf. 
Ald. ταῦτ᾽ ἄλοχος ὀχυρὰ Διός 'Turn. Steph. ταῦτ᾽ ἄλοχος Ἥρα 
Διός Rob. qui codicis sui scripturam ταῦτα λόχοις χυραδίους 
memorat. ταῦτα λόχοις χυραδιος M. 

303. τὸν πάνθ᾽ ὁρῶντα] Non omnia cernentem sed ex omni 
parte cernentem ; unde πανόπτης dictus: licet enim. Ovidius 
centum oculos in capite sitos ei tribuat, Metam. 1, 625. 


Centum luminibus cinetum caput Argus habebat, 


tamen alii toto corpore oculatum fuisse referunt. Apollodorus 
2. I. Τούτου δὲ "Apyos ὁ πανόπτης λεγόμενος. εἶχε δὲ οὗτος 
ὀφθαλμοὺς μὲν ἐν παντὶ τῷ σώματι. — Etymologus p. 136, 37. in 
V. ᾿Αργειφόντης, Ἔχων ἐν ὅλῳ τῷ σώματι αὐτοῦ ὀφθαλμούς. 
Plautus Aulular. 3, 6, 19. Quos δὲ Argus servet, qui oculeus 
totus fuit. Claudian. de laudib. Stilich. 21, 312. 


Argum fama refert centeno lumine cinctum 
Corporis excubiis unam servasse juvencam. STANL. 


205. παῖδα γῆς] Prometh. 570. εἴδωλον "Apyov γηγενοῦς. 
STANL. 

306. érev£ev] ἔτευξε δ᾽ M. Guelf. Ald. Rob. 

307. μύωπα---οἷστρον] Hesych. Μύωψ' μυῖά τις ἐρεθίζουσα 
τὰς βοῦς καὶ πᾶν ζῶον ἐλαύνουσα" οἷστρος μόνον βοῦν. Salma- 
sius: hanc statuit (Hesychius) inter μύωπα et οἶστρον differen- 
tiam, ut μύωψ sit μυῖα πᾶν ζῶον ἐλαύνουσα, οἶστρος autem μόνον 
βοῦν ἐλαύνουσα. Vide Poll. 7, 17. Callimach. Fragm. 46. βουσ- 
σόον ὅντε μύωπα βοῶν καλέουσιν ἀμορβοί. S'TANL. 








AD SUPPLICES. 599 


308. οἷστρον---οἱ Νείλου πέλας] Graecum hoc est nomen, non 
JEgyptium. Virg. Georg. 3, 147. 


Mas us Cui nomen asilo 
Romanum est, cestrum Graii vertere vocantes. 


Isidor. 12, 8. p. 1142. GZstrum animal armentis aculeis mole- 
stum: estrum autem Graecum est, quod Latine asilus, vulgo 
tabanus vocatur. Festus p. 346, 32. ed. Goth. GZstrum, .fu- 
ror, Grceco vocabulo. | Sunt vero, licet aliter sentit /Eschylus, 
qui μύωπα ab cestro distinguunt ; quorum esse videtur Aristo- 
teles 5, 19. ut et Sostratus de animalibus 4. Scholiastes A pol- 
lonii 1, 1265. 3, 276. Ὃ μὲν yàp μύωψ ἐκ τῶν ξύλων ἀπογεννᾶ- 
ται, ὃ δὲ olorpos ἐκ τῶν ἐν τοῖς ποταμοῖς ἐπιπλεόντων ζωδαρίων 
[ζωαρίων]. S'TANL. 

Hic versus delendus videbatur Wellauero. Paullo probabi- 
lus conjieias unum ante hsec verba versum excidisse, quo rex 
qusesiverit quem illum dicat βοηλάτην pica. 

πέλας] πέδας M. παίδας Ald. παῖδες Par. Guelf. Rob. 

309. γῆς Canterus. τῆς libri. 

310. πάντα] πάνυ Rob. 

συγκόλλως] συγκόλως Guelf. Ald. Rob. 'T'urn. 

311. κἀπὶ] kai ᾽πὶ Ald. 'Turn. 

312. φιτύει Stanleius. φυτεύει libri. 

313. Atos zópris] Idem erat cum Epapho Apis divinus vitu- 
lus ZEgyptiorum: v. Herodot. 3, 28. Atque hinc, ut videtur, 
boves mares Epapho sacri: v. Herodot. 2, 38. STANL. 

ὁ Atos πόρτις εὔχεται βοός] Ex vacca se esse gloriatur Jovia- 
lis vitulus? WELLAUER. 

314. ῥυσίων ἐπώνυμος] Liberationis per ἔφαψιν scilicet. V. 
v. 46. STANL. 

Lacunam post hunc versum indicavit Stanleius. Excidit 
regis interrogatio de prole Epaphi. Quod quum non animad- 
vertisset Robortellus, οὗ Λιβύη — nulla metri ratione habita 
scripsit ex conjectura Sophiani. 

316. Λιβύη] Apollodorus 2, 1. καὶ τεκνοῖ θυγατέρα Λιβύην, 
ἀφ᾽ ἧς ἡ χώρα Λιβύη ἐκλήθη. S'T'ANL. 

μεγίστης ὄνομα γῆς Porsonus. μέγιστον (τῆσδε addunt Turn. 
Steph.) γῆς libri. 

317. τίν᾽ τί M. Guelf. 

βλάστημον»] βλάστιμον Rob. 


600 ANNOTATIONES 


318. Βῆλον δίπαιδα] Apollodorus 2, 1. Καὶ αὐτῷ (Belo) γί- 
vovra, παῖδες δίδυμοι, Αἴγυπτος καὶ Δαναός" ὡς δέ φησιν Εὐριπί- 
δης, καὶ Κηφεὺς, καὶ Φινεὺς προσέτι. S'TANL. 

πατέρα τοῦδ᾽] πατρὸς ro90 Ald. πατρὸς οὐδ᾽ 'Lurn. 

319. πάνσοφον] Lectio suspecta. 

320. Aavaós: ἀδελφὸς δ᾽ Scaliger. Δαναὸς δ᾽ ἀδελφός libri. 

πεντηκοστόπαις] πεντηκοντόπαις Par. 

321—323. choro continuant Rob. 'T'urn. Steph. 

321. τοῦδ᾽ ἄνοιγε Porsonus. τοῦ bavao(ye M. Guelf. Ald. 
Rob. τοῦ ye 9avao? 'l'urn. Steph. 

εὐφώνῳ λόγῳ 'Turn. Steph. Recte ἀφθόνῳ Rob. ἀφώνῳ M. 
Ald. et fortasse Par. ex quo ἀφθώνω enotatum. 

322. Αἴγυπτος] Αἴγυπτον Rob. 

εἰδὼς δ᾽ δ᾽ εἰδὼς M. Guelf. Ald. Rob. 

323. ἀνστήσῃς Rob. Steph. ἀνστήσας codices et Ald. 'T'urn. 
quod ἀνθήσας scriptum in Par. 

324. δοκεῖτ᾽ ἔμοιγε Porsonus. δοκεῖτέ ye μοι Rob. δοκεῖτέ μοι 
M. Ald. δοκεῖτε δή μοι "Turn. Steph. recte fortasse. Plato ab 
Wordswortho citatus Rep. 2. p. 368. δοκεῖτε δή μοι ὡς ἀληθῶς 
οὐ πεπεῖσθαι. 

327. αἰόλ᾽] aiovy' Guelf. aióy Ald. 

328. δ᾽ ἴδοις] δ᾽ εἴδοις Guelf. δείδοις M. Ald. 

πτερόν] πότερον M. Par. Guelf. Ald. πότε Rob. 

330. kéAecew] κέλσειεν M. Par. Guelf. Ald. xéAcew μ᾽ 
Schuetzius. 

ἐγγενὲς] εὐγενὲς Ald. "Turn. Steph. 

331. ἔχθει] ἔχει M. Guelf. Ald. ἐκεῖ Rob. 

μεταπτοιοῦσαν] Refertur ad με, quod in prazecedentibus verbis 
continetur. 

334- γένωμαι] γίνωμαι Rob. 

335. kar ἔχθραν] κατ᾽ ἔχουσαν Ald. unde κατ᾽ αἶσαν anony- 
mus apud Butlerum in marg. Aldina. 

336. τίς δ᾽ àv φίλους ὠνοῖτο τοὺς κεκτημένους) Quis vero 
quaeso, propinquos dote sua dominos emat? Abreschius φίλους 
quasi pro κατὰ φιλίαν positum esse arbitratur, quo quidem 
interpretationis anfractu nihil opus est. Danaidum potius re- 
sponsum duplicem habet vim. Signifieant enim, partim se 
odio (ἔχθρᾳ) patruelium duci, ut ab eorum nuptiis abhorreant, 
propterea quod matrimonium vi, non amore petant, quemad- 
modum pater supra v. 227. dixerat: 





AD SUPPLICES. 601 


πῶς δ᾽ ἂν γαμῶν ἄκουσαν ἄκοντος πάρα 
t 1 *, 
ἁγνὸς γένοιτ᾽ ἄν. 


partim autem has nuptias ut incestas adeoque illicitas (τὸ μὴ 
θέμις) aversari, quoniam φίλοι sint, propinqui, (patrueles scil.) 
quibus ob consanguinitatem zubere nefas sit. Utrumque igitur 
brevius eloqui non poterant, quam hoe modo : 


Τίς δ᾽ ἂν φίλους ὠνοῖτο τοὺς κεκτημένους ; 


SCH. Non satisfacit hzc interpretatio. Scholiasta, τίς yàp 
τοὺς ἄνδρας δεσπότας ὥνοιτο (hoc accentu). οἴοιτο Stanleius. 
** Reposui ὄνοιτο. Respondet virgo qusestioni regis κατ᾽ ἔχθραν ; 
Ob odium nempe; nam quis dominos vituperaret qui essent 
amici? Quum illos fugiamus, sequitur odio nobis esse." BOIS- 
SON. ὠνοῖτο "Turn. scripsit. ὥνοιτο Ald. Rob. Steph. ὄνοιτο 
Robortellus posuit in lemmate annotationis * Nota morem 
emendi sponsos, de quo Vergilius etiam libro τ. Georg. cum 
ait, T'eque sibi generum Tethys emat omnibus undis." calami, 
ut videtur, lapsu. Nam annotatio manifeste ad ὠνοῖτο refertur. 
Omnino verum est óvovo. Homericum Od. 8, 208. τίς àv 
φιλέοντι μάχοιτο comparavit Wordsworthus. 

337. οὕτως] οὕτω "l'urn. Steph. 

σθένος ---- Bporots] .At equidem patruelibus vestris facile 
ignosco, quod nuptias vestras consectentur, £a enim robur et 
opes augentur mortalibus. SCH. 

338. καὶ δυστυχούντων γ᾽ εὐμαρὴς ἀπαλλαγή.] Stanl. interpre- 
tatur: Jfiam infélicibus fücile toleranda mors est. Αἵ enim 
haec sententia prorsus nihil habet, quod ad antecedens Pelasgi 
dictum pertineat. Imo potius hoc dieunt puellze: Ef ab infe- 
licibus quidem facilis est discessus; h. e. ipso, quod nobis 
modo dedisti, responso satis ostendisti, nihil facilius esse, quam 
homines infelices, opem et auxilium petentes, excusatione ali- 
qua sic dimittere, ut te suppetias iis ferendi officio exsolvas. 
Nempe cum Danaides iniquum esse se patrueles suos dominos 
emere pronuntiassent, rex nihil aliud respondebat, quam 
JEgypti filiis hoc ad augendas opes conducibile esse. Id 
igitur sic accipiunt Danaides, quasi rex JEgypti filiorum 
postulatis caleulum adjiciat, causasque anquirat, Danaidibus 
auxilium denegandi; id igitur moleste ferentes acerbe respon- 
dent : 

καὶ δυστυχούντων y εὐμαρὴς ἀπαλλαγή. 
46 


602 ANNOTATIONES 


Neque vero rex non assecutus est, quid his verbis innuerent 
puelle. Statim enim regerit : 

πῶς οὖν πρὸς ὑμᾶς εὐσεβὴς ἐγὼ méAo ; 
quasi diceret: Satis intellemi me a vobis carpi, quod causam 
vestram deserere, et justum vobis auxilium recusare velle videar. 
liaque dicite, quid faciendo vobis pietatem et justitiam pre- 
stare possim? SCH. 

y] 7 M. Guelf. Ald. Rob. 

340. μὴ ᾿κδῷς] μὴ ᾿κδὼς Ald. μὴ ᾿κδοὺς Schuetzius. 

341. ἄρασθαι Rob. Steph. αἴρεσθαι Guelf. Ald. 'T'urn. 

342. ἀλλ᾽ ἡ δίκη ye ξυμμάχων ὑπερστατεῖ] Stanleius: verum 
justitia auciliatores tuetur. ξύμμαχοι autem ἢ. 1. non sunt 
Argivi, quatenus Danaidibus opitulantur, sed refertur ad 
Deam Justitiam ; hzc dicitur defendere commilitones suos, h.e. 
eos, quorum justa est causa, amplecti, et ut superiores disce- 
dant efficere. Eodem fere modo v. 395. ξύμμαχον δ᾽ ἑλόμενος 
δίκαν dicitur. SCH. 

343. y om. Ald. δ᾽ Rob. 

κοινωνὸς Rob. ex conjectura Sophiani, 'T'urn. Steph. κοινὸς 
M. Guelf. Ald. ** Pelasgus hoc significat : ecte istud quidem, 
si nimirum Justitia statim ab initio cause alicu) patrocinata 
fuerit. Enimvero hoc ipsum regi dubium erat, annon Egypti 
fili jure suo Danaidum nuptias ambissent, cf. v. 387. sqq. 
ideoque eas jure quoque, si liberet, repetere possent." SCH. 

344- πρύμναν] Male Stanleius regem ipsum πρύμναν dici 
putat. Quin potius πρύμνα πόλεος h.]. appellatur ipse ἀγω- 
νίων θεῶν πάγος, ad quem Danaides consederant. Et quia hic 
in extrema parte urbis, versus mare, situs erat, bene poterat 
dici πρύμνα πόλεος. Sensus igitur est: Aeverere, quaeso, pup- 
pim civitatis hoc modo coronatam ; h. e. aras hasce, in ewtrema 
urbis parte sitas, sic ut vides, ramis et vittis, supplicum in- 
signibus, ornatas. Manc interpretationem aperte confirmat 
sequens regis responsum: πέφρικα λεύσσων τάσδ᾽ ἕδρας xara- 
σκίους : in quo τάσδ᾽ ἕδρας idem est quod puella πρύμναν πόλεος 
appellaverat, et κατασκίους nihil aliud quam quod illa per 
ἐστεμμένην significaverat, cf. v. 354. Sensus igitur est: Utique 
sacro quodam. horrore, pia veneratione, me perculsum sentio 
has deorum ἀγωνίων sedes sic obumbratas, h. e. ramis vittis- 
que contectas adspiciens. SCH. αἰδοῦ, σὺ πρύμνα πόλεως Rob. 
ex conjectura. 


T MVC 


AD SUPPLICES- 6038 


πόλεος] πόλεως Ald. Rob. 

ἐστεμμένην»] ἐστεμμένη M. Guelf. Ald. 

345. πέφρικα)] πέφυκα M. Par. Guelf. Ald. Turn. 

λεύσσων» λεύσων M. Rob. 

τάσδ᾽ ἕδρας] τἀδέδρα ex M. affertur. τοὺς δέδρα Ald. τούσδε 
δρᾶν 'ΓΌΤΗ. τοὺς δ᾽ ἑδρακοτας βίους Par. Guelf. 

446. ἱκεσίου] ἱκετίου Ald. Hunc versum regi continuat Rob. 


347—353 359—364. 


€ 

347. τέκος] τόκος M. 

349. με τὰν Steph. μέγαν libri reliqui. 

ἱκέτιν M. Par. Rob. ἱκέτην reliqui. 

350. λευκόστικτον Rob. Steph. λευκόδικτον M. Par. Guelf. 
Ald. Turn. Partem veri vidit Burgesius, quum λύκῳ δερκτὸν 
vel δηκτὸν conjiceret: legendum enim λυκοδίωκτον cum Her- 
manno Opusc. vol. 4. p. 340. Et sic, ut videtur, scholiasta, 
qui proxima verba sic interpretatur, τῷ ἑαυτῆς βοτῆρι σημαί- 
νουσα τοὺς διωγμούς. 

ἄμ. πέτραις] ἀμπέτραις libri. 

351. ἠλιβάτοισιν. àAkG] Scribendum ἠλιβάτοις, ἵν᾽ ἀλκᾷ cum 
Valekenario ad Eurip. Phoen. 215. nisi quod Dorica forma 
praeferenda ἀλιβάτοις. 

354. νεοδρόποις] veoüpézrois Par. 

355. νέον θ᾽] Lectio vitiosa. νεύονθ᾽ Bambergerus: quod de 
ramis nutantibus intelligendum. 

356. àcroféverv| Hesychius: ἀστόξενοι οἱ γένει μὲν προσή- 
κοντες, ἐπὶ δὲ τῆς (γῆς) ἀλλοδαπῆς γεγονότες" οἱ δὲ τοὺς ξένους 
μὲν ὄντας, ἐπὶ τιμῇ δὲ ἀστοὺς γενομένους. Prior significatio huie 
loco eonvenit. SrAwr, Equidem in ἀστοξένων nihil aliud 
quam notionem hospitum civitatis queerendam puto. Utinam, 
inquit Pelasgus, negotium hospitum illarum, que ad urbem 
nostram accesserunt, sine civitatis damno peragatur ! SCH. 

357- κἀπρομηθήτων] κἀπρομυθήτων 'T'urn. Steph. 

358. ἴδοιτο] ἴδοι 'T'urn. 

δῆτ᾽ ἄνατον Pauwius. δῆτα τὰν ἄνατον libri. 

τ 36ο. κλαρίου] Scholiasta, πάντα πᾶσι κληροῦντος καὶ κραίνον- 
τος. ἰλαρίου Guelf. Ald. 
361. παρ᾽ ὀψιγόνου μάθε] Ita Choeph. 169: 
Πῶς οὖν παλαιὰ παρὰ νεωτέρας μάθω. S'TANL. 


γεραιόφρων ex Burgesii conjectura legitur, quamvis non satis 
462 


604 ANNOTATIONES 


certa. yepadpóvev codices et Ald. Rob. γέρων ὧν 'Turn. Steph. 
Post γεραιόφρων excidit colon, recte additum a Burgesio. 

362. aibóuevos] αἰδούμενος Ald. Rob. 'Turn.  Deleatur 
comma. 

οὗπερ lectio interpolata 'l'urn. et Steph. οὖν περ codices et 
Ald. Rob. οὐ πενεῖ restituit Hermannus prsfat. ad Eurip. 
Ion. p. xiv. ex annotatione scholiastee οὐ πτωχεύσεις. 

363. λήμματ᾽] λήματ᾽ Ald. Rob. Lacuns signa post hunc 
versum posuerunt editores recentiores. 

367. μελέσθω] μελέσθων Guelf. Ald. 

ἐκπονεῖν] ἐκπνοεῖν M. Ald. Rob. eis πνοεῖν Par. Guelf. 

368. πάρος Rob. ex conjectura et 'T'urn. Steph. zapaxpos vel 
παρ᾽ ἄκρος codices et Ald. 

369. ἀστῶν---τοῖσδε] Scribendum àcerois—róvóe cum Stan- 
leio. τῶνδε etiam Scaliger. 

xodcas] κοινώσα M. κοινῶσαι Par. 

370—375 — 381—386. 

372. Quod chorus βωμὸν appellat ἑστίαν χθονός, respicit id, 
quod rex dixerat, οὔτοι καθῆσθε δωμάτων ἐφέστιοι ἐμῶν. Nempe 
scrupulum hunc regi cupiunt evellere, ita ut, quoniam ad com- 
munem aram civitatis confugerint, cujus rex ipse przeses sit, se 
in ejus clientela esse significent. SCH. 

374. θρόνοις Pauwius. θρόνοισι Rob. Steph. xpóvow: M. 
Ald. 'Turn. et codex Robortelli. 

375. ἄγος] ἄλγος M. Ald. 

376. παλιγκότοις] παλίγκοτον ''urn. 

380. δρᾶσαί re μὴ δρᾶσαί re (δράσητε M. Par. Ald.) καὶ τύχην 
ἑλεῖν] Similiter Pseudo-Euripides Iphig. Aul. 56. δοῦναί re μὴ 
δοῦναί re, τῆς τύχης (θ᾽ addit Marklandus) ὅπως ἅψαιτ᾽ ἄριστα. 

381. τὸν ὑψόθεν---ἐννόμου] Respice queso (Jovem) erumno- 
sorum mortalium custodem €t patronum e caelo causam eorum 
respicientem, qui, cum supplices ad propinquos confugerint, 
jus suum legibus constitutum impetrare haud valent. oi πέλας 
non sunt vicini loco, sed potius propinqui cognatione. SCH. 

385. μένει] μένοι Rob. 

ikr(ov] Sic eorrexi librorum scripturam ἱκταίου, quam me- 
trum non fert. Notanda autem adjectivi ἵκτιος forma ex hoc 
uno loco cognita. 

386. δυσπαραθέλκτοις Porsonus. ὦ δυσπαρθέλκτοις M. Guelf. 
Ald. δυσπαρθενήτοις Par. (cui simile est δνσπαραμυθήτοις, quo 


AD SUPPLICES. 605 


vocabulo scholiasta utitur.) rots δυσπαρθέλκτοις Rob. ἐν δυσπαρ- 
θέλκτοις "Turn. Steph. ** Legendum δυσπαράθελκτος. | .Nimi- 
rum Jovis supplicum prcesidis ira. querelis hominum nisero- 
rum, oppressorum €t cum injuria conflictantium, constans 
adest, egre (his qui eos contemserint) placabilis. Hanc ra- 
tionem confirmat scholiastes sic exponens: τοῖς θρήνοις τῶν 
πασχόντων συμμαχεῖ ὁ τοῦ Διὸς χόλος. Et qui ἢ. l. dicitur κότος 
δυσπαράθελκτος, idem v. 358. [346.] βαρὺς κότος vocabatur." SCH. 

388. νόμῳ πόλεως φάσκοντες ἐγγύτατα γένους εἶναι] Respicit 
legem hanc Atticam προσῆκον εἶναι αὐταῖς μετὰ τῶν χρημάτων 
τῷ ἐγγύτατα γένους συνοικεῖν, apud Iseum (p. 257. Reisk.). 
Solonis fuisse tradit Diodorus Biblioth. r2, 18. ἐκέλευε yàp 
(Solon) τῇ ᾿Επικλήρῳ ἐπιδικάζεσθαι τὸν ἔγγιστα γένους. S'T ANL. 

389. τίς àv] τίς δ᾽ ἂν M. Guelf. Ald. 

τοῖσδ᾽] τίς δ᾽ Guelf. Ald. τις Τ τη. 

θέλοι] θέλέι M. 

390. φεύγειν] Canterus φαίνειν. "Verum hic φεύγειν accipi 
videtur sensu forensi, quod si actores in te hanc litem in- 
tentent, oportet instar rec, hac defensione uti, quod nullum 
in te jus habeant. S'T ANL. 

xarà νόμους τοὺς οἴκοθεν, i. q. antea νόμῳ πόλεως. $i pa- 
trueles hac in causa ad leges urbis suc provocent, tuum erit, 
ut demonstres, secundum easdem illas leges domesticas, nullum 
in te jus ipsis competere. SCH. 

391. ἔχουσι] ἔχουσιν M. Guelf. Ald. Rob. 

392—396 — 402—406. 

392. μή τί ποτ᾽ οὖν M. Rob. Steph. μήτ᾽ οὖν ποτ᾽ οὖν Ald. 
μήτ᾽ οὖν, μή ποτ᾽ οὖν 'ΤΌτη. 

ὑποχείριος] ὑποχέριος M. Ald. 

393. κράτεσιν] κράτεσσιν Ald. 'T'urn. 

ὕπαστρον»] Metaphora a nautis ducta. Hesychius, "Acrpois 
σημειοῦσθαι" μακρὰν ὁδὸν καὶ ἐρήμην βαδίζειν, ἣ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ 
τῶν πλεόντων. STANL. cui ὑπάστρῳ scribendum videbatur, 
quod cum φυγῇ construeretur. Sed potest pari jure cum 
μῆχαρ. ὕπαντρον Par. 

395. 396. conjungendi, et in antistropho 405. 406. 

395. φυγᾷ] φυγαὶ M. Ald. φυγὰς Rob. φυγῇ Turn. $vyàv 
Heathius. 

396. κρῖνε σέβας τὸ πρὸς θεῶν] vel cum Stanleio reddendum: 
Judica prout exigit deorum reverentia ; nisi breviloquentia te 


606 ANNOTATIONES 


offendat paululum duriuscula; vel τὸ πρὸς θεῶν σέβας, per op- 
positionem cum Δίκαν jungendum, majestatem a diis constitu- 
tam. Sic de eadem Justitia Choeph. v. 640: τὸ πᾶν Διὸς 
σέβας παρεκβάντες ἀθεμίστως. SCH. 

397. εὔκριτον] ἔκκριτον Rob. 

398. πρὶν] V. 369. 

399. μὴ καὶ ποτὲ Canterus. καὶ μήποτε libri. xo? μήποτε 
Wordsworthus. 

400. μὴ] καὶ μὴ M. Par. Guelf. Ald. Rob. 

εἴ που τὶ μὴ τοῖον τύχῃ] Pro μὴ ἀγαθόν" sensu scil. ita sua- 
dente accipi. Hesychius τοῖον, οὕτως ἀγαθόν. Eundem prsestat 
usum ἄλλο in loquendi formula εἴ τι ἄλλο συμβαίη. ABRESCH. 

τύχοι Porsonus. τύχῃ Turn. Steph. τυὐχθῇ codices et Ald. 
Rob. 

401. ἐπήλυδας] εἰ πήλυδας vel eimjAvóas M. Guelf. Ald. 

402. ἀμφοτέρους] ἀμφοτέρωσ᾽ Bambergerus. ἀμφοτέροις Schue- 
tzius. 

403. Ζεὺς érepoppemi]s verti quidem potest in alteram partem 
inclinans, non tamen hoc sensu, ac si Jupiter uni parti magis 
faveat quam alteri, quod esset ab ejus justitia alienissimum ; 
sed ἑτερορρεπὴς de justitia quze dicitur distributiva Jovis usurpa- 
tum, notat tantum, eum qui trutinam versat, et utrique parti, 
id quod cuique debetur, appendit. SCH. 

404. ἄδικα] ἄδικα νέμειν non est, injuste cum. aliquo agere, 
sed, facere u£ causa cedat adeoque in foro ànjustus appareat. 
Sie τὸ ἧσσον ἀδικίᾳ νέμειν ἀεὶ dicitur Minerva Eurip. Suppl. 
v. 379. SCH. 

405. τί---μεταλγεῖς τὸ δίκαιον ἔρξαι] Quod. (Jovis) judicium 
cum dcquato libramine constet, cur te queso piget justitiam 
exercere? SCH. 

409. φνωμένον Salvinius, qui ὠνωμένον ex M. annotavit, et 
Porsonus. ὀνωμένον Rob. οἰνωμένον 'Turn. ὠνωμένων M. 
Guelf. Ald. 

412. καὶ μήτε δῆρις ῥυσίων ἐφάψεται) Stanl. vertit: e£ neque 
pugna supplices attinget. Jam ῥύσια quidem ἢ. l. ad supplices 
s. Danaides refertur, pressius tamen erat ac finitius interpretan- 
dum. Ῥύσια dicuntur supplices, quasi pignora, quatenus 
JEgypti filii jus eas sibi vindicandi, et ubi invenissent, abdu- 
cendi affectabant. Hoc itaque vult regis dictum : e£ u£ neque 
bellum. ab /Egypti filüs vos tanquam suis vindiciis obnowias 


AD SUPPLICES. 60 


persequatur. Eodem sensu v. 424. ῥυσιάξεσθαι ponitur ; 
iterumque v. 728. occurrit ῥυσίων é$ámropes. Cf. v. 918. 
SCH. 

415. ξύνοικον] Sic Eumenidum chorus 720. βαρεῖα χώρᾳ τῇδ᾽ 
ὁμιλήσω πάλιν. SCH. £óvoww Ald. 'Turn. 

θησόμεσθ᾽ | θησόμεθ᾽ M. θήσομεν Guelf. Ald. θήσομέν τ᾽ "Turn. 

416. ós H. Stephanus. ós libri. 

417. δοκεῖ] δοκεῖν M. Guelf. Ald. Rob. 

418—422 —423—427. 

428—432 —433—437- 

418—422. Hi versus rectius in trimetrum duosque tetrame- 
tros distribuentur. 

421. ἐκβολαῖς δυσθέοις] Expulsas se dicunt, quod violenta 
procorum ambitione essent fugere coacte. SCH. 

422. ópuévav Pauwius. ópouévav M. ὁρωμέναν Guelf. Ald. 
Rob. Turn. ὁρμωμέναν Steph. 

426. yvà0.—kórov] Cogita vero impudentem horum juve- 
num lasciviam, eorumque ab ira tibi cave ; h.e. vide quomodo 
iratorum vim propulses. Kóror enim ἢ. l. non de Jovis ira cum 
schol. et Stanl, sed de patruelium ira accipiendum. Cf. v. 
744. 763. SCH. 

428. μή τί τλῇῆς τὰν Pauwius. μήτι τὲ τλῇς τὰν "Turn. μήτι 7 
ἀαΐσταν Ald. codex Robortelli et fortasse M. μήτι τλαίης τὰν 
Rob. ex conjectura Sophiani et Steph. 

μή τι TÀfjjs] Sensus: Neque vero patiaris nos supplices ab 
hisce deorum statuis invita justitia equorum instar abstrahi, 
nec conniveas videns vittarum nostrarum et peplorum artifi- 
ciose textorum prehensionem. | Przeco enim infra se puellas, ni 
sponte se sequantur, vestibus v. 903. et capillis v. 909. abstrac- 
turum minatur. SCH. 

ἱκέτιν) ἱκέτην Ald. 

429. 430. in dimetrum conjungendi dochmiacum, et in 
antistropho 434. 435. 

431. ἱππηδὸν, ἀμπύκων Versus non respondens antistrophico 
436. ὁμοίαν θέμιν, nisi ἀμπύκων correpta syllaba prima pronun- 
ciare placeat, quod Seidlero placuit de vers. dochm. p. 25. 
ἱππαδὸν conjecit Bambergerus, collatis similibus adverbiorum 
formis ἰλαδόν et ὁμιλαδόν. Poterat probabilius ἱππηδά, ut 
καναχηδὸν καναχηδά, ἀναφανδὸν ἀναφανδά et alia dicuntur: a 
quo prope abfuit Bothius, qui ἱππηγὰ conjecit. ἱππηδὼν Ald. 


608 ANNOTATIONES 


Turn. Sed vereor ne vitium in antistropho potius sit quse- 
rendum, ubi Klausenio ὁμοιίαν θέμιν scribendum videbatur, 
inusitata tragicis forma. 

432. πολυμίτων,] πολυμήτων M. Ald. et codex Robortelli, 
qui ex conjectura edidit πολυκμήτων.  Deleatur comma. 

433. δόμοις] δόμων Ald. δόμῳ Τ᾽ τη. 

434. ὁπότερ᾽ àv] ὁποτέραν M. Guelf. Ald. Rob. 

kríons] κτήσης Ald. 

435. μένει om. Par. 

"Aper krívew Seidlerus de vers. dochm. p. 12. δρεικτείνειν M. 
Guelf. Rob. óàpewrírew Ald. Ex Par. àpe κτείνειν ex Ph. 
ἄρει ἄτινειν affertur. ἀντιτίνειν 'Turn. Sensum verborum recte 
declaravit Seidlerus, u£rumcunque decreveris, filios tuos do- 
mumque tuam manebit hoc ut similem Marti penam luant. 
Quse confirmantur regis verbis v. 439. 

438. δεῦρο δ᾽ ἐξοκέλλεται] Sensum recte explicuit scholiasta, 
οὕτως ἀποβαίνει. 

439. ἢ τοῖσιν ἢ τοῖς] I. e. aut diis aut ZEgypt filiis. 

440. kal γεγόμφωται σκάφος] Allegoria a re nautica. Postea 
v. 951. [944-] 

οὡς Τῶνδ᾽ ἐφήλωται τορῶς 
Γόμφος διαμπάξ. 


Navis itidem similitudine in re anxia usus est Polymestor Euri- 
pidis in Hecuba v. 1079. Apollonius Argon. de Argo navi 
3: 343- 
...H δ᾽ ἐνὶ γόμφοις 
ἴσχεται, ἢν καὶ πᾶσαι ἐπιβρίσωσιν ἄελλαι. 


Distingui malim, 


γεγόμφωται σκάφος, 
Στρέβλαισι ναυτικαῖσιν ὡς προσηγμένον. 





Id est, adeo ab omni parte constringor et coarctor, tanquam 
navis adacta et ligata cuneis et clavis, ut quo me vertam ne- 
sciam. Hesychius: Στρέβλαι vavrwa( rà ξύλα τῶν νεῶν, ἐν 
οἷς διασφηνοῦνται γομφούμενα. | Lege γομφούμεναι, nam ad νῆες 
referendum est. S'TANL. 

443. χρήμασιν] χρημάτων adscriptum in scholio sive ut expli- 
catio sive ut varia lectio: atque id ipsum necessario pro xpj- 
μασιν restituendum cum Aurato. 


AD SUPPLICES. 609 


444. ἄτης ye μείζω καὶ μέγ᾽ ἐμπλήσας yóuov] Versus corruptus 
et ab hoc loco alienus. 

ἄτης "Turn. Steph. Scribendum ἄτην cum M. Par. Guelf. 
Ald. Rob. 

γε μείζω] Scribendum γεμίζω, quam scripturam memoravit 
Stephanus. ἄτης γεμίζων in libro suo legisse videtur scholiasta, 
qui hzec sic explicat, τοῦ Διὸς ἐμπιπλῶντος καὶ γεμίζοντος ἄτης 
τὸν γάμον (scr. γόμον cum Stanleio). 

γόμον 'Turn. Steph. Scribendum yópov cum M. Guelf. 
Ald. Rob. 

446. γλῶσσα rofeócaca] Scholiasta, ἀντὶ τοῦ γλώσσης ro£ev- 
σάσης, ὅ ἐστιν εἰπούσης. 

447. θελκτήριος] θελκτηρίοις M. 

448. ἀλγεινὰ θυμοῦ κάρτα κινητήρια (νικητήρια Rob.)] Hic 
quoque plane inutilis versus est, quem ut tolerabiliorem red- 
deret Stanleius ante versum praecedentem collocari voluit. 

449. ὅπως---ἄκη] Ne autem consanguineorum aut civium 
sanguis effundatur, multum sacrificare oportet, multasque 
multis diis hostias cedere ad. avertendam istam calamitatem. 
Sanguinis enim effusi nulla est redemtio. ὅμαιμον αἷμα partim 
ad cadem Egypti filiorum sanguinis necessitudine cum Da- 
naidibus conjunctorum, partim ad civium Argivorum czedem, 
51 totam hanc causam ferro dirimendam censuerint, metuendam 
pertinere, patet v. 474 sqq. Ceterum propria oppositionis 
ratio hec erat: Opes amissc aliis opibus resarciri possunt ; 
verbum temere, quod alterum offenderit, emissum, blandis 
verbis molliri et expiari potest ; αὐ sanguinis cognatorum et 
civium effusi nulla est reparatio. Ultimam hanc sententiam 
rex eleganter supprimit, ejusque loco statim id quod inde 
efficitur enuntiat, nempe omni modo curandum esse, ut hujus 
sanguibis effundendi necessitas avertatur. Ceterum ad sen- 
tentiam simillimus est locus Eumenid. v. 645. sqq., quem com- 
parasse haud peenitebit. SCH. 

ὅμαιμον] ὁμαιμόνων Ald. ὁμαίμων 'Turn. 

452. ἣ (ἢ Ald. Rob.) κάρτα νείκους τοῦδ᾽ ἐγὼ παροίχομαι 
Scholiasta καὶ τοῦτο ποιῶν ἐκτὸς ἔσομαι τοῦ νείκους θεοῖς ὕπηρε- 
τῶν. Sensus est: In hujus contentionis discrimen equidem me 
prorsus nolo committere. Nempe νεῖκος respicit v. 439. bellum 
aut cum diis, si Danaides neglexerit, aut cum 7Egypti filiis, si 
illas receperit, suscipiendum esse. SCH. — Cum constructione 


4H 


610 ANNO'TATIONES 


verbi παροίχομαι Eurip. Med. 964. μοίρας ὅσον παροίχει, quan- 
tum a pristina fortuna excidisti, comparavit Hermannus 
Opusc. vol. 3. p. 228. qui καὶ κάρτα scripsit, quod scholiastam 
legisse opinatur. 

453. θέλω δ᾽ ἀΐδρις--- κακῶν dupliciter intelligi potest, vel ut 
experientiam malorum deprecetur, vel ut falsum se potius 
quam verum et intelligentem malorum vatem esse velit. Et 
hane in partem scholiastes quoque accepit. Priori tamen 
rationi favet, quod posterior sensus sequentibus verbis γένοιτο 
—éyij» exprimitur. SCH. 

455. πολλῶν] πολλῶν τ᾽ Ald. πολλῶν 'Turn. zoAAGv Rob. 

456. ka] xà Wakefieldus Silv. crit. 3. p. 48. 

457. στρόβους] Legendum στρόφους. Στρόφοι dicuntur in 
muliebri amictu vincula, quibus superior pars vestis infra 
papillas erat cincta. Catull. Epithal. 'Thet. v. 65. Strophio lac- 
tantes vincta papillas. Utrumque certe illud cinguli muliebris 
aut virginei genus, quo infra papillas, ac przeterea supra ute- 
rum colligatze et subductze erant tunicz ille aut vestes atque 
inde constrictos earum sinus hic tangit Danaidum chorus. 
Male autem hiec legitur στρόβους, quum ut alia sileam, eum 
στροφίου frequentem eam in rem usum apud Comicum in 
"Thesmoph. ac Lysistrata et inde loco jam adducto apud Ca- 
tullum s£rophium legatur, tum eadem voce στρόφου pro tali 
cingulo aut zona usus sit alibi /Eschylus seu chorus virginum 
"Thebanarum Sept. 'T'heb. v. 876. στροφὸν ἐσθῆτι περιβάλλον- 
ται. SPANH. ad Callim. hymn. in Dian. p. 135. Reete cor- 
rigit στρόφους, quod Scaliger quoque conjecerat. Seholiasta 
τὰς στροφὰς τῶν ζωνῶν. 

Hesychius, ζώνας τε συλλαβὰς πέπλων : ἀντὶ τοῦ αἷς ζώννυμαι 
καὶ συλλαμβάνω τοὺς πέπλους. 

458. τύχῃ] τύχα Rob. τύχαν M. Guelf. τύχειν Ald. 

πέλει Guelf. πέλοι libri reliqui. 

τύχῃ--- πέλει] Rex, quid verbis modo pronuntiatis significare 
velit, haud intelligens respondet: Quid tum? Hec vestimenta, 
(strophia et zonze) mulierum conditioni apta ; h. e. usu recep- 
tus est hic mulierum ornatus. SCH. 

459. καλή] καλεῖ M. Guelf. Ald. Rob. 

460. ἔσει] ἔσῃ libri. 

461. ὑποστήσει] ὑποστήσεις Wellauerus. 

462. συζωμάτων) Recte ξυζωμάτων Porsonus. 


AD SUPPLICES. 611 


464. ἀλλ᾽ ἁπλῶς Abreschius collato Prom. 610. oix ἐμπλέκων 
αἰνίγματ᾽, ἀλλ᾽ ἁπλῷ λόγῳ. ἀλλὰ πῶς libri, quod defendi 
potest. 

465. ἀπάγξασθαι] Virgines, que paullo generosiori erant 
animo, zonis ad suspendium abuti sunt solit» potius quam 
veste. Parthenius de Biblide Erot. 2. τὴν δὲ ἄρα ὑπὸ τοῦ 
πάθους μὴ ἀνιεμένην πρὸς δὲ δοκοῦσαν αἰτίαν Καύνῳ τῆς ἀπαλλα- 
γῆς ἀναψαμένην ἀπό τινος δρυὸς τὴν μίτραν ἐνθεῖναι τὸν sper 
Sophocles Antig. 1220. 

— ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι 
τὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν 
βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην. 

5ΤΑΝΙ,. ἀπαλλάξασθαι Ald. 

466. μακιστῆρα] λόγον καρδίας δηκτικὸν interpretatur scho- 
liasta: qui non intelligitur quomodo μακιστὴρ dici potuerit, 
quod longum sermonem significare ex Pers. 698. constat. 
Recte Stanleius μαστικτῆρα. 

468. kai] καὶ μὴν M. Guelf. Ald. Rob. καὶ μὲν Par. 

469. κακῶν---ἐπέρχεται] Hic versus delendus videtur Bothio. 

471. ἐσβέβηκε "urn. Steph. ἐσέβηκε Ald. ἐσέβηκα M. Par. 
Rob. unde ἐσβέβηκα Schuetzius recte. 

474. ὁμαίμοις] ὁμαίμους Guelf. Ald. Rob. 

478. 9 om. Rob. 

480. σὺ μὲν] Lectio corrupta. στεῖχ᾽ οὖν vel ἴθ᾽ οὖν Schuetz- 
ius. Nam imperativum aliquem postulat quod sequitur re, 
ab Stanleio in ye mutatum. 

482. ἄλλους] ἄλλων Par. 

483. τῆσδ᾽] τοῖς δ᾽ Rob. 

486. οἶκτος] Corruptum. εἰκὸς interpolavit 'l'urn. οἰκτρὸς 
Stanleius. 

490. Personze notam om. Ald. Choro tribuerunt 'lurn. 
Steph., Danao recte Rob. 

491. εὑρεθέντα Porsonus. εὖ ῥέοντα hbri Verba recte ex- 
plicuit Wordsworthus, qui benignus et misericors inventus 
est, quem benignum et misericordem experti sumus. 

πρόξενον Canterus. πρὸς ξένον libr, nisi quod πρόςξενον 
Turn. qui haud dubie πρόξενον voluit. 

494. Inepte repetitum πολισσούχων, quod in locum alius 
adjectivi ab librario ad superiorem versum aberrante illatum 
videbatur Butlero. Probabilior Bothii conjectura est versus 

4H2 


612 ANNOTATIONES 


493. 494. ex uno confictos esse /Eschyli versu hoc, ξύμπεμψον, 
ὡς ἂν θεῶν πολισσούχων ἕδρας ---.  Interpolatio ducta ex 
v. 501. 

495. ἀσφάλεια] ἀσφαλείας M. Ald. ἀσφαλεία Rob. 

δ᾽ ἢ] δὲ M. Ald. i 

ἄστεως] Scribebatur ἄστεος. ἄστεως M. 

498. θράσος] θάρσος Steph. 

501. ἀστικοὺς "l'urn. Steph. ἀστίκτους codices et Ald. ἀθίκ- 
τους Rob. 

πολυστομεῖν] παλινστομεῖν Dobreeus. 

505. 700] τί Par. 

νεμεῖς Porsonus. νέμεις M. Rob. 'Turn. νέμοις Ald. Steph. 

508. Hunc versum choro tribuunt Ald. 'Turn. 

ἐπιστρέφου] ἐπιστρέφω M. Guelf. Ald. 'T'urn. 

510. ἁρπαγαῖς] ἅρπαγες M. Guelf. Ald. Rob. 

σ᾽ addidit Porsonus. 

οὔτοι πτερωτῶν ἁρπαγαῖς ἐκδώσομεν] Sane nos te haud avium 
rapacium rapinis trademus s. eeponemus ; proverbiali locu- 
tione, ab expositione infantum ducta, quze in sylvis aut lucis 
avium aut ferarum laniationi permittebantur. Sic apud Euri- 
pidem Creusa de filio Ione v. 902. sqq. 

καὶ νῦν ἔρρει 
πτανοῖς ἁρπασθεὶς θοίνα 
παῖς μοι καὶ σοὶ τλάμων. 
et v. 915. οἰωνοῖς ἔρρει συλαθείς. SCH. 

511. ἀλλ᾽ ei] Non admittenda erat a Porsono Stanleü cor- 
rectio ἀλλ᾽ 7. In ejusmodi enim responsionibus ἀλλ᾽ εἰ idem 
est quod Latinorum quid autem si — —? — Hoc igitur dicit 
chorus. Quid autem si nos iis tradas, qui draconibus inimi- 
ciores sunt? SCH. 

512. εὔφημον] Bonis utatur verbis bonis verbis a me excepta. 
BO'TH. ἐνθυμουμένῃ Schuetzius. 

513. φρενός] φρένας Bothius in editione prima. 

514. ἀεὶ---ἐξαίσιον] Imo vero semper nimius et immoderatus 
regum metus inferiorum animos occupat. SCH. 

515. φρενί] Legendum φρενοῦ, i. e. veritatem. admonitionis 
tug, qua me vetas reges timere, factis comproba. BOTH. 

517. συγκαλῶν]} Scribe ξυγκαλῶν. 

518—520. exciderunt ex M. et Rob. 

518. πείσω] πιέτω M. Par. Ald. 


AD SUPPLICES. 613 


519. ποῖα] rotà vulgo: sed ποῖα superscr. in Par. 

522. πορσυνῶν Valckenarius ad Eurip. Phoen. 1082. πορσύ- 
vov libri. 

99 -530-5531-*537- 

538—546 — 547—555. 

556—564— 565—573- 

574—581 — 582—589. 

590— 594—595—599- 

526. τελειότατον) reXeiórare Ald. "l'urn. 

527. πείθου] Scribendum πιθοῦ cum Stanleio. 

530. τὰν μελανόζυγ᾽ ἄταν] Recte Stanleius ad nigros /Egyp- 
tiorum remiges poetam respicere judicavit comparatis v. 7 19. sq. 


πρέπουσι δ᾽ ἄνδρες νήϊοι μελαγχίμοις 
γυίοισι λευκῶν ἐκ πεπλωμάτων ἰδεῖν. 


adde v. 745. SCH. 
. 531. γυναικῶν) Vocabulum corruptum. γονᾶν σῶν Bothius. 

533. $uas — lows] Dilecte tibi mulieris atavie nostre 
recole memoria jucundam fabulam s. narrationem ; füc, o tu, 
qui olim contrectatione tua Ionem impregnasti u£ nunc ejus 
rei diligenter recorderis. SCH.  Deleatur interpunctio post 
γένος et γυναικός et πολυμνῆστορ. 

535- πολυμνῆστορ Hermannus Elem. doctr. metr. p. 232. 
Legebatur πολυμνήστωρ. γενοῦ πολυμνῆστορ dictum ut ὄλβιε 
κῶρε γένοιο apud 'T'heocr. 17, 66. 

ἔφαπτορ Porsonus. ἐφάπτωρ libri. 

536. δι᾿ ἃς τοι Porsonus. δίας τοι hbri, nisi quod διάστοι Ald. 
Quo vitio deceptus scholiasta τῆς δίας Αἰγύπτου, τῆς τοῦ Διὸς 
ἱερᾶς γῆς est interpretatus. 

539. ἐπωπὰς] κατανομὰς interpretatur scholiasta. 

542. ápaprívoos] ἁμαρτίνους Ald. 'T'urn. 

544. διχῆ δ᾽ ἀντίπορον---ὁρίζει] bis vero, fati necessitate adacta 
fretum maritimum, nempe Bosporum 'Thracium, et Bosporum 
Cimmerium, 2ando superans ad oppositam continentem per- 
venit. SCH. 

547. lázrei] Verbo quod active sumtum significat mittere, 
neutraliter usus est pro ire, transire. SCH. 

δ᾽ ᾿Ασίδος "'urn. ἀσίδος Rob. βάσιδος M. (ex quo βασίδος 
enotatum) Guelf. Ald. Steph. et codex Robortelli. 

549. Μυσῶν] μουσῶν Ald. Rob. 


614 ANNOTA'TIONES 


550. Λύδια "urn. Steph. Λύγια codices et Ald. Rob. 

re γύαλα] Metri vitium Klausenius sic correxit ut τ᾽ ἐς γύαλα 
scriberet. 

551. Κιλίκων] κυλίκων Guelf. Ald. 'Turn. 

552. re Heathius. τε γένη libri. Delendum colon post διορ- 
νυμένα. Verbum cum hoc participio construendum latet in 
V. 554. 

553. πὰρ Robortellus, cujus in editione tripliciter peccavit 
typotheta. Nam in textu excusum πὰ relicto unius spatio 
litere, in prafatione vero codex πὰρ przbuisse, Robortellus 
vero zàr conjecisse dieitur. Manifestum est Robortellum πὰρ 
conjecisse, codicem vero non πὰν, sed τὰν exhibuisse, in quo 
consentiunt M. Par. Ald. τοὺς interpolarunt 'T'urn. et Steph. 

δ᾽ recte om. Guelf. Ald. Turn. 

ἀενάους M. Rob. ἀεννάους libri reliqui. 

554. kai βαθύπλουτον χθόνα] Utrum hoc epitheto unum ex 
regnis jam antea nominatis designetur, v. c. Lydia, ob aurifo- 
dinas, an nova innuatur regio, ad quam Io pervenerit, definire 
non ausim. Si nova, vix alia, quam Phoenice intelligi poterit, 
ob divitias ex mercatura. SCH. 

καὶ τᾶς ᾿Αφροδίτας πολύπυρον aiav] Cui hie non succurrat 
Cyprus (νᾶσος τᾶς 'Adpobíras, Eurip. Bacch. v. 400.) Veneris 
cultu et summa fertilitate celeberrima? Quaenam enim regio 
in Asie continente sic describi potuerit ἃ poeta, nemo expli- 
cavit. Scholiastes quidem intelligit Phanicen, addens ἣν ἱερὰν 
᾿Αφροδίτης φησὶ διὰ Βύβλον καὶ Λίβανον. Sed hoc est optantis 
potius quam docentis. Quidni autem 7Eschylus Ionem ab ora 
Phenuicie primum Cyprum, deinde ab hac insula ZVEgyptum 
transvectam esse finxerit? SCH. 

556. εἰσικνουμένη] Legendum εἰσικνουμένου ex M. Par. Rob. 
quod in libro exstitit. scholiaste, ἱκνεῖται δὲ δῖον πάμβοτον 
ἄλσος, τοῦ οἴστρου τῷ κέντρῳ αὐτὴν διατρυπῶντος. 

βέλει βουκόλου πτερόεντος] I. e. oestri stimulo. SCH. 

558. Δῖον---ἄθικτον] Omnibus hisce epithetis unice /VEgyp- 
tum describi certum est. δῖον πάμβοτον ἄλσος notat planitiem 
et fertilitatem ZEgypti. λειμῶνα χιονόβοσκον respicit exunda- 
tionem Nili ex nivibus ZEthiopize resolutis. Τυφῶ μένος per- 
tinet ad ventos calidos nivem solventes. Sic Hesiod. 'T'heog. 
Ἔκ δὲ Τυφωέος ἔστ᾽ ἀνέμων μένος ὑγρὸν üévrov. SCH. 

559. λειμῶνα χιονόβοσκον») Celebris fuit antiquorum opinio, 


ROME omo 


AD SUPPLICES. 615 


Nilum congeri ab eiiquatis nivibus in montibus /Ethiopiz, 
cujus fit mentio apud Herodotum 2, 22. Diodorum Siculum 1, 
38. Aristidem in /Egyptiaca, et plures alios.  Anaxagoram 
hujus sententiae auctorem laudat Aétius hbro περὶ φιλοσόφων 
ἱστορίας, cui astipulatur discipulus ejus in Helena : 

Νείλου μὲν αἵδε καλλιπάρθενοι ῥοαὶ 

ὃς ἀντὶ δίας ψεκάδος Αἰγύπτου πέδον 

λευκῆς τακείσης χιόνος ὑγραίνει γύας. 
Lucret. 6, 735. Statius 'Theb. 4, 705. STANL. 

óvr] τ᾽ Rob. ἔνθ᾽ Turn. 

561. Pro ὕδωρ τὸ Νείλον przestat legere ὕδωρ re Ne(iov, 
quam planitiem lustrat ventorum "vis et Nili aqua morbis 
haud contigua. Qui articulum τὸ ante Νείλου servandum 
putant, τυφῶ μένος sic interpretantur, ut Nilus ipse vis fypho- 
nis appelletur, h. e. vi ventorum exundans. SCH. 

νόσοις ἄθικτον) Laus Nili a salubritate. De fcecunditate 
aquae Nilotice locum Strabonis (15, 1.) excitavimus ad Pers. 
v. 32. Referunt itidem 'Theophrastus, Seneca et Plinius, 
mulieres aqua Niliaca adeo feecundas reddi, ut uno partu 
fetus plures enitantur. Idem de vaccis /Egyptis narrat 
JElianus de animal. 3, 33. subdens, λέγεται δὲ αἴτιος ὁ Νεῖλος 
εἶναι eürekvórarov παρέχων ὕδωρ. Accedit etiam ad salubrita- 
tem ejus demonstrandam, quod eos, qui ex ipsa bibissent, 
pingues redderet. Plutarchus de Is. et Osir. ἀλλὰ πιαίνειν 
δοκεῖ kal μάλιστα πολυσαρκίαν ποιεῖν τὸ Neu Gor ὕδωρ. Porro 
hodie in /Egyptia metropoli Caira ad primum incrementi 
Niliaci momentum subsidit pestilentia. Nemo tum moritur, 
licet pridie quingenti. STANL. 

563. ὀδύναις τε κεντροδαλήτοις (κεντροδαλήτης Ald. 'lurn.) 
θείας (θυΐας M. θυιάδος Hermannus de metr. p. 234.) Ἥρας] 
Verba interpolata. Nam /Eschyli verba accurate responderunt 
verbis in antistropho positis. 

565. ἔννομοι] Per οἰκήτορες explicat scholiasta. 

566. χλωρῷ δείματι] χλωρωδειμακτι M. χλωρῷ δείμακτι Guelf. 
Ald. 

568. ἐσορῶντες] és ὁρῶντες Guelf. Ald. 

570. δ᾽ ἐθάμβουν] δὲ θάμβουν Ald. Rob. 

571. τότε Canterus. τόδε libri. 


574- κρέων] κραίνων Par. Rob. ex glossemate, quod inter 
scholia legitur. 


616 ANNOTA'TIONES 
576. βία] βίᾳ 'T'urn. 


579. αἰδῶ] Cur pudorem cum tristitia et lacrymis conjunetum 
dicat, intelligitur ex ipsius Iüs verbis Prometh. v. 648. [642.] 


M / , , , 
καίτοι καὶ λέγουσ᾽ αἰσχύνομαι 
θεόσσυτον χειμῶνα, καὶ διαφθορὰν 
μορφῆς, ὅθεν μοι σχετλίᾳ προσέπτατο. SCH. 


580. ἕρμα δῖον] Schol. interpretatur βάρος ; nec dubium est, 
quin poeta pro onere fürtus ex Jovis contrectatione suscepto 
posuerit. SCH. ἑρμάδιον Ald. 

584. φυσίζοον Porsonus. φυσίζωον libri. 

585. τὸ δὴ] τοδὲ "Turn. Steph. recte, nisi quod τόδε scribere 
debebant, quod fecit Porsonus. Ceterum delendum comma. 

587. vócovs] vócov Ald. 

ἐπιβούλους] ἐπιβούλου Schuetzius. 

589. Deleatur comma post ᾽᾿Ε πάφον. Scholiasta, καὶ τὸ γένος 
ἡμῶν ἐξ '"Ezá$ov λέγων εἶναι τῆς ἀληθείας κυρήσεις καὶ οὐ 
ψεύσῃ. 

590. ἐνδικωτέροισι] ἐνδικωτέροισιν M. 

592. Post ἄναξ vel γένους duse exciderunt syllabae. 

594. Post Zeós colon ponatur. 

595. ἀρχὰς] Scribendum ἀρχᾶς cum Schuetzio. 

θοάζων] Recte per καθήμενος explicat scholiasta, de quo usu 
verbi exposui ad Soph. CEd. T. 2. 

596. τὸ μεῖον κρεισσόνων κρατύνει) Inferiores super poten- 
tiores evehit. 

597. οὔτινος (οὕτινος M. οὗτινος Ald.) ἄνωθεν ἡμένου (ἠμὲν 
οὐ M. ἣμεν οὐ Ald. ἡ μὲν οὐ Rob.) σέβει (σέβῃ 'Turn.) κάτω 
(κράτος Pauwius).] Versus explendze lacunse caussa ex superio- 
rum verborum glossematis eonfictus. Nam verba οὔτινος ἄνωθεν 
ἡμένου referuntur ad v. 595, postrema autem σέβει κάτω ex 
ῥέπει κάτω depravata sunt, quze pars sunt glossematis τὸ κρεῖσ- 
σον ῥέπει κάτω. 

598. Deleatur comma post ἔπος. 

599. δούλιος] Scribendum βούλιος cum Stanleio. 

600. εὖ cum θαρσεῖτε conjungendum. 

602. ἀγγέλων] ἀγγέλλων M. a correctore antiquo, et recte 
fortasse. 

- 603. ἔνισπε Rob. Steph. évóezep M. Par. ἔνεπε Guelf. Ald. 


ἐν εἰπὲ 'Turn. 


AD SUPPLICES. 61 


ποῖ] ποῦ "Turn. 

κεκύρωται] κεκύρτωται Par. Guelf. Ald. 'T'urn. 

604. χεὶρ ὅποι πληθύεται Steph. χεὶρ ὅπως πληθύεται "'urn. 
χειροπληθύεται M. Par. Guelf. Ald. Rob. Scribendum χείρ θ᾽ 
ὅπη πληθύεται. ὅπη etiam Dobraeus. 

606. ὡς (ὡς 7 M.) ἂν ἡβήσαιμι] ὡς T ἂν ἡυλήσαιμι Rob. 
Recte 'T'yrwhittus emendavit ὡς ἀνηβῆσαί με. 

608. λόγον] λόγων M. 

609. μετοικεῖν τῆσδε γῆς] I. e. μετοίκους εἶναι τῆσδε γῆς. 

610. κἀρρυσιάστους] καρυσιάστους M. Ald. καὶ ῥυσιάστους Rob. 

613. τῶνδε γαμόρων] Civium Argivorum. 

614. Hunc versum citavit Steph. Byz. s. v. Δῆμος. 

616. Ζηνὸς M. Rob. Διὸς libri reliqui. Conf. v. 346. 

617. προφωνῶν Canterus. πρόφρων ὧν libn. 

618. πόλιν παχῦναι] Scholiasta, εἰς τὸν μετέπειτα χρόνον μή 
πως αὐξήσῃ κότον ὁ Ζεύς. Lectio suspecta. yp. πλατῦναι M. 

619. Deleatur comma post φανέν. 

620. ἀμήχανον) Recte Stanleius ἀμηχάνου. 

622. ἔκραν᾽ ἄνευ κλητῆρος] ἔκλαναν εὐκλήτορος M. ἔκλαν᾽ ἄνευ 
κλήτορος Ald. ἔκραναν εὖ κλήτορος Rob. 

ἄνευ κλητῆρος] Scholiasta, ταῖς χερσὶν ἐπέκρανε, πρὶν εἰπεῖν 
τὸν κήρυκα, ἀράτω τὰς χεῖρας ὅτῳ ταῦτα δοκεῖ. 

623. εὐπειθεῖς στροφαὶ de artibus oratoris, quse vel argu- 
mentorum robore, vel apta sententiarum et verborum confor- 
matione demonstrantur. SCH. 

629. ἀμέμπτως] ἀμέμπτων M. Rob. 

630—642 2 643—655. 

656—666 — 667—677. 

678—685 — 688—697. 

698—703 — 704—709. 

630. νῦν ὅτε] V. ad Sept. c. Th. 705. 

631. 632. et antistrophici 644. 645. in unum versum conjun- 
gendi. 

632. γένει] γένη Guelf. Ald. 

634. πυρίφατον) πυρέφατον M. Guelf. Ald. Rob. 

τὰν Πελασγίαν πόλιν] Lectio ab interprete interpolata. Nam 
metrum dochmiacum est. Comma post πόλιν delendum. 

635. βοὰν] βοᾶν Ald. Rob. 

MáxAov] Scholiasta, τὸν eis τοὺς πολέμους κατωφερῆ, ἢ τὸν 
παλίμβολον. 


4I 


618 ANNOTATIONES 


638. ἐν ἄλλοις] I. e. in aliis quam quibus ex naturze legibus 
demetendum fuit. BUTLER. 

644. ἀτιμώσαντες] ἀτιμάσαντες Ald. "Turn. 

645. Post γυναικῶν comma ponatur. 

646. πράκτορά re σκοπόν) πράκτορα adjectivum est ut in 
Agam. 111. STANL. 

649. δυσπολέμητον, Óv| Metri vitium correxit. Butlerus, 
δυσπόλεμον, Tóv — . 

650. ἐπ᾿ ὀρόφων] ἐπορόφων Ald. ἐπόροφον 'Turn. 

μιαίνοντα [ Lectio absurda, probabiliter correcta ab Schue- 
tzio, qui κοταίνοντα conjecit. 

ἐφίζει] ἐφιζάνει 'T urn. 

657. vzockíov] Eo quod ori suo preetendebant olivee ramos. 
Ita supra v. 359. κλάδοισι νεοδρόποις κατάσκιον — ὅμιλον. 
STTANL. ὑπὸ σκίῶν M. ὑπὸ σκιὼν Ald. 

661. Lacunam probabiliter explevit Heathius addito ἔρις. 

662. πέδον γᾶς. ἥβας Porsonus. πέδον τᾶς ἥβας M. 'Turn. 
πέδον τὰς ἥβας Ald. πέδον ἥβας Rob. Steph. 

663. δ᾽ om. Rob. 

664. μηδ᾽ Heathius. μὴ libri. 

666. xal γεραροῖσι----νέμοιτο] Et ar& deorum senum scil. sa- 
cerdotum «inisteriis frequentibus affluant, isrnibusque ado- 
lescant, ut urbs recte administretur. γεραροὶ venerandi, haud 
dubie ad sacerdotes pertinet. lIncommode vertit Stanl. e£ 
nobilium senes recipientes plene sint are. Quoniam tamen 
sacerdotis repes quoque aliique magistratus fungebantur, in 
γεραροῖσι ad hos quoque respici credibile est. SCH. Eurip. 
Electr. 713. ab Seidlero comparatus, θυμέλαι δ᾽ ἐπίτναντο xpv- 
σήλατοι, σελαγεῖτο δ᾽ ἀν᾽ ἄστυ πῦρ ἐπιβώμιον ᾿Αργείων. 

669. θ᾽ ὡς πόλις Steph. τ᾽ ὡς πόλις "Turn. τὼς πόλις Rob. τῶς 
πόλεις Ald. τῷ καὶ πόλεις Guelf. πόλεις etiam ex M. annotatum. 

671. μέγαν] μέγα M. Guelf. Rob. 

672. τὸν ξένιον 9 (AU violato metro Canterus) ὑπέρτατον} 
I. e. magnum Jovem venerentur, hospitalem autem maxime. 
WELLAUER. Suspecta est brevis in fine versus syllaba. 
ὑπερτάτως Ahrensius p. 28. col'ata annotatione scholiastee, τῶν 
γερόντων σεβόντων τὸν Δία τὸν ξένιον ὑπερτάτως. 

673. ὃς] ὧς Ald. ὡς Rob. 

πολιῷ νόμῳ αἷσαν ὀρθοῖ] Scholiasta, ὁ Ζεὺς τῷ ἀρχαίῳ νόμῳ 
τὸ ἴσον τηρεῖ. πὸ 


AD SUPPLICES. 619 


674. δ᾽ ἐφόρους γᾶς} δ᾽ ἐφ᾽ ὁργῶς Ald. δ᾽ ἐμφόρους γᾶς Rob. 
ὃ εὐόργως 'lTurn. ἐφόρους legit scholiasta, qui per βασιλεῖς 
explicat. "Veram scripturam δὲ φόρους γᾶς restituit Ahrensius 
p. 26. 

677. λόχους Rob. ex conjectura et Steph. λόγους codices et 
Ald. 'T'urn. 

678. μηδέ τις ἀνδροκμὴς λοιγὸς émeA0éro] Quoniam versu 
precedente partus mulierum felices optaverat chorus, sequen- 
tibus autem versiculis v. 684. sq. morborum cohortem depre- 
catur, ἀνδροκμῆτα λοιγὸν non de belli calamitate, quippe quam 
jam v. 661. sqq. aversatus fuerat, sed potius de peste accipio. 
SCH. 

681. üxopov ἀκίθαριν] üxopos κίθαρις libri, nisi quod ἄχορος 
κιθάρης "Turn. Veram scripturam Porsonus restituit e loco 
lacero Plutarchi Erot. p. 758 E. ubi ἄχαριν ἄκίθαριν. 

682." Ap] Ἄρην Rob. 

683. τ᾽ ἔνδημον Pauwius. re δῆμον M. Ald. re δήμων Rob. 
Turn. 

ἐξοπλίζων] ἔξω παίζων libri. Emendatum ex Plutarcho. 

Pestis cum dicitur δακρυογόνον "Apr ἐξοπλίζειν, posset quidem 
sic intelligi, quod ea occasionem det hostibus civitatem hoc 
malo debihtatam et fraetam bello persequendi; attamen hoc 
paullo remotius ab orationis consilio et nexu videtur. Aptis- 
simum igitur fuerit "Apy δακρυογόνον de miserabili cioium 
strage, quc gravem pestilentiam non magis quam belli calami- 
tatem sequatur, intelligere. Sic enim Sophocles quoque "Apr 
Martem pro peste posuit; CEdip. Tyr. v. 19o. SCH. 

684. νούσων] νόσων potius scribendum videri dixi in annota- 
tione ad Sept. c. 'T'heb. 315. 

δ᾽ ἑσμὸς] δεσμὸς Guelf. Ald. Rob. δ᾽ ἐσμὸς 'T'urn. Steph. 

685. κράτους 'T'urn. Steph. ex annotatione scholiastee ἄπωθεν 
τοῦ κράτους τῶν ἀστῶν. κράτος codices et Ald. Rob.  Scriben- 
dum xparós cum Henr. Vossio. ** Eadem ratione in Soph. 
(Ed. R. 265. νῦν δ᾽ és τὸ κείνον kpàr ἐνήλαθ᾽ ἣ τύχη. Conf. 
Antig. 1253. 1322." AHRENS. p. 27. 

687. ὃ Λύκειος Stanieius. ὁλύκιος vel ὀλύκιος libri, nisi quod 
ὄλβιος ex Par. affertur. 

688. πάσᾳ] πᾶσαν Guelf. Ald. 

νεολαίᾳ] νεολάιᾳ M. veoAéa Ald. veoAég Rob. 

καρποτελεῖ] Scribendum καρποτελῆ cum Stanleio. 

412 


N 


620 ANNOTA'TIONES 


691. πρόνομα] πρὸ τῆς πόλεως νεμόμενα interpretatur scho- 
liasta. 

βοτὰ τὼς 'Turn. Steph. 8póraros M. Par. Guelf. Ald. Rob. 

693. πᾶν τ πάντ᾽ M. Ald. Rob. 

λάβοιεν] λάθοιεν M. Par. Guelf. Ald. Rob. 

694. εὔφημον Guelf. Turn. Steph. εὔφημαν Ald. εὐφήμοις M. 
Par. ἀφήμοις Rob.  Seribendum εὔφαμον. 

ἐπιβώντων Butlerus, 'l'urnebi deceptus interpolatione ἐπι- 
βοῷεν, quam recepit Steph.  Revocandum ἐπὶ βωμοῖς ex M. 
Par. Rob. ἐπὶ βωμῶν Guelf. ἐπιβωμὰν Ald. 

695. Μοῦσαι θεαί τ Corrigendum μοῦσαν θεῖεν. εὔφημος 
μοῦσα ut στυγερὰ μοῦσα Eumen. 298. et multa similia, θεῖναι 
μοῦσαν ut θεῖναι μέλος Pers. 999. AHRENS. p. 26. Egregia 
hzc est emendatio, nisi quod forma media θείατ᾽ prseferri de- 
bebat: de quo monuit Hermannus in Jahnii Annalibus a. 
1832. vol. 6. p. 41. 

696. 7 om. Rob. 

697. φήμα] Scribendum φάμα. 

698. ἀτιμίας τιμὰς] Lectio vitiosa. Scholiasta, ἀμετακίνητοι 
εἶεν αὐτοῖς αἱ τιμαί, ἀτιμιὰς τιμὼς Ald. εὐτιμίας τιμὰς "Turn. 
ἀσφαλίας τιμὰς Par. ἀσφαλίας etiam in margine M. legitur ex 
glossemate. 

699. τὸ] τὴν 'T'urn. Steph. 

700. προμαθεὺς] προμηθεὺς M. προμηθεὺς Guelf. Rob. πρό- 
pris Bothius in editione prima. προμαθίᾳ κοινόμητις Lachman- 
nus de chor. syst. p. 64. Recte correctum videtur κοινόμητις, 
sed servandum προμαθεύς : nam vitium non in hoc vocabulo, 
sed in antistrophico potius δαφνηφόροισιν v. 706. latet. Scho- 
liasta, ἡ yàp ἀρχὴ ὑπὸ τῶν κοινῶν προνοουμένη τήν T€ πόλιν kal 
τὸ κοινὸν αὔξει. 

701. ξένοισι----διδοῖε»} Et hospitibus, s. peregrinis gentibus, 
ad amicam compositionem proclives, privsquam bellum parent, 
id quod justum. est, sine damno tribuant. Stanl. perperam: 
hospitibusque feliciter, priusquam arment Martem lites absque 
damno concedant. εὐξύμβολος est cum quo fücile paciscimur, 
ad. amicam litis compositionem pronus. ἄτερ πημάτων ad Argi- 
vos pertinet. Nempe qui juste cum aliis agit, facile damno 
ac detrimento caret. SCH. 

704. θεοὺς δ᾽ οἱ γᾶν----ἐγχωρίους] Legem a 'Triptolemo latam, 
a Dracone restitutam [v. Petiti Leg. Att. p. 69.], respicit, 


AD SUPPLICES. 621 


hane nimirum: Θεσμὸς αἰώνιος τοῖς ᾿Ατθίδα νεμομένοις κυρίως 
τὸν ἅπαντα χρόνον θεοὺς τιμᾶν καὶ ἥρωας ἐγχωρίους. Cieremo- 
niarum et rituum patriorum observantissimos fuisse Atheni- 
enses tradit Isocrates in Areopagitica p. 145: ἐκεῖνο μόνον 
ἐτήρουν ὅπως μηδὲν μήτε τῶν πατρίων καταλύσωσι, μήτ᾽ ἔξω τῶν 
νομιζομένων προσθήσωσιν. S'TANL. 

706. δαφνηφόροισι] δαφνοφόροισιν Ald. Rob. 'Turn. Steph. 
et ut opinor M. ex quo δαφνηφόροισιν annotatum ad S-huetzi 
editionem collato, in qua δαφνηφόροις positum est. Aztispas- 
tum quidem restituere licet δαφνοφόροις scribendo: sed quum 
parum probabile sit diversas antispasti formas sibi respondere 
voluisse poetam, alia quzdam hujus adjectivi forma latere 
videtur hac mensura ὦ — -. 

707. τὸ yàp τεκόντων σέβας] Illud yàp ad πατρωΐαις referen- 
dum. Nimirum qui more sajorum deos colunt, ipsis quoque 
majoribus et parentibus ea re honorem habent, quod ritus 
sacros ab ipsis acceptos haud aboleri patiantur. SCH. 

708. τρίτον τόδ᾽] τρίτον non ordine tertium, sed ex tribus 
unum. Porphyrius de abstinent. 4. (p. 378. R.) φασὶ δὲ καὶ 
Τριπτόλεμον ᾿Αθηναίοις νομοθετῆσαι, καὶ τῶν νόμων αὐτοῦ τρεῖς 
ἔτι Ξενοκράτης ὁ φιλόσοφος λέγει διαμένειν ᾿Ελευσῖνι τούσδε, 
γονεῖς τιμᾶν, θεοὺς καρποῖς ἀγάλλειν, ζῶα μὴ σίνεσθαι. Postrema 
verba miror a Petito ad leges Atticas (p. 68.) transférri: car- 
mibus non vescendum, cum paulo post Xenocrates tam clare 
explicet, προσέταξεν τοῖς καρποῖς τοὺς θεοὺς τιμᾶν ὑπολαβὼν 
μᾶλλον ἂν διαμεῖναι τὴν ταύτην εἰ μὴ γίγνοιντο τοῖς θεοῖς διὰ τῶν 
ζώων θυσίαι. S'TANL. 

711. ὑμεῖς] ἡμεῖς M. Guelf. Ald. Rob. 

μὴ τρέσητ᾽ 'lurn. Steph. μὴ rpécaw Rob. ex conjectura. 
μῆτρες ἀεὶ M. Guelf. Ald. et codex Robortelli. 

713. ἱκεταδόκου---σκοπῆς) Nimirum ara τῶν ἀγωνίων θεῶν in 
paullo editiore loco erat posita, unde prospectus in mare 
patebat. SCH. ἀποσκοπᾶς Ald. ἀποσκοπῆς Rob. ἀπὸ σκοπᾶς 
Turn. 

714. πλοῖον] πλεῖον Guelf. Ald. 

εὔσημον yàp οὔ με λανθάνει] Intelligendum ὃν, nisi id ipsum 
addendum est εὔσημον yàp ὄν μ᾽ οὐ λανθάνει. 

715. στολμοὶ---εὼς ] scil. οὐ λανθάνουσί με. Agnosco quoque 
velorum ornamenta et tabulata navis. παραρρύσεις νεὼς i. 4. 
alias παραρρύματα. SCH. 


622 ANNOTATIONES 


716. καὶ πρῶρα---φίλη)] Neque vero me fugit prora oculos 
ad viam dirigens, h. e. recta via ad littus nostrum procedens, 
nimis bene gubernaculi in puppe constituti remigio parens, 
quippe haud amica nobis adveniens. Poetica audacia prorz 
et oculos et aures tribuit. SCH. 

ὄμμασι] ὄμμασιν M. Guelf. Ald. 'Turn. 

717. εὐθυντῆρος] συνουτῆρος M. Guelf. Ald. Rob. i6vvríüjpos 
Salvinius. 

718. y ὡς ἂν o) φίλη 'Turn. Steph. τῶς (7 ὡς Guelf. rào" 
Ald.) à» οὐ φίλη codices et Ald. Rob. Verba corrupta non 
persanavit "Turnebus. Seholiasta, οὕτω δὲ ἡμῖν κλύουσα τοῦ 
οἴακος οὐ φίλη ἐστί. 

719. νήιοι] Scribendum νάϊοι : nam hae tantum forma tragici 
utuntur. 

peAayx(uow] μελαγχίμους Guelf. Ald. ** ueAayxiuovs simpli- 
citer notat homines nigros, quales erant remiges in /Egypti 
filiorum navibus? SCH. 

725. μὴ peXetv] Libri plene μὴ ἀμελεῖν.  Restituenda crasis 
μἀάμελεῖν. 

726. ἀρωγοὺς] ἀρωγὰς Rob. 

727—733. Danao continuant Ald. 'T'urn. 

727. ἴσως yàp ἢ] Scribendum ἴσως yàp ἂν cum Burgesio: 
nisi quis" Schaeferi conjecturam (ad Demosth. vol. 5. p. 687.) 
praeferat ἴσως ἂν ἢ ----. ἴσως pro àv dictum cum optativo con- 
strui videbatur ad Eurip. Iph. 'T. 1055. τὰ δ᾽ ἄλλ᾽ ἴσως ἅπαντα 
συμβαίη καλῶς" ubi recte Marklandus ἂν πάντα. Non plus 
tribuendum aliis aliorum scriptorum exemplis quibusdam, velut 
Galeni vol. 4. p. 182. καί τις ἴσως ὑπονοήσειε. p. 658. ὡς οἰηθείη 
τις ἴσως. Cyrill. Alex. adv. Julian. p. 185 B. καὶ ἀπιστήσειε μὲν 
ἴσως ἅπας τις οὖν τοῖς περὶ τούτου λόγοις. Vit. Homeri vol. 5. 
p. 143. ed. Ern. περιττὸν ἴσως δόξειε. — Plane alienus autem ab 
hac quzsstione est Agamemnonis v. 1049. de quo recte judi- 
cavit Blomfieldus. 

κήρυξ "Turn. Steph. Revocandum κῆρυξ ex Ald. Rob. 

πρέσβυς μόλοι Steph. πρεσβύμολοι Ald. πρεσβήμολοι M. 
Rob. πρέσβης μόλοι Par. πρεσβὺς μόλει 'Turn. 

728. ἐφάπτορες] ἐφάπτορας Rob. 

729. μὴ τρέσητέ νιν Porsonus. μὴ τρέσηταί νιν Guelf. Ald. 
μὴ τρέσαιτέ νιν Par. Rob. μητρέσαϊ τενίη M. μὴ τρέσητε νῦν 
"Turn. Steph. 


AD SUPPLICES. 623 


730. βοῇ] Scholiasta, βοῇ νῦν τῇ βοηθείᾳ. 

732. θάρσει θαρσεῖτε M. Guelf. Ald. Rob. 

734—738 — 741—745. 

γ48---752- 755-759: 

732. Personarum notas usque ad finem fabule om. Ald. 

738. παροίχομαι] παρείχομαι Guelf. Ald. παροίχεται "Turn. 
Steph. puncto post ἐτητύμως, commate post εἴ τί μοι posito. 

740. ἐγὼ] ἐγὼν M. Guelf. Ald. Rob. V. ad Pers. 931. 

744. ἐπιτυχεῖ] ἐπὶ τύχει Ald. ἐπὶ τύχη Guelf. ἐπὶ τάχει Rob. 
ἐπεὶ τάχει Μ. 

745. πόλει] Lectio vitiosa. πολεῖ (i. e. πολλῷ) Stanleius, recte 
fortasse, licet dativi hujus usus non satis defendatur eo quod 
JEschylus zoAéa dixit Agam. 723. πολέων Eurip. Hel. 1352. 

μελαγχίμῳ] μελαγχείμῳ codices et Rob. qui typothetze culpa 
μελαχείμῳ. 

ξὺν] σὺν libri. 

746. μεσημβρίᾳ] μεσημβρίας Schuetzius. Probabilius est 
μεσημβρινῷ, quod in editione prima posuit Bothius. 

747. θάλπει] θάρπτει Ald. θάλπτοι Rob. 

Bpaxtov] βραχεῖον codices et Ald. Rob. 

εὖ κατερρινημένους] Si verbum a ῥινὴ lima ductum est, pa- 
χίονα εὖ κατερρινημένοι sunt homines, qui artibus gymnasticis 
lueta potissimum et pugilatu brachia reddiderunt agilia, s. 
quorum lacertos exercitatio expressit, s. constrinait, ut ait 
Quintil. Inst. Or. 8, 3. 12, 10. sicut instrumenta bene limata eo 
ipso fiunt habiliora et ad usum aptiora. SCH. 

748. πρόλειπε] πρόλιπε M. 

750. δολόφρονες Stanleius. δουλόφρονες libri. 

δολιομήτιδες margo Askewii. δολομήτιδες libri. 

751. 752. et antistrophici 758. 759. conjungendi. 

751. φρεσὶν Rob. φρεσσὶν codices et Ald. 'Turn. Steph. 

753. καλῶς] καγλῶς Ald. 

y addidit Porsonus propter scripturam Aldinam xayAós, 
quem typothetze errorem esse ex eo colligi potest, quod in 
Guelf. καλῶς scriptum est. 

ἡμῖν] ὑμῖν Ald. Turn. 

759. οὐδὲν émalovres] Hsec verba accesserunt ex M. Par. 

760. κρείσσους] κρείσσών M. κρείσσονας Ald. Rob. 

761. βύβλου---στάχυν] /Egyptios papyro cibi loco vesci soli- 
tos testatur Dioscorides lib. 1. cap. 116. de papyro: Ἔχει δὲ ἡ 


624 ANNOTATIONES 


ῥίζα αὐτῆς kal τρόφιμον. διαμασσώμενοι γοῦν αὐτὴν oi ἐν Αἰγύπτῳ 
ἀποχυλίζουσιν ἐκπτύοντες τὸ διαμάσσημα. "Theophrastus H. Pl. 
4:9. de papyro JEgypt. μάλιστα δὲ καὶ πλείστη βοήθεια πρὸς 
τὴν τροφὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ γίνεται: μασῶνται γὰρ ἅπαντες οἱ ἐν τῇ 
χώρᾳ πάπυρον καὶ ὠμὸν καὶ ἑφθὸν καὶ ὀπτόν. καὶ τὸν μὲν χυλὸν 
καταπίνουσι, τὸ δὲ μάσημα ἐκβάλλουσι. Horum itaque verborum 
sensus videtur: "lanto /Egyptii imbelliores sunt Grecis, 
quanto minus robusta est papyrus, eorum cibus, quam fru- 
mentum Graecorum, quippe cum non valeat spicam ferre. 
Hoc /Eschyli dictum in proverbium transiit: cujus meminit 
Zenobius verbis paullo immutatis: Βύβλου δὲ καρπὸν οὐ κρατεῖ 
στάχυς : ἐπὶ τῶν οὐ δυναμένων τοῖς ἰδίοις χρῆσθαι καλοῖς, παρόσον 
ἀσθενὴς ἡ βύβλος πρὸς τὸ φέρειν σῖτον" στάχυας yàp ἀνατέλλουσα 
οὐκ ἐντρέφει. Verum ex his ultimis verbis corrigenda sunt 
prima: constat enim eum scripsisse cum /Eschylo, Βύβλου δὲ 
καρπὸς οὐ κρατεῖ στάχυν, astipulatur et Suidas, apud quem 
legitur: 
Βύβλου δὲ καρπὸς οὐκ αἰτεῖ στάχυν μέγαν, 

ubi pro o? αἰτεῖ legendum οὐ κρατεῖ monuit Erasmus. STANL. 
Notandum βύβλου correpta syllaba priore. 

δὲ] δ᾽ ὁ Ald. "Turn. 

γ62. ὡς καὶ] Lectio suspecta. ὅμως Schuetzius. 

763. ἔχοντας 'T'urn. Steph. ἔχοντες codices et Ald. Rob. 

Deleatur comma post ὀργάς. 

κράτος] Vocabulum corruptum. Verum non est assecutus 
Schuetzius, quum καλῶς corrigeret. τὴν βίαν interpretatur 
scholiasta. κράτος qui defendere volent, sic hunc versum corri- 
gere debebunt, ὀργὰς ἐχόντων χρὴ φυλάσσεσθαι κράτος. 

764. οὔτοι ταχεῖα ---- |] Pater filias consolaturus affirmat haud 
adeo celeriter /Egypti filios navibus exituros. [Von adeo celeris 
esi maritimà exercitus s. militum classiariorum motus ; neque 
vero statim reperitur s/atio navibus idonea, mec securitas 

füunium, h. e. locus ubi tuto naves funibus alligentur, neque 
anchoris statim ac temere confidunt navium rectores. SCH. 
ταχεῖα--- στολὴ] ταχείᾳ---στολῇ M. Rob. στολῇ etiam Ald. 

765. πεισμάτων σωτηρία] Falso Scaliger ex interpretamento 
scholiastee πείσματα σωτήρια colligebat, cum σωτήρια 1n codiee 
suo legisset. Imo potius enarrator Graecus locutionem πεισμά- 
τῶν σωτηρία idem valere ac πείσματα σωτήρια significat. SCH. 

zewpárov] πισμάτων M. Ald. Rob. 'T'urn. 


AD SUPPLICES. 625 


σωτηρία] σωτηρίου M. Ald. Rob. σωτηρίαν Guelf. 

768. ἄλλως re καὶ] ἀλλ᾽ ὥστε καὶ Guelf. Ald. Turn. ἀλλ ὡς 
καὶ Rob. 

Delendum punctum post χθόνα et ponendum post ἡλίου. 
Monuit Bambergerus. 

769. νύκτ᾽] νόητ᾽ M. Callistratus c. 9. a Boisson. comparatus, 
νῦν μὲν yàp ἀνίσχουσαν rijv ἡμέραν προσεφθέγγετο----νῦν δὲ ἀπο- 
κλινομένης εἰς νύκτα ἐλεεινόν τι καὶ ἀλγεινὸν ἔστενε. 

γ7ο. Hujus loci meminit Plutarchus Moral. p. τορο. A. 
᾿Αλλ᾽ ὥσπερ ἐν θαλάσσῃ, kar" Αἰσχύλον, 


ὠδῖνα τίκτει νὺξ κυβερνήτῃ σοφῷ. 


Allusit ad adagium Greg. Nazianzen. ad Eudoxium rhetorem 
scribens: Ἔρρει rà καλὰ, γυμνὰ rà κακὰ, ὁ πλοῦς ἐν τῇ νυκτὶ, 
πυρσὸς οὐδαμοῦ. ST ANL. 

τίκτειν] τίκτει M. Guelf. Ald. Rob. 

773. φρόνει] φρονεῖν Guelf. Ald. 

μὴ ᾿᾽μελεῖν»] μὴ ἀμελεῖν libri... Scribendum μἀμελεῖν. 

774- πράξασ᾽] πράξας Guelf. Ald. 

9 om. Ald. 

775. εὐγλώσσῳ] εὐγλώσσως M. εὐγλώσσως Par. εὐγλώσσας 
Ald. εὖ γλώσσας 'T'urn. 

776—783 784—791. 

792—799 — 800—807. 

808—816—817— 89824. 

776. βοῦν] Legebatur βουνῖτι. βοῦνις Pauwius. Restitui 
legitimum in vocativo hiatum. In Aristoph. Acharn. 749. 
solus liber Ravennas servavit Δικαιόπολι, ἢ Afjs —: ceteri At- 
καιόπολις. 

778. ἐστί που] ἐχίπου Ald. unde ἔχει που 'Turn. 

779. μέλας γενοίμαν καπνὸς] Quo altius fumus in aérem 
escendit, eo magis oculis subducitür, donec quasi cum nubibus 
permistus prorsus evanescat; hinc imaginem puelle ducunt 
longinquz fugze, in qua omnium oculos effugiant. SCH. 

780. νέφεσσι Arnaldus, recte, si in versu antistrophico 788. 
recte legitur βρόχον. νέφεσι libri. 

781. 782. 783. et antistrophici 789. 790. 791. conjungendi. 

781. Deleatur punctum post ἄφαντος. 

782. ἀμπτᾶσα δ᾽ ὡσεὶ 'lTurnebi interpolatio est recepta ab 
Steph. aliisque. Revocanda scriptura corrupta ἀμπετήσαις 


4 K 


626 ANNOTA'TCIONES 


δόσως ex M. ἀμπετήσαις δόσας Guelf. ἀμπετήσαις δόσαι Ald. 
ἀμπετήσασ᾽ ὡς Rob. j 

784. ἄφυκτον] Significatione activa dictum. 

785. μελαινόχρως Pauwius. μελανόχρως libr. Scribendum 
κελαινόχρως cum Lachmanno de chor. syst. p. 48. Scholiasta, 
ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς θαλάσσης, ἥτις ἐν τῷ ταράσσεσθαι μελαΐί- 
νεται. 

786. πατρὸς σκοπαὶ Steph. πατροσκοπαὶ M. Guelf. πατρὸς 
κώπαι Rob. πατρὸς κόπω Ald. πατρὸς κόπῳ 'Turn. Scholiasta, 
προσκοπήσας ὃ πατὴρ καὶ σημάνας ἐτάραξεν. 

788. σαργάναις) Scribendum ἀρτάναις ex Par. 

790. τῷδ᾽ ἐγχριμφθῆναι χεροῖν] τῷδ᾽ ἐχριμφθῆν (ἐγχριμφθῆν ex 
Par. annotatum) χροῖν] Veram scripturam τῷδε χριμφθῆν χροὶ 
proposui in annotatione ad Soph. '"T'rach. 1000. ubi infinitivum 
JEolicum καταδερχθῆν restitui. χροὶ etiam Boissonadius cor- 
rexit. 

793. ὑδρηλὰ] δ᾽ ὑδρηλὰ M. Ald. Rob. δι’ ὑδρηλὰ ''urn. Steph. 
ὑδρηλὰ si recte legitur, νέφη ex glossemate illatum sit necesse 
exquisitioris cujusdam vocabuli, quale est κύφελλ᾽, quod per 
νέφη explicant grammatici. Eo Callimachum (fr. 300.) et 
Lycophronem v. 1426. usum esse constat. 

γίγνεται] γίνεται Ald. Rob. 'T'urn. Steph. γείψεται M. 

794. 795. iterumque 796. 797. conjungendi, pariterque in 
antistropho 802—805. 

794. ἣ λισσὰς Sophianus, 'T'urn. Steph. ἡλίσσας Guelf. Ald. 
ἥλισσας Rob. cujus codex ἥλησσας. 

ἀπρόσδεικτος] Cujus cacumen ob summam altitudinem nemo 
digitis commonstrare potest. SCH. 

795. κρεμὰς codex Robortelli, nisi quod xpépas vitioso ac- 
centu. ἡρέμας Guelf. Ald. épguàs 'l'urn. Steph. 

796. yvmiàs Scaliger. γυπίας libri. ** γυπιὰς, ubi vultures 
nidificant. | Vultures enim, ut ait Plin. H. N. 10, 6. in eacel- 
sissimis rupibus nidificant, adeo ut nidos eorum memo attin- 
gat." SCH. 

βαθὺ πτῶμα μαρτυροῦσά μοι] Apte comparat Abreschius 
Juvenal. Sat. το, 106. Ewcelse turris tabulata, unde altior 
esset Casus, et àmpulse prceceps immane ruine. SCH. 

798. πρὶν---κυρῆσαι] antequam. inoito animo àn violentas 
isfas muptias incidam. Scholiastes verba sic jungit: πρὶν 
γάμου κυρῆσαι βίᾳ δαΐκτορος καρδίας, antequam in nuptias inci- 


AD SUPPLICES. 697 


dam, quc "violenter cor meum discerpant, exponit enim τοῦ 
γάμου δαϊκτῆρος τῆς καρδίας pov. Verum implicita hzc et 
perplexa constructio verborum haud placet. Βίᾳ καρδίας est 
invito animo, ut ἀεκόντων λέκτρων v. 40. et δαΐκτωρ γάμος est 
matrimonium vi hostili obtrusum. cf. v. 38. sqq. SCH. 

799. καρδίας] Scribendum xdp(as. V. ad v. 71. 

800. κυσὶν] κύσειν M. Ald. et codex Robortelli. 

801. δεῖπνον] δεῖπνα Rob. δείπναν M. 

802. ἐλευθεροῦται] Margo M. ἀντὶ τοῦ ἐλευθεροῖ. 

803. φιλαιακτῶν»] φίλαι ἐκ τῶν Guelf. Ald. Rob. 'Turn. φιλαι- 
ἄκτων Lobeck. Paralip. p. 497. 

804. ἐλθέτω Pauwius. In libris duplicatum. 

806. Versus interpolatus, in quo unum tantum videtur esse 
vocabulum /Eschyleum πόρον. 

τίν᾽ τίνας M. 

ἀμφ᾽ αὑτᾶς (αὐτᾶς M.)] περὶ ἐμαυτῆς explicat scholiasta. ἀμφ᾽ 
αὑτὰς Ald. ἀφ᾽ αὐτὰς (sic) Rob. 

807. τέμνω M. Rob. τέκνω Ald. εὕρω 'Turn. Steph. quod 
ex annotatione scholiastzte sumtum est qui ad verba καὶ λυτήρια 
adscripsit λείπει εὕρω. 

λυτῆρα Schuetzius. kal λυτήρια libri. 

808. ἴυζε] tv(ev M. tü(ev Ald. 

ὀρανίαν] οὐρανίαν Ald. 'Turn. οὐρανία M. οὐράνια (ad μέλη 
relatum) Rob. Steph. Restitui ὀρανίαν, de qua forma dixi 
ad Soph. (Ed. Col. 1466. 

809. καὶ om. 'T'urn. qui vitium hujus versus animadvertit 
quidem, sed non sanavit. 

810. τέλεα] τέλεια Rob. 

δέ μοι πῶς] Lectio vitiosa. δέ πως Wellauerus. Delenda 
interpunctio post πῶς et λύσιμα, ponendumque comma post 
πελόμενά μοι. Scholiasta, ἐπιτελεστικά μοι kal λύσιμα τῶν 
κακῶν γινόμενα. ad quae in ed. Steph. accessit interpretatio ad 
versum proximum referenda, ἄλλως" ἀντὶ τοῦ ἀτάραχα. 

811. λύσιμα μάχιμα] Lectio vitiosa. λύσιμα γάμου (circum- 
spice liberationem a nuptiis) conjecit Schuetzius. 

812. βίαια μὴ M. Par. Rob. βία μὴ Ald. βίαν μὴ Guelf. 
βίαν εἰ "Turn. Steph. 

φιλεῖς] Lectio soleeca. φιλοῖς Schuetzius. φίλοις Lachmannus 
p. 28. 

ὁρῶν] ópàs Ald. ὁρᾶν 'l'urn. Steph. 

4X2 


638 ANNOTATIONES 


818. δύσφορον àpaevoyevés] Versus non integer. 

819. Delendum comma post διόμενοι. 

823. τί δ᾽ ἄνευ σέθεν] πιδανευ (mibávev Ald.) σέθεν M. Guelf. 
Ald. Correxit Rob. cujus codex τί δ᾽ ἂν νευσέθεν. 

824. θνατοῖσι Bothius. θνατοῖς libri. 

825—901. Hec fabulze pars tam male habita est ut de vitiis 
plerisque ne conjecture quidem probabili locus sit. Itaque 
satis. habebimus librorum vitia notasse, omissis quse nulla 
veritatis specie commendantur conjecturis. Nec scholiastarum 
annotationes, quarum pleraeque ad scripturas vitiosas referun- 
tur, quidquam prosunt. 

825. Scholiasta, ταῦτα μετά τινος πάθους ἀναβοῶσιν ἐξ ἀπόπτου 
τοὺς Αἰγυπτιάδας ἰδοῦσαι. 

μάρπτις] μάρπις M. Guelf. Ald. Rob. Scholiasta, ὁ ἐλθὼν 
ἐπὶ τὸ μάρψαι ἡμᾶς. Hesychius ex hoc ipso, ut Sopingio vide- 
batur, loco μάρπτυς : ὑβριστής. ubi Henr. Steph.  ** Scriben- 
dum videtur μαρπτής. Nam μαρπτύς esset potius ὕβρις." | Ce- 
terum delendum comma post ráios. Scholiasta, ὁ πρώην μὲν 
ἐπὶ νηὸς, νῦν δὲ ἐπὶ γῆς γεγονώς. 

827. πρὸ μάρπτι Steph. πρόμαρπτι M. Ald. Rob. 'T'urn. 

κάμνοις] káprovs Ald. κάμνουσ᾽ "Turn. Scholiasta, πρότερον 
θάνοις, ὦ μάρπτι, πρὶν ἡμᾶς συλλαβεῖν. Versus in M. sic descripti 

| i$ | ὄμ αὖθι κάκκας | νυ δυῖΐαν---- | ópà— | βιαίων--- | 
ἠὲ ἠὲ ---. 

ὃμ] Lego ὄφ.  Exclamatio est dolentis aut paventis. Eusta- 
thius ad Iliad. M. p. 9oo. l. 27. ᾿Αλλ᾽ ἐκ τοῦ ὃδφ ἐπιφωνήματος, 
ὃ κατὰ πνεύματος ἀθρόαν εἰσπνοὴν ἐγγίνεται τοῖς ἀλγοῦσιν ἢ 
φόβον παθοῦσι. S'TANL. Scholiasta, ἰὸφ] ἐπὶ ἀποπτυσμοῦ 
μίσημα. ἀπὸ δὲ τοῦ ἀποπτύειν, ἀπόφθεγμα ἐποίησε. διὸ δεῖ τὴν 





τῶν 


ὑστέραν δασύνειν. ἔστι δὲ τοῦτο διὰ μέσου. 

828. κάκκας] Vocabulum corruptum per καταβάσεις expli- 
catur in scholio. Hesychii glossam xáxas ἐπιβάθρας: τοὺς τῆς 
κακίας ὑπηρέτας: ἐπιβεβηκότας, comparavit Abreschius: qua 
nihil proficitur. 

vo] vv M. Rob. 

829. δύϊαν»] δηΐαν Stanleius, qui saltem δαΐαν debuisset. Ad- 
jectivum δύϊος memoratur ab 'l'heognosto Can. p. 58, 19. 

βοὰν] βοᾶν M. 

ἀμφαίνω] ἐμφαίνω Guelf. Ald. 'T'urn. 

$830. πρόξενα "T'urn. et Steph. interpolatio est. Restituenda 


AD SUPPLICES. 629 


scriptura corrupta πράξαν ex M. Guelf. Ald. Rob. zpázpa£ 
enotatum ex Par. 

831. ἠὲ ἠὲ] i ἰὲ Rob. Steph. 

835. δύσφορα ναὶ κὰν γᾷ M. Rob. Steph. δύσφοραν ai κ᾽ yai 
Guelf. δύσφοραν ἀὶ κἂν yat Ald. δύσφορον vot κἂν γᾷ 'T'urn. 

836. ἄναξ] Scholiasta, ὦ Πελασγὲ, πρὸ ἡμῶν παράταξαι. γαῖ 
(γαῖ᾽ Guelf.) ἄναξ M. Guelf. Ald. Rob. quod vel ex przce- 
dente γᾷ repetitum vel ex δάϊ᾽, eum verbis superioribus con- 
jungendo, ortum esse potest. 

837. ὅπως ποδῶν} Sententiam explevit scholiasta, ὡς ἔχετε 
τάχους ποδῶν. 

838. οὐκοῦν οὐκοῦν---κρατός.] 81 recte hzec choro tribuuntur, 
sensus est: Ergo nos manent capillorum vulsiones, punctiones, 
cruenta letifera capitis abscissio. Scholiastes autem in his 
préconis minas continuari existimavit. Nam adverbium οὐκοῦν 
sic exponit: ἰδίως τοῦτο, ἀντὶ τοῦ, ei δὲ μή. 

839. Alterum rio) om. Rob. 

842. ὀλόμεναι ὀλόμεν᾽ ex 'Turn. et Steph. editionibus propa- 
gatum est. ὀλύμεναι ὀλόμεν M. ὀλύμεναι ὀλύμεν᾽ Guelf. ὀλοί- 
μεναι ὀλύμεν᾽ Ald. ὀλλύμεναι simpliciter Rob. 

842. 847. Ridieulo errore in libris ἀμίδα scriptum, quod non 
apparet quomodo navem significare possit. ἀμάδα scripsit Schue- 
tzius, quz conjectura Etym. M. p. 75, 22. verbis nititur 
alieno loco s. v. ᾿Αμάδιος illatis, ἁμάδα τὴν ναῦν Αἰσχύλος. cujus 
glossee veram scripturam servavit Hesychius, ἄμαλα: τὴν ναῦν 
ἀπὸ τοῦ ἀμᾶν τὴν ἅλα. Αἰσχύλος Πρωτεῖ σατυρικῷ. 

843. εἶτ᾽ ἀνὰ] ἴτ᾽ ἀνὰ Stanleius. εἰθάνα M. eir' ἀνὰ (sic) Rob. 
εἴτ᾽ ἀνὰ Steph. ἀθάνα Ald. 'T'urn. 

πολύρρυτον] πολύρρογον Ald. ex quo πολύρρωγον fecit 'T'urn. 
Recte Wellauerus zoA/pvrov. Manifeste enim hic versus 
respondet antistrophico 854. 

845. δεσποσίῳ] θεσπεσίῳ ''urn. δεσποσύνῳ Stephanus. 

ὕβρει ὕβρι Ald. 

846. δορὶ δι᾿ ὅλου] Scribendum δόρει διώλον cum Hermanno 
apud Erfurdtium ad Soph. Ajac. p. 628. Respondet versus 
857. 

847. αἵμον᾽ ἵζω σ᾽ "Turn. Steph. ex annotatione scholiastee, 
ἡμαγμένον σε καθίζω. atuoves ὡς M. Par. Guelf. Ald. Rob. 

848. τἄπιτα] rázira M. Rob. τ᾽ ázira Ald. Inepte scholiasta, 
ἀπιόντα, κατὰ συγκοπήν. 


630 ANNOTA'TIONES 


850. φρενί τ᾽ ἄταν M. Par. Guelf. Rob. φρενί τ᾽ ἀταῖς Ald. 
φρενὸς ἄταν τη. Steph. ex scholiasta, ἐπιθυμίαν εἶπε τὴν ἄτην 
τῆς φρενός. 

851. lo] ἰὸν M. Ald. ἰὼ Rob. 

852. λεῖφ᾽ &üpava] Aet? iópava M. Guelf. Turn. In Ald. 
λεῖφι δρανακίδες. | Scholiasta, κατάλειπε robs βωμούς. 

κί᾽ ἐς] κίε δ᾽ ἐς "Turn. vitio Aldino deceptus. 

853. Lectionem vitiosam interpretatur scholiasta, μήποτε 
μετέχοι τιμῆς ἐν τῇ πόλει τῶν εὐσεβῶν. 

854. εἴδοι] ἴδοι superscriptum in M. et sic Rob. εἴδοιμ᾽ Sca- 
liger. Scribendum ἴδοιμ᾽ cum Butlero. 

856. ἀεξόμενον Porsonus. δεξόμενον libri. δ᾽ ἀεξόμενον conje- 
cerat Stephanus. 

857. αἷμα] οἶδμα, quod de inundatione Nili sit intelligen- 
dum, Bambergerus. νᾶμα Pearsonus. 

858. ἅγιος ''urn. et Steph. interpolatio. ἄγειος codices et Ald. 
Rob. 'Apyetos Bothius. Aliud quid legit scholiasta, quantum ex 
interpretatione ejus ἀναξία colligi potest. De γέγειος, vocabulo 
ex Hecat;o et Callimacho a grammaticis citato, quod ἀρχαῖον 
significat, cogitavit Lobeckius Paralip. gramm. Gr. p. 552. 

βαθυχαῖος] Bakxotos Ald. ἡ μεγάλως εὐγενής interpretatur 
scholiasta: χαοὶ γὰρ (imo χάϊοι) οἱ εὐγενεῖς. ἐγὼ ἡ βαθυχαῖος 
ἀναξία ταύτης τῆς βαθρείας, ὦ γέρον. 

861. βάσει] βάσῃ libri. 

863. Choro tribuit Rob. 

864. βάτεαι βαθμὲ mpokakaza0Qv M. (nisi quod rpokakà za- 
00r) 'T'urn. Steph. βάθεαι βαθὺ μητρο κακαπαθῶν Par. βάτεαι 
βαθμὶ τρὸ κακὰ παθῶν Guelf. βάτεαι βαθμίτρο κακὰ παθῶν Ald. 
Bárr ἐπ᾽ ἀμίδα τροκακὰ παθῶν Rob. Scholiasta, σὺ δὲ θέλων 
καὶ μὴ θέλων ναὶ βήσῃ τάχα βίᾳ πολλῇ κακοπαθῶν. 

865. ὀλόμεναι] ὀλομέναις '"'urn. Steph. 

865—875— 876—884. 

885—894 —895—903. 

904—906 — 907 —91C. 

866. aiat αἰαῖ] ai ai ai ai libri. 

867. καὶ] εἰ Heathius. Et sic fortasse legit scholiasta, τοῦτο 
ἰδίᾳ εὐκτικῶς. ὄλοιο οὖν σὺν rais μηχαναῖς. 

868. δι’ ἁλίρρυτον] δ᾽ ἀλλίρυτον Ald. διαλλέρυτον 'lurn. 
Scholiasta, τὸ πέλαγος. 

869. Σαρπηδόνιον) Sarpedon promontorium in Cilicia. Strabo 


AD SUPPLICES. 631 


14. p. 670. καμψάντι ἠΐονα ποιοῦσαν ἄκραν ἣ καλεῖται Σαρπηδών. 
S'TANL. 

870. 871. et antistrophici 880. 881. conjungendi. 

871. εὐρείαις (εὐρυχωρείας ex M. affertur) εἰν] Metrum has 
postulat syllabas ὦ — v. 

873. vnepBopet] ὑπερθορῇ libri. 

875. àxéov] ἀχαιῶν "Turn. 

Verba vel interpolata vel loco alieno illata οἰζύος ὄνομ᾽ ἔχων, 
qua mensuram non iambicam, sed dochmiacam habent, om. 
Rob. E 

877. ἡ πρὸ γᾶς ὑλάσκοι] ὑπρογασυλάσκει M. ὑπρογασυλάσκει 
Ald. ὑπρογασυλάσκοι Rob. ηπρογασυλασκεῖς Guelf. ἡ πρὸ γᾶς 
ἠλάσκει "Turn. Schohasta, εἷς ὑπὲρ τῶν Αἰγυπτίων πρεσβεύοι. 
Qui legisse videtur, οἰοΐ oio? (nam sic scribendum) [λύμας" 
εἷς δὲ πρὸ γᾶς ὑλάσκοι. 

878. περιχριμπτὰ "Turn. et Steph. interpolatio. περιχαμπτὰ 
M. Guelf. Ald. Rob. 

879. ὃς] ὅσ᾽ Bothius. 

880. σε] Scribendum σ᾽. 

ἀποτρέψειεν ἄϊστον "urn. Steph. ἀποτρέψει ἔναιστον codices 
et Ald. Rob. 

882. ἀμφίστροφον]ὔ ἀντίστροφον libri. Correxit Porsonus ex 
annotatione scholiastae, τὴν ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν ἑλισσομένην 
ὅ ἐστιν ἀμφιέλισσαν. 

883. ὅσον] ὅρον M. Par. Ald. 'T'urn. 

ris] τι M. Par. Ald. Rob. 

884. οὐ δαμάζεται] Scribendum οὐδάμ᾽ ἅζεται cum Pauwio. 

885. οἵ οἵ Steph. οἷ o? Rob. oi oi Ald. Turn. Scribendum 
oiot. 

Bpórevs ἄρος ἄτα] Bportoca ροσαται M. βροστίοσα pocárat 
Ald. βρετίοσα ῥοσάται 'Turn. βρετίεσσα ῥοσάται Steph. βρέτειος 
πρὸς ἄτας Rob. ῬΓΟΡΙΟΥ vero scriptura restituta ex Eustathio, 
de quo Schuetzius ** Strophze hujus emendationi profuit Eu- 
stathius qui ad Hom. p. 1422, 19. hzec notavit, 'Azó δὲ τοῦ ἀρῶ 
καὶ ἄρος τὸ ὄφελος παρ᾽ Αἰσχύλῳ ἐν 'Ikeriov  Bpóreos ἄρος ἄτα" 
ἤτοι τὸ εὖ τῶν βροτῶν καὶ τὸ ὄφελος ἄτη ἐστίν. In hac lectione 
tamen corrigendum est βρότεος, pro quo scholiastes commode 
suppeditat antiquam et genuinam scripturam βρέτεος vel βρε- 
τέων. Jam pulcherrimus enitescit sensus: hei, hei, pater, 
tuum illud statuarum deorum, scil. ad quas me accedere jus- 


632 ANNOTA'TIONES 


sisti, presidium, vera nunc potius calamitas, me ad mare ducit 
gradatim tanquam aranea, spectrum nigrum et horrendum." 
Scholiasta, βρετίεσσα] 7) τῶν βρετέων ἐπικουρία βλάπτει pe. 
τοῦτο δέ φησιν, ἐπεὶ θαρσοῦσαι αὐτοῖς ἐν τῷ φανερῷ κατελή- 
φθησαν. 

μαλδαάγει] μαλδάγει Rob. | Probabilis Schuetzii conjectura 
est μ᾽ ἅλαδ᾽ ἄγει. 

886. ἄραχνος ὡς βάδην] Locus deploratissimus, cujus tamen 
sensus videtur hie.  Simulacrorum quam speravi ἀσυλία me 
prodidit, est enim non σάκος ἄῤῥηκτον sicut nobis visum erat v. 
198, quin potius araneze tela, somnium evanidum. De jure 
ἀσυλίας, quod nihil ipsis profuit, interpretati sumus. STANL. 

888. ὄναρ] Scholiasta, μηδὲν οὖσαν. 

μέλαν] μέγραν Guelf. 

ὅρο. βοᾶν] Post hunc versum Rob. inserit ὦ μάτερ γῆ, ex 
glossemate. Nam in scholiis annotatum à μῆτερ γῆ. 

892. Bà] μὰ τη. 

892. gor. ὦ (9à l'às παῖ Ζεῦ] ὦ μᾶ Γᾶ, πᾶ Ζεῦ Huschkius in 
commentatione de Annio Cimbro p. 51. Scholiasta, ὦ πάτερ 
Ζεῦ, γῆς παῖ: 7) αὐτὴ yàp '"Péa kal Γῆ. 

894. οὐδ᾽ ἐγήρασαν]ὔ οὐδὲ γήρασαν M. Guelf. Rob. 

οὐδ᾽ ἐγήρασαν τροφῇ] Hsec sana esse mihi nemo persuaserit. 
Primum enim in antecedentibus o? γάρ μ᾽ ἔθρεψαν idem illud 
inest, quod hisce verbis significatur. Deinde ἐγήρασαν active 
positum insolens est. SCH. — Priore argumento nihil efficitur. 
ἐγήρασαν legit scholista, qui interpretatur εἰς γῆράς με 
ἤγαγον. 

895. μαιμᾷ] μαι μαὶ M. Guelf. Ald. "Turn. Per ἐνθουσιᾷ 
explicat scholiasta. Similiter Hesychius, cujus glossa fortasse 
ex hoc loco sumta est. 

896. ὥς μέ τί ποτ᾽ ἐνδακοῦσα] Sic verba lacera parum pru- 
denter interpolavit Steph. ὥς με τίποτ᾽ ἔν 9akocáy M. ὥς με τί 
ποτ᾽ ἐν (ἐν 'T'urn.), δακοσάχ Guelf. Ald. 'Turn. ὥς με | τίποτ᾽ 
ἔν | δακοῦσαχ — Rob. 

898. órororot] órorororo( 1011. Correxit Schuetzius. 

901. βᾶ om. 'T'urn. 

903. χιτῶνος ἔργον] Scholiasta, τὴν ἐργασίαν τοῦ χιτῶνος. 

904. πρόμνοι] Scribendum πρόμοι cum Stanleio. 

905. 906. et 909. 910. Hos versus transponendos esse proba- 
biliter conjecit Bothius. 


AD SUPPLICES. 633 


906. θαρσεῖτ᾽, οὐκ épeir] θάρσει τοῦ xepeir M. Guelf. Ald. 
θαρσεῖτ᾽ οὐκ ἐρεῖ ''urn. 

908. διωλόμεσθα επτάναξ (ἑπτάναξ Ald.) M. Par. Guelf. Ald. 
Versum in trimetri formam, admisso in sede quarta pyrrhichio, 
redegit 'T'urn. διωλόμεσθα. πάσχομεν ἀνάξια. 

909. ἀποσπάσας] ἐπισπάσας Piersonus ad Mor. p. 134. 

910. ἐπεὶ οὐκ ἀκούεις ὀξὺ Schuetzius. ἐπεὶ οὐ κακοῦ ἔξυ M. 
similiterque Par. Guelf. Ald. ἐπεὶ οὐκ ἀκούεις σὺ Rob. et 
omisso σὺ Steph. ἕπου οὐκ ἀκούεις 'lurn. ἐπεὶ οὐκ ἀκούετ᾽ ὀξὺ 
Porsonus. Probabilius ἐπεὶ οὐκ ἀκούειν ἀξιοῦτ᾽ Federus Observ. 
crit. p. 29. 

911. ποίου] τίνος vir doctus in. Classical Journal fasc. 7. 
P- 159. 

913. 7] ἢ Turn. 

914. ὧν δ᾽ Porsonus. δ᾽ ὧν codices et Ald. Rob. δ᾽ om. 
"Turn. Steph. 

ἐγχλίεις] ἐγχλίοις Rob. 

915. ὄρθωσας} ὄρθωσα M. Ald. 

φρενί] $pevet M. 

916. ἠμπλάκηται] ἠμπλάκημε Guelf. Ald. 

917. ξένος μὲν εἶναι πρῶτον οὐκ ἐπίστασαι] Jam primum hoc 
deliquisti quod nescis quomodo hospes se gerere debeat. SCH. 

918. ἐγώ] ἔχω Valckenarius ad Eurip. Phoen. 712. interro- 
gandi signo post οὐχί posito. Sed probabilior Porsoni conjec- 
tura est, πῶς δ᾽ οὐχί; τἄμ᾽ ὀλωλόθ᾽ εὑρίσκων ἄγω. 

919. προξένοις] πρὸς ξένοις Guelf. Ald. προςξένοις 'T'urn. 

920. Ἑρμῇ ---μαστηρίῳ)] Mercurius dicebatur μαστήριος, qua- 
tenus res amissas recuperare, et ubi delitescerent inquirere 
credebatur. SCH. 

921. σέβει] σέβῃ libr. 

923. κλύω] κάτω M. Guelf. Ald. Τ τη. 

924. εἴ ris] οὔ τις Askevius aut "Tyrwhittus apud But- 
lerum. 

925. κλαίοις] κλάξις Μ. Scribendum κλάοις. 

οὐ μάλ᾽ és Rob. Steph. οὐδὲ μάλ᾽ ἐς M. οὐδὲ μὰν és Guelf. 
οὐδὲ μ᾽ ἀνησ Ald. οὐδ᾽ ἂν εἰς 'Turn. 

930. εἰδῇς 'Turn. Steph. εἰδὼς codices et Ald. Rob. quod 
revocandum deleto commate positoque in fine versus colo: 
nam parenthesis est καὶ γὰρ---ἕκαστα. 

936. γίγνεται] γίνεται libri. 


4L 


634 ANNOTATIONES 
937. βίου] βίων Plut. Mor. p. 517 F. 


938. τοὔννομον χρόνῳ μαθὼν Porsonus. Revocanda librorum 
scriptura τοὔνομ᾽ ἐν χρόνῳ μαθὼν, signo interrogandi post τοὔ- 
voy' translato.  'Turnebi interpolatio est τοὔνομ ἂν χρόνῳ 
μάθοις. 

939. ἴσωσον Porsonus. ἴσως y Guelf. ἴσως οὐ Ald. ἴσως ὁ 
Turn. ἴσθι γ᾽ Rob. ἴσθι ye Steph. εἴσθι 0 M. Scribendum 
εἴσει σύ T cum Burgesio. 

941. πίθοι] πείθη Rob. 

λόγος] λόγοις M. Guelf. Ald. Rob. 

944. τῶνδ᾽ ἐφήλωται τορῶς] τῶνδε φιλωταὶ ropó M. Guelf. 
Ald. Rob. 

950. ἴσθι rá? , ἤδη "Turn. Steph. ἴσθι μὲν τάδ᾽ ἤδη M. Guelf. 
Ald. Rob. Scribendum ἢ 'σται τάδ᾽, ἢ δεῖ --- cum Porsono. 

αἴρεσθαι νέον Porsonus. épewevéov M. Par. Guelf. Ald. 
αἱρεῖσθαι νέον Rob. αἱρήσῃ νέον 'T'urn. Steph. 

953. ἐκ κριθῶν μέθυ] Ut /Egyptii solebant : de quibus Hero- 
dotus 2, 77. Otro δ᾽ ἐκ κριθέων πεποιημένῳ διαχρέωνται, οὐ γάρ 
σφί εἰσιν ἐν τῇ χώρῃ ἄμπελοι. Athen. Deipnos. 10. p. 418. E. 
Αἰγυπτίους Ἑκαταῖος ἀρτοφάγους φησὶν εἶναι, κυλλήστιας ἐσθίον- 
τας, τὰς δὲ κριθὰς ἐς ποτὸν καταλεαίνοντας. ST ANL. 

954. σὺν] Scrib. ξὺν. συμφίλοις M. 

φίλοις] Legendum φίλαις; non enim servos, sed ancillas 
puellarum significat. Servorum, quos Danaus secum duxerit, 
nusquam fit mentio. Quin potius ipsi domum a populo satel- 
lites et pedissequos decretos esse patet e v. 985. SCH. 

956. κεκλῃμένην] κεκλήμένην M. κεκλιμένην Guelf. Ald. 
Rob. 'T'urn. Steph. 

959. εὔθυμόν écrw 'lTurn. Steph. εὐθυμεῖν ἐστιν codices et 
Ald. Rob. quod ad εὐθυμία 'criv—ducere videatur. Sed sen- 
sus postulat ἕτοιμόν ἐστιν, quod conjecit Dobrzeus, vel simile 
quid. 

εὐτύκους Porsonus. ἐντυχούση codices et Ald. Rob. εὐτυχεῖς 
"Turn. Steph. 

δόμους '"'urn. Steph. δόμοις M. Ald. Rob. 

961. μονορρύθμους] μονορύθμους M. Ald. Rob. 

963. λωτίσασθε Canterus. λωτίσασθαι libri. Ingeniosa Do- 
braei conjectura est ὅσ᾽ ἔστ᾽ ἀωτίσασθε. 

964. ἀστοί] αὐτοί Rob. 

966. ἀγαθοῖσι Porsonus. ἀγαθοῖς libri. 


AD SUPPLICES. 635 


974. εὔτυκος Spanhemius ad Callimach. in Pall. 3. εὔτυχος 
"Turn. ejrvxros codices et Ald. Rob. Steph. 

975. ξύν] σύν libri. 

976. ἐν χώρῳ] Verba suspecta ejecit Bothius. 

977. Hunc versum om. Rob. 

983. μὲν om. Rob. 

984. φίλους] φίλου Rob. et superscripto ὡς M. 

985. ἐμοῦ] ἐμοὺς M. Rob. 

987. δορικανεῖ μόρῳ Porsonus. δόρυ κ᾿ ἀνημέρῳ codices et Ald. 
Rob. leviter in literarum divisione inter se discrepantes. δορὶ 
ἀνημέρῳ "Turn. Steph. 

988. ἀείζων Bothius. ἀεὶ (àr codices et Ald. Rob. αἰεὶ ζῶν 
"Turn. Rob. 

989. τοιῶνδε τυγχάνοντας εὐπρυμνῆ φρενὸς χάριν σέβεσθαι (sic 
M. Guelf. Ald. Rob. σέβεσθε 'T'urn. Steph.) τιμιωτέραν ἐμοῦ] 
Scribendum εὐπρύμνης. | T'anta quum consecuti. simus, cordis 
gubernaculo mentis bene instructi est. (1. e. decet vos, si sapere 
velitis), Danais gratiam prestantiorem quam qua me patrem 
veneramini rependere. ''anquam deos Olympios enim Argivos 
venerari filias jusserat v. 981. BAMBERGER. Non est pro- 
babile εὐπρύμνης dixisse /Eschylum, quum εὐπρύμνου vel ei- 
πρυμνοῦς potuisset. 

990. τιμιωτέραν] τιμιωτέρα Guelf. Ald. 

991. γεγραμμένοις] γεγραμμένους M. Guelf. Ald. 'T'urn. 

994. εὔτυκον Spanhemius (conf. ad v. 974.). εὔτυχον libri. 

998. répew] répew M. répew δ᾽ Guelf. Ald. τέρην Rob. 
'Turn. Steph. 

999. τι pav] τιμήν M. Ald. Rob. Scribendum τί vw. 

1000. 7e0ocriBi Rob. Steph. παιδοστιβῇ M. παιδοτριβῆ 
Guelf. Ald. πεδοτριβῆ 'Turn. 

IOOI. καρπώματα] καρπώματι Ald. ''urn. καρπώματ᾽ ἀκμάζοντα 
Auratus. ““ στάζοντα est fructus decidui, i.e. ita maturi ut 
suapte sponte cadant." SCH. 

1002. Versus corruptus. κωλυουσανθῶς μένην ἐρῶ M. θ᾽ post 
κωλύουσαν addunt etiam Guelf. Ald. Rob. Scriptura recepta 
debetur 'Turnebo et Steph. κἄλωρα in κἄξωρα mutabat Cante- 
rus, in κἄωρα Stanleius. 

.1007. οὖν ἐκληρώθη)] Emendandum οὕνεκ᾽ ἠρόθη cum 
Heathio. 
1009. οἴκησις] οἰκήσεις M. Guelf. Ald. 
412 


636 ANNOTATIONES 


IOI2. φύλαξαι] φυλάξαι Ald. Rob. $vAd£ais Turn. 

1018—1025-— 1026— 1034. 

1035—1043 — 1044—1052. 

1053—1057 — 1058—1062. 

1063—1068 — 1069—1074. 

IOI19. μάκαρας Stanleius. μακρὰς libri. 

1020. οἱ χεῦμ᾽ (χῶμ᾽ Τ τη.) 'Epacívov] οἰχώμ᾽ ἐρασίμου Ald. 

"Epacívov] Fluvii Argivi, cujus meminere Strabo 8. p. 570. 
Pausanias 2, 24, 8. 36, 6. Plinius H. N. 2, 103. 4, 5. Pompo- 
nius Mela 2, 4. STANL. 

1021. περιναίετε] περιναίεται Ald. | Scribendum περιναίονται 
eum Hermanno Elem. doctr. metr. p. 492. 

1022. ὑποδέξασθε δ᾽ Heathius. ὑποδέξασθ᾽ 1101]. 

1Φ23. μένος] Scribendum μέλος cum Legrandio. 

αἷνος] ἑνὸς Ald. 

πόλιν]ὔ πόλις Ald. 'Turn. 

1025. προχοὰς] πρὸς χοὰς M. 

σέβωμεν}ὔ σέβομεν Guelf. Ald. 

ὕμνοις] ὕμνους Guelf. Ald. Rob. 

1027. θελεμὸν] Hesych. θέλεμον : οἰκτρὸν, ἥσυχον. θελέμως : 
ἡσύχως, οἰκτρῶς. S'T ANL. θελεμός oxytonum est apud Arcad. 
p. 61, 3. θαλερὸν Par. 

1029. λιπαρῶν xápacw Ald. λιπαρὸν χώμασι 'T'urn. 

1030. μειλίσσοντες Pauwius. μελίσσοντες libri. 

1033. ἔλθοι] ἔλθει Μ. ἔλθῃ Guelf. 

Κυθέρειος] Κυθερείας M. Par. Rob. recte. 

1034. στυγερὸν "Turn. Steph. στύγειον codices et Ald. Rob. 

πέλει τόδ᾽ üÜXov] πέλοιτο δ᾽ ἄθλον M. Rob. 

1035. δ᾽ addidit Pauwius. 

θεσμὸς] Recte scholiasta, ὁ τοῦ ἡμετέρου ὕμνου vópos. . 

1039. δὲ φίλᾳ] δὲ φίλαι Par. δ᾽ αἱ φίλαι M. Ald. Rob. Turn. 
Steph. 

πάρεισιν] πάρεισι 'T'urn. Steph. 

1040. πόθος] πάθος Rob. Steph. Scribendum litis majus- 
eulis Πόθος et Πειθοῖ. 

& addidit Wellauerus. 

θέλκτορι Bothius. θεάκτορι libri. 

Πειθοῖ Pauwius. zv0ot Guelf. Ald. Rob. 'Turn. πιθοῖ M. 
Steph. 

1041. 'Apporía] 'Typothetze error pro ᾿Δρμονίᾳ. 


AD SUPPLICES. 631 


1043. ψεδυρὰ] Lego ψεδυραΐί. Scholiastes, ὅτι πολλὰ ψεύδονται 
οἱ ἐρῶντες. Hesychius: Ψεδυρός" ψίθυρος. Certe et Veneris et 
Cupidinis Ψιθύρου meminit Harpocration in Ψιθυριστής. ᾿Ετιμᾶτο 
δὲ, inquit, ᾿Αθήνησι καὶ Ψίθυρος ᾿Αφροδίτη ka" Epes Ψίθυρος. Et 
Eustathius p. 1881. l. 1. διὸ καὶ Ψιθύρου ᾿Αφροδίτης, κατὰ Παυ- 
σανίαν, ἱερὸν ἦν ᾿Αθήνησιν, καὶ [Ἔρωτος δὲ, οὗ καὶ Δημοσθένης, 


φησὶ, μέμνηται ἐν τῷ κατὰ Νεαίρας. S'TANL. ψεδρα M. ψῦδρα 
Rob. ψίδυρα Ald. ψίθυρα 'Turn. Scribendum ψίθυροι cum 
Bothio. 

1044. φυγάδας 'Turn. Steph. φυγάδες M. Par. Guelf. Rob. 
φυγὰς Rob. Scribendum φυγάδεσσιν cum Burgesio. 

ἐπιπνοίας "Turn. Steph. ἐπιπνοίαι M. Par. Guelf. Ald. ἐπι- 
mvoía Rob. 

104,5. πολέμους] πολέμου Rob. πόλεμον Guelf. 

θ᾽ 7 Ald. Turn. 

1048. zapBarós Askevius. παραβάτας M. Par. Guelf. Ald. 
Rob. zapafarà 'T'urn. zapafára Steph. 

1050. Scholiasta, μετὰ ἄλλων πολλῶν γάμων γυναικῶν kal 
οὗτος τελεσθήσεται. 

1051. προτέραν] προτερᾶν Bothius. 

1052. ἀπαλέξαι] ἀταλέξαι Guelf. Ald. ἀπαλλάξαι "Turn. 

1056. θέλγοις ἂν ἄθελκτον lectio ab Stephano memorata. 
θέλγεις ἂν ἄθελκτον M. Rob. θέλεις ἀναθέλητον Ald. θέλοις àv 
ἀθέλητον 'T'urn. Steph. 

1062. μηδὲν àyácew] Scholiasta, λίαν ἐξετάζειν. Malim inter- 
pretari, Ne cre feras que a diis decreta sunt, quod Euri- 
pides in Phoeniss. v. 385. Δεῖ φέρειν rà τῶν θεῶν. Modo 
dixerat idem semichorus: "O τι τοὶ μόρσιμόν ἐστιν, τὸ γένοιτ᾽ 
ἄν. Etymolog. M. p. 5, 30. ᾿Αγάζει, ἀγανακτεῖ καὶ βαρέως 
φέρει. καὶ ἐπὶ τοῦ σέβεσθαι καὶ φθονεῖν παρ᾽ Ὃμήρῳ καὶ λυ- 
πεῖσθαι. S'TANL. 

1063. 1064. et 1069. 1070. conjungendi. 

1063. Ζεὺς] Ζεῦ M. 

1064. γάμον] γάμου M. Guelf. Ald. 

1065. ὅσπερ] ὥσπερ Stanleius. 

1066. 1067. et 1072. 1073. conjungendi. 

1067. κατασχεθὼν»] κατασχέθων libr. 

1069. νέμοι] véuos Ald. νέμων 'T'urn. 

1070. τὸ βέλτερον κακοῦ] Cicero Offic. 5, 1. Sed quia sic ab 
hominibus doctis accepimus, non solum ex malis eligere minima 


638 ANNOTATIONES AD SUPPLICES. 


oportere, sed etiam ewcerpere ex his ipsis si quid inesset boni. 
Homer. Il. P, 105. 
Κακῶν δέ ke φέρτερον εἴη. 

Ad quem locum Jacobus Duportus, haec addit aliorum scripto- 
rum testimonia. *€ Κατὰ τὸν δεύτερόν φασι πλοῦν τὸ ἐλάχιστον 
ληπτέον τῶν κακῶν. Aristot. Eth. 2, 9. Τῶν μὲν ἀγαθῶν ἀεὶ τὸ 
μέγιστον, τῶν κακῶν δὲ τοὐλάχιστον αἱρεῖσθαι. Annibal apud 
Polyb. 15, 7. Ex malis minimum ; quod in uxorem suam pu- 
sillam nequiter nimis torsit Laco quidam apud Plutarchum, 
περὶ φιλαδ. p. 482. Et Democr. apud Anton. in Meliss. E 
malis multis malum quod minimum est, id minimum est ma- 
lum. Plaut. Stich. 1, 1, 63. ubi τῷ παρὰ προσδοκίαν, atque 
etiam κοκκυσμῷ utitur comicus ridiculi causa." Hsec ille. 
STANL. 

1071. Scholiasta, δίμοιρον αἰνῶ] ἡδέως ἔχω τὸ δίμοιρον τῶν 
κακῶν σὺν ἑνὶ ἀγαθῷ. Ὅ ἐστι τῇ ἀπαλλαγῇ τοῦ γάμου. Πίνδαρος 
(Pyth. 4, 81.) 

ἐν παρ᾽ ἐσλὸν πήματα σύνδυο δαίονται βροτοῖς 

ἀθάνατοι. ---- 
Id quod ex duobus malis melius est et partim bonum partim 
malum, prcefero.  Malunt nimirum exsules esse, quam 
JEgypti filiis nubere. SCH. 

καὶ τὸ] καί τε M. Guelf. Ald. 

1072. δίκα] δίκᾳ recte Burgesius. Sensus est, σέ volo litem 
dari secundum jus. BO'TH. 

δίκας] τύχας Burgesius. 

1073. εὐχαῖς] εὐχολῆς Ald. εὐχωλῇς Turn. 

λυτηρίοις] λυτηρίους Par. 


ADDENDA ET CORRIGENDA. 


Praefat. p. 4, 1. Florentianus] Corr. Florentinus. 
P. 8, 5. A] Deleatur. 
[P. 9, 24. Pro ** Mosq. lege Mosq.] 


PROMETHEUS. 


P. 31, 36. ὅπερ ἐμφαίνει] Scrib. videtur ὃ παρεμφαίνει. 

P. 40, 2. κοιλῷ] Corr. κοίλῳ. Similia aecentuum vitia quz in 
priorum maxime editorum annotationibus passim fugerunt cor- 
rectoris oculos, lectoribus corrigenda relinquimus. 

P. 49. v. 242. Heliodor. 14.] L. Heliodor. 4, 4. 

P. 68, 23. νοφισμάτων] νοσφισμάτων 

P. 69. v. 465, 1. yévev0'] γένωνθ᾽, quod γένωνται scriptum in 
Vindob. duobus. 

P. 69. extr. Contuli] Conferri 

P. 73. extr. Phyllire] Phillyrze 

P. 79, 2. ἰσόμοιρον,] ἰσόμοιρον, nisi ἀντίμοιρον corrigendum, 

P. 79, 8. εἰκελόνειροι] ἀνέρες εἰκελόνειροι 

P. 81. v. 568, 15. quidam] quidem 
v. 569, 3. ἠὼς] ἤγουν 

P. 88. v. 680. L. ἀφνιδία : αἰφνιδίως (αἰφνίδαν codex), 
ἄφνω. Quse sic est emendanda, ἀφνιδία: αἰφνηδὸν, ἄφνω. 

P. 103. v. 794, 2. Ento] Enyo 
v. 799, 3. Lybia] Libya 
P. 108. v. 840, 2. Ἰόνιος] ᾿Ιόνιον 
P. 113. v. 895. Parcarum] Parcarum, velut πότνιαι. 

v. 897, 2. ἐν C.] ἐν γαμέτᾳ C. 











SEPTEM ADVERSUS THEBAS. 
P. 143. v. 129, 1. κράνος] κράτος 
v. 130, 5. ἄλλως ἡ] ἄλλως. ἡ 
V. 133. 3. κατακλύσθη] κατεκλύσθη 
P. 145. v. 148. in fine, unde—licet] unde εὐτυκάζου emendan- 








640 ADDENDA ET CORRIGENDA. 


dum esse vidit L. Dindorfius in "Thesauro Stephani vol. 3. 
p- 2484. collata quz:& ad hunc ipsum loeum referenda est glossa 
Hesychii, εὐτυκάζου : εὔτυκτον ἔχε, ἕτοιμον" nam sic corrigenda 
scriptura codicis εὐτύκαζον. 

P. 161. v. 300, 8. xepós] xepàs 

P. 164. v. 333, 12. àprírpomov] ἀρτίτροποι 
V. 356. τίν᾽ ἐκ τῶνδ᾽ εἰκάσαι Xóyos πάρα ;] Emendan- 
dum, ni fallor, λόγον. 

P. 177. v. 448, 3. Praferendum] Non presergoom 

P. 181. v. 514. 2. τοῦ] του 

P. 195. v. 624. παρ᾽ ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δόρυ] Hom. 
Il. II, 212. στέρνον γυμνωθέντα παρ᾽ ἀσπίδα comparavit Hoy- 
nius. 

P. 197. v. 676, 2. confert.] Deleatur punctum. 

P. 202. v. 736. καὶ χθονία] Fort. καὶ γαΐα. 

P. 217. v. 914. λαχαί] λάχαι L. Dindorfius in "Thesauro 





s. v. Λαχή. 
PERSA. 


. 234, 21. Persarum,] Deleatur comma. 
. 238. v. 34, 1. Σουσικάνης] Σουσισκάνης 
. 243, V. 65. κωμῳδεῖται] κωμῳδεῖ 
. 258. Deleatur annotatio ad v. 258. 
. 259. v. 267. Fortasse—prseferendus.] Hec deleantur. 
. 276. v. 494. Iayyatov] Alibi Πάγγαιον: et sic hic quo- 
que codices quidam. De quo dixi in "Thesauro Stephani. 
P. 29o. v. 684, 2. πάφου] τάφου 
v. 687, 9. τὸ Αἰσχύλου] τοῦ Αἰσχύλου 
[P. 299. v. 802, 9. Pro τὰ δ᾽ οὐ, lege τὰ δ᾽ οὗ,] 


"U "d "Y Mj "d" 





AGAMEMNON. 


P. 334. v. 72. ἀτίται] Significatione passiva: de qua v. Lo- 
beck. Paralip. p. 428. et ad Soph. Aj. p. 185. 

P. 347. v. 182. δέ zov] δὲ ποῦ Emperius ap. Bamberger. in 
Comment. de Agam. p. 9. hoc sensu, Deorum quse esset gratia 
sine lege imperantium ? 

P. 352. v. 245, 5. τῶν] τοῦ 

P. 585. v. 849, 1. autem] Deleatur. 

P. 390. v. 959, 5. formulam.] Deleatur punctum. 


— 


ADDENDA ET CORRIGENDA. 641 


P. 410. v. 1277. Adde Soph. Philoet. v. 1100. τοῦ πλέονος 
δαίμονος εἵλου τὸ κάκιον ἀντί. Nam sic emendanda est librorum 
scriptura τὸ κάκιον ἑλεῖν. ἢ 


CHOEPHOROE. 


P. 434. v. 35, 1. (super)] (superseripto éAaxe) 

P. 438. v. 72. Ad verba ἐκ μιᾶς ὁδοῦ illustranda facit quod 
in lustrationibus fiebat, ut fluminibus uterentur ex eodem fonte 
promanantibus: sicuti Oresti ab oraculo Delphico injunctum 
fertur ut fluvio ablueretur qui septem fluminibus eodem ex 
fonte manantibus confunderetur. Gramm. de carmine bucol, 
"Theocrito praemitti solitus, χρησμὸς ἐξέπεσεν, ἐν ἑπτὰ ποταμοῖς 
ἐκ μιᾶς πηγῆς ῥέουσιν ἀπολούσασθαι. Conf. Schneidewin. de 
Diana Phacelina et Oreste ap. Rheginos et Siculos p. 9. 
BAMBERG. qui Choephoros Gottingze edidit a. 1840. 

v. 73, 1. libri, ex] libri, quod χαιρομισῆ scriptum in 





Ald., ex 

P. 439. v. 80, 2. πικρὸν Steph.] πικρὸν Steph. et lemma 
scholii in ed. Rob. 

P. 440. v. 88. Post εἴπω Bambergerus rectius commate 
distinxit: nam πατρί, quod in fine versus colloeatum est, ad 
utrumque pertinet verbum, εἴπω et κατεύξωμαι. 

P. 444. v. 145, 1. κακὰν] κακὴν 
V. 157, 3. δέσποτ᾽ — ἐξ] δέσποτ᾽ ἐξ 
P. 445. v. 158. ἰὼ, τίς] ἴτω τις Bothius. 

P. 447. v. 177. ἢ] ἦν Scholefieldus. 
. 185, 1. διψίων»} διψίων (nam sic Schuetzius pro. 
δίψιοι scripsit) 

P. 451. v. 236. ᾿Ελπὶς σπέρματος σωτηρίου est σπέρμα σωτή- 
ριον ἐλπισθὲν, δακρυτὸς autem respicit lacrimas, quarum abunde 
desiderium et memoria Orestis choro atque Electra elicuerat. 
BAMB. 

P. 455. v. 290. Locus Etymol. M., quem ad h. v. recte 
retulit Stanleius, male inter fragmenta receptus 356. 

P. 456. v. 294. extr. adde: Et sic schol. qui per συγκατα- 
λύειν (nam sic vulgatum συγκλύειν correxit Bamberg.) et συν- 
οἰκεῖν interpretatur. 

P. 460. v. 359, 5. SCH.] SCH. qui dativum πεισιβρότῳ τε 
βάκτρῳ restituit. 








4 


4M 


642 ADDENDA ET CORRIGENDA. 


P. 462. v. 374. Chorus Electram castigat, quod nimiis in- 
dulgeat, optare enim quidem eam posse. Prseivit Hom. Od. A, 
827. Τοίη γάρ oi πομπὸς ἅμ᾽ ἔρχεται, ἥντε kal ἄλλοι ἀνέρες ἠρή- 
σαντο παρεστάμεναι, δύναται γὰρ, Παλλὰς ᾿Λθηναίη. Il. E, 25. 
Τηλέμαχον δὲ σὺ πέμψον ἐπισταμένως, δύνασαι γάρ. Cf. Eur. 
Iph. T. 62. νῦν οὖν ἀδελφῷ βούλομαι δοῦναι χοὰς παροῦσ᾽ ἀπόντι, 
ταῦτα γὰρ δυναίμεθ᾽ ἄν. ΒΑ ΜΒ. 

P. 464. v. 399, 8. adde: Rectius Bambergerus Κλῦτε δέ 
τοι, χθονίων τιτῆναι, nisi quod κλῦτε τάδε cum Blomfieldo scri- 
bendum. 





v. 406, 2. Versui antistrophico accurate respondet 
φθινομένων, quod conjecit Ahrensius in Censura editionis Bam- 
bergeri in Diar. Halens. a. 1841. vol. 1. p. 543. 

P. 465. v. 423—428. Hos—Muellerus] 423—428. Hos ver- 
sus choro, 429—433. Electrz tribuit Muellerus. 
v. 423. Locus multis modis tentatus lucem accipit, 
51 aoristum ἔκοψα temporis presentis significatione dici intelli- 
gatur, ut chorus lamentationem describat, quam eo ipso tempo- 
ris momento post Orestis et Electra  lamentationes instituat. 
De przsenti autem planctu locum intelligendum esse, interpre- 
tes monere poterat preesens ἐπιρροθεῖ v. 427, quse est omnium 
librorum lectio; quominus intelligeretur, offecit una vox ἦν 
v. 425. cui mendam aliquam inesse etiam antecedens particula 
δέ ostendere poterat, quam fuerunt qui in re mutarent. Nos 
non dubitamus quin vera lectio sit πολυπλάνητ᾽ ἄδην ἰδεῖν, sc. 
ἐστι. Ceterum dignum est quod comparetur carmen Soph. 
Aj. 678. sqq. quod et ipsum cum saltatione junctum numeris 
similibus decurrit et primo v. similem orationis conformatio- 
nem habet : "Eópi£. ἔρωτι, περιχαρὴς δ᾽ ἀνεπτόμαν. BAMB. qui 
v. 423—428. choro, 429 (ἰὼ 9$aia)—433. Electre, 439 —443. 
choro, 444—450. (τοιαῦτ᾽ ἀκούων ἐν φρεσὶν γράφου o —.) 
Electrs, 451. (δ ὦὥτων δ᾽ ἔσω) ---4. 55. choro tribuit. Rectius 
Ahrensius in Censura p. 543, partim cum vulgata personarum 
descriptione consentiens, v. 423—433. Electre, 434—438. 
Oresti, 439—443. choro, 444—455. Electra tribuit. 

P. 466. v. 427. recte] Deleatur. 
v. 429. Deleatur annotatio. 
v. 439—442. Choro tribuantur. 
P. 467. v. 444—455. Choro] Electrze 
v. 449. Dobrzeus] Dobrzeus recte. 














ADDENDA ET CORRIGENDA. 643 


P. 467. v. 455. 3. αὐτόν αὐτῶν 

P. 468. v. 474, 3. adde: Ad corruptam scripturam libro- 
rum propius accedit δι᾽ ὠμὰν ἔριν αἱματηράν, quod conjicit Klau- 
senius. 





v. 484. εὐδείπνοις Respicitur ad εὔδειπνα, sacrifi- 
cium apud Athenienses celebratum in honorem defunctorum : 
de quo v. locos grammaticorum in "Thesauro Stephani indicatos 
vol. 3. p. 2219. ed. Par. Monuit Blomfieldus. 

P. 470, v. 532, 4. adde: Sie λιβός pro λίβους scriptum fuit 
v. 292. 





v. 535. reliqui.] reliqui: unde κέκλαγγεν Ahrensius 
in Censura p. 551. 


v. 536. ἀνῆλθον] ἀνῆθον Valcken. ad Herodot. 4, 





14,5. 

P. 471. v. 568. δόμοις] δόμους Boissonadius. 

P. 472, 2. adde: Primo loco numeran caedem liberorum 
"Thyestze, secundo Agamemnonis, tertio /Egisthi et Clytzeemne- 
stre, apparet ex postremis hujus fabulze versibus. BAMB. 

P. 473. v. 6co, 13. BLOMF. De] BLOMF. In his vocem 
κνωδάλων omisit Blomfieldus ; at quis sibi persuadeat chorum 
in amores illegitimos, adulteria pecudum invehi? Ea voce 
apposita necesse est aliquid tangi, quod et hominum et anima- 
lium feminis conveniat. Igitur ipsa re docente przdicari ex- 
istimamus quod verum esse inter omnes constat, feminarum 
amorem quam masculorum vehementiorem esse et majore libi- 
dine stimulari. Xv(jyovs ópavA(as de ipsis conjugibus masculis, 
àzéporos ἔρως infaustus amor intelligi debet. BAMB. De 

473. V. 604. 9aeis] Vox corrupta, ut docet versus antistr. . 
614. φοινίαν Σκύλλαν. 

P.478. v. 642. Versus corruptus. πέδον in πέδῳ mutavit 
anonymus in libro Mitfordiano apud Blomfieldum : quod πέδοι 
potius scribendum, de quo conf. annot. nostra ad Prom. 749. 
Ceterum Bamb. conjecit διαὶ δίκας, τὸ μὴ θέμις map οὗ λὰξ 
πεδοῖ πατούμενον (hominem a quo quod proculcari nefas pro- 
culeatum est) | τὸ πᾶν Διὸς σέβας παρεκβάντος οὐ θεμίστως" et 
in antistropho τέκνον δ᾽ ἐπεισφέρει δόμοις, μύσει δ᾽ αἱμάτων πα- 
λαιτέρων | τίνει μύσος εἴς. De versu strophico consentit Ahren- 
sius in Censura P. 551. nisi quod λὰξ cjicit: in antistropho 
vero corrigit, τέκνον (Orestes) δ᾽ ἐπεισφέρει (sc. φάσγανον) δό- 

4Μ2 


644 ADDENDA ET CORRIGENDA. 


μοις, ἵν᾽ αἱμάτων παλαιτέρων κινεῖ μύσος ete. Quae non satisfa- 
ciunt. 

P. 479, 2. Stanleio] Stanleio. BLOMF. 

P. 480. v. 665. λεχθεῖσιν] λέσχαισιν Emperius apud Ahrens. 
P. 552. collata annotatione scholiastze ἐν ταῖς πρὸς γυναῖκας 
ὁμιλίαις. οὐκ in οὖσ᾽ mutandum videbatur Wellauero. Idem δὲ 
post θαρσήσας inserebat. 

P. 481. v. 680, 2. usurpatum] usurpata 

P. 482. v. 691, 2. hoc] hos 

P. 484. v. 720. Sententia est: Quando nobis Orestis victo- 
riam celebrare licebit? BAMB. 

P. 485. v. 731. Etym. Gud. p. 311, 57. a Bamb. citatum : 
Ἰστέον ὅτι τὸ παρ᾽ Αἰσχύλῳ ἐν Χοηφόροις λεγόμενον, οἷον, Tpo- 
φὸν δ᾽ ᾿Ορέστου τήνδ᾽ ὁρῶ κεκλαυμένην, ἀντὶ τοῦ κεκλαυκυῖαν 
κεῖται. ἀλλ᾽ εἴπομεν ὅτι τὰ τοιαῦτα ποιητικά εἰσιν. 

P. 485. v. 738. θέτο] ἧτο Bambergerus. 

P. 488. v. 773. Sensus hujus versus hic est, ut /Egisthum 
solum venire jubeat, quia cum nuntio occultum colloquium 
praestet. BAMB. 

P. 491. v. 808. Corruptum ἀνιδεῖν. ὃ 

P. 493. v. 822. Scribendum putamus θυμόκρεκτον γοατῶν 
νόμον | μεθήσομεν᾽ πόλει τἀδ᾽ €i" ἐμῶν ἐμῶν | κέρδος αὔξεται τόδ᾽, 
ἄτα δ᾽ ἀποστατεῖ φίλων. Spondet chorus se ex animo, lubentis- 
sime, lamentationem Z7Egisthi et Clyteemnestrze instituturum. 
BAMB. Idem in antistropho, rots θ᾽ ὑπὸ χθονὸς φίλοις | rots 
T ἄνωθεν πρόπρασσ᾽ ὧν χάρις" ὀργαῖς λυγραῖσί τ’ ἔνδοθεν | φοι- 
νίαν πάλαν θὲς, ὀλλὺς τὸν αἴτιον μόρου. 

P. 505. v. 962, 4. persona.] persona. BLOMF. 

P. 508. v. 993. Punctum post κακόν tollit Heathius. 

P. 509. v. 996. Rob.] Rob.: unde Ahrensius in Censura 
Ρ. 552. κἀκδίκου. 

v. 999; 2. Ald.| Ald. quam formam etymologize 
caussa fingit Eustath. ad Hom. p. 1726. ubi de utraque agit 
scriptura δροίτη et δρύτη. 

v. 1000. πέπλους] πέπλον Ahrensius p. 552. 

P. 514. v. 1049. Hunc locum propter mensuram voc. φαιο- 
χίτωνες attulit "zetz. in Crameri Anecd. Oxon. vol. 3. 


P. 359; 1- 








ADDENDA ET CORRIGENDA. 645 


EUMENIDES. 

P. 517, 20. ἐκφῦξαι] ἐκψῦξαι. 

P. 534. v. 125, 1. πλὴν] πρᾶγμα πλὴν 

P. 545. v. 334» 2. τιμωρουμένη.] τιμωρουμένη. SCH. 

P. 563. v. 735, 6. αὐτοῖς] αὐτῆς 

[P. 564. v. 753, 6. In plerisque exemplaribus pro ψήφους 
male legitur yrfjóovs] 

P. 566. v. 785, 3. propagatum.] propagatum. SCH. 

P. 567. v. 827, 6. Jac] Lav. ὁ 

P. 575. v. 1037, 5. πυρισέπτορι,] πυρισέπτορι, 51 illic recte legi- 
tur εὐθύφρονι πομπᾷ, quod εὔφρονι πομπᾷ scribendum esse con- 
jecit L. Dindorfius in "Thesauro vol. 3. p. 2503 D. 
V. 1042. τερπόμεναι. καθ᾽ ὁδὸν δ᾽ Scribendum repzó- 
μεναι καθ᾽ ὁδόν, deleto δέ punctoque post ὁδόν posito: quod 
vidit Boissonadius. 





SUPPLICES. 


[Omittendum passim Phil.: v. n. ad p. 3.] 

P. 592. v. 254. " AMyos] ἄλσος Ahrensius. 

P. 597. v. 296, 1. conjectura] conjectura, in qua 51 quid veri 
esset, παλλακευμάτων potius seribendum foret. 

P. 598, 2. Scribendum παλλακευμάτων] Hzc verba dele- 
antur. 

P. 608. v. 435, 3. ex Ph. ápe ἀτίνειν Deleatur. 

P. 617. v. 634. τὰν Πελασγὰν πόλιν Bamberg. in comment. 
de carmin, ZEschyleis p. 14. et in antistr. v. 646. Δῖον ἐπιδό- 
μενοι πράκτορ᾽ ἄτης κότον (Jovis iram, culpae exactricem). 

P. 622. v. 727, 4. videbatur ad] videbatur Seidlero ad 





INDEX GR/ECUS. 





" ApPOTOX i. 4. ἀπάνθρωπος Pr. 2. 
-᾿Αγβάτανα Pers. 16. 
ἄγγαρος Ag. 281. 
ἀγρεῖν Ag. 126. 
ἀγυιεὺς ᾿Απόλλων Ag. 1081. 
ἀγώνιοι θεοί Suppl. 189. 
᾿Αδράστεια Pr. 936. 
ἀεί et αἰεί Pr. 42. 
ἀήσυρος Pr. 452. 
"Aóg«; Ag. 285. 
αἰῶ pro αἰῶνα Ch. 350. 
ἀΐειν 1 producto Eum. 845. 
ἀκρωνία Eum. 182. 
ἀκταίνειν Eum. 36. 
ἄλευ δᾶ Pr. 568. 
ἄλοξ αὔλαξ Sept. 593. 
ἄλσος de mari s. fluvio Pers. r 11. 
ἄμαλα Suppl. 842. 
ἀμός ἁμός Sept. 417. 
ἀμφάκης Pr. 692. 
ἀμφίβολος undique petitus Sept. 
298. 
ἄν. de mensura hujus particule 
Sept. 562. 
ἄν ex priori sententiz& membro in 
altero repetendum Ag. 1049. 
ἀναπτεροῦσθαι Ch. 230. 
ἀνδρακάς Ag. 1595. 
ἀνδρόβουλος Ag. 11. 
ἀνδρόπαις Sept. 533. 
ἀνελληνόστολος Suppl. 234. 
ἀνταῖος Pers. 604. 
ἀντήλιος Ag. 519. 
ἀντηρέτης Sept. 283. 
&vríanastrophen passum Ag.1277. 


ἀντίτυπος Sept. 521. 

ἀνυπόδητον, τὸ, festinationis indi- 
cium Pr. 155. 

ἀπέρωτος Ch. 600. 

᾿Απία Suppl. 260. 

ἀπολέμιστος Pr. 904. 

ἄπτερος Ag. 276. 

ἀπύειν syllaba secunda producta 
Sept. 144. 

᾿Αραχναῖον ὕρος Ag. 309. 

ἀργάεις in ἀργᾶς contractum Ag. 
I15. 

"Agr "Apyy Sept. 45. 

Apio; Ch. 423. 

&po; Suppl. 885. 

ἁρπαλίζειν Sept. 243. 

᾿Ασίς et'Aciá; Pers. 270. 

ἀστραβίζειν Suppl. 285. 

ἤλτλαν pro "AzAavza Pr. 428. 

αὐτόκτιτος αὐτόκτιστος Pr. 301. 

αὐτόνους Pr. 543. 

αὐτόφορτος Ch. 675. 

αὐτόχθονος, 6, Ag. 536. 

ἀφνίδιος Pr. 680. 

&yoppoy Pr. 1021. 

βαθύς fertilis Pr. 652. 

βαλός βηλός Ch. 571. 

βλάστημος Sept. 11. 

βόα in βῶ contractum Pers. 1054. 

Bi; ἐπὶ γλώσσῃ Ag. 56. 

γάγγαμον Ag. 362. 

γάπεδον Pr. 829. 

γενῦν pro γενύων Sept. 122. 

γῆν πρὸ γῆς Pr. 682. 

ἀπὸ γλώσσης Ag. 813. 


648 INDEX GRJECUS. 


γλώσσης χάριν Ch. 266. 


γονή in γυνή corruptum Sept. 225. 


γονίας Ch. 1067. 

Γοργῶπις λίμνη Ag. 302. 

γυναικεῖος, ἡ, Ch. 878. 

δαναιός Eum. 845. 

δασμοφορεῖν Pers. 585. 

δεῖ τινὰ τινός Pr. 86. 

διανεκῶς διηνεκῶς Ag. 319. 

διαπέπρωαγμαι Pers. 260. 

δίεδρα et σύνεδρω Pr. 492. 

Διογενής producta syllaba prima 
Sept. 301. 

δίομαι vereor Pers. 700. 

δίπαλτος Sept. 985. 

δίψη Ch. 756. 

δοκή Ag. 421. 

δορίπαλτος Ag. 116. 

δορίπηκτος Sept. 278. 

δοχμόλοφος Sept. 115. 

δύϊος Suppl. 829. 

ἐάν « longo Pr. 770. 

ἑβδομαγέτας Sept. 800. 

ἐγγάϊος Suppl. 59. 

ἔγεντο Sept. 779. 

ἐγών Pers. 931. 

éé, ἐή Sept. 966. 

εἰ cum conjunctivo Pers. 791. 

εἰδέναι. ὡς ἄν εἰδῇς 5. εἰδῆτε Ch. 
IO2I. 

εἶεν, ἀκούω Ch. 657. 

ἐκλείπειν excedere Sept. 217. 

ἐλελεῦ Pr. 877. 

ἐμβολή Pers. 279. 

ἐναμπλάκητος Àg. 345. 

ἐνδατεῖσθαι Sept. 578. 

"Evóo Sept. 45. 

ἐξαμείβεσθαι Pr. 225. 

ἔξηβος Sept. 11. 

ἐξηρτυμένος ἐξηρτημένος Pr. 711. 

ἐξωριάζειν Pr. 17. 

ἐπαυρέσθαι Pr. 28. 

ἐπὶ τάδε Suppl. 259. 

ἐπιγλωσσᾶσθαι Pr. 928. 

ἐπιθεάζειν Ch. 856. 

ἐπιξενοῦσθαι Ag. 1320. 

ἐπίπαν producto z Pers. 42. 

ἐπίπας Pers. 42. 

ἐπίσημα, τὸ, Sept. 659. 

ἐπίστροφος Ag. 397. 

ἐπωριάζειν Pr..17. 


ἐργάνη Pr. 461. 


«ἐν ἔργῳ Ch. 161. 


ἕρμα Ag. 1007. 

ἔτης Suppl. 247. 

εὖ θαρσεῖν Sept. 34. 

εὐβόλως Ch. 696. 

εὐθυδίκαιος Eum. 312. 

εὐνωτήριον εὐναστήριον Pers. 160. 
εὖνις Pers. 289. 

εὐροεῖν et εὔροια fortunze Pers. 601. 
εὐτυκάζεσθαι Add. ad Sept. 148. 
εὐωριάζειν Pr. 17. 

Ζεὺς κτήσιος Ag. 1038. 

Ζεὺς τέλειος Ag. 973. 

1—7« Eum. 523. 

ἠέ Sept. 966. 

ἡμέραι, tempus, Ag. 1666. 
ἡμερεύειν Ch. 710. 

ἡμερήσιος Ag. 22. 


ἡμερολεγδόν, non ἡμερόλεγδον, Pers. 
6 


Θεμίσκυρα Pr. 724. 
θήρειος Ch. 232. 
θίγημα Pr. 850. 
θυστάς Sept. 269. 

iá Pers. 936. 

"Iévey correpto « Pers. 949. 
ἱερόραβδος Suppl. 248. 
ἵκτιος Suppl. 385. 
ἱλέομιαι Suppl. 117. 
ἰποῦν Pr. 565. 

ipós Sept. 266. 
ἰσάργυρος Ag. 959. 


ἶσος et composita : longo Pr. 549. 


ἴσως pro & Suppl. 727. 
ἰὔζειν Pers. 280. 

ἰηλεμίστρια Ch. 424. 
ἱπποβάμων Suppl. 284. 

καί postpositum Pr. 51. 
κάλλη 1. q. πορφυρᾷ Ag. 923. 
καππαύτας Sept. 146. 
κάρβανος Ag. 1061. 

κάρζα Sept. 288. 

καταιβάτης Pr. 359. 
καταπτακών Eum. 252. 
καταφθατεῖσθαι Eum. 398. 
κατολλύναι Pers. 670. 
κατοπτήρ Sept. 36. 
κάτοπτρον Ag. 839. 

κεραστίς, non κεράστις, Pr. 674. 
Κίλισσα Ch. 732. 





ΡΞ - 


INDEX GIUECUS. 


κίρκος κρίκος Pr. 74. 

Κισθήνη Pr. 793. 

Κίσσιος Κίσσινος Pers. 17. 

κοινοθελής Eum. 985. 

κολοσσός Ag. 416. 

κόρυμβα Pers. 411. 

κρεκτός Ch. 822. 

κύνες Furie Ch. 924. 

κώδωνες Sept. 386. 

Aaig Sept. 35 1. 

λαπαδνός Eum. 562. 

λάπη λάμπη Eum. 387. 

λειχήν λιχήν Ch. 280. 

λευκὸν ἥμαρ Pers. 301. 

λευκοπρεπής Sept. 89. 

λεωργὸς Pr. 5. 

Λήμνιον κακόν Ch. 631. 

λίτανα Sept. 103. 

λόγος. ὧδ᾽ ἔχει λόγος Sept. 225. 

ΔΛύκειος ᾿Απόλλων Sept. 145. 

λυκοδίωκτος Suppl. 350. 

μακιστήρ Pers. 698. 

μακράν (sc. ῥῆσιν) Ag. 916. 

μᾶλλον cum comparativo Sept. 
673. 

μάραγνα Ch. 37 5. 

μασχαλίζειν Ch. 439. 

Μασίστης Μασίστρης Pers. 30. 

μεῖον οὐδενός Pr. 1013. 

μέλεος disyllabum Sept. 876. 

Μεσσάπιος Àg. 293. 

μηνιαῖος Suppl. 266. 

μνήστωρ Sept. 181. 

μύραινα Ch. 994. 

γάϊος, nOn νήϊος, apud tragicos, 
Suppl. 719. 

ναυάτης Pers. 375. Eum. 456. 

ναῦς. ναός νηός Sept. 62. 

νείκη, 3, Ag. 1378. 

Νήϊσται πύλαι Sept. 460. 

νηλεῶς Pr. 240. 

νυκτίφαντος νυκτίφοιτος Pr. 657. 

νῦν ὅτε Sept. 705. 

γωτίζειν Ag. 286. 

ξυνός Sept. 76. 

ὀβρίκαλα Ag. 145. 

"Oyka ᾿Αθηνᾶ Sept. 164. 

ὄκριδεις ὀκρυόεις Pr. 281. 

ὀλολυγμὸς femineus Sept. 268. 

ὁρκάνη Sept. 346. 

ὄρνις omen Pr. 487. 


649 


οὐ δῆτα Pr. 347. 

οὔτε----οὐ----οὔτε Pr. 479. 

oix, εἷς Sept. 104. 

οὐχ, ὁ μὲν, ὃ δ᾽ οὔ Pers. 802. 

ὀφθαλμὸς βασιλέως Pers. 98ο. 

παθήματα μαθήματα Ag. 177. 

παιάν de mortuis dictum Sept. 869. 

παιάν παιανίζω, παιὼν παιωνίζω Sept. 
268. 

παλίνορσος Ag. 154. 

παλίντονος Ch. 160. 

παλλάκευμα Suppl. 296. 

zavó; Ag. 284. 

παράορος παρήορος Pr. 363. 

Παρνασός Παρνησός Eum. 1 t. 

παροίχεσθαι cum genitivo Suppl. 
452. 

παροψωνεῖν, παροψώνημα Mg. 1447. 

πέδοι et πεδοῖ Pr. 272. 

πέδοι πέδῳ Pr. 749. 

πελῷ et πελάσω Pr. 281. 

πεμπάζειν, πεμπαστής Pers. 98r. 

πεντηκοντάπαις Pr. 855. 

πέρα Suppl. 262. 

περιστιχίζειν Ag. 1585. 

τὰ πετόμενα διώκειν Ag. 394- 

πλειστηρίζομαι Ch. 1029. 

ποιφύσσειν, ποίφυγμα Sept. 280. 

mo^éa Ct πολέων prO πολλά Et πολλῶν 
Ag. 723. 

πολιοῦχος Sept. 69. 

πολίοχος Sept. 109. 

πολύπονος Pers. 320. 

ποταμὸς ὑβριστής, ποταμὸς ἀλαζών 
δ τ. 

ποτάνιος Sept. 239. ; 

ποτιχρίμπτεσθαι Sept. 83. 

zov in interrogatione Pr. 743. 

πρέμνοθεν, πρυμινόθεν Sept. 71. 

πρέσβιστος Sept. 390. 

Πρόνοια ᾿Αθηνᾶ Eum. 21. 

πρόσειλος Pr. 451. 

προσικνεῖσθαι cum genitivo Ch. 
1033. 

πρόσπαιος Ág. 347. 

προυσελεῖν Pr. 438 

πρύμνα πόλεως et similia Sept. 2. 
Suppl. 344. 

πυκάεις Ch. 585. 

πυκάζειν Sept. 148. 

πύστις Sept. 54. 


4N 


650 INDEX GRJ/ECUS. 


πώγων πυρός Àg. 306. ταριχεύειν Ch. 296. 
πῶς δή; Ag. 543. τέμνειν ἄκος Ag. 17. 
Ῥέας κόλπος S. πόντος Pr. 837. τί γάρ; Ch. 880. 
ῥεῖν et ῥεῦμα de exercitu dictum τῆμος Ch. 916. 
Sept. 64. τίπτε Pers. 554. 
ῥητὸς αὐδᾶσθωι, φατὸς εἰπεῖν Pr. 766. τοῖος Pr. 908. 
ῥύτωρ Sept. 318. τοισίδε Pr. 234. 
Σκύθης 1. q. Σκυθικός Pr. 2. τράπεζα ξενία Ag. 401. 
Σκυθῶν ἐρημία Pr. 2. τρικυμία Pr. TO15. 
Σκύλλα mulierum convicium Ag. τρὶς ἐξ κύβοι Ag. 33. 
1233. τροπαία Ag. 219. 
τὸ σὸν, tua verba, Ag. 550. ὑμνεῖν sensu malo Sept. 7. 
σοῦσθε Sept. 31. ὕπαιθρος et ὑπαίθριος Pr. 113. 
σοφοὶ proverbiorum auctores Pr, ὑπέρκομιπος ὑπέρκοπος Sept. 391. 
89o. ὑπερτελής Ag. 286. 
σταδαῖος Sept. 513. ὑπέρφευ Pers. 820. 
παρὰ στάθμην Ag. 1045. φαργνύναι φραγνύναι Sept. 65. 
στόλος navis Pers. 408. φηλήτης Ch. 1001. 
στόμιον, Spelunca, Ch. 807. φλάζειν. ἔφλαδον Ch. 28. 
στορνύναι, στρωννύναι Ag. 909. φραδή 5. φράδη Ch. 941. 
στρόφος Sept. 871. φρήν 1. 4. διάφραγμα Pr. 884. 
σύν et ξύν Pr. 39. χερμάς Sept. 300. 
σύνεδρα et δίεδρα Pr. 492. χερνήτης Pr. 893. 
Σύριον ἅρμα Pers. 84. χοιράς Eum. 9. 
σύ τε et σὺ X Pr. 705. χρέος Eum 280. 
σφαγαὶ, jugulum, Pr. 863. ψάμμα Pr. 573. 
σφετερίζεσθαι Suppl. 39. ὡς pro ἢ ὡς post comparativum 
σφοδρύνεσθαι Pr. vo11. Pr. 629. 


exébio; Ch. 163. 


INDEX LATINUS. 





AJEscuvrLvus. Lectiones critico- 
rum, 

Abreschii Ag. 117. 1095. 
1408. 1471. 1559. Ch. 292. 
359. 618. 885. 976. Eum. 
168. 659. Suppl. 186. 289. 
464. 

Ahrensii Pers. 995. Ag. 170. 
Ch. 350. 366. 966. in Add. 
Suppl. 674. 695. 

Anonymorum Sept. 282. Ag. 
1267. Ch. 474. Eum. 519. 

Arnaldi Pers. 567. Choeph. 
25. 224. Eum. 59. 358. 
422. Suppl. 8o. 

Askewii Pers. 736. Ag. 511. 
546. 1507. Suppl. 750. 
1048. 

Aurati Ag. 215. 550. 552. 
696. 863. 948. 1036. 1171. 
i182. 1198. i199. 1240. 
1251. 1278. 1375. 1555. 
1579. Ch. 195. 283. 908. 
946. 952. 983. 1045. 1059. 
1068. 


Bambergeri ^Choeph. 421. 
422. 425. in Add. 453. 502. 
738. in Add. 806. Suppl. 
162. 355. 634. et 646. in 
Add. 989. 

Bentleii Eum. 751. 1007. 

Blomfieldi Pr. 113. 668. 677. 
776. 923. Sept. 72. 270. 
391. 466. 725. 795. 1051. 
Pers. 17. 193. 249. 306. 


4N2 


342. 549. 684. 738. 746. 
827. 875. 932. 940. 944. 
966. 992. 993. 1074. Ag. 
106. 115. 319. 603. 616. 
689. 814. 825. 947. 969. 
1054. 1170. 1241. 1263. 
1328. 1455. 1566. Ch. 251. 
343. 511. 579. 765. 788. 
962. 963. 995. 1021. 1046. 

Boeckhii Pers. 289. 

Boissonadii Eum. 1042. in 
Add. Suppl. 119. 336. 

Bothii Sept. 154. 160. 291. 
830. 951. Pers. 860. Ag. 
319. Ch. 71. 418. 1007. 
Eum. 178. 426. Suppl. 59. 
105. 197. 234. 267. 284. 
404. 515. 746. ρος. 1040. 
1045. 

Brunckii Pr. 187. 465. 791. 
Sept. 115. 453. 7oo. Pers. 
16. 320. 575. 535. 559.588. 

G. Burgesii Eum. 54. 360. 
446. 576. Suppl. 20. 227. 
361. 727- 938. 1044. 

Burneii Sept. 946. Pers. 121. 
648. 

Butleri Sept. 820. Pers. 1039. 
Ag. 101. 1136. Ch. 589. 
Eum. 664. Suppl. 649. 854. 

Buttmanni Ch. 756. 

G. Canteri Sept. 498. Pers. 
834. Ag. 307. 322. 384. 
702. 803. 963. 1165. 1194. 
I211. 1227. 1229. 1255. 


652 


INDEX LATINUS. 


1201. I341. 1362. 1418. 
1468. 1511. 1575. 1653. 
Ch. 26. 48. 184. 197. 439. 
485. 608. ότι. 917. 99o. 
Eum. 200. 219. 336. 406. 
417. 615. 684. Suppl. 15. 
175. 251. 259. 299. 309. 


399. 491. 571. 617. 963. 


Is. Casauboni Pers. 422. Ag. 
69. 664. 761. 980. 995. 
1261. 1299. 1332. 1479. 
1568. 1663. 1664. Ch. 15. 


23. 132. Eum. 268. 312. 
Dawesii Pr. 215. 


G. Dindorf Pr. 114. 211. 


378. 428. 430. 433. 543. 
551. 566. 568. 599. 692. 
695. 742. 749. 770. 822. 
835. 902. 904. 1057. Sept. 
63. 79. 83. 84. 89. 9o. 9r. 
106. 108. 109. 110. 118. 
122. 146. 154. 157. 161. 
183. 239. 275. 278. 288. 
31$. 318.347. 356. in 
Add. 558. 359. 418. 48r. 
515. 550. 615. 756. in Add. 
774. 798. 818. 824. 826. 
833. 857. 910. 927. 928. 
948. 983. 984. 985. 996. 
999. 1000. 1003. Pers. 30. 
152. 213. 329. 550. 560. 
584. 616. 6553. 706. 732. 
753. 899. 931. 966. 985. 
990. 992. 994. 1006. 1010. 
1030. 1038. 1054. 1076. 
Ag. 72. 340-345. 478. 723. 
930. 1072.1076.109I.11I5. 
1122. 1163. 1262. 1341. 
1429. 1472. 1485. 1596. 
Ch. 48. 52. 64. 145. 232. 
385. 449. 605. 818. 1004. 
1020. Eum. 50. 130. 188. 
247. 353. 359. 365. 366. 
430. 440. 475. 632. 651. 
727. 751. 755. 767. 783. 
784. 856. 1013. Suppl. 71. 
146. 266. 385. 431. 444. 
448. 597. 604. 719. 776. 


799. 793. 808. 959. 


L. Dindorfi Sept. 148. in 


Add. 273. 845. 


Dobrei Sept. 576. Ag. 348. 
Ch. 172. 285. 449. Eum. 


890. 944. 
Doederlini Pr. 513. 


Elmsleii Pr. 28. 234. 240. 
274. 347. 576. $582. 606. 
680. γιό. 735. 783. 849. 
934. 948. Sept. 514. 867. 
894. 915. 1066. Pers. 239. 
450. 481. Ag. 245. 909. 
1052. 1375. 1585. Ch. 44. 
94. 854. 965. Eum. 53. 


499. 600. 
Emperii Ag. 547. Ch. 813. 


Engeri Sept. 766. Pers. 665. 


Suppl. 111. 


Erfurdtii Sept. 473. Ομ. τοῖο. 


Eum. 187. 


Heathii Pr. 400. 434. Sept. 
235. 259. 786. Pers. 568. 
Ag. 304. 695. 735. 8223. 
946. 1289. 1378. 1644. 
Ch. 32. 69. 226. 586. 623. 
719. 1044. Eum. 269. 302. 
313. 368. 376. 378. 491. 
505. 526. 546. Suppl. 60.69. 


552. 661. 664. 1007. 1022. 
Hemsterhusii Pers. 466. 


G. Hermanni Pr. 429. 579. 
Sept. 163. 170. 225. 346. 
364. 374. 565. 628. 776. 
784. 785. 917. 962. 965. 
970. 985. Pers. 99. 571. 
794. 859. 891. 896. 898. 
899. 964. 991. 1022. Ag. 
103. 132. 254. 336. 350. 
369. 421. 449. 662. 714. 
728. 730. 766. 769. 779. 
1134. 1146. 1147. 1256. 
1284. 1334. 1428. 1455. 
1468. 1470. 1527. 1535. 
1565. 1590. Ch. 54. 68. 
69. 124. 129. 294. 317- 335- 
389. 399. 402. 418. 423. 
424. 425. 451. 462. 466. 
510. 640. 647. 727. 811. 
813. 815..954. 957. 963. 
969. 994. Eum. 76. 92.103. 
τος; 147. 231. 255. 257. 
258. 286. 312. 313. 358. 
368. 369. 371. 461. 489. 


ΝΗ MEM LEE E 


INDEX LATINUS. 


553. 562. 581. 618. 685. 
834. 858. 935. 940. 961. 
1035. 
1037. 1040. 1045. Suppl. 
9. 95. 124. 350. 362. 535. 


988. 993. 1027. 


695. 846. 1021. 


Henr. Jacobi Ag. 1322. 1651. 


Fr. Jacobsii Eum. 281. 


Klausenii Cb. 124. 406. 474. 


in Add. 597. 


Lachmanni Sept. 206. 292. 
885. 893. 964. 966. Pers. 
1053. Ch. 419. 425. 812. 
Eum. 522. Suppl. 700.785. 


Legrandii Suppl. 1022. 
Lennepii Eum. 21. 


Lobeckii Ag. 122. 1235. Ch. 


278. Suppl. 215. 
Marklandi Eum. 112. 
Martini Eum. 200. 
Meinekii Eum. 220. 
Monkii Pers. 358. 3560. 
O. Muelleri Ch. 574. 


Musgravii Ag. 222. 587. 80o. 


1055. 1252. 1614. 


Passovii Pers. 924. 940. 1002. 
Pauwii Pr. 353. 877. Sept. 
699. Pers, 232. 841. Ag. 
408. 759. 907. 970. 1443. 
1613. 1640. Ch. 439. 532. 
948. 
507. 
56ο. 
402. 
884. 


613. 707. 726. 794. 
Eum. 195. 360. 473. 
511. 529. 552. 554- 
950. Suppl 4. 77. 
358. 422. 683. 804. 
1035. 1040. 


Pearsoni Ag. 229. 391. 467. 
560. 729. 1092. 1299. 1641. 
Eum. 137. 422. 470. 483. 


694. Suppl. 193. 293. 
Peyraredi Pr. 850. 


Piersoni Sept. 1037. 


Porsoni Pr. 17. 182. 213. 
447. 472. 829. 1071. Sept. 
789. 804. 977. 1065. 


560. 
Pers. 


550. 
145. 
346. 
625. 


246. 261. 452. 


165. 177. 195. 
433. 458. 482. 
644. 741. 850. 


993. 962. 991. 1018. 1347. 


595. 863. 939. Ag. 


2b 
ὴ 


653 


1391. 1419. 1435. 1526. 
1531. I559. 1602. 1624. 
1652. 1657. Ch. 357. 73. 
190. 325. 344. 390. 403. 
447. 461. 523. 529. 615. 
645. 696. 850. 864. 880. 
9oo. 1052. Eum. 175. 176. 
218. 225. 263. 435. Suppl. 
44. 66. 166. 176. 197. 316. 
321. 324. 400. 491. 510. 
535- 536. 585. 662. 753. 
914- 918. 950. 959. 987. 

Porti Ch. 704. 962.978. 997. 

Reisigii Pr. 606. 

Ritschelii Sept. 114. 968. 

Robortelli Eum. 860. 989. 
Suppl. 272. 368. 553. 677. 

Rutgersii Pers. 774. 

Salmasii Ag. 690. 959. 

Scaligeri Ag. 464. 976. 982. 
1656. Ch. 948. 971. 1067. 
Eum. 683. 895. Suppl. 23. 
320. 

Chr. Schneideri Pers. 1005. 

I. G. Schneideri Sept. 333. 
Ag. 984. 

Schuetzii Pr. 371. 899. 903. 
Sept. 150. 350. 601. Pers. 
43. 532. 778. 81:5. Ag. 
107. 288. 312. 394. 441. 
706. 1oori. 1084. 1099. 
1128. 1165. 1174. 1242. 
1248. 1563. 1655. Ch. 65. 
66. 197. 335. 380. 472. 
532. 585. 767. 856. 930. 
o68. 1033. 1059. Eum. 
119. 169. 268. 269. 506. 
521. 603. Suppl. 248. 3586. 
480. 650. 807. 910. 954. 

Schwenckii Eum. 704. 

Seidleri Sept. 103. 140. 175. 
212. Pers. 96. Ag. 1410. 
1521. Ch. 510. 79o. 942. 
Suppl. 435. 

Sophiani Ag. 1071. Ch. 64. 
896. Suppl. 16. 292. 343. 
Spanhemii Pr. 677. Ag. 512. 

Suppl. 457. 974. 994. 

Stanleii Pr. 264. 1013. Sept. 
501. Pers. 50. 194. 415. 
Ag. 308. 323. 340. 444. 


654 


520. 660. .935- 936. 965. 
1599. 
1625. 1656. 1657. 1671. 
Ch. 24. 35. 45- 47- 77. 95- 
126. 165. 427. 441. 443. 
553. 571. 590. 645. 841. 
842. 962. 1022. Eum. 316. 
398. 411. 424. 429. 48r. 
Suppl. 
232. 256. 285. 287. 
296. 312. 360. 369. 466. 
527. 599. 620. 688. 745. 


990. I40B. 1555. 


710. 
223. 


907. 1005. 


750. 994. IOI9. 


Stephani Ag. 587. Ch. 718. 
Suppl. 


854. Eum. 862. 
416. 856. 
Jac. Tatii Pr. 1060. 
Toupii Pers. 1002. 
Tyrwhittüi Sept. 394. 


Ungeri Sept. 460. 


Valckenarii Ag. 2. 7. Ch. 
238. Eum. 69. Suppl. 551. 


H. Vossii Suppl. 685. 


Is. Vossii Sept. 1056. Ag. 
I414. 1430. 1547. Ch. 144. 


Suppl. 69. 


Wakefieldi Sept. 564. Ch. 
670. Eum. 164. 382. 693. 


802. 849. 


Wellaueri Sept. 982. 983. 
986. Pers. 1001. Ag. 254. 
Ch. 550. 475. 929. Eum. 
266.271.1032. Suppl. 155. 


156. 1040. 


Wieseleri Eum. 387. 550. 


849. 985. 
J. Wordsworthi Suppl. 178. 
Wunderlichii Pr. 354. Sept. 


254. 
ZEthiopum sedes Pr. 808. 
JEtne eruptio (olymp. 75, 2.) 


Pr. 367. 
Andron  Halicarnassensis Pers. 
185. 


Apocope imperativi δίαιν δίαινε, 
παῦ παῦε Pers. 1038. 

Areopagi origo Eum. 686. 

Areopagiticus senatus Eum. 487. 


Ag. 
544. 822. 1396. Ch. 1044. 
Eum. 96. 481. 789. Suppl. 
606. 


INDEX LATINUS. 


Argus μυριωπός Pr. 569. πανόπτης 
Suppl. 303. 

Arimaspi Pr. 804. 

Aristophanes Ran. Pers. 664. 

Arithmeticze inventio Pr. 459. 

Athene ἀπόρθητοι Pers. 349. 

Atlas Pr. 430. 

Calculus Minerve Eum. 735. 

Callithyia Suppl. 295. 

Cristam quatere terrificum Sept. 
385. 

Curruum inventio Pr. 465. 

Cyenorum cantus Ag. 1444. 

Delta ZEgypti Pr. 815. 

Deorum invidia Pers. 93. 362. 

Dochmiaci ordines longiores Sept. 
203. 

Dodonz quercus Pr. 832. 

Erasinus Suppl. 1020. 

Furii atre Eum. 52. 

Galenus Suppl. 727. 
Greecorum et Persarum classes in 
pugna Salaminia Pers. 339. 
Hesychius Pr. 680. in Add. Eum. 
252. 398. 

Hippocampus Neptuni Sept. 133. 

Infinitivi forma ZEolica ἣν pro 
ἦναι Suppl. 790. , 

Infinitivus intellecto εὔχομα, vel 
δός s. δότε Sept. 75. 

Ionium mare Pr. 840. 

Iphigenie mactatio Ag. 151. 

Isocrates Suppl. 259. 

Ius errores Pr. 707. 

Leporum fecunditas Ag. 118. 

Literarum inventio Pr. 459. 

Mariandyni Pers. 936. 

Medicamentorum species quat- 
tuor Pr. 479. 

Navium inventio Pr. 467. 

Nili salubritas Suppl. 561. 

Nominum propriorum numerus 
pluralis Ag. 1439. 

Orestes ἰσοψηφίᾳ liberatus a Mi- 
nerva Eum. 7535. 

Pan φιλόχορος Pers. 448. 

Pelasgus rex Argivorum Suppl. 
251. 

Phorcides Pr. 794. 

Porcorum usus in sacrificiis Eum. 
282. 


INDEX LATINUS. 


Preepositiones in fine senarii col- 
locate Eum. 238. 

Prepositionum forms ἀποκεκομ- 
μέναι Sept. 743. 

Promethei jecur ab aquila ade- 
sum Pr. 1024. 

Psyttalea Pers. 447. 

Salamis columbis abundans Pers. 
309. 

Sanguinis sacramentum in bello 
Sept. 44. 

Scriptor vite Homeri Suppl. 727. 

Scylla, Nisi filia, Ch. 614. 

Sophocles fragm. Ag. 240. 

Spolia in templis suspensa Sept. 
278. 

Syennesis Pers. 326. 


655 


Syrius odor Ag. 1312. 

Talionis lex Ch. 51:53. 

Terre s. Telluris dee nomina 
varia Pr. 210. 

Tmesis verborum cum σύν com- 
positorum Ag. 586. 

Thyestea ccena Ag. 1242. 

'rochzeus pro iambo in vocabu- 
lis quibusdam  polysyllabis, 
φαιοχίτωνες, ᾿Ἱππομέδοντος, 'AA- 
φεσίβοιαν, in initio senarii Ch. 
1049. 

Typhon Pr. 351. 

Vestes dearum odorate Pr. 115. 

Vocativus nominum in e; Sept. 


39- 














October, 1884. 


C[arenpon 33ress, OMxtoro 


A SELECTION OF 


ECC) IS m 
PUBLISHED FOR THE UNIVERSITY BY 
HENRY FROWDE, 
AT THE OXFORD UNIVERSITY PRESS WAREHOUSE, 
AMEN CORNER, LONDON, 
ALSO TO BE HAD AT THE 
CLARENDON PRESS DEPOSITORY, OXFORD. 


LEvery δοοξ is bound in cloth, unless otherwise described.] 





LEXICONS, GRAMMARS, ὅσο. 
(See also Clarendon Press Series, pp. 14, 18, 21, 24, 25.) 


ANGLO-SAXON.—4Az Anglo-Saxon Dictionary, based on the 
MS. Collections of the late Joseph Bosworth, D.D., Professor of Anglo-Saxon, 
Oxford. Edited and enlarged by Prof. T. N. Toller, M.A. (To be completed 
in four parts.) Parts 1 and II. A—HWISTLIAN (pp. vi, 576). 1882. 4to. 
155. each. 

CHINESE.—44 Handbook of the Chinese Language. Parts I 
and II, Grammar and Chrestomathy. By James Summers. 1863. 8vo. 
half bound, 1/. 85. 

ENGLISH.—4 New English Dictionary, on. Historical Prin- 
cifles: founded mainly on the materials collected by the Philological Society. 
Edited by James A. H. Murray, LL.D., President of the Philological Society ; 
with the assistance of many Scholars and men of Science, Part I. A—ANT 
(pp. xvi 352). Imperial 4to. 125. 64. 

—— An Etymological Dictionary of the English Language. 
By W. W.Skeat, M.A. .Second Edition. 1884. 4to. 27. 45. 

Supplement to the First Edition of the above. 1884. 

4to. 25. 6d. 


4A Concise Etymological Dictionary of the English Lan- 

guage. By W. W.Skeat, M.A. 1884. Crown 8vo. 55.62.  . 

GREEK.—4  Greek-English Lexicon by Henry George 
Liddell, D.D., and Robert Scott, D.D. Seventh Edition, Revised and Aug- 
mented throughout. 1883. 4to. 11. 165, 

4A Greek-English Lexicon, abridged from Liddell and 


Scott's 4to. edition, chiefly for the use of Schools. Twentieth Edition. 
Carefully Revised throughout, 1883. Square 12mo. 75. 64. 


[9] B 











2 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





GREEK.—4A4 copious Greek-English Vocabulary, compiled from 
the best authorities. 1850. 24mo. 35. 

—— — A Practical Introduction to. Greek Accentuation, by H. 
W. Chandler, M.A. Second Edition. 1881. 8vo. 1os. 64. 

HEBREW.—Ze Book of Hebrew Roots, by Abu 'l-Walid 
Marwán ibn Janáh, otherwisecalled Rabbi Yónáh. Now first edited, with an 
Appendix, by Ad. Neubauer. 1875. 4to. 27. 75. 6d. 

——— 4A Treatise on the use of the Tenses in, Hebrew. By 
S. R. Driver, M.A. Second Edition, Revised and nm ᾿ 1881. Extra 
fcap. 8vo. 75s. 64. ὑπ 

—— Hebrew | Accentuation of. Psalms, Proverbs, and Sob. 
By William Wickes, D.D. 1881. Demy 8vo. stiff covers, 55. 

ICELANDIC.—4z Zcelandic-Englisk Dictionary, based on the 
MS. collections of the late Richard Cleasby. Enlarged and completed by 
G. Vigfüsson, M.A. "With an Introduction, and Life of Richard Cleasby, by 
G. Webbe Dasent, D.C.L. 1874. 4to. 37. 75. 

—— A List of English Words the Etymology of which is 
zlustrated by comparison with Jcelandie. ^ Prepared in the form of an 
APPENDIX to the above. By W. W. Skeat, M.A. 1876. stitched, 25. 

— — An Icelandic Prose Reader, with Notes, Grammar and 
Glossary, by Dr. Gudbrand Vigfüsson and F. York Powell, M.A. 1879. 
Extra fcap. 8vo. 1os. 6d. 

LATIN.—A Latin Dictionary, founded on Andrews' edition 
of Freund's Latin Dictionary, revised, enlarged, and in great part rewritten 
by Charlton T. Lewis, Ph.D., and Charles Short, LL.D. 1879. 4to. x7. 55. 

SANSKRIT.—4 Practical Grammar of the Sanskrit Language, 
arranged with reference to the Classical Languages of Europe, for the use of 
English Students, by Monier Williams, M.A. Fourth Edition, 1877. 8vo. 155. 

—— 4A Sanskrit-English Dictionary, Etymologically and 
Philologically arranged, with special reference to Greek, Latin, German, Anglo- 
Saxon, English, and other cognate Indo-European Languages. By Monier 
Williams, M.A. 1872. 4to. 42. 145. 64. 

—— Nalopákhyánam. Story of Nala, an Episode of the 
Mahá-Bhárata: the Sanskrit text, with a copious Vocabulary, and an improved 
version of Dean Milman's Translation, by Monier Williams, M.A. Second 
Edition, Revised and Improved. 1879. 8vo. 155. 

—— Sakuntala. A Sanskrit Drama, in Seven Acts. Edited 
by Monier Williams, M.A. Second Edition, 1876. Svo. 215. 

SYRIAC.—ZZAesaurus Syriacus: collegerunt Quatremére, Bern- 
stein, Lorsbach, Arnoldi, Agrell, Field, Roediger: edidit R. Payne Smith, 
S.T.P. Fasc. I-VI. 1868-83. sm. fol. each, 1]. 1s. Vol. I, containing 
Fasc. I-V, sm. fol. 57. 55. 

—— The Book of Καὶ alilah and Dimuah. 'Translated from Arabic 
into Syriac. Edited by W. Wright, LL.D., Professor of Arabic in the Uni- 
versity of Cambridge, 1884. 8vo. 215. 





CLARENDON PRESS, OXFORD. 3 





GREEK CLASSICS, &oc. 


Aristophanes: A Complete Concordance to the Comedies 
and Fragments. By Henry Dunbar, M.D. 4to. 1. 15. 


Aristotle: Te Politics, transkated into English, with Intro- 
duction, Marginal Analysis, Notes, and Indices, by B. Jowett, M.A. Medium 
8vo. JVearly ready. 


Heracliti Ephesi Reliquiae. Recensuit I. Bywater, M.A. 
Appendicis loco additae sunt Diogenis Laertii Vita Heracliti, Particulae Hip- 
pocratei De Diaeta Libri Primi, Epistolae Heracliteae. 1877. 8vo. ὅς. 


Homer: Α Complete Concordance to the Odyssey and 
Hymns of Homer; to which is added a Concordance to the Parallel Passages 
in the Iliad, Odyssey, and Hymns, By Henry Dunbar, M.D. 1880. 4to. 17. 15. 


Scholia Graeca in Iliadem. | Edited by Professor W. 
Dindorf, after a new collation of the Venetian MSS. by D. B. Monro, M.A., 
Fellow of Oriel College. 

Vols. I. II. 1875. 8vo. 245. 

Vols. III. IV. 1877. 8vo. 265, 

Vols. V. VI. Zz Ae Press. 


Scholia Graeca in. Odysseam. | Edidit Guil. Dindorfius 
'Tomi II. 1855. 8vo. 155. 64. 


Plato: Afology, with a revised Text and English Notes, and 
a Digest of Platonic Idioms, by James Riddell, M.A. 1878. 8vo. 85. 64. 


PAilebus, with a revised Text and English Notes, by 
Edward Poste, M.A. 1860. 8vo. 75. 64. 


Sophistes and Politicus, with a revised Text and English 
Notes, by L. Campbell, M.A, 1867. 8vo. 185. 


—— Theaetetus, with a revised Text and English Notes, 
by L. Campbell, M.A. Second Edition. 8vo. τος. 64. 














—— The Dialogues, translated into English, with Analyses 
and Introductions, by B. Jowett, M.A. A new Edition in 5 volumes, medium 
8vo. 1875. 31. τος. 


The Republic, translated into English, with an Analysis 
and Introduction, by B. Jowett, M.A. Medium 8vo. 125. 64. 


Index to. Compiled for the Second Edition of Professor 
Jowett's Translation of the Dialogues. By Evelyn Abbott, M.A, 1875. 
8vo. paper covers, 25. 64. 


Thucydides: "Translated into English, with Introduction, 


Marginal Analysis, Notes, and Indices. By B. Jowett, M.A. 2 vols. 1881. 
Medium 8vo. 1 12;. 








B2 


4 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





THE HOLY SCRIPTURES, &oc. 


ENGLISH.— Ze Holy Bible in the earliest English Versions, 
made from the Latin Vulgate by Tohn Wycliffe and his followers: edited by 
the Rev. J. Forshall and Sir F. Madden. 4vols. 1850. Royal αἴο. 3). 35. 


[Also reprinted from the above, with Introduction and Glossary 
by W. W. Skeat, M.A. 


- The Books of Job, Psalms, Proverbs, Ecclesiastes, and. the 

. Song of Solomon: according to the Wycliffite Version made by Nicholas 

de Hereford, about A.D. 1381, and Revised by John Purvey, about A.D. 1388. 
Extra fcap. 8vo. 35. 64. 


— — The New Testament in English, according to the Version 
by John Wycliffe, about A.D. 1280, and Revised by John Purvey, about A.D. 
1388. Extra ífcap. 8vo. 65.] 


—— Te Holy Bible: an exact reprint, page for page, of the 
Authorised Version published in the year 1611. Demy 4to. half bound, 17. 15. 


GoTHIC.—77e Gospel of St. Mark £m Gothic, according to 
the translation made by Wulfila in the Fourth Century. Edited with a 
Grammatical Introduction and Glossarial Index by W. W. Skeat, M.A. 
Extra fcap. 8vo. 45. 


GREEK.— Vetus Testamentum ex Versione Septuaginta Inter- 
pretum secundum exemplar Vaticanum Romae editum. Accedit potior varietas 
Codicis Alexandrini. Tomi III. Editio Altera. 18mo. 185. 





Origenis Hexaplorum quae supersunt; sive, Veterum 
Interpretum Graecorum in totum Vetus Testamentum Fragmenta. Edidit 
Fridericus Field, A.M. 2 vols. 1875. 4to. 57.55. 


—— The Book of Wisdom: the Greek Text, the Latin 
Vulgate, and the Authorised English Version; with an Introduction, Critical 
Apparatus, and a Commentary. By William J. Deane, M.A. Small 4to. 125. 62. 


- Novum Testamentum Graece. Antiquissimorum Codicum 
Textus in ordine parallelo dispositi. Accedit collatio Codicis Sinaitici. Edidit 
E. H. Hansell, S. T. B. Tomi 111. 1864. 8vo. half morocco, 27. 125. 64. 


Novum Testamentum Graece. Accedunt. parallela S. 


Scripturae loca, necnon vetus capitulorum notatio et canones Eusebii, Edidit 
Carolus Lloyd, S. T. P. R,. 18mo. 35. 


The same on writing paper, with large margin, 10s. 








Novum Testamentum Graece juxta Exemplar Millianum. 
18mo. 25. 64. : 


The same on writing paper, with large margin, 9s. 


CLARENDON PRESS, OXFORD. 5 








— GREEK.—AEvangelia Sacra Graece. Fcap. 8vo. limp, r5. 64. 


(0—— The Greek. Testament, with the Readings adopted by 
the Revisers of the Authorised Version :— 


(1) Pica type, with Marginal References. Demy 8vo. 105. 64. 

(2) Long Primer type. Fcap. 8vo. 45. 6d. 

E (3) The same, on writing paper, with wide margin, 15s. 

᾿ς -οΟἼΚΟὙ- The Parallel New Testament, Greek and English ; being 


the Authorised Version, 1611; the Revised Version, 1881; and the Greek 
'Text followed in the Revised Version. 8vo. r25. 64. 


The Revised Version is the joint property of the Universities of Oxford and Cambridge. 





Canon Muratoriamus: the earliest Catalogue of the 
Books of the New Testament. Edited with Notes and a Facsimile of the 
MS. in the Ambrosian Library at Milan, by S. P. Tregelles, LL.D. 1867. 
4to. τος. 64. 


Outlines of Textual Criticism applied to the New Testa- 
ment. By C. E. Hammond, M.A. Fourth Edition. Extra fcap. 8vo. 3s. od. 


HEBREW, etc.—77e Psalms in Hebrew iini foints..: 1879. 
Crown 8vo. 35. 64. 








A Commentary on the Book of Proverbs. Attributed 
to Abraham Ibn Ezra. Edited from a MS. in the Bodleian Library by 
. S. R. Driver, M.A. Crown 8vo. paper covers, 3s. 64. 


—— The Book of Tobit. A Chaldee Text, from a unique 
MS. in the Bodleian Library ; with other Rabbinical Texts, English Transla- 
tions, and the Itala. Edited by Ad. Neubauer, M.A. 1878. Crown 8vo. 6:. 


Horae Hebraicae et Talmudicae, a J. Lightfoot. Α new 
Edition, by R. Gandell, M.A, 4 vols. 1859. 8vo. 17. is. 





LATIN.—Zbri Psalmorum Nersio antiqua Latina, cum Para- 
phrasi A5glo-Saxonica. Edidit B. Thorpe, F.A.S. 1835. 8vo. ros. 64. 


——— The Psalter, or Psalms of David, and certain Canticles, 
with a Translation and Exposition in English, by Richard Rolle of Hampole. 
Edited by H. R. Bramley, M.A., Fellow of S M. Magdalen College, Oxford, 
With an Introduction and Glossary. Demy 8vo. /ws? Aeady. 


Old-Latin Biblical Texts: No. 7. The Gospel according 
to St. Matthew from the St. Germain MS. (g;). Edited with Introduction 
and Appendices by John Wordsworth, M.A. Small 4to., stiff covers, 6s. 


OLD-FRENCH.—Zbri Psabnorum Nersio antiqua Gallica e 
Cod. MS. in Bibl. Bodleiana adservato, una cum Versione Metrica aliisque 
Monumentis pervetustis. Nunc primum descripsit et edidit Franciscus Michel, 
Phil. Doct. 1860. 8vo. τος. 64. 





6 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





FATHERS OF THE CHURCH, &c. 


S7. Athanasius: Historical Writings, according to the Bene- 
dictine Text. With an Introduction by William Bright, D.D. 188:. Crown 
8vo. τος. 64. 


Orations against the Ariauns, With an Account of his 
Life by William Bright, D.D. 1873. Crown 8vo. 9s. 


Sz Augustine: Select Anti-Pelagian Treatises, and the Acts 
of the Second Council of Orange. With an Introduction by William Bright, 
D.D. Crown 8vo. 95. 


Canons of the First Four General Councils of Nicaea, Con- 
stantinople, Ephesus, and Chalcedon. 1877. Crown 8vo. 25. 6d, 





—— Notes on the Canons of the First Four General Councils. 
By William Bright, D.D. 1882. Crown ὅνο. 55. 64. 


Cyrilli Archiepiscopi Alexandrini in XII Prophetas. Edidit 
P. E. Pusey, A.M. "Tomi II. 1868. 8vo. cloth, 27. 25. 





in D. Yoannis Evangelium. |. Accedunt Fragmenta varia 
necnon Tractatus ad Tiberium Diaconum duo. Edidit post Aubertum P. 
E. Pusey, A.M. 'Tomilll. 1872. 8vo. 27. 55. 





Commentarii in Lucae Evangelium quae supersunt 
Syriace. E MSS.apud Mus. Britan. edidit R. Payne Smith, A.M. 1858. 
4to. 1Z. 25. 


Translated by R. Payne Smith, M.A. 2 vols. 1859. 


8vo. 145. 





Ephraemi Syri,Rabulae Episcopi Edesseni, Balaei, aliorum- 
que Opera Selecta. E Codd. Syriacis MSS. in Museo Britannico et Bibliotheca 
Bodleiana asservatis primus edidit J. J. Overbeck. 1865. 8vo. 12. r5. 


Eusebius Ecclesiastical History, according to the text of 
Burton, with an Introduction by William Bright, D.D. 1881. Crown 8vo. 
8s. 64. 


Irenaeus: TÀe Third Book of St.Irenaeus, Bishop of Lyons, 


against Heresies. With short Notes and a Glossary by H. Deane, B.D. 
1874. Crown 8vo. 55. 64. 


Patrum  Apostolicorum, S. Clementis Romani, S. Ignatii, 
S. Polycarpi, quae supersunt. Edidit Guil. Jacobson, S.T.P.R. Tomi II. 
Fourth Edition, 1863. 8vo. 17. 15. 


Socrates! Ecclesiastical History, according to the Text of 
Hussey, with an Introduction by William Bright, D.D. 1878. Crown 8vo. 
15. 6d. 


me 
pw 


"SPIRI PP RPORODIPON Po Hn v mcn 


di 


ΒΟΥ YES 


"dba audi. dard 


—— —. wm —u h 


gc 





e 
v 
- MB 
ü 
be 
E 
1 
E 
1 

2 


E 


E 
τ 
, 


CLARENDON PRESS, OXFORD. " 





ECCLESIASTICAL HISTORY, BIOGRAPHY, &oc. 


Ancient Liturgy of the Church of England, according to the 
uses of Sarum, York, Hereford, and Bangor, and the Roman Liturgy arranged 
in parallel columns, with preface and notes. By William Maskell, M.A. 
'Third Edition. 1882. 8vo. 15;. 


Baedae Historia Ecclesiastica. Edited, with English Notes, 
by G. H. Moberly, M.A. 1881. Crown 8vo. 10». δώ. 


Bright (W.). Chapters of Early Euglish. Church. History. 


1878, 8vo. 12;. 


Burnet's History of the Reformation of the Church of England. 


A new Edition. Carefully revised, and the Records collated with the originals, 
by N. Pocock, M.A. 7 vols. 1865. 8vo. Price reduced to τί. τος, 


Councils and Ecclesiastical Documents relating to Great Britain 
and Ireland. Edited, after Spelman and Wilkins, by A. W. Haddan, B.D,, 
and W. Stubbs, M.A. Vols. I. and III. 1869-71. Medium 8vo. each 17. 15. 


Vol. II. Part I. 1873. Medium 8vo. τος. 64. 
Vol.II. Part II. 1878: Church of Ireland; Memorials of St. Patrick. 
Stiff covers, 35. 64. 


Hammond (C. E.). Lsiturgies, Eastern and Western. Edited, 
with Introduction, Notes, and a Liturgical Glossary. 1878. Crown 8vo. 
τος, 62. 


An Appendix to the above. 1879. Crown 8vo. paper covers, 15. 62, 


John, Bishop of Ephesus. TÀe Third Part of his Ecck- 
siastical History. (In Syriac.] Now first edited by William Cureton, M.A. 
1853. 4to. 11. 125. 


Translated by R. Payne Smith, M.A. 1860. 8vo. τος. 
Leofric Missal, TÀe, as used in the Cathedral of Exeter 


during the Episcopate of its first Bishop, A.D. 1050-1072; together with some 
Account of the Red Book of Derby, the Missal of Robert of Jumiéges, and a 
few other early MS. Service Books of the English Church. Edited, with In- 
troduction and Notes, by F. E. Warren, B.D. 4to. half morocco, 355. 





AMonumenta Ritualia Ecclesiae Anglicanae. The occasional 
Offices' of the Church of England according to the old use of Salisbury, the 
Prymer in English, and other prayers and forms, with dissertations and notes. 
By William Maskell, M.A. Second Edition. 1882. 3 vols. 8vo. 27. τος, 


Records of the Reformation. 'The Divorce, 1527-1533. Mostly 
now for the first time printed from MSS. in the British Museum and other 
libraries. Collected and arranged by N. Pocock, M.A. 1870. 2 vols. 8vo. 
11. 165. 


8 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





Shirley (W. W.). Some Account of the Church in the Apostolic 
Age. Second Edition, 1874. fcap. 8vo. 3s. 6d. 


Stubbs (W.) Registrum Sacrum Anglicanum. An attempt 
to exhibit the course of Episcopal Succession in England. 1858. Small 4to. 
85. 64. 


Warren (F. E). Liturgy and Ritual of the Celtic Church. 
1881. 8vo. 145. 


ENGLISH THEOLOGY. 
Butler. s Works, with an Index to the Analogy. 2 vols. 1874. 


8vo. 11s. 
Also separately, 


Sermons, 55. 6d. Analogy of Religion, 5s. 6d. 


Greswells Harmonia Evangelica. Fifth Edition. 8vo. 1855. 
95. 6d. 


Heurtleys Harmonia Symbolica: Creeds of the Western 
Church. 1858. 8vo. 65. 64. 

Homilies appointed io be γεα im Churches. Edited by 
1. Griffiths, M.A. 1859. 8vo. 75. 64. 


-Hooker's Works, with his life by Walton, arranged by John 
Keble, M.A. Sixth Edition, 1874. 3 vols. 8vo. 17. 115. 64. 


——— the text as arranged by John Keble, M.A. 2 vols. 


1875. 8vo. 115. 


Jewels Works. Edited by R. W. Jelf, D.D. 8 vols. 1848. 


8vo. 1/. 105. 


Pearsom's Exposition of the Creed. Revised and corrected by 
E. Burton, D.D. Sixth Edition, 1877. 8vo. τος. 64. 


Waterland's Review of the Doctrine of the Eucharist, with 
a Preface by the present Bishop of London. 1880. Crown 8vo. 65. 6d. 


Works, with Life, by Bp. Van Mildert. Α new Edition, 


with copious Indexes. 6 vols. 1856. 8vo. 27. 115. 


Wheatly's Hlustration of the Book of Common Prayer... new 
Edition, 1846. 8vo. 55. 


Wyclif. A Catalague of the Original Works of Sohn Wyclif, 
by W. W. Shirley, D.D. 1865. 8vo. 35. 64. 


Select English Works. By T. Arnold, M.A. 3 vols. 


1869-1871. 8vo. — Price reduced to τί. 1s. 








— Trialogus. With the Supplement now first edited. 
By Gotthard Lechler. 1869. 8vo. rice reduced to 7s. 








— -———— sa '— 





CLARENDON PRESS, OXFORD. 9 








HISTORICAL AND DOCUMENTARY WORKS. 


British Barrows, a Record of the Examination of Sepulchral 
Mounds in various parts of England. By William Greenwell, M.A., F.S.A. 
Together with Description of Figures of Skulls, General Remarks on Pre- 
historic Crania, and an Appendix by George Rolleston, M.D., F.R.S. 1877. 
Medium 8vo. 255. 


Britton. .A Treatise upon the Common Law of England, 
composed by order of King Edward I. The French Text carefully revised, 
with an English Translation, Introduction, and Notes, by F. M. Nichols, M.A. 
2 vols. 1865. Royal 8vo. Y. 165. 


Clarendom's History of the Rebellion and Civil Wars in 
England. 7 vols. 1839. 18mo. 1}. 15. 


Clarendom's History of the Rebellion and Civil Wars in 


England. Also his Life, written by himself, in which is included a Con- 
tinuation of his History of the Grand Rebellion. With copious Indexes. 
In one volume, royal 8vo. 1842. 17. 25. 


Clintoms Epitome of the Fasti Hellenici. 1851. ὅνο. ὅς. 64. 
— — Epitome of the Fasti Romani. 1854. ὅνο. 75. 


Corpvs Poeticvm Boreale. 'The Poetry of the Old Northern 
Tongue, from the Earliest Times to the Thirteenth Century. Edited, clas- 
sified, and translated, with Introduction, Excursus, and Notes, by Gudbrand 
Vigfüsson, M.A., and F. York Powell, M.A. 2 vols. 1883. 8vo. 42;. 


Freeman (E. A.). History of the Norman Conquest of Eng- 
land; its Causes and Results. In Six Volumes. 8vo. 57. 9s. 64. 
Vols. I-II together, 3rd edition, 1877. 17. 16s. 
Vol. III, 2nd edition, 1874. 17. 1s. 
Vol. IV, 2nd edition, 1875. 17. 15. 
« Vol. V, 1876. 11. 15. 
Vol VI. Index. 1879. 8vo. 10s. 64. 


Freeman (E...) The Reigu of William Rufus and the 


Accession of Henry the First. 2 vols. 8vo. 17. 165. 


Gascoignes Theological Dictionary (*Liber Veritatum"): 
Selected Passages, illustrating the condition of Church and State, 1403-1458. 
With an Introduction by James E. Thorold Rogers, M.P. Small 4to. 105. 64. 


Magna Carta, a careful Reprint. Edited by W. Stubbs, M.A. 
1879. 4to. stitched, 15. 


Passio et Miracula Beati Olauz. Edited from a Twelfth- 
Century MS. in the Library of Corpus Christi College, Oxford, with an In- 
troduction and Notes, by Frederick Metcalfe, M.A. Small 4to. stiff covers, 65. 


IO CLARENDON PRESS, OXFORD. 





Protests of the Lords, including those which have been ex- 
punged, from 1624 to 1874; with Historical Introductions. Edited by James 
E. Thorold Rogers, M.A 1875. 3vols. 8vo. 21. 25. 

Rogers (Y. E. T-)) History of Agriculture and Prices in 
England, A.D. 1259-1793. 

Vols. I and II (1259-14c0). 1866. 8vo. 2/. 25. 
Vols. III and IV (1401-1582). 1882. 8vo. 21 1o;. 

Saxon. Chronicles (Two of the) parallel, with Supplementary 
Extracts from the Others. Edited, with Introduction, Notes, and a Glos- 
sarial Index, by 1. Earle, M.A. 1865. ὅνο. 165. 

Sturlunga Saga, including the Islendinga Saga of Lawman 


. Sturla Thordsson and other works. Edited by Dr. Gudbrand Vigfüsson. 
In 2 vols. 1878. 8vo. 2/. 25. 


Statutes made for the University of Oxford, and for the Colleges 
and Halls therein, by the University of Oxford Commissioners. 1882. $vo. 
125, 6d. 

Also separately, 


Szatutes 1nade for the University. as. 
Szatutes made for the Colleges. τς. each. 
Statuta Universitatis Oxontensis. 1884. ὅνο. 5s. 


The Student's Handbook to the University and Colleges of 
Oxford. Seventh Edition. 1883. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


MATHEMATICS, PHYSICAL SCIENCE, ὅσο, 


Acland (H. W., M.D., F.R.S.). Synopsis of the Pathological 
Series in the Oxford Museum. | 1867. 8vo. 25. 6d. 


Astronomical Observations made at the University Observ- 
atory, Oxford, under the direction of C. Pritchard, M.A. No. r. 1878. 
Royal 8vo. paper covers, 35. 64. 


De Bary (Dr. A.) Comparative Anatomy of the Vegetative 
Organs of the Phanerogams and Ferns. Translated and Annotated by F. O. 
Bower M.A., F.L.S, and D. H. Scott, M.A., Ph.D. F.L.S. With two 
hundred and forty-one woodcuts and an Index. ws£ Ready. 

Müller (7.). On certain Variations in the Vocal Organs of 
zhe Passeres that have hitherto escaped notice. 'Translated by F. J. Bell, B.A., 
and edited, with an Appendix, by A. H. Garrod, M.A., F.R.S. With Plates. 
1878. 4to. paper covers, 7s. 6d. 

PAillips (Sohn, M.A., F.RS.). Geology of Oxford and the 
Valley of the Thames. 1871. 8vo. 215. 


—— Vesuvius. 1869. Crown 8vo. ros. 6g. 








CLARENDON PRESS, OXFORD. II 





|. Price (Bartholomew, M.A., F.R.S.). Treatise on Infinitesimal 

E Calculus. 

Vol. I. Differential Calculus. Second Edition. Svo. 145. 64. 

Vol. II. Integral Calculus, Calculus of Variations, and Differential Equations. 
Second Edition, 1865. ὅνο. 185. 

Vol. III. Statics, including Attractions; Dynamics of a Material Particle. 
Second Edition, 1868. ὅνο. 165. 


Vol. IV. Dynamics of Material Systems; together with a chapter on Theo- 
retical Dynamics, by W. F. Donkin, M.A., F.R.S. 1862. 8vo. 165. 


Rigaud's Correspondence of Scientific Men of the 171À Century, 
with Table of Contents by A. de Morgan, and Index by the Rev. J. Rigaud, 
M.A. 2 vols, 1841-1862. 8vo. 185. 64. 


Sachs! Text-Book of. Botany, Morphological and Physiological. 
4 New Edition. 'lranslated by S. H. Vines, M.A. 1882, Royal 8vo., half 
morocco, 17. 11;. 64. 


Westwood (Ὁ. O., M.A., F.R.S.) TAesaurus Entomologicus 


Hopeianus, or a Description of the rarest Insects in the Collection given to 
the University by the Rev. William Hope. "With 40 Plates. 1874. Small 
folio, half morocco, 71. 105. 


Qjbe ξξακιοὺ 3dooks of tbe ἘΞαϑί. 


TRANSLATED BY VARIOUS ORIENTAL SCHOLARS, AND EDITED BY 
F. MAX MÜLLER. 


[Demy 8vo. cloth.] 


- Vol I. The Upanishads. Translated by F. Max Müller. 
E Part I: The AZándogya-upanishad, The Talavakára-upanishad, The Aitareya- 
Arazryaka, The Kaushitaki-bráhmaza-upanishad, and The Và gasaneyi-sazhitá- 
upanishad. τος. 6Z, 


—  Vol.II. The Sacred Laws of the Áryas, as taught in the 
Ε΄ Schools of Á pastamba, Gautama, Vásish//a, and Baudháyana. Translated by 
Prof. Georg Bühler. Part I. Ápastamba and Gautama. τος. 6d. 


— Vol. III. The Sacred Books of China. The Texts of Con- 
E fucianism. Translated by James Legge. Part I. The Shü King, The Reli- 
| gious portions of the Shih King, and The Hsiáo King. 125. 64. 


—  Wol. IV. The Zend-Avesta. Translated by James Darme- 
Ó Steter. Part I. The Vendidád. τος. 64. 


- 


12 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





Vol. V. The Pahlavi Texts. Translated by E. W. West. 
Part I. "The Bundahis, Bahman Yast, and Sháyast lá-sháyast. 125. 64. 


Vols. VI and IX. The Qur'án. Parts I and II. Translated 
by E. H. Palmer. 21;. 


Vol. VII. The Institutes of Vishzu. Translated by Julius 
Jolly. ros. 6d. 


Vol. VIII. The Bhagavadgità, with The Sanatsugátiya, and 
The Anugitá, "Translated by Káshináth Trimbak Telang. 105.64. 


Vol. X. The Dhammapada, translated from Páli by F. Max 
Müller; and The Sutta-Nipáta, translated from Páli by V. Fausboll; being 
Canonical Books of the Buddhists. τος, 64. 


Vol. XI. Buddhist Suttas. Translated from Páli by T. W. 
Rhys Davids. 1i. The Maháparinibbána Suttanta; 2. The Dhamma-Zakka- 
ppavattana Sutta; 3. The Tevigga Suttanta; 4. The Akankheyya Sutta; 
5. The Ketokhila Sutta; 6. The Mahá-sudassana Suttanta; 7. The Sabbásava 
Sutta. τος, 64. 


Vol. XII. The .Satapatha-Bráhmaza, according to the Text 
of the Mádhyandina School. Translated by Julius Eggeling. Part I. 
BooksIand Il. r25.64. 


Vol. XIII. Vinaya Texts. Translated from the Páli by 
T. W. Rhys Davids and Hermann Oldenberg. Part I. The Pátimokkha. 
'The Mahávagga, I-IV. τον. 64. 


Vol. XIV. The Sacred Laws of the Áryas, as taught in the 
Schools of Apastamba, Gautama, Vásish?za and Baudháyana. Translated 
by Georg Bühler. Part 11. Vasish/a and Baudháyana. τος. 64, 


Vol XV. 'The Upanishads. Translated by F. Max Müller. 
Part II. The KaZZa-upanishad, The Muzdaka-upanishad, The Taittirtyaka- 
upanishad, The Bzzhadárazyaka-upanishad, The .Svetasvatara-upanishad, The 
PrasZa-upanishad, and The Maitráyaza-Bráhmaza-upanishad. τος. 6d. 


Vol. XVI. The Sacred Books of China. The Texts of Con- 
fucianism. "Translated by James Legge. Part II. The Yi King. τος. 64. 


Vol XVII. Vinaya Texts. "Translated from the ῬΑ] by 
T. W. Rhys Davids and Hermann Oldenberg. Part II. The Mahávagga, 
V-X. 'The Kullavagga, I-IIL, τος. 64. 


Vol. XVIII. Pahlavi Texts. Translated by E. W. West. 
Part II. The DáZistán-i Dinik and The Epistles of MánüsZihar. .125. 6g. 


Vol. XIX. The Fo-sho-hing-tsan-king. Α Life of Buddha 


by Asvaghosha Bodhisattva, translated from Sanskrit into Chinese by Dhar- 
maraksha, A.D». 420, and from Chinese into English by Samuel Beal. τος, 64. 


Vol XXI. The Saddharma-puzZarika, or the Lotus of the 
'True Law. "Translated by H. Kern. 125. 64. 





CLARENDON PRESS, OXFORD. 13 





Vol XXIII The Zend-Avesta. Part IL. The Sirózahs, 
Yasts, and Nyáyis. Translated by James Darmesteter. ros. 6g. 


The following Volumes are in the Press:— 


Vol. XX. Vinaya Texts. Translated from the Páli by T. W. 
Rhys Davids and Hermann Oldenberg. Part III. The Aullavagga, I-IV. 


Vol. XXII. Gaina-Sütras. Translated from Prákrit by Her- 
mann Jacobi. Part I. The AZáránga-Sütra. The Kalpa-Sátra. 


Vol. XXIV. Pahlavi Texts. Translated by E. W. West. 
Part III. Díná-i Mainóg-i Khírad, Shikand-gu-máni, and Sad-dar. 


Second Series. 


Vol XXV. Manu. Translated by GEORG BÜHLER. Part I. 


Vol. XXVI. The Satapatha-Bráhmaza. Translated by 
Julius Eggeling. Part II. 


Cnetyota. CDxonítnsía : 
[Small 4to.] 


Classical Series. l.i. Ze Enug&üsh Manuscripts of the Ni- 
comachean Ethics, described in relation to Bekker's Manuscripts and other 
Sources. By J. A. Stewart, M.A. 35. 64. 

Lii. JVemius Marcellus, de Compendiosa Doctrina, 
Harleian MS. 2719. Collated by J. H. Onions, M.A. 35. 64. 

—— Il. ii. .4ristoZleés Physics. Book VII. Collation of 
various MSS.; with an Introduction by R. Shute, M.A. 2;. 

I.iv. Bentleys Plautine Emendations. From his copy 
of Gronovius. By E. A. Sonnenschein, M.A. 25.64. 


Semitic Series. I. i. Commentary on Ezra and Nehemiah. 

By Rabbi Saadiah. Edited by H. J. Mathews, M.A. 35. 64. 

Aryan Series. I. i. ZuddAist Texts from Japas. Edited 
by F. Max Müller, M.A. 35.64. 

—— Lii Swu£Aávatt-Vyáka. Description of Sukhávati, the 
Land of Bliss, Edited by F. Max Müller, M.A., and Bunyiu Nanjio. 75. 64. 

—— liii. The Ancient Palm-leaves containing the Prag7/à- 
Páramitá-H;zidaya-Sütra and the Ushzisha-Vigaya-Dhárazi, edited by F. Max 
Müller, M.A., and Bunyiu Nanjio, M.A. With an Appendix by ἃ. Bühler. 
With many Plates. ros. 

Mediaeval and Modern Series. l.i. Szuonoma Bartholomei ; 
A Glossary from a Fourteenth-Century MS. in the Library of Pembroke 
College, Oxford. Edited by J. L. G. Mowat, M.A. 35. 62. 

—— liii 74e Saltazr Na Rannm. A Collection óf Early 


Middle Irish Poems. Edited from a MS. in the Bodleian Library by Whitley 
Stokes, LL.D. 75. 64. | 











14 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





GLuenoon 3iress Series 





I. ENGLISH. 


A4 First Reading Book. By Marie Eichens of Berlin; and 
edited by Anne J. Clough. Extra fcap. 8vo. stiff covers, 44. 

Oxford Reading Book, Part I. For Little Children. Extra 
fcap. 8vo. stiff covers, 64. 

Oxford Reading Book,Part II. For Junior Classes. Extra 
fcap. 8vo. stiff covers, 6d. 


4n Elementary English Grammar and. Exercise Book. By 
O. W. Tancock, M.A, Second Edition. Extra fcap. 8vo. 15. 64. 


An English Grammar and Reading Book, for Lower Forms 
in Classical Schools. By O. W. Tancock, M.A. Fourth Edition. Extra 
fcap. 8vo. 35. 64. 

Typical Selections from the best English Writers, with Intro- 
ductory Notices. Second Edition. In Two Volumes. Extra fcap. 8vo. 
35. 62. each. 

Vol. I. Latimer to Berkeley. Vol. II. Pope to Macaulay. 

Shairp (9. C. LL.D.). Aspects of Poetry; being Lectures 
delivered at Oxford. Crown 8vo. 1os. 64. 


4 Book for the Beginner im Anglo-Saxon. By John Earle, 
M.A. "Third Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 

An Anglo-Saxon Reader. In Prose and Verse. With: Gram- 
matical Introduction, Notes, and Glossary. By Henry Sweet, M,A. Fourth 
Edition, Revised and Enlarged. Extra fcap. 8vo. 85. 64. 

An Anglo-Saxon Primer, with Grammar, Notes, and Glossary. 
By the same Author. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 6d. 

First Middle English Primer, with Grammar and Glossary. 
By the same Author. 7s? Ready. 

The Philelegy of the English Tongue. By 1. Earle, M.A. 
'Third Edition. Extra fcap. 8vo. 75. 64, 

4A Handbook of Phonetics, including a Popular Exposition of 
TUS of Spelling Reform, By Henry Sweet, M.A, Extra fcap. 8vo. 
45. d. 

The Ormulum; with the Notes and Glossary of Dr. R. M. 
White. Edited by R. Holt, M.A. 1878. 2 vols, Extra fcap. 8vo. 215, 





CLARENDON PRESS, OXFORD. 15 





English Plant Names from the Tenth to the Fifteenth 
Century. By J. Earle, M.A. Small fcap. 8vo. 5s. 


Specimens of Early Euglish. .& New and Revised Edition. 
With Introduction, Notes, and Glossarial Index. By ΚΕ. Morris, LL.D., and 
W. W. Skeat, M.A. 


Part I. From Old English Homilies to King Horn (A.D. 1150 to A.D. 1300). 
Extra fcap. 8vo. 95. 

Part II. From Robert of Gloucester to Gower (A.D. 1298 to A.D. 1393). 
Second Edition. Extra fcap. 8vo. 75. 64. 


Specimens of English Literature, from the “ Ploughmans 
Crede' to the * Shepheardes Calender' (A.D. 1394 to A.D. 1579). With Intro- 
duction, Notes, and Glossarial Index. By W. W. Skeat, M A. Extra fcap. 
8vo. 75.64. 





The Vision of William concerning Piers the Plowman, by 
William Langland. Edited, with Notes, by W. W. Skeat, M.A. "Third 
Edition. Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


Chaucer. Y. TÀe Prologue to the Canterbury Tales; the 
Knightes Tale; The Nonne Prestes Tale. Edited by R. Morris, Editor of 
Specimens of Early English, &c., &c. Fifty-first Thousand. Extra fcap. 8vo. 
25. 6d. 


—— II. 716 Prioresses Tale; Sir Thopas; The Monkes 
Tale; The Clerkes Tale; The Squieres Tale, &c. Edited by W. W. Skeat, 
M.A. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


—— III. 7.6 Tale of the man of Lawe; The Pardoneres 
Tale; The Second Nonnes Tale; The Chanouns Yemannes Tale. By the 
same Editor. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


SSpenser's Faery Queene.. Books I and 11. Designed chiefly 
for.the use of Schools. 'With Introduction, Notes, and Glossary. By G. W. 
Kitcnin, M.A. 

Book I. Tenth Edition. Extra fcap: 8vo. 2s. 64. 
Book II. Sixth Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


Hooker. Ecclesiastical Polity, Book 7. Edited by R. W. 
Church, M.A. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 


Marlowe and Greene. Marlowe's Tragical History of Dr. 
Faustus, and Greene's Honourable History of Friar Bacon and Friar Bungay. 
Edited by A. W. Ward, M.A. 1878. Extra fcap. 8vo. 55. 64. 


Marlowe. Edward II. With Introduction, Notes, &c. By 
O. W. Tancock, M.A, Extra fcap. 8vo. 35. 


16 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





SAakespeare. Select Plays. Edited by W. G. Clark, M.A., 


and W. Aldis Wright, M.A. Extra fcap. 8vo. stiff covers. 


I. 'The Merchant of Venice. r;. 
II. Richard the Second. 1». 64. 
III. Macbeth. 1.. 64. 

IV. Hamlet. 2;. 


—— Edited by W. Aldis Wright, M.A. Extra fcap. 8vo. 


stiff covers. 


V. The Tempest. r5. 64. 

VI. As You Like It. r5. 64. 

VII. Julius Cesar. 25. 

VIII. Richard the Third. 25. 64. 

IX.  KingLear. rs. 64. 

X. A Midsummer Night's Dream. r5. 64. 
XI. Coriolanus. 25. 64. 

XII. Henry the Fifth. 2:7. 

XIII. Twelfth Night. Iz tbe Press. 


Bacon. 1. Advancement of Learning. Edited by W. Aldis 
Wright, M.A. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 45. 67. 


—— ΤΙ. 716 Essays. With Introduction and. Notes. By 
7. R. Thursfield, M.A. Zz Pregaration. 


Milton. Y. Areopagitica. With Introduction and Notes. By 
J. W. Hales, M.A. "Third Edition. Extra fcap. 8vo. 35. 


——— II. Poezs. Edited by R. C. Browne, M.A. 2 vols. 
Fifth Edition. Extra fcap. 8vo. 6s. 64. 


Sold separately, Vol. I. 4s.; Vol. II. 35. 


In paper covers :— 


Lycidas, 37. ^ L'Allegro, 34. Il Penseroso, 44. Comus, 64. 
Samson Agonistes, 64. 


—— III. Samson Agonistes. Edited with Introduction and 
Notes by John Churton Collins. Extra fcap. 8vo. stiff covers, 15. 


Bunyan. 1. The Pilgrim's Progress, Grace Abounding, Kela- 
tion of the Imfrisonment of. Mr. John Bunyan. Edited, with Biographical 
Introduction and Notes, by E. Venables, M.A. 1879. Extra fcap. 8vo. 55. 


—— ll. Zoely War, &«. Edited by E. Venables, M.A. 
In the Press, 


LA »»-.- 



















CLARENDON PRESS, OXFORD. 17 





-  Dryden. Select Poems. Stanzas on the Death of Cliver 

3 Cromwel|; Astrea Redux; Annus Mirabilis; Absalom and Achitophel; 
Religio Laici; The Hind and the Panther. Edited by W. D. Christie, M.A, 
Second Edition. Extra fcap. 8vo. 35. 64. 


᾿ς Lockes Conduct of the Understanding. Edited, with Intro- 
ἮΝ duction, Notes, &c., by T. Fowler, M.A. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 


—— Addison. Selections from Papers im the Spectator. With 
Notes. By T. Arnold, M.A. Extra fcap. 8vo. 45. 6d. 


3 Pope. With Introduction and Notes. By Mark Pattison, B.D. 


I. Essay on Man. Sixth Edition. Extra fcap. 8vo. 
15, 6d, 


—— ΤΙ. Satires and Epistles. Second Edition. Extra fcap. 


8vo. 25. 





Parnell. The Hermit. Paper covers, 2d. 


-— S'ohnson. Ἱ. Rasselas; Lives of Pope and Dryden. Edited 
by Alfred Milnes, B.A. (London). Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


Ε΄. IL Vanity of Human Wishes. With Notes, by E. J. 
P Payne, M.A. Paper covers, 44. 

ἢ Gray. Elegy and Ode on Eton College. | Paper covers, 2d. 

— Goldsmith. The Deserted Village. | Paper covers, 2d. 


E Cowper. Edited, with Life, Introductions, and Notes, by 
H. T. Griffith, B.A. 


0 —— I. 716 Didactic Poems of 1782, with Selections from the 
ἢ Minor Pieces, A.D. 1779-1783. Extra fcap. 8vo. 35. 


E —— —— IL. 716 Tas£, with Tirocinium, and Selections from the 
Minor Poems, A.D. 1784-1799. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 3s. 


3 Burke. Select Works. Edited, with Introduction and Notes, 
|." by E. J. Payne, M.A. 


D —— Ll. Thoughts on the Present Discontents ; the two Speeches 
on America. Second Edition, Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


᾿ς —— ΤΙ. Reffections on the French Revolution. Second Edition. 
E Extra fcap. 8vo. 55. 


0 —— III. Feur Letters om the Proposals for Peace with the 
Regicide Directory of France. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 55. 


[9] c 


18 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





Keats. Hyperion, Book I. With Notes by W. T. Arnold, B.A. 


Paper covers, 4d. 


Scott. Lay of the Last Minstrel.  Yntroduction and Canto I, 
with Preface and Notes by W. Minto, M.A. Paper covers, 6d. 


II. LATIN. 


An Elementary Latin Grammar. By John B. Allen, M.A. 
Third Edition, Revised and Corrected. Extra fcap. 8vo. 25.64. 


A First Latin Exercise Book. By the same Author. Fourth 
Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


A Second Latin Exercise Book. By the same Author. 4Zz 
the Press. 


Reddenda Minora, or. Easy Passages, Latin and Greek, for 
Unseen Translation. For the use of Lower Forms. Composed and selected 
by C. S. Jerram, M.A. Extra fcap. 15. 64. 


Anglice Reddenda, or Easy Extracts, Latin and Greek, for 
Unseen Translation, By C. S. Terram, M.A. "Third Edition, Revised and 
Enlarged, Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


Passages for Translation into Latin. For the use of Passmen 
and others. Selected by J. Y. Sargent, M.A. Fifth Edition, Extra fcap. 
8vo. 25. 64. 


First Latin Reader. By T. J. Nunns, M.A. Third Edition. 


Extra fcap. 8vo. 25. 


Caesar. TÀe Commentaries (for Schools). With Notes and 
Maps. By Charles E. Moberly, M.A. 


Part I. 74e Gallic War. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 45. 64. 
Part II. 7Ze Civil War. Extra fcap. 8vo. 35. 6d. 
TÀe Civil War. Book I. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 


Cicero. Selection of interesting and descriptive passages. With 
Notes. By Henry Walford, M.A. In three Parts. Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


Each Part separately, limp, 15. 64. 


Part 1. Anecdotes from Grecian and Roman History. "Third Edition. 
Part II. Omens and Dreams: Beauties of Nature. "Third Edition. 
Part III. Rome's Rule of her Provinces. "Third Edition. 


De Senectute and De Amicitia. With Notes. By W. 
Heslop  M.A. Extra fcap. 8vo. 25. 





CLARENDON PRESS, OXFORD. 19 


















— Cicero. Selected Letters (for Schools). With Notes. By the 
late C. E. Prichard, M.A,, and E. R. Bernard, M.A. Second Edition. 
Extra fcap. 8vo. 35. 


—— Select Orations (for Schools). In Verrem I. De Imperio 
Gn. Pompeii. Pro Archia. Philippica IX. With Introduction and Notes by 
J. R. King, M.A. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


Cornelius Nepos. With Notes. By Oscar Browning, M.A. 
Second Edition, Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


| Er. Selections (for Schools). With Notes and Maps. By 
H. Lee-Warner, M.A. Extra fcap. 8vo. In Parts, limp, each 15. 64. 
Part I. "The Caudine Disaster. 
Part II. Hannibal's Campaign in Italy. 
Part III. The Macedonian War. 


Livy. Books V-VII. With Introduction and Notes. By 
A. R. Cluer, B.A. Extra fcap. 8vo. 3s. 62. 


-— Ovid. Selections for the use of Schools. With Introductions 
and Notes, and an Appendix on the Roman Calendar. By W. Ramsay, M.A. 
Edited by G. G. Ramsay, M.A. Second Edition, Extra fcap. 8vo. 55. 64. 


— Pliny. Selected Letters (for Schools). With Notes. By the 
- late C. E. Prichard, M.A., and E. R. Bernard, M.A. Second Edition. Aus 
fcap. 8vo. 35. 





Catulli Veronensis Liber. Iterum recognovit, apparatum cri- 
ticum proposes appendices addidit, Robinson Ellis, A.M. 1878. Demy 
8vo. 16s 


π΄ 24 Commentary on Catullus. By Robinson Ellis, M.A. 
; 1876. Demy 8vo. 16;. 





Veronensis Carmina Selecta, secundum recognitionem 
Robinson Ellis, A.M. Extra fcap. 8vo. 35. 64. 


-— Cero de Oratore. With Introduction and Notes. By A.S. 
Wilkins, M.A. 
Book I. 1879. 8vo. 65. Book II. 1881. 8vo. 55. 


τ Philippic Orations. With Notes. By. R. King, M.A. 
δ΄ Second Edition. 1879. 8vo. τος. 64. 


—— Select Letters. With English Introductions, Notes, and 
Appendices, By Albert Watson, M.A. Third Edition, 1881, Demy Svo. 18s, 


c2 


20 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





Cicero. Select Letters. 'Text. By the same Editor. Second 
Edition. Extra fcap. 8vo. 45. 


Cicero pro Cluentio. With Introduction and Notes. By W. 
Ramsay, M.A. Edited by G. G. Ramsay, M.A. Second Edition. Extra fcap. 
8vo. 3s. 64. 


Horace. With a Commentary. Volume I. The Odes, Carmen 
Seculare, and Epodes. By Edward C. Wickham, M.A. Second Edition. 
1877. Demy 8vo. 125. 


—— A. reprint of the above, in a size suitable for the use 
of Schools. Extra fcap. 8vo. 55. 64. 


Livy, Book I. With Introduction, Historical Examination, 
and Notes. By J. R. Seeley, M.A. Second Edition. 1881. 8vo. 65. 


Ovid. P. Ovidii Nasonis Ibis. Ex Novis Codicibus edidit, 
Scholia Vetera Commentarium cum Prolegomenis Appendice Indice addidit, 
R. Ellis, A.M. Demy 8vo. τος. 64. 


Persius. The Satires. With a Translation and Comas 
By John Conington, M.A. Edited by Henry Nettleship, M.A. Second 
Edition. 1874. Svo. 7s. 6d. 


Plautus. TÀe Trinummus. With Notes and Introductions. 
Intended for the Higher Forms of Public Schools. By C. E. Freeman, M.A., 
and A. Sloman, M.A.. Extra fcap. 8vo. 35. 


Sallust. With Introduction and Notes. By W. W. Capes, 
M.A. Extra fcap. 8vo. 4s.6d. Just Published. 


Tacitus. The Annals. Books I-VI. Edited, with Intro- 
duction and Notes, by H. Furneaux, M.A. $vo..18;. 


Virgil With Introduction and Notes. By T. L. Papillon, 


M.A. "Two vols. crown 8vo. 10o;. 64. 


Nettleship (H., M.A.). The Roman Satura: its original form 


in connection with its literary development. 8vo. sewed, 15. 


Vergil: Suggestions Introductory to a Study of the Aeneid. 
By H. Nettleship, M.A. 8vo. sewed, 15. 67. 


Ancient Lives of Vergil. With an Essay on the Poems of 
Vergil, in connection with his Life and Times. By H. Nettleship, M.A. 8vo. 
sewed, 25. 


Papillon (T. L., M.A.. .A Manual of Comparative Philology. 
'Third Edition, Revised and Corrected. 1882. Crown 8vo. 65. 


Pinder (North, M.A.). | Selections from the less known Latin 
Poets. 1869. Demy 8vo. r5;. 


E 













CLARENDON PRESS, OXFORD. 2i 


| 


— Sellar (W. Y., M.A.). Roman Poets of the Augustan Age. 
——  WiRGIL ΒΥ William Young Sellar, M.A., Professor of Humanity in the 
University of Edinburgh. New Edition. 1883. Crown 8vo. 95. 


Roman Poets of the Republie. New Edition, Revised 
and Enlarged. 1881. $8vo. 145. ; 


Wordsworth (., M.A.). Fragments and Specimens of Early 


Latin. With Introductions and Notes, 1874. 8vo. 18;. 








III. GREEK. 


4A Greek Primer, for the use of beginners in that Language. 
By the Right Rev. Charles Wordsworth, D.C.L. Seventh Edition. Extra fcap. 
8vo. 15. 64. 


Graecae Grammaticae Rudimenta in usum Scholarum.  Auc- 
tore Carolo Wordsworth, D.C.L.  Nineteenth Edition, 1882. 12mo 4:. 


4A Greek-English Lexicon, abridged from Liddell and Scott's 


4to. edition, chiefly for the use of Schools ^ Twentieth Edition. Carefully 
revised throughout. 1883. Square 12mo. 7;. 67, 


- Greek Verbs, Irregular and Defective ; their forms, meaning, 
and quantity; embracing all the Tenses used by Greek writers, with references 
to the passages in which they are found. By W. Veitch. Fourth Edition. 
Crown 8vo. ros. 64. 


The Elements of Greck Accentuation (for Schools): abridged 
from his larger work by H. W. Chandler, M.A. Extra fcap. 8vo. 25. 62... 


A SERIES OF GRADUATED GREEK READERS :— 


First Greek. Reader. By W. G. Rushbrooke, M.L. Second 
Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


Second Greek. Reader. By A. M. Bell, M.A. Extra fcap. 
8vo. 3s. 6d. 


Fourth Greek Reader ; being Specimens of Greek Dialects. 
With Introductions and Notes. By W. W. Merry, M.A. Extra fcap. 8vo. 
45. 6d. 


Fifth Greek Reader. Part I. Selections from Greek Epic 
and Dramatic Poetry, with Introductions and Notes. By Evelyn Abbott, 
M.A. Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


The Golden Treasury of Ancient Greek. Poetry: being a. Col- 
lection of the finest passages in the Greek Classic Poets, with Introductory 
Notices and Notes, By R. S. Wright, M.A. Extra fcap. 8vo. 85. 6d, 


22 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





A Golden Treasury of Greek Prose, being a Collection of the 
finest passages in the principal Greek Prose Writers, with Introductory Notices 
and Notes. By R. S. Wright, M.A., and J. E. L. Shadwell, M.A. Extra fcap. 
8vo. 45s. 6d. 


Aeschylus. Prometheus Bound (for Schools). With Introduc- 
tion and Notes, by A. O. Prickard, M.A. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 


—— Agamemnon. | With Introduction and Notes, by Arthur 
Sidgwick, M.A. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 35. 


—— — QChoephoroe. With Introduction and Notes by the same 
Editor. Zz he Press. 


Aristophanes. In Single Plays. Edited, with English Notes, 
Introductions, &c., by W. W. Merry, M.A. Extra fcap. 8vo. 
I. The Clouds, Second Edition, 2. 
II. The Acharnians, 25. 
III. The Frogs, 2:;. 
Other Plays will follow. 


Cebes. Tabula. With Introduction and Notes. By C. S. 
Jerram, M.A. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


Euripides. Alcestis (for Schools) By C. S. Jerram, M.A. 
Extra fcap. 8vo. 25. 64. 3 


——— Helena. Edited, with Introduction, Notes, and Critical 
Appendix, for Upper and Middle Forms. By C. S. Jerram, M.A. Extra 
* fcap. 8vo. 35. 


Herodotus, Selections from. Edited, with Introduction, Notes, 
and.a Map, by W. W. Merry, M.A. Extra fcap. 8vo. 25. 6d. 


Homer. Odyssey, Books I-XII (for Schools) By W. W. 
Merry, M.A. "Twenty-seventh Thousand. Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


Book II, separately, 15. 64. 
Odyssey, Books XIII-XXIV (for Schools) By the 


same Editor. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 55. 


Jliad, Book I(for Schools). By D. B. Monro, M.A. 


Second Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 


Jliad, Books I-XII (for Schools). With an Introduction, 
a brief Homeric Grammar, and Notes. By D. B. Monro, M.A. Extra fcap. 
8vo. ὅς. Just Published. 


—— liliad, Books VI and XXI. With Introduction and 
Notes, By Herbert Hailstone, M.A. Extra fcap. 8vo. 15. 67. each, 











CLARENDON PRESS, OXFORD. 23 

















Lucian. Vera Historia (for Schools) By C. S. Jerram, 
M.A. Second Edition, Extra fcap. 8vo. 15. 64. 


- Plate. Selections from the Dialogues [including the whole of 
τς the Ao/ogy and Cr?/0]. With Introduction and Notes by John Purves, M.A., 
and a Preface by the Rev. B. Jowett, M.A. Extra fcap. 8vo. 65. 64. 


1 EM In Single Plays, with English Notes, &c. By 
EF Lewis Campbell, M.A., and Evelyn Abbott, M.A. Extra fcap. 8vo. limp. 


Oedipus Tyrannus, Philoctetes. New and Revised Edition, 25. each. 
Oedipus Coloneus, Antigone, 15. 92. each. 
Ajax, Electra, Trachiniae, 25. each. 


(0 —— Oedipus Rex: Dindorfs Text, with Notes by the 
r present Bishop of St. David's. Ext. fcap. 8vo. limp, r5. 64. 


- Theocritus (for Schools) With Notes. By H. Kynaston, 
M.A, (late Snow). "Third Édition, Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


-  AXenophon. Easy Selections. (for Junior Classes). With a 
Vocabulary, Notes, and Map. By J. S. Phillpotts, B.C.L., and C. S. Jerram, 
M.A. "Third Edition. Extra fcap. 8vo. 35. 62. 


᾿ς «α΄ Selections (for Schools) With Notes and Maps. By 
i 7. S. Phillpotts, B.C.L. Fourth Edition, Extra fcap. 8vo. 35. 62. . 


Anabasis, Book II. With Notes and Map. By C. 5. 
Jerram, M.A. Extra fcap. 8vo. 25. 


2 —— Qyropaedía, Books IV and V. With Introduction and 
Notes by C. Bigg, D.D. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 








F Aristotle s Politics. By W. L. Newman, M.A. [7z preparation.] 


r — Aristotelian Sfiudies. YI. On the Structure of the Seventh 
E Book of the Nicomachean Ethics. By J.C. Wilson, M.A. 1879. Medium 8vo. 
stiff, 55. 


— JDemosthenes aud Aeschines. The Orations of Demosthenes 
: and ZEschines on the Crown. With Introductory Essays and Notes. By 
G. A. Simcox, M.A., and W. H. Simcox, M.A. 1872. 8vo. 125. 


P  Geldart (E. M., B.A.. The Modern Greek Language in its 
E relation to Andent Greek, Extra fcap. 8vo. 45s. 64. 


"7 Hicks (E. L.,,M.A.). 4. Manual of Greek Historical Inscrip- 
E tions. Demy 8vo. 10;, 64. 


24 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





Homer. Odyssey, Books I-XII. Edited with English Notes, 
Appendices, etc. By W. W. Merry, M.A., and the late James Riddell, M.A. 
1876. Demy 8vo. 16s. 

—— A Grammar of the Homeric Dialect. By D. B. Monro, 
M.A. Demy 8vo. τος. 64. 


Sophocles. The Plays and Fragments. With English Notes 
and Introductions, by Lewis Campbell, M.A. 2 vols. 
Vol. I. Oedipus Tyrannus. Oedipus Coloneus. Antigone. Second 
Edition. 1879. 8vo. 165. 
Vol II. Ajax. Electra. "Trachiniae. Philoctetes. Fragments. 1881. 
8vo. 165. 
Sophocles. The Text of the Seven Plays. By the same 
Editor. Extra fcap. 8vo. 4s. 62. 


IV. FRENCH AND ITALIAN. 


Drachet's Etymological Dictionary of the French Language. 
with a Preface on the Principles of French Etymology. Translated into 
English by ἃ. W. Kitchin, M.A. Third Edition. Crown 8vo. 75. 64. 


Historical Grammar of the French Language. "Trans- 
lated into English by ἃ. W. Kitchin, M.A. Fourth Edition. Extra fcap. 
8vo. 35. 64. 





Works by GEORGE SAINTSBURY, M.A. 
Primer of French Literature. Extra fcap. 8vo. 25. 
Short History of French Literature. Crown 8vo. 105.64. 


Specimens of French Literature, from Villon to Hugo. Crown 
8vo. 95. 


Corneille s Horace. Edited, with Introduction and Notes, by 
George Saintsbury, M.A. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


Moliere's Les Précieuses Ridicules. Edited, with Introduction 
and Notes, by Andrew Lang, M.A. Extra fcap. 8vo. 15. 64. 


Beaumarchais Le Barbier de Séville. Edited, with Introduction 
and Notes, by Austin Dobson, Extra fcap. 8vo. 25. 6d. 


Musset's On ne badine pas avec Amour, and Fantasio. Edited, 
with Introduction and Notes, by Walter Herries Pollock. 5 Ready. 


Other Plays to follow. 


L'Éloquence de la Chaire et de la Tribune Frangaises. Edited 
by Paul Blouét, B.A. (Univ. Gallic.). Vol. I. French Sacred Oratory. 
Extra fcap. 8vo. 25. 64. j 


rm RN 


CLARENDON PRESS, OXFORD. 28 








Edited by GUSTAVE MASSON, B.A. 


Corneille s Cinna, and Molieres Les Femmes Savantes. With 
Introduction and Notes. Extra fcap. 8vo. 25. 67. 


Louis XIV and his Contemporaries ; as described in Extracts 
from the best Memoirs of the Seventeenth Century. With English Notes, 
Genealogical Tables, &c. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


Maistre, Xavier de. Voyage autour de ma Chambre. | .Ourika, 

^. by Madame de Duras; La Dot de Suzette, by 7evée; Les Jumeaux de 
l'Hótel Corneille. by EZzond About; Mésaventures d'un Ecolier, by Aodo/2Ae 
Topfer. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 6d. 


AMolires Les Fourberies de Scapin. With Voltaire's Life of 


Moliére, Extra fcap. 8vo. stiff covers, 15. 6. 


AMMolià:y?és Les Fourberies de Scapin, and Racines Athalie. 
With Voltaire's Life of Moliére. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


Racineés Andromaque, and Corneillés Le Menteur. | With 
Louis Racine's Life of his Father, Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


Regnard's Le Youeur, and Brueys and Palaprat's Le Grondeur. 
Extra fcap. 8vo. 25. 6d. 


Sévigné, Madame de, and her chief Contemporaries, Selections 


Jrom the Correspondence of. Yntended more especially for Girls! Schools. 
Extra fcap. 8vo. 35. 


Dante. Selections from the Inferno. With Introduction and 
Notes. By H. B. Cotterill, B.A, Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


Tasso. La Gerusalemme Liberata. Cantos i, ii, With In- 
troduction and Notes. By the same Editor. Extra fcap. 8vo. 25. 64, 


V. GERMAN. 
GERMAN COURSE. By HERMANN LANGHE. 
The Germans at Home; a Practical Introduction to German 
Conversation, with an Appendix containing the Essentials of German Grammar, 


Second Edition. 8vo. 25. 64. 


The German Manual; a German Grammar, Reading Book, 
and a Handbook of German Conversation. 8vo. 75. 6d. . 


26 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





Grammar of the German Language. ὅνο. 3s. 64d. 


'This * Grammar ' is a reprint of the Grammar contained in * The German Manual,' 
and, in this separate form, is intended for the use of Students who wish to make 
themselves acquainted with German Grammar chiefly for the purpose of being 
able to read German books. 


German Composition ; A Theoretical and Practical Guide to 
the Art of Translating English Prose into German. ὅνο. 45. 64. 


Lessing's Laokoon. With Introduction, English Notes, etc. 
By A. Hamann, Phil. Doc., M.A. Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


Schiller s Wilhelm Tell. Translated into English Verse by 
E. Massie, M.A. Extra fcap. 8vo. 55. 


Also, Edited by C. A. BUCHHEIM, Phil. Doc. 


Goethe's Egmont. With a Life of Goethe, &c. Third Edition. 
Extra fcap. 8vo. 35. 


—— Ihhigenie auf Tauris. Α Drama. With a Critical In- 


troduction and Notes. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 35. 


Heine's Prosa, being Selections from his Prose Works. With 
English Notes, etc. Extra fcap. 8vo. 4s. 62. Just Published. 


Lessing's Minna von Barnhelm. Α Comedy. With a Life 
of Lessing, Critical Analysis, Complete Commentary, &c. Fourth Edition. 
Extra fcap. 8vo. 35. 64. 


——— Nathan der Weise. With Introduction, Notes, etc. 
Extra fcap. 8vo. 45. 6d. 


Schiller's Historische Skbizzen; Egmonts Leben und Tod, and 
Belagerung von Antwerpen. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 


Wilhelm Tell With a Life of Schiller; an his- 


torical and critical Introduction, Arguments, and a complete Commentary. 
Sixth Edition. Extra fcap. 8vo. 35. 64. 


—— Wilkhelhn Tell School Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 


Halm's Griseldis. In Preparation. 





AModern German Reader. Α Graduated Collection of Prose 


Extracts from Modern German writers :— 


Part I. With English Notes, a Grammatical Appendix, and a complete 
Vocabulary. "Third Edition, Extra fcap. 8vo. 25. 6d. 


Parts II and III in Preparation. 


CLARENDON PRESS, OXFORD. 21 























VI. MATHEMATICS, PHYSICAL SCIENCE, &c. 


By LEWIS HENSLEY, M.A. 


5 Fig ures :nade Easy : a first Arithmetic Book. (Introductory 
p ES * The Scholar's Arithmetic) Crown 8vo. 64. 


P D Answers to the Examples iu Figures made Easy, together 
with two thousand additional Examples formed from the Tables in the same, 
with Answers. Crown 8vo. 15. 


- The Schelar's Arithmetic: with Answers to the Examples. 
Crown $8vo. 45. 64. 


3 The Scholars Algebra. An Introductory work on Algebra. 
Crown 8vo. 45. 64. 





E B Rayos (R. E., M.A.). Lessons om Thermodynamiücs. 1978. 
] Crown 8vo. 7s. 64, 

— Chambers (G. F. F.R.A.S.). A Handbook of Descriptive 
, Astronomy. Third Edition. 1877. Demy 8vo. 28;. 


-— Clarke (Col. A. R., C.B., R.E.). Geodesy.. 1880. 8vo. 125. 6d. 


—— Denkin (W. F., M.A, F.R.S.). Acoustics. 1870. Crown 8vo. 
E 715. 64. 


-Galton (Douglas, C.B., F.R.S.). The Construction of Healthy 
DENT namely Hoes Hospitals, Barracks, *Asylums, &c. Demy 8vo. 
IOS. 


1 Hamilton (R. G. C.), and T. Ball. Book-keeping. New and 
enlarged Edition, Extra fcap. 8vo. limp cloth, 25. 


1 "Harcourt (A. G. Vernon, M.A.), and HI. G. Madan, M.A. 


KExercses im Practical Chemisiry. Vol I, Elementary Exercises. "Third 
Edition. Crown 8vo. 9;. 


3 - Maclaren (Archibald). | System of Physical Education : 
1 — "Theoretical and Practical. Extra fcap. 8vo. 75. 64. 

- Madam (H. G. .M.A.). Tables of Qualitative Analysis. 
E Large 4to. paper, 45. 64. 

— Maxwell (7. Clerk, M.A., F.R.S... 4 Treatise on Electricity 
—— A and Magnetism. Second Edition. 2 vols. Demy 8vo. 17. 115. 62. 


ἡ —— An Elementary Treatise on Electricity. Edited by 
William Garnett, M.A. Demy $8vo. 75. 6d. 


28 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





Minchin (G. M., M.A.) 4. ZTreatise om Statics. Second 
Edition, Revised and Enlarged. 1879. 8vo. 145. 


Uniplanar Kinematics of Solids and Fluids. Crown 8vo. 
75. 6d. 


Rolleston (G., M.D., F.R.S.). Forms of Animal Life. lllus- 


trated by Descriptions and Drawings of Dissections. ἃ New Edition in the 
Press. 





—— Scientific Papers and Addresses. Arranged and Edited 
by William Turner, M.B., Hon. LL.D., F.R.S With a Biographical Sketch 
by Edward B. Tylor, F.R.S. "With Portrait, Plates, and Woodcuts. 2 vols. 
demy 8vo. ws? Keady. 


Smyth. A Cycle of Celestial Objects. | Observed, Reduced, 
and Discussed by Admiral W. H. Smyth, R.N. Revised, condénsed, and 
greatly enlarged by G. F. Chambers, F.R.A.S. 1881. 8vo. 21;. 


Stewart (Balfour, LL.D., F.R.S.). .A Treatise on Heat, with 


numerous Woodeuts and Diagrams. Fourth Edition. 1881. Extra fcap. 8vo. 
715. 6d. 


Story-Maskelyne (M. H. N., M.A.). Crystallography. In the 


Press. 


Vernon-Harcourt (L. F., 7.4... 4 Treatise om Rivers and 


Cazals, relating to the Control and Improvement of Rivers, and the Design, 
Construction, and Development of Canals. 2 vols, (Vol. IL Text. Vol. II, 
Plates.) 8vo. 215. 


Watson (H. W., M.A.). A Treatise on the Kinetic Theory 
of Gases. 1876. 8vo. 35. 6d. 


Watson (H. W., M.A.), and Burbury (S. H., M.A. A Trea- 
Lise on the Application of Generalised Coordinates to the Kinetics of a Material 
System. 1870. 8vo. 6s. 


Williamson (A. W., PAiL Doc, F.R.S.. Chemistry for 
Students. A new Edition, with Solutions. 18723. Extra fcap. 8vo. 85. 64. 


VII. HISTORY. 
Finlay (George, LL.D.). .A History of Greece from its Con- 


quest by the Romans to the present time, B.C. 146 to A.D. 1864. A new 
Edition, revised throughout, and in part re-written, with considerable additions, 
by the Author, and edited by H. F. Tozer, M.A. 1877. 7 vols. 8vo. 37. 10s. 

Freeman (E.A. M.A.). 4 Short History of the Norman 
Conquest of England. Second Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 64. 





A History of Greece. In preparation. 


George (H. B., M.A.). Genealogical Tables illustrative of Modern 
History. Second Edition, Revised and Enlarged. Small 4to. 125. 


CLARENDON PRESS, OXFORD. 29 




















Hodgkin (T-) Jtaly and her Invaders, A.D. 376-476.  Illus- 
trated with Plates and Maps. 2 vols. 8vo. 17. 125. 

Vol. III. 7e Ostrogothic Invasion, and 

Vol. IV. 7e Zmferial Restoration, in the Press. 


—Kitchin (G. W., M.A.). A History of France. With numerous 
Maps, Plans, and Tables. In Three Volumes. 1873-77. Crown 8vo. each 
Ios. 6d. 


Vol. 1. Second Edition. Down to the Year 1453. 
Vol. 2. From 1453-1624. 
Vol. 3. From 1624-1793. 


Payne (E. J., M.A-). 4 History of the United States of 
| 0 4meria. Jn tlie Press. 

À  Ranke (L. von). .A History of England. principally in the 
NN Seventeenth Century. Translated by Resident Members of the University of 
Oxford, under the superintendence of G. W. Kitchin, M.A., and C. W. Boase, 
M.A. 1875. 6 vols. 8vo. 37. 35. 


- Rawlinson (George, M.A.). A Manual of Ancient. History. 
Second Edition. Demy 8vo. 14:5. 


E Select Charters and other Illustrations of English Constitutional 

E History, from the Earliest Times to the Reign of Edward L — Arranged and 

edited by W. Stubbs, M.A. Fourth Edition. 1881. Crown 8vo. 85. 64. 

Stubbs (W., D.D... The Constitutional Histery of England, 

in its Origin and Development. Library Edition. 3 vols. demy 8vo. 21. 85. 
Also in 3 vols. crown 8vo. price 125. each. 

- Wellesley. A Selection. from the Despatches, Treaties, and 


other Papers of the Marquess Wellesley, K.G., during his Government 
ofIndia, Edited by S. J. Owen, M.A. 1877. 8vo. 11. 45. 


Wellington. .A Selection from the Despatches, Treaties, and 
other Papers relating to India of Field-Marshal the Duke of Wellington, K.G. 
b Edited by S. J. Owen, M.A. 1880. 8vo. 245. 

— 4 History of British India. By S. J. Owen, M.A,, Reader 
in Indian History in the University of Oxford. In preparation. 


VIII. LAW. 


- Allerizi Gentilis, Y.C.D., I.C. Professoris Regii, De Iure Belli 
Libri Tres. Edidit Thomas Erskine Holland, LC.D. 1877. Small 4to. 
half morocco, 215. 

— Anson (Sir William R., Bart, D.C.L.) Principles of the 


English Law of Contract, ud of Ageney in its Relation to Contract. Second 
Edition. Demy ὅνο. τος. 64. 


E - Bentham (Jeremy) | Am Introduction to the. Principles of 
Morals and Legislation. Crown 8vo. 6s. 6d, 





30 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





Digby (Kenelhm E., M.A.). An Introduction to the History of 
the Law of Real Property, with original Authorities. Third Edition. Demy 
8vo. 1os. 67. Just Published. 


Gaii Institutionum Sturis Civilis Commentarii Quattuor ; or, 
Elements of Roman Law by Gaius. With a Translation and Commebtaty 
by Edward Poste, M.A, Second Edition. 1875. 8vo. 185. 


Hall (W. E., M.A.). International] Law. Second Edition. 


Demy 8vo. 215. 


Holland (T. E., D.C.L.). The Elements of Surisprudence. 
Second Edition. ' Demy 8vo. ros. 64. 


Imperatoris Iustiniani Institutionum Libri Quattuor ; with 
Introductions, Commentary, Excursus and Translation. By J. B. Moyle, B.C.L., 
M.A. 2 vols, Demy 8vo. 215. 


Justiniam, The Institutes of, edited as a recension of the 
Institutes of Gaius, by Thomas Erskine Holland, D.C.L. Second Edition, 
1881. Extra fcap. 8vo. 55. 


Justinian, Select Titles from the Digest of. By T. E. Holland, 
D.C.L., and C. L. Shadwell, B.C.L. 8vo. 145. 
Also sold in Parts, in paper covers, as follows :— 
Part I. Introductory Titles. 2s. 6d. Part II. Family Law. 1s. 
Part IIT, Property Law. 25. 64. — Part IV. Law of Obligations (No. 1). 35. 6d. 
Part IV. Law of Obligations (No. 2). 4s. 6d. 


Markby (W., M.A.). Elements of Law considered with refer- 


ence to Principles of General Jurisprudence. : Second Edition, with Supple- 
ment. 1874. Crown 8vo. 7s. 6d. Supplement separately, 2s. 


T'sviss (Sir Travers, D.C.L.). 'The Law of Nations considered 


as Independent Political Communities. 


Part I. On the Rights and Duties of Nations in time of Peace. Α new Edition, 
Revised and Enlarged. 1884. Demy 8vo. 155. 


Part II. On the Rights and Duties of Nations in Time of War. Second Edition 
Revised. 1875. Demy 8vo. 215. 


IX. MENTAL AND MORAL PHILOSOPHY, &c. 


Bacon's Novum Organum. Edited, with English Notes, by 
G. W. Kitchin, M.A. 1855. 8vo. 95. 64. 


——— Translated by G. W. Kitchin, M.A. 1855. 8vo, 9s. 64. 


Berkeley.  TÀe Works of George Berkeley, D.D., formerly 
Bishop of Cloyne; including many of his writings hitherto unpublished. 
With Prefaces, Annotations, and an Account of his Life and seis. 
by Alexander Campbell Fraser, M.A. 4 vols. 1871. 8vo. 2/. 185. 


The Life, Letters, &c. 1 vol. 16s. 


ΠΥ MMMMRDYNTAERNNPONRENORREN TRECE 





CLARENDON PRESS, OXFORD. 31 





Berkeley, Selections from. With an Introduction and Notes. 
For the use of Students in the Universities. By Alexander Campbell Fraser, 
LL.D. Second Edition. Crown 8vo. 7s. 64. 


Fowler (T., M.A.). The Elements of Deductive Logic, designed 


mainly for the use of Junior Students in the Universities. Eighth Edition, 
with a Collection of Examples. Extra fcap. 8vo. 35. 62. 


—— The Elements of. Inductive Logic, designed mainly for 


the use of Students in the Universities. Fourth Edition. Extra fcap. 8vo. 65. 


Edited by T. FOWLER, M.A. 
Bacon. Novum Organum. With Introduction, Notes, &c. 
1878. 8vo. 145. 


Lockes Conduct of the Unmderstandimg. Second Edition. 
Extra fcap. 8vo. 25. 


Green (T. H., M.A.). Prolegomena to Ethics. Edited by 
A. C. Bradley, M.A. Demy 8vo. 125. 64. 

Hegel. The Logic of Hegel; translated from the Encyclo- 
paedia of the Philosophical Sciences. With Prolegomena by William 
Wallace, M.A. 1874. 8vo. 145. 

Lotze's Logic, in Three Books; of Thought, of Investigation, 
and of Knowledge. English Translation; Edited by B. Bosanquet, M.A., 
Fellow of University College, Oxford. 8vo. c/ozA, 12s. 62. 

—— Metaphysic, in. Three Books; Ontology, Cosmology, 
and Psychology. English Translation ; Edited by B. Bosanquet, M.A.,, 
Fellow of University College, Oxford. 8vo. c/o, 125. 62. 


Rogers( T. E. Thorold, M.A.). A Manualof Political Economy, 
for the use of Schools. "Third Edition. Extra fcap. 8vo. 45. 64. 


δηλ: Wealth of Nations. .A new Edition, with Notes, by 
7. E. Thorold Rogers, M.A, 2 vols. 8vo. 1880. 215. 


X. ART, &c. 


Hullah (Sohu) | The Cultivation of the Speaking | Voice. 
Second Edition. Extra fcap. 8vo. 25. 64d. 

Ouseley (Sir F. A. Gore, Bart). 44 Treatise on. Harmony. 
' Third Edition. 4to. τος. 

A Treatise on. Counterpoint, Canon, and. Fugue, based 

upon that of Cherubini, Second Edition. 4to. 165. 

A Treatise on Musical Form and. General Composition. 
4to. IOs. 

Robinson (9. C., F.S.A.). A Critical Account of the Drawings 


by Miche! Angelo and. Raffaello in the University Galleries, Oxford. 1870. 
Crown 8vo. 45. 








32 CLARENDON PRESS, OXFORD. 





Ruskin (Sohn, M.A.). 41 Course of Lectures on Art, delivered 
before the University of Oxford in Hilary Term, 1870. ὅνο. 65. 


Troutbeck (., M.A.) and R. F. Dale, M.A. A Music Primer 
(for Schools). Second Edition. Crown 8vo. 15. 64, 


Tyrwhitt (R. St. Y., M.A.. 4 Handbook of Pictorial Art. 


With coloured Illustrations, Photographs, and a chapter on Perspective by 
A. Macdonald. Second Edition. 1875. ὅνο. half morocco, 18». 


Vaux (W. S. W., M.A., F.R.S.). Catalogue of the Castellani 


Collection of Antiquities in the University Galleries, Oxford. Crown 8vo. 
stiff cover, 15. 








--- - 


The Oxford Bible for Teachers, containing supplemen- 
tary HELPS TO THE STUDY OF THE BIBLE, including Summaries 
of the several Books, with copious Explanatory Notes and Tables 
illustrative of Scripture History and the characteristics of Bible 
Lands, with a complete Index of Subjects, a Concordance, a Diction- 
ary of Proper Names, and a series of Maps. Prices in various sizes 
and bindings from 35. to 27. 55. 





Helps to the Study of the Bible taken from the 


OxroRD BIBLE FOR TEACHERS, comprising Summaries of the 
several Books, with copious Explanatory Notes and Tables illus- 
trative of Scripture History and the Characteristics of Bible Lands ; 
with a complete Index of Subjects, a Concordance, a Dictionary 
of Proper Names, and a series of Maps. Pearl 16mo. c/o£/, 15. 


EJ c 


LONDON: HENRY FROWDE, 
OxroRD UmwivERsITY PRESS WAREHOUSE, AMEN CORNER, 
OXFORD: CLARENDON PRESS DEPOSITORY, 
ii6 HiGH STREET, 


The DELEGATES OF THE PRESS wvite suggestions amd advice from all persons 
interested in education; and will be thankful for hints, Gvc. addressed to the 
SECRETARY TO THE DELEGATES, C/arendom Press, Oxford. 











2) 3 
-- ᾿ 
] 1 
Β ! ὸ 
j B 
| : 
- 
-— 
D ἢ ; 
E 
Li ᾿ 
ῃ i | | 
e ! 
| ] 
E | 
" 
ἢ 
à E 
r 
] " 
* 
^ 
E 
| ᾿ ; 
Ν , | 
| ' 
| D 
z 
P 





Aeschylus 

Tragoediae superstites et 
deperditasrum fragmenta. Ed. 2 
emendatior 


PLEASE DO NOT REMOVE 
CARDS OR SLIPS FROM THIS POCKET 





UNIVERSITY OF TORONTO LIBRARY
Internet Archive Audio

Featured

Top

Images

Featured

Top

Software

Featured

Top

Texts

Featured

Top

Video

Featured

Top

Mobile Apps

Browser Extensions

Archive-It Subscription

Save Page Now

Full text of "Tragoediae superstites et deperditarum fragmenta, ex recensione G. Dindorfii"

See other formats
